Жорж Смит Паттон IV – АҚШ армиясының генерал-майоры, әйгілі Джордж Паттонның ұлы. Корея және Вьетнам соғыстарында болды. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж Смит Паттон IV (George Smith Patton IV; 1923 жылғы 24 желтоқсан – 2004 жылғы 27 маусым) – АҚШ армиясының генерал-майоры және Екінші дүниежүзілік соғыс генералы Джордж С. Паттонның ұлы. Ол Корея соғысы мен Вьетнам соғысында қызмет етті.
United States Army general and son of George Patton
George Smith Patton IV (December 24, 1923 – June 27, 2004) was a major general in the United States Army and the son of World War II General George S. Patton Jr. He served in the Korean War and the Vietnam War.
Мансап
Паттон Хилл мектебінде білім алған. Паттон 1942 жылы Вест-Пойнтқа түсіп, төрт жылдан кейін 1946 жылы жаяу әскер офицері ретінде бітірді. Вест-Пойнтта қызмет етіп жүргенде әкесі қайтыс болды, ал кіші Паттон есімінен римдік санды алып тастады. Техникалық тұрғыдан алғанда, төртінші "Джордж Смит Паттон", ол кейде "Джордж Паттон III" деп еске алынады, себебі оның әкесі Паттон кіші атанған.
Patton was educated at The Hill School. Patton entered West Point in 1942 and graduated four years later in 1946 as an infantry officer. While serving at West Point, his father died, and the younger Patton dropped the Roman numeral from his name. Technically the fourth 'George Smith Patton', he is sometimes remembered as 'George Patton III' as his father was called Patton Jr.
Корей соғысы
Паттон 1953 жылдың ақпанынан бастап Корея соғысында қызмет етті, 40-шы жаяу әскер дивизиясының 140-шы танк батальонының "А" ротасын басқарды. Кореяда ол алғашқы "Күміс жұлдыз" орденімен және "Күміс жүрек" орденімен марапатталды.
Patton served in the Korean War from February 1953, commanding "A" Company of the 140th Tank Battalion, 40th Infantry Division. He received his first Silver Star and the Purple Heart in Korea.
Вьетнам соғысы
Паттон Оңтүстік Вьетнамда үш рет қызмет етті, алғашқысы 1962 жылдың сәуірінен 1963 жылдың сәуіріне дейін Вьетнамдағы әскери көмек көрсету бас командасында өтті, осы кезеңде ол подполковник атағын алды. Одан кейін ол Форт-Худ, Техас штатында 1-ші бронетанктік дивизияның 81-ші бронетанктік полкінің 2-ші батальонына командир болып тағайындалды, ал 1967 жылы екінші рет үш айға созылған қызметке қатысты. Паттонның 1968 жылдың қаңтарынан 1969 жылдың қаңтарына дейін жалғасқан, соңғы және ең қарқынды сапары кезінде ол жауынгерлік оқиғаларда көрсеткен батылдығы үшін екі "Ерен қызмет көрсеткені үшін" орденімен марапатталды. Осы соңғы сапарында ол бастапқыда АҚШ Армиясының Вьетнамдағы бас штабында Операциялар және жоспарлау бөлімінің бастығы болып тағайындалды. Бірақ 1968 жылдың сәуірінде полковник атағын алғаннан кейін, оған 11-ші бронетанктік атқыштар полкіне басшылық етуі тапсырылды. Вьетнамдағы үш сапарында, Паттон, көшбасшылық пункті ретінде тікұшақты жиі пайдаланғандықтан, үш рет атып түсірілді және "Батыл ұшқыш" орденімен, сондай-ақ екінші "Күміс жұлдыз" орденімен марапатталды.
Patton served a total of three tours of duty in South Vietnam, the first from April 1962 to April 1963 at Military Assistance Command, Vietnam, during which he was promoted to lieutenant colonel. He then took command of the 2nd Battalion, 81st Armor of the 1st Armored Division at Fort Hood Texas, before his second tour in 1967, this one lasting only three months. During Patton's final and most intense tour, lasting from January 1968 to January 1969, he was awarded two Distinguished Service Crosses for his actions on the battlefield. During this final tour, he was initially assigned as Chief of Operations and Plans at Headquarters, United States Army Vietnam. However, after his promotion to colonel in April 1968, he was given command of the 11th Armored Cavalry Regiment. During his three tours in Vietnam, Patton, who frequently used helicopters as a mobile command post, was shot down three times and was awarded the Distinguished Flying Cross and a second Silver Star.
Соғыстан кейінгі
Вьетнамнан кейін Паттон 1970 жылдың маусымында бригадир генерал болып тағайындалды, ал 1975 жылы генерал-майор дәрежесінде 2-ші бронетанктік дивизияның бас қолбасшысы болды. Бұл бөлімге оның әкесі АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысу алдында қолбасшылық еткен еді. Осылайша, АҚШ армиясы тарихында әке мен ұлы бір дивизияға есімдері жазылған басшылар болды. Екі бұрынғы қарсыластың ұлдары көпке танымал достық құрды, бұл достық Паттон 2004 жылы қайтыс болғанға дейін сақталды. 1975 жылдың 5 тамызынан 1977 жылдың 3 қарашасына дейін ол Техас штатындағы Форт-Худта 2-ші бронетанктік дивизияға қолбасшылық етті.
After Vietnam, Patton was promoted to brigadier general in June 1970 before becoming the commanding general of the 2nd Armored Division, in 1975, as a major general. This was a unit his father had commanded just before the United States had entered World War II, making this the first time in United States Army history that a father and a son had both commanded the same division. The sons of the two former adversaries entered a much publicized friendship, which continued until Patton's death in 2004. From 5 August 1975 to 3 November 1977, he commanded the 2nd Armored Division at Fort Hood, Texas.
Кейінгі өмір және өлім
1980 жылы зейнетке шыққаннан кейін Паттон Бостонның солтүстігінде орналасқан әкесіне тиесілі шаруашылықты Green Meadows Farm деп атап, Вьетнамда оның басшылығымен қаза болған жауынгерлердің есімдерімен далаларын атады. Паттон Штутгарт қаласының мэрі Манфред Роммельмен достық қарым-қатынас орнатты, ол әкесінің соғыстағы қарсыласы болған генерал Эрвин Роммельдің ұлы еді. Оның кіші ұлы Бенджамин Паттон "Паттонмен өсу: Батырлар, тарих және отбасылық даналық туралы толғаулар" атты отбасылық тарихын жазды, онда атасы мен әкесінің өмірі мен қызметі туралы ойларымен бөлісті. Бенджамин, кинорежиссер ретінде, әкесінің және атасының естеліктерін жаздырып, осы жазбалар Брайан М. Собельдің "Соғысқан Паттон" кітабының негізі болды.
In the years after his 1980 retirement, Patton turned an estate owned by his father located north of Boston into the Green Meadows Farm, where he named the fields after soldiers who died under his command in Vietnam. Patton befriended the mayor of Stuttgart, Manfred Rommel, the son of his father's wartime opposing general Erwin Rommel. His youngest son Benjamin Patton has written a family biography entitled Growing Up Patton: Reflections on Heroes, History, and Family Wisdom, which reflected on his grandfather and father's careers. Benjamin, a filmmaker, also recorded tapes of his father's memories of his own and his grandfather's experiences, and those tapes formed the basis of the book The Fighting Pattons by Brian M. Sobel.