Уильям Хейден Инглиш: Американ саяхатшысы және саяси қайраткері

Кіріспе

Уильям Хейден Инглиш (27 тамыз 1822 – 7 ақпан 1896) – американдық саясаткер. Ол 1853–1861 жылдары Индиана штатынан АҚШ өкілі болып қызмет етті және 1880 жылы Демократиялық партияның АҚШ вице-президентіне үміткер болды. Инглиш жас кезінде саясатқа қатысып, Индиана Демократиялық партиясының Джесси Д. Брайттың консервативті тобының мүшесі болды. 1845 жылдан бастап Вашингтондағы федералдық бюрократияда төрт жыл қызмет еткеннен кейін, ол Индианаға оралып, 1850 жылғы штат конституциялық конвенциясына қатысты. 1851 жылы Индиана штатының Өкілдер палатасына сайланды және жиырма тоғыз жасында оның спикері болды. Штаттық палатада екі жылдық мерзімінен кейін, Инглиш 1853–1861 жылдары төрт мерзімге федералдық Өкілдер палатасында Индиананы өкілдік етті, ең бастысы Канзасты штат ретінде қабылдау туралы келісімге қол жеткізу үшін жұмыс істеді. 1861 жылы Инглиш Өкілдер палатасынан зейнетке шықты, бірақ партиялық істерге қатыса берді. Американдық Азамат соғысында ол Одақты қолдаған «Соғыс демократы» болды. Саяси мансабымен қатар, ол жазушы және кәсіпкер де болды. Ол опера театрына иелік етті, банк президенті болды және көптеген тұрғын үйлерді дамытты. Инглиш бизнесте сәтті болды және Индианадағы ең бай адамдардың біріне айналды. Жеке секторда екі онжылдыққа жуық жұмыс істегеннен кейін, Инглиш 1880 жылы вице-президенттікке Демократиялық партияның үміткері ретінде саяси өмірге қайта оралды. Инглиш пен оның президенттікке үміткер әріптесі Уинфилд Скотт Хэнкок, республикалық қарсыластары Джеймс А. Гарфилд пен Честер А. Артурдан шамалы есебімен жеңіліске ұшырады.

Отбасы және ерте мансап

Уильям Хейден Инглиш 1822 жылғы 27 тамызда Индиана штатының Лексингтон қаласында Элиша Гейл Инглиш пен оның әйелі Махала (Эстин) Инглиштің жалғыз ұлы болып дүниеге келді. Оның ата-анасы екеуі де Кентуккиде құлдар ұстаған, ағылшын және француз гугеноттарының ұрпақтарынан шыққан отбасылардан еді. Олар 1818 жылы Оңтүстік Индианаға көшіп келді. Элиша Инглиш демократ ретінде жергілікті саясатқа белсенді түрде қатысып, штат заң шығарушы органында қызмет етті және сонымен қатар табысты бизнес карьерасын құрды. Уильям Инглиш жергілікті мемлекеттік мектептерде білім алды, кейін Ганновер колледжіне түсті. Ол үш жылдан кейін колледжді тастап, құқық оқуды бастады. 1840 жылы он сегіз жасында Инглиш адвокаттыққа қабылданды және көп ұзамай туған Скотт округінде практикасын ашты. Ол сол жылы штаттық демократтардың съезіне қатысып, демократтардың президенттікке үміткері Мартин Ван Бюреннің үгіт-насихатын жүргізді. 1842 жылдың соңынан бастап Инглиш вице-губернатор Джесси Д. Брайттың қолдауына ие болды, ол оған Брайттың партиялық фракциясында жоғарылауға көмектесті. Келесі жылы Индиана штатының Өкілдер палатасы Инглишті кеңсе меңгерушісі етіп тағайындады. 1844 жылы ол президенттікке үміткер Джеймс К. Полк үшін сайлау кампаниясында жұмыс істеді.

Саясат және неке

Сый ретінде Полк 1845 жылы билікке келгеннен кейін, ол Инглишке Вашингтондағы федералды қазынашылық департаментінде кеңсе қызметкері ретінде іздеушілік тағайындауды берді. Инглиш бұл лауазымды төрт жыл бойы атқарды, осы уақыт ішінде ол Эмма Мардулия Джексонмен танысты. Олар 1847 жылдың қараша айында үйленді. Олардың екі баласы болды: Уильям Истин және Розалинд. Инглиш 1848 жылы Балтиморде өткен Демократиялық ұлттық конвенцияға қатысты, онда президенттікке үміткер Льюис Касты қолдады. Виг партиясының үміткері Закари Тейлор президент болып сайланғанда, Виг партиясының мүшесі Инглиштің орнын қазынашылық департаментінде басты. Ол партиялық байланыстар арқылы АҚШ Сенатының талаптар комитетінің кеңсе қызметкері болып жұмысқа орналасты, 1850 жылға дейін Вашингтонда қызмет етті. Содан кейін Инглиш және оның әйелі Индианаға оралды, онда ол Индиана конституциялық конвенциясының хатшысы болып жұмыс істеді. Конвенцияда демократтар көпшілікте болды, олардың ұсыныстары жаңа заңға енгізілді, оның ішінде сайланатын лауазымдардың санын арттыру, үй шаруашылығына кепілдік беру және дауыс беру құқығын ақ нәсілді ер адамдармен шектеу. Штатта бұрынғыда қара нәсілділерге сайлау құқығы болған. Сайлаушылар жаңа конституцияны үлкен көпшілік дауыспен бекітті. 1851 жылдың тамызында Инглиш штаттық өкілдер палатасына алғаш рет сайланды. 1851 жылғы конституция бойынша бұл заң шығарушы органның алғашқы отырысы болғандықтан, Инглиштің оған құлшынысы жиырма тоғыз жасында Палата спикері болып сайлануына себепкер болды. Палатада демократиялық көпшілік болды және Брайттың тапсырмасымен Инглиш партияның Брайт фракциясының мүшесі Грэм Н. Фичтің АҚШ Сенатына сайлануы үшін жұмыс істеді. Бірақ заң шығарушы орган оның орнына басқа демократты, Джон Петитті таңдады. Спикер лауазымын атқару Инглиштің штат бойынша ықпалын арттырды; 1852 жылы демократтар оны жаңадан құрылған 2-ші округтен федералды Өкілдер палатасына өздерінің үміткері етіп таңдады. Демократтар қазан айындағы сайлауда жеңіске жетіп, бір орынды қоспағанда барлық палата орындарын жеңіп алды. Инглиш өзінің виг қарсыласын 55% – 45% есебімен жеңіп, 1853 жылы Вашингтонда жиналған 33-ші Конгресске қосылды. Инглиштің Конгресстегі уақыты, оның саяси мансабының қалған бөлігі сияқты, прагматикалық болып саналады. Ол құлдықты моральдық тұрғыдан жек көретін болса да, құлдықты жоюшыларды айыптады және «халық егемендігі» тұжырымына сенеді, ол штат немесе аумақтың халқы құлдықтың болуын өздері шешуі керек деп мәлімдейді. Ол 1854 жылы сөйлеген сөзінде өз пікірін былай түсіндірді:

As a reward, after Polk took office in 1845, he granted English a patronage appointment as a clerk in the federal Treasury Department in Washington, D. C. English held this position for four years, during which time he met Emma Mardulia Jackson. They married in November 1847. They had two children: William Eastin and Rosalind. English attended the 1848 Democratic National Convention in Baltimore, where he supported Lewis Cass, the eventual presidential nominee. With the election of the Whig Party's candidate, Zachary Taylor, to the presidency, a Whig party member replaced English at the Treasury Department. He secured a job as clerk to the United States Senate's Claims Committee through party connections; serving until 1850 in Washington. English and his wife then returned to Indiana, where he worked as secretary to the Indiana constitutional convention. Democrats were in the majority at the convention, and their proposals were incorporated into the new law, including increasing the number of elective offices, guaranteeing a homestead exemption, and restricting voting rights to white men. Free blacks had formerly had suffrage in the state. The voters approved the new constitution by a large majority. In August 1851, English won his first election to the state House of Representatives. As it was the first meeting of the legislature under the 1851 constitution, English's knowledge of it contributed to his election as speaker of the House at the age of twenty nine. The House had a Democratic majority and, at Bright's direction, English worked for the election of Graham N. Fitch, a member of Bright's faction of the party, to the U. S. Senate. The legislature chose a different Democrat, John Pettit, instead. Holding the office of Speaker increased English's influence throughout the state; in 1852, the Democrats chose him as their nominee for the federal House of Representatives from the newly reconfigured 2nd district. The Democrats were victorious in the election that October, sweeping all but one House seat. English defeated his Whig opponent 55% – 45% and joined the 33rd Congress when it convened in Washington in 1853. English's time in Congress, much like the rest of his political career, can be seen as pragmatic. While he morally abhorred slavery, he condemned abolitionists and believed in the notion of “popular sovereignty,” which argued that the people of a state or territory should choose for themselves whether to have slavery. He explained his opinion in a speech in 1854:

«Мырзалар, мен еркін штаттың тумасымын және құлдық институтын жақсы көремін. Бірақ, мырзалар, мен біздің даңқты Конституциямыздың негізінде тең құқықтарға ие мемлекеттердің конфедерациясы екенімізді ешқашан ұмыта алмаймын. Егер Кентукки халқы құлдық институты олардың бақытына септігін тигізеді деп сенсе, олар оны құруға және сақтауға біздің Индианада оны қабылдамауымызға тең құқықтары бар; және бұл доктрина Одаққа енгізілетін штаттарға да, қазірде Одақтағыларға да бірдей қолданылады».

Канзас-Небраска заңдары

Өкілдер палатасы 1853 жылдың желтоқсан айында 33-ші Конгресс үшін шақырылды. Сол кезде еркін штаттар мен құлдар ұстайтын штаттар арасындағы шиеленіс Иллинойс штатының демократы Стивен А. Дуглас ұсынған Канзас-Небраска заңының енгізілуімен күшейді. Бұл заң Канзас және Небраска аумақтарында құлдықтың болуына жол ашатын және 1820 жылғы Миссури келісімін күштен шығаратын еді. Дугластың мақсаты – құлдық мәселесі бойынша ұлттық наразылықты басу үшін шешімді жергілікті тұрғындарға беру болған. Бірақ, оның ұсынысы Солтүстікте құлдыққа қарсы көзқарасты одан әрі қоздырды, өйткені бұл үш онжылдықтан бері еркін штаттар болып саналатын аумақтарда құлдықтың таралу мүмкіндігін ашты. Аумақтар жөніндегі комитеттің мүшесі Инглиш бұл заңның қажетсіз деп ойлады және оның уақытын дұрыс таңдамағанын айтты. Комитет заң жобасын мақұлдағаннан кейін, Инглиш осы мәселе бойынша азшылық баяндама жазды. Дегенмен, ол халық егемендігі принципіне толығымен қарсы емес еді, себебі "әрбір ұйымдасқан қауымдастық өзі үшін шешім қабылдауға құқылы болуы керек" деп сенді. Солтүстік штаттарының демократтары заң жобасына қатысты шамалы даулы болды, бірақ Инглиш, өзінің ескертулеріне қарамастан, оған дауыс бергендердің қатарында болды. Ол Конгресс аумақтардың тұрғындарының шешіміне құрмет көрсетуге міндетті екенін айтты және олардың шешімдерін қолдайтынын уәделеді. Президент Франклин Пирс 1854 жылдың 30 мамырында заңға қол қойды. Канзас-Небраска заңы Солтүстік штаттарында кеңінен жақтырылмады. Бұл заңға деген реакция Виг партиясын таратып, Солтүстік штаттарының демократтарын әлсіретті және жаңа партия – Республикалық партияның құрылуына әкелді. Оған дауыс берген 42 еркін штаттың өкілдерінің тек 3-і ғана қайта сайланды, ал Инглиш олардың бірі болды. Инглиш консервативті демократ болды және оның Оңтүстік Индиана округі құлдықты жақтамаса да, құлдықты жоюға ықылас танытпады. Ол 1856 жылы демократтар 35-ші Конгресте көпшілікті қайта иеленген кезде қайта сайланды. Спикер Джеймс Лоуренс Орр оны Пошта және Пошта жолдары комитетіне тағайындады, бірақ Канзас мәселесі оның уақытын көп алды.

The House of Representatives convened for the 33rd Congress in December 1853. At that time, the simmering disagreement between the free and slave states heated up with the introduction of the Kansas–Nebraska Act, proposed by Illinois Democrat Stephen A. Douglas, which would open the Kansas and Nebraska territories to slavery, an implicit repeal of the Missouri Compromise of 1820. Intended to quiet national agitation over slavery by shifting the decision to local settlers, Douglas's proposal instead inflamed anti slavery sentiment in the North by allowing the possibility of slavery's expansion to territories held as free soil for three decades. English, a member of the Committee on Territories, thought the bill was unnecessary and disagreed with its timing; when the committee approved the bill, English wrote a minority report to that effect. He was not altogether opposed to the principle of popular sovereignty, however, believing that "each organized community ought to be allowed to decide for itself". Northern Democrats divided almost evenly on the bill, but English, despite his stated reservations, was among those who voted for it. In doing so, he said that Congress was bound to respect the decision of the territories' residents and pledged to uphold their decisions. President Franklin Pierce signed the bill into law on May 30, 1854. The Kansas–Nebraska Act was grossly unpopular across the North. The reaction ultimately killed the Whig Party, weakened northern Democrats, and brought about a new party, the Republicans. Only 3 of 42 free state representatives were reelected after voting for it; English was one of them. English was a conservative Democrat, and his southern Indiana district, while not pro slavery, also had little sympathy for abolitionism. He was reelected again in 1856, when the Democrats regained the House majority in the 35th Congress. The Speaker, James Lawrence Orr, assigned English to the Post Office and Post Roads Committee, but the issue of Kansas claimed more of his time.

Ағылшынша заң

1857 жылдың желтоқсанында еркін штат жақтастары бойкот жасаған сайлауда Канзас құлдықты қолдайтын Лекомптон конституциясын қабылдады және құл мемлекеті ретінде қабылдану үшін Конгреске өтініш жасады. Демократ президент Джеймс Бьюкенен Конгресті бұл мәселені қарауға шақырды, ал Сенат Канзасты қабылдау туралы заң жобасын мақұлдады. Бірақ Палатада заң жобасы 112–120 есебімен жеңіліске ұшырады. Инглиш (Ағылшын) құлдықты қолдайтын канзастықтардың конституциясын күштеп қабылдау процесін жеткіліксіз деп санап, қабылдауға қарсы дауыс берді. Конгресс мәселені шешімсіз бірнеше ай бойы талқылады. Инглиш пен Джорджия демократы Александр Х. Стивенс кейін "Инглиш заң жобасы" деп аталған келісім ұсынысын жасады. Бұл заң жобасы Канзасқа құл мемлекеті ретінде қабылдану мүмкіндігін ұсынды, бірақ тек халық референдумда осы таңдауды мақұлдаса ғана. Заң жобасы сондай-ақ канзастықтардың Лекомптон конституциясында сұраған, федералдық жерлердің тым үлкен үлесінен бас тартуын талап етті. Осылайша, Канзас сайлаушылары кішкентай жер үлесін қабылдамау арқылы Лекомптонды қабылдамауға мүмкіндік алды. Конгресс Инглиш заң жобасын қабылдады, ал Канзас халқы құлдықты қолдайтын конституцияны алтыға бір пропорциямен қабылдамады. Инглиштің саяси одақтастарының кейбіреуі, соның ішінде Брайт (қазір сенатор), Канзастың құл мемлекеті ретінде қабылдануын қалаған еді, бірақ бұл шешім оның округінде қолдау тапқандықтан, Инглиш 1858 жылы 56% - 44% есебімен қайта сайланды.

Іскерлік мансап

1860 жылы Инглиш қайта сайланудан бас тартты, бірақ Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы шиеленістің күшеюіне байланысты келісім мен орташалықты қолдайтын бірнеше сөз сөйледі. Сол жылы Авраам Линкольн сайланғаннан кейін Инглиш оңтүстік штаттарын бөлінуге бармауға шақырды. Оңтүстік штаттары бөлініп, Азамат соғысы басталғаннан кейін губернатор Оливер П. Мортон Инглишке полк командирі лауазымын ұсынды, бірақ ол әскери білімі мен қызығушылығы болмағандықтан бас тартты. Дегенмен, Инглиш Мортонның (және тікелей емес, Линкольннің) соғыс саясатын қолдады және өзін «Соғыс демократы» деп санады. Инглиш әскерді жарақтандыруға кеткен шығындарды өтеу үшін штат үкіметіне қаржылай көмек көрсетті және 2-ші округтік конгресс округінің әскери комиссары болып қызмет етті. Конгрестен зейнетке шыққаннан кейін Инглиш Индианаполис штатының астанасына көшуге дейін Скотт округіндегі үйінде бір жыл тұрды. Инглиш және он серігі (соның ішінде Джеймс Ланьер) 1863 жылы Индианаполистің Бірінші Ұлттық банкін құрды, ол жаңа Ұлттық банк заңына сәйкес қаладағы алғашқы банк болды. Ол 1877 жылға дейін осы банк президенті қызметін атқарды, соның ішінде 1873 жылғы үлкен экономикалық дағдарыс кезеңінде көптеген банктер жабылып қалғанда қиын жағдайларға тап болды. Инглиштің бизнес мүдделері басқа да салаларды қамтыды. Ол Индианаполис көшелік теміржол компаниясының бақылау акционері болды және 1876 жылға дейін компанияны басқарды, содан кейін акцияларын сатты. 1877 жылы банк акцияларын сатқаннан кейін Инглиш инвестициялық капиталының көп бөлігін жылжымайтын мүлікке жұмсады. 1875 жылға қарай ол қазіргі Инглиш даңғылы бойында 75 үй салуға бұйрық берді. Оның әйелі Эмма екі жылдан кейін, 1877 жылы қайтыс болды. Ол одан 19 жылға артық өмір сүрді. 1896 жылы қайтыс болғанда оның 448 мүлігі болды, олардың көпшілігі Индианаполисте орналасқан. 1880 жылы Инглиш Индианаполис опера үйін салды, ол 1994 жылғы «Индианаполис энциклопедиясы» бойынша, қаланың ең жақсы опера үйі ретінде танылды. Ғимарат Нью-Йорктегі Гранд Опера үйінің үлгісі бойынша салынды және 2000 адамға арналған орындықтар болды. Ол 1880 жылдың 27 қыркүйегінде Лоуренс Барретттің қатысуымен «Гамлет» қойылымымен ашылды. Сол кезде Инглиш қайтадан саясатқа қатысты. Ол опера үйінің басқаруын театрға қызығушылық танытқан және актриса Энни Фоксқа үйленген ұлы Уильям Истин Инглишке тапсырды. Кейіннен Инглиш аға опера үйіне қонақ үй қосты, екеуі де 1948 жылға дейін жұмыс істеді.

English declined to run for reelection in 1860 but he gave several speeches advocating compromise and moderation in the growing North South divide. After Abraham Lincoln's election that year, English urged Southerners not to secede. After southern secession occurred and the Civil War began, Governor Oliver P. Morton offered English command of a regiment, but he declined it since he had no military knowledge or interests. English, however, supported Morton's (and indirectly Lincoln's) war policies and considered himself a War Democrat. English lent money to the state government to cover the expenses of outfitting the troops and served as provost marshal for the 2nd congressional district. After retiring from Congress, English spent a year at his home in Scott County before he relocated to Indianapolis, the state capital. English and ten associates (including James Lanier) organized the First National Bank of Indianapolis in 1863, the first bank in that city chartered under the new National Bank Act. He remained president of that bank until 1877, including the difficult period during the Panic of 1873, when many other banks folded. English's business interests included other industries as well. He became the controlling shareholder of the Indianapolis Street Railway Company and remained in charge of the company until 1876, when he sold his shares. Having also sold his shares of the bank by 1877, English turned most of his investment capital to real estate. By 1875, he had ordered construction of 75 houses along what is now English Avenue. His wife, Emma, died two years later, in 1877. he survived her by 19 years. When he died in 1896, he owned 448 properties, most of them in Indianapolis. In 1880, English constructed English's Opera House, which, according to the 1994 Encyclopedia of Indianapolis, quickly became known as the city's finest. The building was modeled after the Grand Opera House in New York and seated 2,000 people. It opened on September 27, 1880, with a performance of Hamlet starring Lawrence Barrett. By that time, English was involved in politics once more. He turned over management of the Opera House to his son, William Eastin English, who was interested in the theater and had just married an actress, Annie Fox. English Sr. later added a hotel to the Opera House, and both operated until 1948.

Вице-президенттікке кандидат

Өкілдер палатасынан кеткен соң, Инглиш жергілікті саясатпен байланысын үзбеді және Индиана Демократиялық партиясының төрағасы болды. Оның ұлы 1879 жылы штаттық палатаға сайланған еді, ал үлкен Инглиш саяси мәселелер бойынша әлі де кеңес алатын. 1858 жылдан бері сайлауға түспесе де, ол 1879 жылы бірнеше сұхбат және дос газеттерге жазған хаттары арқылы ұлттық беделін арттырды. Инглиш 1880 жылы Цинциннатиде өткен Демократиялық ұлттық конвентке Индиана делегациясының мүшесі ретінде қатысты, онда ол алтын стандартына қолдау көрсеткені үшін құрметтеген Делавэр штатының президенттік үміткері Томас Ф. Байардты жақтады. Бірінші дауыс беру нәтижесіз аяқталды, Байард екінші орында қалды. Пенсильвания штатынан генерал-майор Уинфилд Скотт Хэнкок дауыс беруде көш бастады және екінші дауыс беруде президенттікке кандидат болып ұсынылды. Индиана делегациясы Хэнкоктан шешуші сәт кешесіне дейін дауыстарын тартып алды, ал сыйлық ретінде делегаттар вице-президенттікке Инглишті бірауыздан таңдады. Ол Индианадан тыс жерде билетке көп қосымша әкелмейді деп күтілді, бірақ партия басшылары оның сол штаттағы танымалдылығының Хэнкокқа Джеймс А. Гарфилд пен Честер А. Артурға қарсы көмектесетінін ойлады. Республикашылдар Инглиштің кандидаттығының басты себебі – оның жеке капиталын сайлау кампаниясын қаржыландыруға жұмсауға дайындығы екеніне сенді, себебі Демократиялық партияның кампаниялық қоры жеткіліксіз болды. Инглиш номинацияны қабылдап, қысқа сөз сөйледі, содан кейін бір айдан кейін ресми хатпен жауап берді. Сол хатта Инглиш Азамат соғысының дауларын шешілген деп мәлімдеді және «адал ақшаның сау валютасын», қытай иммиграциясын шектеуді және «мемлекеттік шығыстардағы қатаң үнемділікті» уәделеді. Ол бұл сайлауды Хэнкок пен демократтардың Оңтүстік штатын жеңіп алуы күтілетін сайлау ретінде сипаттады, ол Азамат соғысынан кейін афроамерикандықтардың сайлау құқығынан айырылғаннан кейін ақ демократтардың басымдығын көрсетеді. Оңтүстікке қоса, жеңіске жету үшін Нью-Йорк пен Орта Батыс штаттарының бірнешеуін қосу қажет болды; сол кездегі ұлттық сайлаулар көбінесе сол аймақтағы шамалы айырмамен шешілді. Партиялар арасындағы нақты айырмашылықтар аз болды және республикашылдар Хэнкоктің батырлық беделіне байланысты оған жеке шабуыл жасауға тартынды. Республикашылдардың пайдаланған жалғыз саяси айырмашылығы – демократиялық платформадағы «тек табыс алу үшін тариф» деген мәлімдеме болды. Гарфилдтің кампаниясы бұл мәлімдемені пайдаланып, демократтарды өнеркәсіптік жұмысшылардың қиын жағдайына бейжай қарамайтындығын көрсетуге тырысты, олар сол кездегі жоғары қорғау тарифінен пайда көріп отырды. Тариф мәселесі демократтардың өнеркәсіптік дамыған Солтүстік штаттарындағы қолдауын азайтты, бұл демократиялық көпшілікті құру үшін маңызды болды. Қазан айында Огайо мен Индиана штаттарында өткен сайлауда республикашылдар жеңіске жетті, бұл демократтарды келесі айда өтетін федералды сайлауға қатысты алаңдатты. Партия басшылары арасында Инглишті тізімнен шығару туралы әңгімелер тарады, бірақ Инглиш оларды қазан айындағы жеңілістер жергілікті мәселелерге байланысты екеніне және демократиялық билет қарашада Огайоны болмаса да, Индиананы жеңе алатынына көндірді. Ақырында, Инглиштің болжамы дұрыс емес екені дәлелденді: демократтар мен Хэнкок олар мақсат тұтқан Орта Батыс штаттарының ешқайсысын, соның ішінде Индиананы да жеңе алмады. Хэнкок пен Инглиш халықтың дауысы бойынша бар болғаны 7018 дауысқа жеңіліп қалды. Алайда, сайлау коллегиясының дауысы әлдеқайда көп айырмашылықты көрсетті: Гарфилд пен Артурға 214, ал Хэнкок пен Инглишке 155 дауыс берілді.

After leaving the House of Representatives, English remained in touch with local politics, and served as chairman of the Indiana Democratic Party. His son had been elected to the state house in 1879, and the elder English was still consulted on political matters. Although he had not sought elected office since 1858, he had raised his national profile in 1879 through several interviews and letters to friendly newspapers. English attended the 1880 Democratic National Convention in Cincinnati as a member of the Indiana delegation, where he favored presidential candidate Thomas F. Bayard of Delaware, whom he admired for his support of the gold standard. The first ballot was inconclusive, with Bayard in second place. Major General Winfield Scott Hancock of Pennsylvania led the voting, and on the second ballot was nominated for President. The Indiana delegation held back their votes from Hancock until the crucial moment, and as a reward, the delegates unanimously selected English for the vice presidential nomination. He was not expected to add much to the ticket outside of Indiana, but the party leaders thought his popularity in that swing state would help Hancock against James A. Garfield and Chester A. Arthur, the Republican nominees. The Republicans believed that the real reason for English's nomination was his willingness to use his personal fortune to finance the campaign, as Democratic campaign coffers were low. English gave a brief speech accepting the nomination, then replied more formally in a letter a month later. In that letter, English called the disputes of the Civil War settled, and promised a "sound currency, of honest money", the restriction of Chinese immigration, and a "rigid economy in public expenditure". He characterized the election as one between

Hancock and the Democrats expected to carry the Solid South, which, with the disenfranchisement of black Southerners following the end of Reconstruction, was dominated electorally by white Democrats. In addition to the South, the ticket needed to add New York and a few of the Midwestern states to their total to win the election; national elections in that era were largely decided by closely divided states there. The practical differences between the parties were few, and the Republicans were reluctant to attack Hancock personally because of his heroic reputation. The one policy difference the Republicans were able to exploit was a statement in the Democratic platform endorsing "a tariff for revenue only". Garfield's campaign used this statement to paint the Democrats as unsympathetic to the plight of industrial laborers, who benefited from the high protective tariff then in place. The tariff issue cut Democratic support in industrialized Northern states, which were essential in establishing a Democratic majority. The October state elections in Ohio and Indiana resulted in Republican victories there, discouraging Democrats about the federal election to come the following month. There was even some talk among party leaders of dropping English from the ticket, but English convinced them that the October losses owed more to local issues, and that the Democratic ticket could still carry Indiana, if not Ohio, in November. In the end, English was proven wrong: the Democrats and Hancock failed to carry any of the Midwestern states they had targeted, including Indiana. Hancock and English lost the popular vote by just 7,018. The electoral vote, however, had a much larger spread: 214 for Garfield and Arthur, compared to 155 for Hancock and English.

Сайлаудан кейінгі мансап және мұра

Ағылшын сайлаудан кейін бизнес мансабын қайта бастады. Ол сонымен қатар жергілікті тарихқа көбірек қызығушылық танытып, 1850 жылғы штаттық конституциялық конвенциясының 1885 жылы оның опера үйінде өткен аман қалғандарының кездесуіне қатысты. Ол Индиана тарихи қоғамының президенті болды және өлімінен кейін жарық көрген екі томдық еңбек жазды: «Огайо өзенінің солтүстік-батысындағы елді жаулау, 1778–1783 жж.» және «Генерал Джордж Роджерс Кларктың өмірі». 1893 жылы Индианаполис ескерткіш комиссиясының құрамында болды және ондағы әскер мен теңізшілер ескерткішін жоспарлауға және қаржыландыруға көмектесті. 1896 жылдың 7 ақпанында Индианаполистегі үйінде қайтыс болды. Ағылшынның мәйіті 1877 жылы қайтыс болған әйелімен бірге Крон-Хилл зиратында жерленді. Ол салған көптеген ғимараттар бұзылғанымен, Кроуфорд округындағы English, Индиана және Индианаполистегі English Avenue оның құрметіне аталған. Ағылшынның бірдей мүсіндері Индиана штатының Скоттсбург қаласындағы Скотт округі сотының алдында және Кроуфорд округының жәрмеңке алаңында орнатылған. Оның ұлы Уильям 1884–1885 жылдары Конгресте қызмет етті. Оның немересі, қызы Розалинднің ұлы Уильям Инглиш Уоллинг, Ұлттық афроамерикандықтар қауымдастығының (NAACP) негізін қалаушылардың бірі болды. Ағылшынның жеке және отбасылық құжаттарының кең жинағы Индианаполистегі Индиана тарихи қоғамында сақтаулы және зерттеу үшін қолжетімді.