Джеральд Холтон: Физик, тарихшы және бейбітшілік белгісінің авторы

Кіріспе

Америкалық физик және тарихшы (1922 жылы туған), бейбітшілік символының авторы.

Джеральд Джеймс Холтон (1922 жылғы 23 мамырда туған) – американдық физик, ғылым тарихшысы және педагог. Оның кәсіби қызығушылықтары ғылым философиясын және жас жігіттер мен қыздардың мансабын дамытуды қамтиды. Ол Гарвард университетінің физика профессоры және ғылым тарихының профессоры. Оның еңбектері физикалық ғылым мен оның тарихынан бастап, олардың кәсіби және қоғамдық түсінігіне, гендерлік мәселелер мен ғылымдағы этика, иммигранттар рөліне дейін зерттеулерді қамтиды. Оның физикадан бастап білім берудегі бастамалар мен басқа да ұлттық, қоғамдық мәселелерге қосқан үлесі, сондай-ақ он жылдық Джефферсон лекциясын алғашқы ғалым ретінде сөйлеуге таңдалғаны ерекше кең спектрдегі тағайындамалар мен құрметтермен мойындалды. Ұлттық гуманитарлық қор бұл лекцияны "гуманитарлық ғылымдар саласындағы ерекше жетістіктері үшін федералдық үкімет тағайындайтын ең жоғары награда" деп сипаттайды.

Ерте өмір және білім

Ол 1922 жылғы 23 мамырда Берлинде еврей отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы австриялықтар еді: Эммануэль – халықаралық құқық маманы заңгер, ал Регина – физиотерапевт. Германияда фашизмнің күшеюі және жас отбасыға жасалған физикалық шабуыл оларды Венаға ерте қайта оралуға мәжбүр етті. Венада өскен Холтон Humanistische Gymnasium арқылы білім алды. Отбасылық өмір көбінесе герман мәдениетін сүйетін мамандардың өмірімен ерекшеленді; шындығында, оның ата-анасы алғаш рет поэзия клубында танысқан. Бірақ 1938 жылы Германияның Австрияны аннексиялауы, 8-9 қарашадағы жалпыұлттық погромнан кейін кеңінен түсінілгендей, еврейлердің өміріне де қауіп төндірді. Бірақ көп ұзамай, оған және оның інісі Эдгарға британдық квакерлердің "Киндертранспортымен" Англияға қашуға рұқсат берілді. Онде Холтон Оксфорд қаласындағы Технология мектебінде оқыды және 1940 жылғы маусымда электр инженерлігі сертификатын алды. Осы кезде ол отбасымен бірге Америкаға кете алды, премьер-министр Черчилльдің директивасы бойынша барлық ересек неміс босқындары қамауға алу үшін тіркелуге тиіс болған күндер бұрын. Америкаға келгеннен кейін көп ұзамай Коннектикут штатының Миддлтаун қаласындағы Веслиан университеті Холтонға Еуропадан келген босқын ретінде орын ұсынды (осындай мүмкіндік көптеген американдық колледждер мен университеттерде де болды). Веслианда, өзінің ұстазы профессор Уолтер Г. Кейдидің басшылығымен, ол 1941 жылы бакалавр, ал 1942 жылы магистр дәрежесін алды. Соғыс басталғаннан бастап ол ресми түрде «Дұшпан шетелдіктер» қатарына енді, бұл Президент Рузвельттің барлық неміс паспорттарын иеленушілерге қатысты директивасымен белгіленді. Дегенмен, оған Гарвардтағы соғыс уақытындағы зерттеу бөліміне, Электр акустикалық зертханасына, OSRD-ге қосылу ұсынылды, сонымен қатар радар жабдықтарын пайдалану және жөндеу бойынша теңіз офицерлерін оқыту үшін штаттағы оқытушының көмекшісі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Гарвард университетіне аспирантураға түсті. 1947 жылы жоғары қысымдағы материя құрылымын зерттеуі үшін философия докторы ғылымын қорғады, профессор Перси Уильямс Бриджманның студенті болды, ол 1946 жылы өзі негізін салған саладағы еңбектері үшін физика саласындағы Нобель сыйлығын алды. Холтонның бітіруінен кейін Гарвардта физика кафедрасында оқытушы болып қалуы сұралды. Оның академиялық кәсіби өмірі басталды және Гарвардпен байланысы 70 жылдан астам уақытқа созылды. Оның мүсінші Нинамен некесі де осылай жалғасты. Олардың Томас және Стефан есімді екі ұлы бар.

Holton was born on May 23, 1922, in Berlin, into a Jewish family. His parents were Austrians: Emanuel, an attorney at law specializing in international law, and Regina, a physiotherapist. Forced by the rise of fascism in Germany, and one physical attack on the young family, they returned early to Vienna. Growing up in Vienna, Holton received his education through most of the Humanistische Gymnasium. Family life was typically that of professionals enamored of Germanic Kultur; indeed, his parents had met first in a poetry club. But in 1938, the annexation of Austria by Germany made life for Jews there also life threatening, as was widely understood after the nationwide Pogrom of November 8–9. Yet, soon thereafter he and his younger brother, Edgar, were granted a place on the British Quakers' Kindertransport, to flee to England. There, Holton studied at the School of Technology, City of Oxford, receiving the Certificate of Electrical Engineering in June 1940. At that point, he was able to leave for America with his rejoined family, just days before having to report for incarceration for the duration, as was required for all male adult German refugees, by Prime Minister Churchill's directive. Shortly after arriving in America, Wesleyan University in Middletown, Connecticut, offered Holton a place as a refugee from Europe (as many American colleges and universities similarly did). At Wesleyan, studying under his mentor, Professor Walter G. Cady, he received a B. A. in 1941 and an M. A. in 1942. From the outbreak of the war he found himself officially among the “Enemy Aliens”, as marked by President Roosevelt's directive for all holders of German passports. Yet, he was asked to join the Harvard based war time research unit, the Electric Acoustic Laboratory, OSRD, and also was teaching assistant on the staff to train naval officers in the use and repair of radar equipment. Upon the end of World War II, he enrolled as a graduate student at Harvard. In 1947 he received his Ph. D. for research on the structure of matter at high pressure, as a student under Professor Percy Williams Bridgman, who in 1946 was awarded the Nobel Prize in Physics for his remarkable research in the field he effectively founded. Upon Holton's graduation he was asked to remain at Harvard as instructor in the Physics Department. His academic professional life had begun, and his association with Harvard has lasted for over 70 years. So has also his marriage to Nina, a sculptor. They have two sons, Thomas and Stephan.

Мансап

Ол 1947 жылдан бастап Гарвардта әртүрлі факультеттерде қызмет атқарды және 1952 жылы 30 жасында профессорлық қызметке бекітілді. 30 жыл бойы, дипломдық жұмысынан бастап, ол сұйықтықтардың құрылысына маманданған жоғары қысымды зертхананы басқарды, онда зерттеуші студенттер мен жарияланымдар үздіксіз ағылып тұрды. Физика кафедрасында оқытқан курстарының арасында ерекше бірі болды – физикаға кіріспе, ол астрономия, химия және технологияны, сондай-ақ ғылымның тарихы мен философиясын қамтитын мәдени құраманың бір бөлігі ретінде қарастырылды. Бұл оның алғашқы кітабының жарыққа шығуына әкелді, "Физикалық ғылымның тұжырымдамалары мен теорияларына кіріспе" (Addison Wesley: 1952, және кейінгі басылымдар мен бейімделулер), ол маңызды еңбек деп есептеледі. Оның тәсілі мен құрылымы кейіннен NSF сұраған Ұлттық оқу бағдарламасының жобасына енгізілді, ол "Жобалық физика курсы" деп аталды. Ол оны әріптестері Ф. Джеймс Резерфорд пен Флетчер Уотсонмен бірге басқарды. Ол сондай-ақ көптеген шетелдерде де бейімделді. Холтон, басқа білім беру мүмкіндіктері сияқты, Альфред Норт Уайтхедтің кеңесіне сүйенді: "Қазіргі заманғы өмір жағдайында ереже абсолютті, жаттықтырылған интеллектіні бағаламайтын халық құрып кетеді". Сонымен қатар, ол білім беруде көпмәдениетті тәсілдің қажеттілігіне берік сенді, ол тарлықтың азғыруына қарсы иммунитетті күшейтуге және либералды білім беруді дамытудың моральдық міндетін орындауға көмектеседі. Сол себепті Холтон ғылым туралы жазбаларында постмодернистердің зиянды артық өршілдігі деп санайтын нәрсеге қарсы кеңінен жазды. Холтонның Гарвардтағы қызметі физика және химия бойынша шоғырландыру төрағасы, бастапқы жалпы білім беру курсының төрағасы, Факультет кеңесінің мүшесі және Рэдклифф тәуелсіз зерттеулер институтының кеңесші кеңесіне кіруді қамтыды. 1976 жылдан 1982 жылға дейін ол сонымен бірге Массачусетс технология институтында ғылым, технология және қоғам бағдарламасының құрылтайшы оқытушысы ретінде қонақ профессор болды. Әр түрлі уақытта ол Принстонның Жоғары оқу орнында профессор (немесе ұқсас атақ) болды; Нью-Йорк университеті; Ленинград университеті; Лондондағы Император колледжі; Рим университеті; CNRS Париж; және Қытай мен Жапонияда шақырылған лекция оқыды. Бұл жерде Холтонның тағы екі білім беру жобасын атап өту орынды. 1956 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланғаннан кейін, оны редактор болуға шақырды. Осыдан бірнеше жыл бұрын академия өз мүшелеріне таратылатын "Дейдалус" атты эксперименталды, жыл сайынғы, ішкі жинақты жариялап келді. Бірақ Холтон "Дейдалус" журналын көпшілікке қолжетімді, тоқсан сайын шығатын журналға айналдыру мүмкіндігін түсінді. Оның айтуынша, жаңа журналдың мақсаты "интеллектуалды қауымға өзіндік дауыс беру" және әрқайсымызды лабиринттегі жеке жасушадан жоғары көтеріп, "барлық құрылысты көру" болды. Журнал ересектерге білім беру құралы ретінде қызмет етуге қоса, бірнеше саны көкжиектен келе жатқан проблемаларға назар аударды және қоғамдық саясатқа әсер етті, мысалы, "Қаруды бақылау және қарусыздандыру" (1960 жылдың күзінде), "Америкадағы әйел" (1964 жылдың көктемінде), афроамерикандықтар (1965 жылдың күзінде, президент Л. Б. Джонсонның алғы сөзімен) және "Адамдармен эксперимент жүргізудің этикалық аспектілері" (1969 жылдың көктемінде). 1955 жылы тағы бір күтпеген оқиға болды, ол Холтонның зерттеулерінде маңызды өзгеріс жасады. Алберт Эйнштейн 1955 жылдың 18 сәуірінде қайтыс болғанда, физика кафедрасының профессоры Филипп Франк, Холтонның әріптесі және Вена шеңберінің философиясының американдық жалғасын жақтаушы, естелік шарасын ұйымдастыру керектігін және оның бір бөлігі ретінде Холтон Эйнштейннің жетістіктерінің тарихын ұсыну керектігін ұсынды. Бірақ Холтон Эйнштейннің өзінің эсселерін қоспағанда, бұл тақырыпта әлі де аз ғылыми зерттеулер бар екенін анықтады. Профессор Франктың ұсынысымен Холтон Эйнштейннің ұзақ жылдар бойы хатшысы болған Хелен Дюкастың бақылауында болған Эйнштейннің үлкен және көпшілік зерттелмеген хат-хабарлары мен қолжазбалары сақталған Жоғары оқу орнына барды. Бұл саяхат Холтонға екі жыл бойы кездейсоқ жинақты ғалымдар пайдалана алатын мұрағатқа айналдыруға көмектесуге мүмкіндік берді, ал ол жинақты оқып, оның тарихи құндылығын қалай көруге болатынын үйренді. Кейінгі жылдары Холтонның Эйнштейн туралы зерттеулері оның жарияланымдарының көп бөлігін құрады. Ақырында бұл бастама Ньютон мен Дарвинге ұқсас академиялық индустрияны іске қосуға көмектесті. Бірақ, осы саладағы ғалым Тесу Хиросиге жазғандай, біреу "алғашқы қадам" жасауы керек еді. Эйнштейннің жинағын зерттеу барысында Холтон маңызды фактіні байқады, ол оны және басқа ғалымдарды зерттеуде жаңа жемісті бағытқа жетеледі. Эйнштейннің жұмысында, Эйнштейн керемет, бірақ үнсіз түрде, тексеруге келмейтін және жорамалды жоққа шығаруға келмейтін негізгі жетекші ұғымдардан қайта-қайта пайдаланды. Бұл ұғымдар оның теория құруында біртінделік іздеуге басымдық беруді, өзгермейтіндікті, формалды, материалистік түсіндірмелерден гөрі, логикалық қарапайымдылықты, симметрияны, үздіксіздікті, себеп-салдар байланысын және толықтықты қамтыды. Сонымен қатар, басқа ғалымдар ұстанған олардың кері нұсқалары, мысалы, себепсіздік және белгісіздік, күшті қарсылыққа ұшырады. Холтон мұндай жетекші ұғымдардың барлығын "Тематалар" (жекеше – "Тема") деп атады. Ол осы маңызды, стильді анықтайтын және әртүрлі тақырыптық жинақтардың көптеген басқа ғалымдардың зерттеулерінің ядросында екенін анықтады, ежелгі заманнан бастап Иоганн Кеплерге және Нильс Борға дейін. Бұл түсінік кейіннен ғылым тарихшыларымен және басқа салалардағы ғалымдармен де пайдаланылды. Оның жазбалары Холтонға "Ғылыми ойдың тақырыптық бастаулары" (Harvard University Press, 1973, қайта қарастырылған басылымы 1988) кітабын жариялауға көмектесті. Әртүрлі тақырыптық жинақтар жеке ғалымдардың иелігінде болды және олардың пәндері уақыт өте келе дамыды. Осы тұрғыдан алғанда, бұл тұжырымдама "парадигмалар" деп аталатын салыстыруға келмейтін, прогрессивті емес тұжырымдамадан мүлдем өзгеше. Олардың әрқайсысы, өз кезегінде, белгілі бір уақыттағы ғалымдардың барлық әлеуметтік тобына бірдей әсер етеді деп айтылды, бұл Эйнштейн, Шредингер және Гейзенберг сияқты замандастар арасындағы белгілі өзара қарсылықтармен жоққа шығарылды. Кейде қоғамдық мәселе соншалықты маңызды болды, Холтон оны тереңірек түсінуге және жақсартуға үлес қоса алатынын сезді. Мұндай мәселелердің бірі – көптеген салалардағы жұмыс істейтін ғалымдар арасында әйелдердің жеткіліксіз өкілдігі және олардың жеткілікті бағаланбауы еді. Сондықтан ол әріптесі, ғылымның социологі Герхард Зоннертпен бірге ұзақ мерзімді зерттеу жобасын, "Жобалық қол жеткізу" бастады. Оның нәтижесінде екі кітап жарық көрді: "Ғылымда кім табысқа жетеді? Гендерлік өлшем" (Rutgers University Press, 1995) және "Ғылымдағы мансаптардағы гендерлік айырмашылықтар: Жобалық қол жеткізу зерттеуі" (Rutgers University Press, 1995, Роберт К. Мертонның алғы сөзімен). Екінші жағдай, мұқият зерттеуді қажет еткен кезде, иммигранттар АҚШ қоғамының жақсаруына қандай үлес қоса алатынын зерттеуге қатысты. Зоннерт пен Холтон бірнеше жылдық зерттеуге, "Екінші толқын" зерттеуіне кірісті, олар сауалнамалар мен тікелей сұхбаттар арқылы нацилік қуғын-сүргіннен АҚШ-қа бала кезінде қашқан иммигранттардың жетістіктерін американдықтармен салыстырды. Олардың таң қалдыратын нәтижелері "Нацилік қуғын-сүргіннен қашқан балалардың тағдыры қандай болды?" (Palgrave Macmillan, 2006, Бернард Бейлиннің алғы сөзімен; неміс тіліне аудармасы, Was geschah mit den Kindern, Lit Verlag, Muenster, 2008) кітабында жарияланды. Бұл кітаптағы тұжырымдар қазіргі уақытта АҚШ-қа иммиграциялаушыларға қатысты қолданылуы мүмкін екенін ескере отырып, Зоннерт пен Холтон жариялады...

Holton went through various faculty ranks at Harvard, starting in 1947, and was tenured in 1952 at age 30. For 30 years, starting from his thesis, he ran a high pressure laboratory, specializing on the structure of liquids, and having the usual flow through of research students and publications. Among the courses he taught in the Physics Department was an unusual one – an introduction to Physics seen as part of a cultural tapestry that included astronomy, chemistry and technology as well as history and philosophy of science. It resulted in his publication of his first book, Introduction to Concepts and Theories of Physical Science (Addison Wesley: 1952, and later editions and adaptations), which has been called a seminal work. Its approach and structure was later incorporated in the National Curriculum Project requested by the NSF, called The Project Physics Course. He headed it with colleagues F. James Rutherford and Fletcher Watson. It was also adapted in a number of foreign countries. In these, as in Holton's other educational opportunities, he has been guided by the advice of Alfred North Whitehead, that “In the conditions of modern life, the rule is absolute, the race which does not value trained intelligence is doomed”. As well, he is based on his firm belief that in education a multi cultural approach is necessary, both to help immunize against the seduction of narrowness, and to obey the moral imperative to foster a liberal education. For the same reason, Holton wrote extensively against what he considered to be the destructive excesses of Postmodernists in their writings on science. Holton's service at Harvard included chairmanship of the Concentration on Physics and Chemistry, of the initial General Education Course, membership on the Faculty Council, and on the advisory board of the Radcliffe Institute for Independent Study. From 1976 to 1982 he was concurrently visiting professor at the Massachusetts Institute of Technology, as a founding faculty member of the Program on Science, Technology and Society. At various times he was visiting professor (or similar title) at the Institute for Advanced Study at Princeton; New York University; Leningrad University; Imperial College, London; University of Rome; CNRS Paris; and invited lecturer in China and Japan. Here it is appropriate to mention two of Holton's other educational efforts. In 1956, having been elected as Fellow of the American Academy of Arts and Sciences, he was asked to be its editor. For a couple of years before, the academy had been publishing an experimental, annual, in house volume called Daedalus, distributed to its members. But Holton realized the opportunity to change Daedalus to a publicly, widely available, quarterly journal. As he put it in his first issue (Winter 1958), the new journal aimed "to give the intellectual community a strong voice of its own", and to lift each of us above our individual cell in the labyrinth, so as "to see the entire structure". In addition for the journal serving as a sort of adult education, several issues looked ahead at problems that were coming over the horizon and had an effect on public policy—such as those on "Arms Control and Disarmament" (fall 1960), on "The Woman in America" (Spring 1964), on African Americans (fall 1965, with a foreword by President L. B Johnson), and on "Ethical Aspects of Experimentation with Human Subjects" (spring 1969). In 1955, another unexpected event occurred, one which caused Holton to make an important turn in his studies. When Albert Einstein died on April 18, 1955, Professor Philipp Frank, Holton's colleague in the Physics Department and proponent of the American continuation of the Vienna Circle philosophy, suggested that a memorial occasion should be arranged, and that as one part Holton should present the history of Einstein's achievements. But Holton found that apart from Einstein's own essays there was then still little solid scholarship on this topic. With Professor Frank's recommendation, Holton went to the Institute of Advanced Study, where Einstein's enormous and largely unstudied correspondence and manuscripts were kept, still under the supervision of Einstein's long time secretary, Helen Dukas. This excursion resulted in Holton, on and off for two years, helping to make the haphazard collection into an Archive usable by scholars, while he, reading through the collection, was learning from it how to see its historical value. Over the years that followed, Holton's researches on Einstein have occupied a large part of his publications. Eventually, this initiative helped launch an academic industry, analogous to the ones concerned with Newton and Darwin. But as the scholar in this field, Tesu Hiroshige, wrote, someone had to take a "first step". While studying the rich contents of Einstein's collection, Holton came to realize a fact that led to a new and fruitful part of his researches on this and other scientists. As shown in Einstein's work, Einstein brilliantly but silently drew again and again from a set of fundamental guiding concepts that were neither verifiable nor falsifiable. These concepts included, in his theory construction, the primacy of the search for unity; invariance; formal rather than materialistic explanation; logical parsimony; symmetry; the continuum, causality, and completeness. In addition, their contraries held by other scientists, such as acausality and uncertainty, were strongly opposed. Holton called all such motivating concepts Themata (sing. Thema). He found these crucial, style defining and differing thematic sets to be also at the core of research of many other scientists, from antiquity to Johann Kepler to Niels Bohr. This insight was later used as well by other historians of science, and by scholars in other fields. His findings led Holton to the publication of his book, Thematic Origins of Scientific Thought (Harvard University Press, 1973, revised edition 1988). Different sets of themata were and are being held by individual scientist so inclined, as their subjects advanced over time. In that respect, this concept differs profoundly from the idea of a series of incommensurable, non progressive, so called “paradigms”. Each of those, in turn, was said to infect the whole social group of scientists at a given time and in the same way—as is disproved even by the famous mutual oppositions between contemporaries such as Einstein, Schroedinger, and Heisenberg. Occasionally, a public issue became so important that Holton felt he could contribute to its deeper understanding and amelioration. One of these was the general realization that among working scientists in most fields, women were underrepresented and often not sufficiently valued. Therefore, with his colleague Dr. Gerhard Sonnert, a sociologist of science, he initiated a long term research effort, called Project Access. It yielded two books, Who Succeeds in Science? The Gender Dimension (Rutgers University Press, 1995), and Gender Differences in Science Careers: The Project Access Study (Rutgers University Press, 1995, with a Foreword by Robert K. Merton). A second occasion for engaging in a thorough study arose when it became of general interest to explore what immigrants can bring to the betterment of society in the U. S. A. Dr. Sonnert and Holton committed to a several years study, called Second Wave, to determine, by questionnaires and face to face interviews, what was achieved by a particular group—immigrants who had come as children to the US as refugees from Nazi persecution—compared to American borns. The startling results were published by them in a book, What Happened to the Children Who Fled Nazi Persecution (Palgrave Macmillan, 2006, with a Preface by Bernard Bailyn; German translation, Was geschah mit den Kindern, Lit Verlag, Muenster, 2008). Noting that the findings in that book appeared to have applications for immigrants to the U. S. in our time, Dr. Sonnert and Holton published another book, Helping Young Refugees and Immigrants Succeed (Palgrave Macmillan, 2010).

Таңдалған библиография

Холтонның ғылым тарихы мен философиясы, сондай-ақ білім беру саласындағы зерттеулері көптеген еңбектерде жарияланды, олардың көпшілігі онлайн режимінде қолжетімді және олардың көбі басқа тілдерге аударылды. Олардың ішінде:

Холтон, Джеральд (1952, кейінгі басылымдар). Физика ғылымындағы тұжырымдамалар мен теорияларға кіріспе. Оқу орны: Эддисон Уэсли. Холтон, Джеральд; Резерфорд, Ф. Джеймс; Уотсон, Флетчер Г. (1970). Физика курсының жобасы. Нью-Йорк: Холт, Райнхарт және Уинстон. Холтон, Джеральд (1978). Ғылыми қиял: жағдайлар бойынша зерттеулер. Кембридж: Гарвард университетінің баспасы. Холтон, Джеральд (1986). Ғылымның дамуы және оның салмағы: Джефферсон лекциясы және басқа да эсселер. Кембридж: Гарвард университетінің баспасы. Холтон, Джеральд (1973, қайта қарастырылды 1988). Ғылыми ойдың тақырыптық бастаулары: Кеплерден Эйнштейнге дейін. Кембридж: Гарвард университетінің баспасы. Холтон, Джеральд (1993). Ғылым және ғылымға қарсылық. Кембридж: Гарвард университетінің баспасы. Герхард Соннерт және Джеральд Холтон (1995), Ғылымда сәттілікке кім жетеді? Гендерлік аспекті. Нью-Брансуик, Нью-Джерси: Ратгерс университетінің баспасы. Холтон, Джеральд (1996). Эйнштейн, тарих және басқа құштарлықтар. Кембридж: Гарвард университетінің баспасы. Герхард Соннерт және Джеральд Холтон (2002), "Сырлы көпірлер: ғылым мен қоғамды байланыстыру". Кембридж: MIT баспасы. Джеральд Холтон (2005), Ғылымдағы жеңіс және қиындықтар: Эйнштейн, Бор, Гейзенберг және басқалар. Кембридж: Гарвард университетінің баспасы. Герхард Соннерт және Джеральд Холтон (2006), Нацистік қуғын-сүргіннен қашқан балалардың тағдыры. Нью-Йорк: Палгрейв Макмиллан. Герхард Соннерт және Джеральд Холтон (2010), Жас бежендер мен иммигранттардың табысқа жетуіне көмектесу. Нью-Йорк: Палгрейв Макмиллан, Нью-Йорк. Холтон, Джеральд; Галисон, Питер; Швебер, Сильван С. (2008). 21-ғасырдағы Эйнштейн: оның ғылымдағы, өнердегі және қазіргі мәдениеттегі мұрасы. Принстон: Принстон университетінің баспасы. Дэвид Кэссиди, Джеральд Холтон және Джеймс Резерфорд (2014), Физиканы түсіну. Лозанна: Presses polytechniques et universitaires romandes. Холтонның кітаптары мен эсселерін DASH (Гарвардтағы ғылыми жетістіктерге цифрлық қол жеткізу) сайтынан жүктеуге болады. Эсселердің арасында Холтонның Джефферсон зерттеулерін кеңінен қабылдауға шақырған еңбектері бар, ол негізгі зерттеулерге және қоғамның қажеттіліктеріне қызмет етудің екі мақсатын біріктіруді ұсынды, бұл Томас Джефферсон көп рет жасағандай. Холтон Дедалдан басқа да редакциялық жұмыстармен айналысты. Ол бас редактор ретінде Арно Пресс баспасының ғылым тарихы бойынша кітаптар сериясын және Довер Публикацияларының "Ғылым классикасы" атты тағы бір сериясын басқарды. Сондай-ақ, ол "Альберт Эйнштейннің жинақталған еңбектері" (Princeton University Press, 1987 ж. және одан кейінгі жылдар) журналының редакциялық кеңесі мен редакциялық комитетінде оның құрылғаннан бастап бірнеше жыл бойы қызмет етті. 1972 жылы ол "Ғылым, технология және адам құндылықтары" бюллетенін құрды, ол 1976 жылдан бері "Ғылым, технология және адам құндылықтары" журналы ретінде танымал.

Holton, Gerald (1952, and later editions). Introduction to Concepts and Theories in Physical Science. Reading: Addison Wesley. Holton, Gerald; Rutherford, F. James; Watson, Fletcher G. (1970). The Project Physics Course. New York: Holt, Rinehart and Winston. Holton, Gerald (1978). The Scientific Imagination: Case Studies. Cambridge: Harvard University Press. Holton, Gerald (1986). The Advancement of Science, and Its Burdens: The Jefferson Lecture and Other Essays. Cambridge: Harvard University Press. Holton, Gerald (1973, rev. 1988). Thematic Origins of Scientific Thought: Kepler to Einstein. Cambridge: Harvard University Press. Holton, Gerald (1993). Science and Anti Science. Cambridge: Harvard University Press. Gerhard Sonnert and Gerald Holton (1995), Who Succeeds in Science? The Gender Dimension. New Brunswick, New Jersey: Rutgers University Press. Holton, Gerald (1996). Einstein, History, and Other Passions. Cambridge: Harvard University Press. Gerhard Sonnert and Gerald Holton (2002), Ivory Bridges: Connecting Science and Society. Cambridge: MIT Press. Gerald Holton (2005), Victory and Vexation in Science: Einstein, Bohr, Heisenberg, and Others. Cambridge: Harvard University Press. Gerhard Sonnert and Gerald Holton (2006), What Happened to the Children Who Fled Nazi Persecution. New York: Palgrave Macmillan. Gerhard Sonnert and Gerald Holton (2010), Helping Young Refugees and Immigrants Succeed. New York: Palgrave Macmillan, New York. Holton, Gerald; Galison, Peter; Schweber, Silvan S. (2008). Einstein for the 21st Century: His Legacy in Science, Art, and Modern Culture. Princeton: Princeton University Press. David Cassidy, Gerald Holton, and James Rutherford (2014), Comprendre la physique. Lausanne: Presses polytechniques et universitaires romandes. A selection of Holton's books and essays can be downloaded on DASH (Digital Access to Scholarship at Harvard). Among the essays are those in which Holton called for the wider adoption of what he called Jeffersonian Research—one with the double purpose of serving both basic investigation and the needs of society, as Thomas Jefferson had done repeatedly. Holton also engaged in considerable editorial work apart from Daedalus. It included, as General Editor, the series of books on history of science by the Arno Press, and another, called Classics of Science, by Dover Publications. He also served for some years, from its beginning, on the Editorial Advisory Board and Editorial Committee of The Collected Papers of Albert Einstein (Princeton University Press, 1987 ff.). In 1972 he founded the Newsletter on Science, Technology, and Human Values, known since 1976 as the journal Science, Technology and Human Values.

Кәсіби мүшелік, стипендиялар және басқа да құрметтер

Оның кәсіби ұйымдарға мүшеліктері төменде көрсетілген. Алайда, осы қызметтердің бірі көп уақыт пен күш-жігерді қажет етті: Ғылым тарихы қоғамының президенттігі (1983–1984 жж.), бұл қызметке таянудан екі жыл бұрын вице-президент болып сайланған еді. Джордж Сартон құрған бұл қоғам маңызды миссиясымен ерекше көзге түсті, бірақ ол сайланғаннан кейін басқару және қаржы мәселелері бойынша көп жұмыс істеу қажет екенін түсінді.

Кәсіби тәжірибе

Американдық физикалық қоғам: мүшесі; Американдық философиялық қоғам: мүшесі; Американдық өнер және ғылым академиясы: мүшесі, Академияның редакторы, 1956–63, тоқсандық журналдың негізін қалаушы редакторы, Daedalus, 1958, Кеңес мүшесі (1997 жылға дейін). Халықаралық ғылым тарихы академиясы, вице-президент, 1981–88. Халықаралық ғылым философиясы академиясы. Немец табиғат зерттеушілер академиясы, Леопольдина. Ғылым тарихы қоғамы: Кеңес, 1959–61, 1963–65, Президент, 1983, 1984. Америка ғылымды дамыту қауымдастығы: мүшесі, 1970 жылдардағы Директорлар кеңесінің мүшесі; Америка физика мұғалімдері қауымдастығының мүшесі; Америка физика институты, Физика тарихы орталығы комитетінің негізін қалаушы төрағасы. Нью-Йорк ғылым академиясының құрметті өмірлік мүшесі. Ұлттық академиялардың Ұлттық серіктестерінің мүшесі, 2003. Мүше: Қытай Халық Республикасының ғалымдарымен байланыс жөніндегі Ұлттық ғылым академиясы комитеті, 1969–72; Әлеуметтік ғылымдарды озық зерттеу орталығы, 1976; АҚШ Мемлекеттік департаментінің ЮНЕСКО-дағы ғылым жөніндегі комитеті, 1977–80; Альберт Эйнштейн бейбітшілік сыйлығын таңдау комитетінің мүшесі, 1980–85; Ғылым және философия тарихы халықаралық одағы, 1982–88, төраға, 1988; Ұлттық академиялардың Пән аралық зерттеулерді ынталандыру комитеті, 2003. Ұлттық зерттеу кеңесінің мектепке дейінгі ғылым білімінің көрсеткіштері жөніндегі комитеті, 1984–87; Ұлттық академиялардың Ғылымды жүргізу жөніндегі комитеті, 1989–91; AAAS ғылымды түсіну жөніндегі комитеті (OPUS), 1997–2001. Ұлттық ғылым қоры, ғылым мен технологияның этикалық және құндылықтық әсері жөніндегі консультативтік комитеті (EVIST), 1973–78; NFS ғылым және инженерия білімі дирекциясы жөніндегі консультативтік комитеті, 1985–93, төраға, 1986–88. Массачусетс штатының білім беру кеңесі, ғылым және математика жөніндегі консультативтік комитет, 1997–2000. Немец-американдық академиялық кеңестің кураторы, 1997–2000.

Комиссиялар мен сенімгерлік

Бостон ғылым мұражайының қамқоршысы, 1965–67, корпорация мүшесі, 1978–81; Ғылым қызметінің қамқоршысы, 1972–78; Веслиан университетінің қамқоршысы, 1975–89. АҚШ Мемлекеттік департаментінің ЮНЕСКО жөніндегі ұлттық комиссиясының мүшесі, 1975–80. Конгресс кітапханасының Ғылымдар кеңесінің мүшесі, 1979–1995; Президент Рональд Рейганның «Білім берудегі үздіктер» ұлттық комиссиясы, 1981–83, «Қауіптегі ұлт» есебінің авторларының бірі. Ұлттық гуманитарлық орталықтың қамқоршысы, 1989–93.

Марапаттар

Физика мұғалімдерінің американдық қауымдастығы, "Еңбегі үшін марапат", 1962 ж. Джордж Сартонның естелік лекциясы, 1962 ж. Роберт А. Милликан медалі, 1967 ж. Герберт Спенсер лекциясы, Оксфорд университеті, 1979 ж. Эрстед медалі, 1980 ж. Гуггенхайм стипендиясы, 1980–81 жж. Джефферсон лекциясы, 1981 ж. Джон П. Макговерн медалі, Сигма Си, 1985 ж. Эндрю Джемант сыйлығы, Америка физика институты, 1989 ж. Сартон медалі, Тарих ғылымы қоғамы, 1989 ж. Ж. Д. Берналь сыйлығы, Ғылымның әлеуметтік зерттеулер қоғамы, 1989 ж. Джозеф Пристли сыйлығы, 1994 ж. Ротшильд лекциясы (Гарвард университеті), 1997 ж. Тарих ғылымы қоғамының Жозеф Х. Хазен сыйлығы, 1998 ж. Festschrift: Science and Culture, Transaction Publishers, Нью-Брансуик және Лондон, 2001 ж. Американдық физика қоғамының Абрахам Пайс сыйлығы, 2008 ж.; Австрия Республикасының ғылым мен өнерге арналған Құрмет кресі, 2008 ж.; Австрия ғылым академиясының мүшесі, 2016 ж. Сегіз құрметті докторлық дәрежесі. BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Award гуманитарлық ғылымдар санатындағы жеңімпаз, 2020 ж.