Вильяррика, Парагвай – Гуайра департаментінің ең ірі қаласы. 1570 жылы негізі қаланды, елдің ежелгі елді мекендерінің бірі. Географиясы, тарихы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вилларика, Парагвай
Villarica, Paraguay
Вилларика-дель-Эспириту-Санто – Парагвайдағы қала. Парагвайдың Шығыс аймағының ортасында орналасқан. Гуайра департаментінің астанасы және ең көп халқы бар қаласы. Гуайраның орталық-батысында орналасқан және шығысында Мбокаяти және Ятаити қалаларымен, батысында Итапе және Феликс Перес, солтүстігінде Индепенденсия, Нуми және Гарай, оңтүстігінде Сан-Сальвадор және Борха қалаларымен шектеседі. 1570 жылы севильялық Руй Диас де Мельгарехо құрған бұл Парагвайдағы ең көне елді мекендердің бірі. Алайда, алғашқы негізін салған орын қазіргі Бразилиядағы Парана штатындағы, Испанияның бұрынғы Гуайра провинциясында орналасқан. Вильяррика тұрғындары 100 жылдан астам уақыт ішінде жеті рет көшірілуге мәжбүр болды. Бұл көшірулерге негізінен көршілес португал бандейранттарының шабуылдары, сондай-ақ саяси және экономикалық мәселелер себеп болды. 1683 жылы олар Ибитирусу төбелерінің жанындағы қазіргі орнына қоныстанды. Осының нәтижесінде қала "Көшпенді қала" деген лақап атқа ие болды. 1870 жылы Парагвай соғысы аяқталғаннан кейін Вильяррика қарқынды экономикалық және халық санының өсуін бастан өткерді, Асунсьон астанасынан кейін Парагвайдағы екінші маңызды қалаға айналды. Бүгінгі таңда қала мәдени орталық ретінде танымал.
Villarrica del Espíritu Santo (ˌbiʎaˈrika ðel esˈpiɾitu ˈsanto), is a city in Paraguay. Located in the middle of the Eastern Region of Paraguay. It is the capital and most populous city of Guairá Department. It is located to the center west of Guairá and is bordered to the east by the towns of Mbocayaty and Yataity, to the west by Itapé and Félix Pérez, to the east by Independencia, Ñumí and Garay, and to the south by San Salvador and Borja. Founded in 1570 by Sevillian Ruy Díaz de Melgarejo, it is one of the oldest settlements in Paraguay. Nevertheless, the original foundation site was located within the extinct Spanish province of Guayra in what is now the state of Parana in Brazil. The residents of Villarrica were forced to relocate seven times during a timespan of more than 100 years. These relocations were mainly caused by the repeated attacks from the neighbouring portuguese bandeirantes but also by political and economical issues. They were finally settled in its current location near Ybytyruzu hills in 1683. As a result, the city got the nickname of "Wandering City". After the end of the Paraguayan War in 1870, Villarrica experimented a rapid economical and populational growth becoming the second most important Paraguayan city after the capital Asuncion. Nowadays, the city is still a well known cultural hub.
Өмірбаян
Кастилия мен Португалия қол қойған Тордесилья шарты Оңтүстік Америкадағы екі империяның арасындағы белгісіз шекараны анықтады. Португалия әдетте шартының талаптарын елемей, агрессивті және экспансионистік саясат ұстанды. Осы уақытта Асунсьондағы испандықтар португал шекарасына жақын, шығысқа қарай көбірек қалалар салуға шешім қабылдады, осылайша өздерінің аумақтық талаптарын нығайтты. 1550 жылдары қазіргі Парагвай Жаңа Андалусия губернаторлығының құрамындағы провинция болып табылды және оған капитан Доминго Ирала басшылық етті. Ираланың басшылығымен олар Асунсьонның шығысындағы Гуайра деп аталатын жерлерді жаулауды жалғастыру үшін Онтиверос қаласын құрды. 1557 жылы Руй Диас Мельгарехо Гуайрада Португалияның Карио тайпасына келтірген зұлымдықтарды азайту мақсатымен, сондай-ақ Бразилияға қарайтын жол ретінде стратегиялық маңызға ие болғандықтан Ciudad Real қаласын құрды. Бірнеше жылдан кейін, уақытша губернатор Фелипе де Касерес Мельгарехомен жеке дауға түсіп, оны Гуайра провинциясының губернаторы лауазымынан қуды. Касерес Мельгарехоның орнына Андалусиялық конкистадор Алонсо Рикельмені тағайындайды. Рикельме Ciudad Real қаласына келгенде, Мельгарехо оны тұтқындап, түрмеге қамап, кейін қаладан қырық лига қашықтықтағы шатырға жер аударды.
The Tordesillas Treaty signed by Castile and Portugal set ambiguous borders between the two empires in South America. Portugal took an aggressive and expansionist policy usually disrespecting the agreements of the treaty. Meanwhile, the Spanish in Asuncion decided to settle more towns to the east closer to the Portuguese border to reinforce their territorial claims. In the 1550s, what is now Paraguay was a province of the Governorate of New Andalusia and was ruled by Captain Domingo Irala. Under the command of Irala, they founded a city named Ontiveros to continue the conquest of the lands to the east of Asuncion known as the lands of Guayrá. In 1557, Ruy Diaz Melgarejo founded another city in Guayrá named Ciudad Real with the purpose of reducing the abuse that the Portuguese were inflicting on the Cario Indigenous tribe but also due to the strategic location as a trail towards Brazil. A couple of years later, the interim Governor Felipe de Cáceres has a personal dispute with Melgarejo and drives him out of the office of governor of the province of Guayra. Cáceres appoints an Andalusian conquistador named Alonso Riquelme to replace Melgarejo. When Riquelme arrives in Ciudad Real, Melgarejo has him arrested, incarcerated and later banished to a cabin forty leagues away of the town.
Елді мекен
XVI ғасырда Мельгарехо 40 адам мен 53 жылқымен Сиудад-Реал қаласынан шығысқа қарай аттанды, онда ол алтын мен күміс кендерін табады деп үміттенеді. Куарасибера (Нұрлы Күн) есімді үнді басшысының жеріне келген соң, 1570 жылдың 14 мамырында жаңа қала құрып, оны Вилла Рика дель Эспириту Санто (Киелі Рухтың бай ауылы) деп атады. Бұл аймақта құнды металдар бар деген сенімде болғандықтан және күні Киелі Рух мерекесіне жақын болғандықтан осылай атады. 1592 жылы саяхатшы Руй Диас де Гусман қаланы 100 шақырым шығысқа жылжытады. 1599 жылы ол оны тағы бір жылжытады, бұл жолы Асунсьоннан 100 лига (шақырым) қашықтықтағы Мботейтей өзенінің жанына. Ұзақ жылдар бейбіт өмірден кейін, 1632 жылы қала бандейранттардың шабуылына ұшырады. 4 жылдық көші-қоннан кейін халық Мбаракайу төбелерінің маңына қоныстанды. Екі жылдан соң, губернатор Вальдеррама оны Яру даласына орналастыруға шешім қабылдады. 1642 жылы халық тағы көшіп, бұл жолы Куругатиға келді. 1678 жылы халық Тобатыри өзенінің жанындағы "Эспинильо" деген жерге қоныстанды. Топырақ егіншілікке жарамсыз болғандықтан, көптеген адамдар Тебикуарими өзенінен арғы жаққа барлау экспедициясын жүргізуге бел буды. Өзеннен арғы жағында олар құнарлы жер мен Ибитуризу төбелерінің жанындағы бірнеше бұлақтарды тапты. Сондықтан испан губернаторынан қаланы тағы бір жылжытуға рұқсат сұрады. 1682 жылдың 25 мамырында губернатор патшаның ресми бекітілуін күтіп, Ибитуризуда қоныстануға рұқсат берді. 1701 жылдың 14 мамырында король Филипп V қаланың Ибитуризуда тұрақты түрде орналасуын бекітетін патшалық жарлық шығарды. Осы күн қаланың негізі қаланған күні болып саналды. Францискан миссионерлері қаланың тұрақтап, дамуына көмектесіп, Итапеде Гуарани миссиясын құрды.
In the 16th century, Melgarejo departs from Ciudad Real with 40 men and 53 horses towards the East where he expected to find mines of gold and silver. After arriving in the lands of Indian chief named Cuaracybera (Shining Sun), he settles a new town on May 14, 1570, and names it Villa Rica del Espíritu Santo (Wealthy village of the Holy Ghost) because of the belief that there were precious metals in the area and because the date was near the Catholic festivity of the Holy Ghost. In 1592, explorer Ruy Díaz de Guzman moves the city 100 km east. In 1599, he moves it again, this time near the Mboteitei River, 100 leagues from Asunción. After long years of peaceful existence, the city was invaded in 1632 by the bandeirantes, and after 4 years of pilgrimage the population settles near Mbaracayu hills. Two years later, Governor Valderrama determined to situate it in the fields of Yaru. In 1642, the population moves again this time to Curuguaty. In 1678, the population settled close to the Tobatyry River, in a place called "Espinillo". The soil was no good for agriculture so many people decided to do a recognition expedition of the area beyond the Tebicuarymi River. On the other side of the river, they found fertile land and several streams near the Ybytyruzú hills so they requested the Spanish Governor's authorization to move the city again. On May 25, 1682, the Governor issued the license to settle in Ybyturuzú to await the King's official approval. On May 14, 1701 King Philip V issues the Royal Order that approves the permanent settlement of the city in Ybyturuzú. This date became the ultimate date of foundation. The Franciscan missionaries helped the town's stabilization, founding the Guaraní Mission of Itapé
1600-жылдан 20-ға дейінгі жылдар
Францискан монахтары халықты біліммен тәрбиелеу және католик дініне жандарды тарту мақсатында 1600 жылдардан 1818 жылға дейін бастауыш және орта мектеп ретінде жұмыс істеген монастырь басқарды. Бұл монастырь Парагвай диктаторы Гаспар де Франсиканың елге толық бақылау орнату саясатының аясында жабылды. Франсика қайтыс болғаннан кейін 1844 жылы мектептер қайта ашылды, бірақ Парагвай соғысы жарияланған 1865 жылы тағы да жабылды. 1870 жылы соғыс аяқталған кезде Вильяррика ауыр шығындарға байланысты аз халқы бар қала болды. 1888 жылы Вильяррикаға теміржол келді, бұл халық саны мен экономиканың қарқынды өсуіне әкелді. 1892 жылдан 1900 жылдардың басына дейін қалаға итальяндықтар, француздықтар, испандықтар, немістер, ашкеназдық еврейлер, аргентиналықтар, уругвайлықтар, сондай-ақ ливандықтар, хорваттар мен гректердің аз саны қоныстанды. Осы иммигранттар өнеркәсіпті, мәдениетті және білімді дамытуға көмектесті, нәтижесінде Вильяррика ел астанасы Асунсьоннан кейін екінші ең маңызды қалаға айналды. Дегенмен, екі парагвайлік азаматтық соғыс қалаға терең әсер етті, әсіресе 1947 жылғы «Революция» деп аталған оқиға, онда Парагвай әскері билікті басып алып, мыңдаған парагвайлықтардың және Вильярриканың зиялыларының көп бөлігі ел ішінде тарап кетті немесе Аргентинаға көшті. 1954 жылдан 1989 жылға дейінгі Альфредо Стросснер режимі кезіндегі саяси қуғын-сүргін де осыған ұқсас жағдайды тудырды. 20-ғасырдың соңында Вильяррика елдегі көрнекті орнын Сиудад-дель-Эсте, Энкарнасьон және Луке сияқты жаңа қалаларға жоғалтты.
The Franciscan friars in an effort of educating the population and gaining souls to the Catholic faith ran a convent that worked as an elementary and secondary school from the 1600s until 1818 when Gaspar de Francia the dictator of Paraguay had it shut as part of his policy of retaining absolute control over the country. Schools were reopened in 1844 after Francia died but only to be shut again in 1865 with the declaration of the Paraguayan War. When the war was over in 1870, Villarrica had a very small population due to the large casualties. In 1888, the railway got to Villarrica which started a rapid population and economical growth. From 1892 to the beginning of the 1900s, the city received an important influx of Italians, French, Spaniards, Germans, Ashkenazi Jews, Argentines, Uruguayans and a lesser number of Lebanese, Croats and Greeks. These immigrants helped develop the industry, the culture and the education making Villarrica the second most important city after the capital, Asuncion. However, the two Paraguayan civil wars had a deep effect in the city, especially the so called Revolution of 1947 when the Paraguayan military took over and cause the migration of thousands of Paraguayans and an important part of Villarrica intellectual people spread across the country or made it to Argentina. A similar phenomenon occurred from 1954 to 1989 with the political persecutions during the regime of Alfredo Stroessner. By the end of the 20th century Villarrica had lost its prominent position within the country to newer settlements like Ciudad del Este, Encarnacion and Luque.
География
Вильяррика ауданы Ибитирусу төбелерінен батысқа қарай 20 км, Асунсьоннан шығысқа қарай 172 км, Энкарнасьоннан солтүстікке қарай 237 км және Сиудад-дель-Эстеден батысқа қарай 217 км қашықтықта орналасқан. Гуайра департаментіне қарасты, ол орталық-батыс аймақта, теңіз деңгейінен шамамен 200 метр биіктікте жатыр. Муниципалдық аумақтың пішіні шамамен үшбұрыш тәрізді және ауданы 247 км² құрайды.
The district of Villarrica is located 20 km to the west of Ybytyruzu hills, 172 km to the east of Asunción, 237 km to the north of Encarnación and 217 km to the west of Ciudad del Este. Within the department of Guairá, it is located in the central western region at a height of about 200m above sea level. The municipal territory has roughly a shape of a triangle and has an area of 247 km2.
Геология және орография
Топырақ құмтастардан, жақсы пішінді және оолитті әктас құрылымдарымен араласып тұрады. Тебикуарими өзенінің аллювиалды жазықтарында төртіншілік кезеңге жататын шөгінділерге ұқсас нәрсе бар. Қалалық аймақтың топырағы көбінесе құмды төбелерден тұрады, солтүстік бөлігінде көлбеу беткейлер, ал оңтүстігінде сәл тік беткейлер байқалады. Жақсы су өткізгіштігі және тастың жоқтығы да көзге түседі. Вильяррика қалалық аймағында да, 14 мамыр аймағында да (Нумиге қарай жолда) темірлі латериттер кездеседі, олар кішкентай топографиялық көтерілімдерді тұрақтандыратын қалың қабаттар түзеді. Ауыр орманды қырқу салдарынан, бастапқы ағаш түрлерін көбінесе өзен жағалаулары сияқты қол жеткізу қиын аймақтарда ғана көруге болады. Оның толқынды жазықтарында түрлі шөптер мен пальмалар өседі. Шөптер табиғи жайылымдар немесе малға жем беру үшін егілген болуы мүмкін. Пальма тоғайларының қазіргі ауданы шағын, бірақ топырақтың деградациялануына байланысты кеңейіп келеді.
The soil is composed of sandstones interbedded with shales and oolitic calcareous formations. In the alluvial plains of the Tebicuarymí River, there seems to be Quaternary sediments. The soils of the urban area are mainly sandy hills, with gentle slopes in the northern area and slightly steeper slopes in the south. Good drainage and no rockiness are also observed. Both in the urban area of Villarrica and in 14 de Mayo area (on the way to Ñumí) you can find ferruginous laterites and they occur in thick layers that support small topographic elevations. Due to the heavy deforestation, one can observe primitive tree species almost exclusively in areas of difficult access such as banks of streams. A great variety of grasses and palm trees grow In its terrain of undulating plains,. Grass can be natural grasslands or cultivated in order to feed cattle. The current extension of the palm groves is small but is increasing due to soil degradation.
Гидрографиялық
Вильярриканың ерекше оқшауланған орналасуына байланысты, оның муниципалдық аумағына жететін өзен жоқ. Оның орнына, қала Тебикуарими өзенінің салаларымен суғарылады. Дренаж жүйесі орталыққа қарай бағытталған және қалалық аймақта жақсы ішкі дренажға ие. Оңтүстікке қарай ағып жатқан бұлақтар бар, олар Гуарапо деп аталатын арнаға құяды, ал ол Болас Куа арнасының алабына құяды. Солтүстікте Мбокаяти қаласымен шекара құрайтын Бобо арнасы бар. Бобо арнасының жанында Митай деп аталатын оның саласы орналасқан. Митай арнасы Вильяррика мен Ятаити арасындағы шекара қызметін атқарады. Батысында Митай арнасының Каунди саласы бар. Каунди – Вильяррика мен Феликс Перес арасындағы шекара. Каунди және Бобо екеуі де Митай арнасының салалары болып табылады. Митай солтүстік-батыста Тебикуарими өзеніне құяды. Қалалық ауданда Итакуа, Карумбей және Икуангуа деп аталатын үш арна Юу деп аталатын тағы бір арнаға құяды. Юу – Болас Куаның саласы және оның құятын жері муниципалитеттің оңтүстік-батысындағы Каазапами ауылында орналасқан. Муниципалдық аумақтың оңтүстік-шығыс шетінде, 14 де Майо деп аталатын аймақта Вильяррика мен Нюми қаласының арасындағы шекара болып табылатын Ремансито арнасы бар. Ремансито арнасы оңтүстік-батысқа қарай ағып жатыр. Ови арнасы муниципалитеттің оңтүстік-шығысында, 14 де Майо және Лемос аймақтары арасында орналасқан және Реманситомен бірігіп, Болас Куа деп аталатын жаңа арнаны құрағанға дейін оңтүстік-батысқа қарай ағып жатыр. Болас Куа арнасы бастапқыда оңтүстік-батысқа қарай ағып, Вильяррика мен Сан-Сальвадор арасындағы шекара болып табылады. Алайда, Яками (Сан-Сальвадор) аймағынан өтетін кезде солтүстік-батысқа бұрылып, Вильяррика (Каазапами) аумағымен қайтадан шектеседі, онда ол Вильяррика мен Борья қаласы арасындағы шекара болып табылады. Болас Куа ақырында Тебикуарими өзеніне құяды.
Due to the particularly isolated location of Villarrica, there is no river that reaches its municipal territory. Instead, the city is irrigated by a network of tributary streams of the river Tebicuarymi. The type of drainage is centrifugal and good internal drainage in the urban area. There are springs that drain to the south, to a stream named Guarapo and this one drains to the Bolas Cuá stream basin. To the north there is a stream named Bobo that serves as the border with the town of Mbocayaty. Almost parallel to the Bobo stream, there is one of its tributaries called Mitay. Mitay stream which serves as the limit between Villarrica and Yataity. To the west there is a tributary of Mitay stream named Kaundy. Kaundy is the border between Villarrica and Félix Pérez. Both Kaundy and Bobo are tributaries to Mitay stream. Mitay feeds into Tebicuarymi river to the northwest. Three streams in the urban area named Itacua, Carumbey and Ycuaangua feed into another stream named Yhu. Yhu is a tributary of Bolas Cua and its confluence is located in the hamlet of Caazapami to the southwest of the municipality. In the southeastern end of the municipal territory, in an area named 14 de Mayo, there is a stream named Remansito which is the limit between Villarrica and the town of Ñumí. The Remansito runs slightly to the southwest. The Ovie stream is located southeast of the municipality between the areas 14 de Mayo and Lemos and runs towards the southwest until it merges with the Remansito to form a new stream named Bolas Cua. The Bolas Cuá stream, initially runs to the southwest where it serves as the border between Villarrica and San Salvador. However, when crossing the area named Yhacamí (San Salvador) it takes the northwest and once again borders the territory of Villarrica (Caazapamí) where it serves as the border between Villarrica and the town of Borja. Bolas Cua ultimately feeds into Tebicuarymi river.
Климат
Виллариканың ылғалды субтропикалық климаты (Köppen Cfa) тропикалық жаңбырлы орман климатына (Af) және тропикалық муссондық климатқа (Am) жақын. Климат, жалпы алғанда, қолайлы және денсаулыққа жақсы, орташа температурасы жазда дейін жетеді, ал қыста дейін төмендеуі мүмкін. Ең жаңбырлы айлар – қаңтар және қараша.
Villarica has a humid subtropical climate (Köppen Cfa) bordering on a tropical rainforest climate (Af) and a tropical monsoon climate (Am). The climate, in general is benign and healthy, with an average temperature of In summer it can reach , while in winter it can drop to The rainiest months are January and November.
Демография
19-шы ғасырдың соңында қалаға келген еуропалық иммигранттар ағыны 1947 жылғы екінші Парагвай азаматтық соғысына дейін Вильярриканың этникалық құрамының маңызды бөлігін құрады. Осы қақтығыстан кейін еуропалық текті адамдардың саны Асунсьон мен Аргентинаға көшіп кету, еуропалықтар арасындағы туу көрсеткішінің төмендеуі, жергілікті тұрғындардың туу көрсеткішінің артуы және үлкен саны жергілікті және Сахарадан оңтүстік Африка текті адамдары бар халықпен араласу салдарынан жылдам азайды. 20-шы ғасырдың соңына қарай Вильярриканың нәсілдік құрамы Парагвайдың құрамымен дерлік бірдей болды, 90%-дан астам тұрғындары аралас нәсілді болып, олар қарапайым испан тілінен гөрі жопара және гуарани тілінде сөйлеуді ұнатады.
The influx of European immigrants the city received in the late 19th century constituted a significant part of the ethnic make up of Villarrica until the second Paraguayan Civil War in 1947. After this conflict the number of European descended people started to shrink rapidlly due to emigration to Asuncion and Argentina, decreasing birth rates among the Europeans, increasing birth rates of the locals and mixed unions with the already majoritary population with significant Indigenous and Sub Saharian African ancestry. By the end of the 20th century the racial make up of Villarrica was virtually identical to the one of Paraguay having over 90% of racially mixed residents who prefer to speak Jopara and Guarani over plain Spanish.
Экономика
Вильярриканың ең маңызды экономикалық қызметтері – бразилиялық және аргентиналық тауарлар мен қызметтер саудасы, сондай-ақ қант өңдеу, жиһаз жасау және аяқ киім сияқты отбасылық кәсіпорындар. Сауда қала экономикасында зор маңызға ие, себебі университеттер Гуаираның барлық басқа қалаларынан, Каагуасу және Каазапа департаменттерінен, тіпті Бразилиядан медицина студенттерін де қызықтырады. Ал ауыл шаруашылығының маңызы азайып барады. Гуаирада өндірілетін жалпы қант қамысының тек 10% Вильяррикадан шығады.
The most important economic activities of Villarrica are commerce of Brazilian and Argentine goods, services and family owned industries like sugar processing, furniture making and shoemaking. Commerce has such a relevance in the economy of the city as the universities attract students from all the other towns in Guaira, the departments of Caaguazu and Caazapa but also medical students from Brazil. As for agriculture, it has a decreasing importance. Only 10% of the total sugar cane cultivation of Guaira comes from Villarrica.
Инфрақұрылым
Вильяррика Парагвайдың басқа қалаларымен негізінен №8 “Блас Гарай” тас жолы арқылы байланысады. Парагвайдың солтүстігіне қарай Santani арқылы қатынас жасалады, ол PY02 және PY07 тас жолдарының қиылысынан басталып, Итапуа департаментіндегі Coronel Bogado ауданына дейін асфальтталған. Сонымен қатар, PY07 тас жолымен қосылатын, Mbocayaty, Natalicio және Troche қалалары арқылы өтетін тағы бір жол бар. Бұған қоса, PY10 тас жолы Вильярриканы Парагуари қаласымен байланыстырады. Вильяррика мен Итапе қаласын байланыстыратын екі асфальтталған жол бар. Біріншісі (18 км) Ломас Валентинас шағын ауданынан, ал екіншісі (23 км) Санта Либрада шағын ауданынан басталады. Вильяррикадан көршілес Феликс Перес қаласына тікелей қатынас жолы әлі де топырақ жол болып табылады. Сумен жабдықтауды мемлекеттік ESSAP компаниясы жүзеге асырады. Электр энергиясын жергілікті жеке CLYFSA компаниясы қамтамасыз етеді. Вильяррика Парагвайда жеке компаниядан электр энергиясын алатын жалғыз муниципалитет. Интернетке қол жеткізу қызметін Tigo, Personal және мемлекеттік COPACO компаниялары ұсынады. Вильяррикада филиалдары бар банктердің арасында Бразилияның Itau Bank, Аргентинаның Banco Nacion және Парагвайдың BNF, GNB және Continental банктері бар. Кейбір кооперативтік мекемелерге COOPEDUC (Вильяррикада құрылған), COOMECIPAR (жалпыұлттық денсаулық сақтау қызметкерлері) және Cooperativa Universitaria жатады.
Villarrica is communicated to other towns in Paraguay mainly through Route No. 8 “Blas Garay”. To the North of Paraguay through Santani which starts at the junction of Route PY02 and Route PY07 and is paved until the district of Coronel Bogado in Itapúa Department. There is also another route that joins with Route PY07 that goes through the towns of Mbocayaty, Natalicio and Troche. Moreover, Route PY10 communicates Villarrica with the city of Paraguari. There are two paved roads that communicate Villarrica with the town of Itapé. The first one(18km) departs from Lomas Valentinas neighborhood and the other one (23km) departs from Santa Librada neighborhood. The road that communicates Villarrica directly to neighboring town of Felix Perez is still a dirt road. Water service is provided by the government owned company ESSAP. Electricity is provided by the local private company CLYFSA. Villarrica is the only municipality in Paraguay that gets its electricity service from a private company. The service for Internet access is provided by the companies Tigo, Personal and the state owned COPACO. Some banks that have offices in Villarrica are Itau Bank from Brazil, Banco Nacion from Argentina and BNF, GNB and Continental from Paraguay. Some cooperative institutions are COOPEDUC (founded in Villarrica), COOMECIPAR (nation wide health personnel) and Cooperativa Universitaria.
Білім
Вильяррикадағы үш негізгі университет – UNA, UCV және UNVES. UNA және UNVES мемлекеттік меншікте, ал UCV жекеменшік және католик шіркеуі басқарады. Вильяррикадағы Католик университетінің медицина факультеті, Сан-Лоренцодағы UNA-дан кейін Парагвайдағы екінші ең көне факультет болып табылады. Вильяррикадағы белгілі мектептердің ішінде католик шіркеуінің салезиандық ордені басқаратын Дон Боско және Мария Аксилиадора; конфессиялық емес христиандар басқаратын Centro Educativo Internacional; жеке және зайырлы Бусио мектебі және мемлекеттік және зайырлы CRENT бар. Онда көптеген білім беру мекемелері мен мектептер бар, мысалы: Ұлттық мектеп, Ортис Герреро мектебі, Техникалық және кәсіптік Ұлттық мектеп, Диосесан семинариясы, Ауыл шаруашылығы аймақтық мектебі, Әйелдер кәсіби институты және Пио XII өнер және қолөнер мектебі.
The three main universities in Villarrica are UNA, UCV, and UNVES. UNA and UNVES are government owned and UCV is private and run by the Catholic Church. The Medical School of the Catholic University in Villarrica is the second oldest in Paraguay only after the one of the UNA in San Lorenzo. Among the prominent highschools in Villarrica there are Don Bosco and Maria Auxiliadora both run by the Salesian order of the Catholic Church; Centro Educativo Internacional run by non denominational Christians; Buscio School which is private and secular and CRENT, government owned and secular. It has numerous educational institutions and schools, such as: the National School, the Ortiz Guerreo School, Technical and Vocational National School, the Diosesano Seminar, the Agriculture Regional School, Women Professional Institute, and the Pío XII School of Arts and Crafts.
Мәдениет
Вильяррика 20-ғасырдың бірінші жартысына дейін өркенді мәдени өмірімен Парагвайдағы екінші маңызды қала саналған. Парагвайдың тұңғыш дәрігері, тұңғыш ақыны және тұңғыш нейрохирургі Вильяррикада дүниеге келген. Ақын Мануэль Ортис Герреро, классикалық композитор Диего Санчес Хаас және гитарашы Кайо Сила Годой сияқты көптеген белгілі парагвайлық суретшілер осы қалада туып өскен. Вильярриканың тағы да бірнеше тумасы, әсіресе білім беру, журналистика және әдебиет салаларында ерекше көзге түскен. Сонымен қатар, Парагвайдағы Каагуасу, Мбокаяти, Индипенденсия және тіпті Сан-Педро департаментіндегі Юнион секілді көптеген қалалар Вильяррикадан келген пионерлер мен отбасылардың күшімен құрылған деседі. Парагвайдағы ең көне әлеуметтік клубы – Club Porvenir Guaireño 1888 жылы Вильяррикада құрылса, ал 1953 жылы қалада CLYFSA деп аталған алғашқы жеке электр компаниясы іске қосылған. Парагвайдағы ең ірі саяси партиялардың бірі – ПЛРА 1886 жылы Вильяррикада туған Антонио Табоаданың бастамасымен құрылған. Вильярриканың Гуаирья ФК атты футбол клубы бар, ол Парагвай футбол турнирлерінің бірінші лигасына қатысады. Қалада регби, баскетбол, велоспорт және теннис сияқты тағы да бірнеше танымал спорт түрлері дамыған.
Villarrica used to be regarded as the second most important city in Paraguay due to the dynamic cultural activity it had until the first half of the 20th century. The first Paraguayan physician, the first Paraguayan poet and the first Paraguayan neurosurgeon all hailed from Villarrica. Many renowned Paraguayan artists such as poet Manuel Ortiz Guerrero, classical composer Diego Sanchez Haase and guitar player Cayo Sila Godoy were born and raised there. Several other Villarrica natives have been very relevant especially in education, journalism and literature. In addition, many towns in Paraguay such as Caaguazu, Mbocayaty, Independencia and even Union in San Pedro Department are said to have been settled by pioneers and families from Villarrica. The oldest social club in Paraguay named Club Porvenir Guaireño was founded in Villarrica in 1888 and the first private electricity company named CLYFSA was also founded in the city in 1953. The second most popular political party in Paraguay, the PLRA was founded in Villarrica in 1886 by Villarrica born Antonio Taboada. Villarrica has its own soccer club named Guaireña F. C. and has competed in the First Division of Paraguayan Soccer Tournaments. Other popular sports in the city are rugby, basketball, cycling and tennis.
Музыка
1992 жылы Asociación Filarmonica Guaireña скрипка, альт, виолончель, контрабас, флейта және музыкалық теория сабақтарын береді. Олар сондай-ақ Lumine Antiqua ансамблін құрды, ол Асунсьоннан тыс Парагвайдағы барокко музыкасын орындайтын жалғыз топ. Муниципалитеттің Мәдениет департаменті Sensus Aeternus атты өз хорына ие және көршілес қалалар мен Аргентинадан келген басқа хорлармен бірге Хор фестивальдарын ұйымдастырады. Жеке меншік оқу орындарында гитара, фортепиано, барабан және парагвайлық арфа сабақтары беріледі.
In 1992, the Asociacion Filarmonica Guaireña gives classes of violin, viola, cello, bass, flute and musical theory. They have also formed the Ensamble Lumine Antiqua which is the only Paraguayan band out of Asuncion that plays barroque music. The Department of Culture of the Municipality has its own choir named Sensus Aeternus and they organize Choir Festivals with other choirs from neighboring towns and Argentina. Privately owned institutes give classes of guitar, piano, drums and Paraguayan harp.
Дін
Католиктік ықпалы басым болғанына қарамастан, Вильяррикада діни әртүрлілік артып келеді. Мысалы, Вильяррика – Iglesia Belen Pentecostal Libre del Paraguay шіркеуінің орталығы. Қалада баптистер, Ехоба куәгерлері және Әйгілі ғимараттардың қасиеттілері сияқты басқа да діни азшылықтар бар. Католиктік ордендердің ішінде ең маңыздылары – иезуиттер, францискандар және салезиандар.
Despite being overwhelmingly Catholic influenced Villarrica presents increasing religious diversity. For instance, Villarrica is the seat of Iglesia Belen Pentecostal Libre del Paraguay. Some other religious minorities existent in the city are Baptists, Jehovah's Witnesses and Latter Day Saints. Among the Catholic orders the most relevant are the Jesuits, the Franciscans and the Salesians.
Туризм
Ең көп таралған орындардың бірі – Ортис Герреро паркі. Парк Центро ауданындағы Доктор Боттрель және Коронел Овьедо көшелерінде орналасқан. Онда көлдің айналасында серуендеуге арналған жол мен ақын Мануэль Ортис Геррероның мазары бар. Бұл капибара, үйрек, маллард, қара қаз, аққу және құрып бара жатқан агути есімді кеміргіштер сияқты жануарларды бақылап, оларды тамақтандыруға да ыңғайлы орын. Тағы бір қызықты орын – 1842 жылы салынған үйde орналасқан Фермин Лопес мұражайы. Мұражайда Фермин Лопес және ақын Наталисио Талавера сияқты Парагвай соғысының батырларына тиесілі жеке заттар, Чако соғысынан әкелінген қару-жарақ пен оқ-дәрілер, ескі парагвайлық монеталар мен банкноттар, сондай-ақ ежелгі қару-жарақ, ескі жиһаз, қаланың ескі суреттері және діни өнер туындылары сияқты көптеген артефакттар сақталған. Басқа ұсынылатын іс-шаралар: маусым айында Ескі теміржол станциясындағы Иоанн күні тойына қатысу, Гуайра паркінде серуендеу немесе велосипед тебу, соборда концерттерге қатысу немесе Итороро ауылындағы төбелерге шығу.
One of the most visited places is Ortiz Guerrero Park. The park is located in the Centro neighborhood on Dr Bottrel and Coronel Oviedo streets. There is a walkway around the lagoon and the tomb of the poet Manuel Ortiz Guerrero. It is also a good place to observe and feed animals like capybaras, ducks, mallards, cormorants, geese and an endangered species of rodent called agouti. Another interesting spot is Fermin Lopez Museum which is set on a house built in 1842. It keeps personal belongings of Paraguayan War heroes like Fermín López and poet Natalicio Talavera; arms and ammunitions from the Chaco War, a collection of old Paraguayan coins and bills, as well as other artifacts such as indigenous weapons, old furniture, old photographs of the city and pieces of religious art. Other suggested activities are to attend St. John´s Eve celebration in June at the Old Railway Station, to go for a walk or cycling at Guaira Park, attend concerts at the Cathedral or hike at the hills in Ytororó hamlet.
Сыртқы көздер
Парагвайдың суреттелген географиясы. Үшінші басылым. Quevedo de Ediciones таратушысы. Буэнос-Айрес, 1998 жыл. Парагвай және әлемнің атласы мен географиясы. Ediciones India Guapa. Асунсьон, 1997 жыл. Парагвай атласы. Оқу картографиясы. Fausto Cultural Ediciones. 2000 жылдың қаңтары. Франко Преда, Артемио. Эль Гуайра және парагвай мәдениетіне оның үлесі. Editora Litocolor S. R. L. Вильяррика, 2003 жыл.
Geografía Ilustrada del Paraguay. Tercera Edición. Distribuidora Quevedo de Ediciones. Buenos Aires.1998. Atlas y Geografía de Paraguay y el Mundo. Ediciones India Guapa. Asunción. 1997. Atlas Paraguay. Cartografía Didáctica. Fausto Cultural Ediciones. Enero 2000. Franco Preda, Artemio. El Guairá y su aporte a la cultura paraguaya. Editora Litocolor S. R. L. Villarrica,2003.