Шикокутюо қаласы: тарих, өнеркәсіп және мәдениет мекени
Shikokuchūō
Шикокучуо қаласы (Жапония, Эхимэ префектурасы) – қағаз өндірісінің жетекші орталығы. Халқы 83,635, ауданы 200 адам/км². Тарихы ежелгі Иё провинциясына дейін жетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шикокучуо (四国中央市) – Жапонияның Эхиме префектурасында орналасқан қала. 2023 жылғы мәліметтер бойынша, қалада 28876 үй шаруашылығында 83 635 адам тұрады, ал халық тығыздығы шаршы километрге 200 адамды құрайды. Шикокучуо қаласы Жапонияда қағаз және қағаз өнімдерін өндіру бойынша жетекші орынды иеленеді.
Shikokuchūō (四国中央市) is a city located in Ehime Prefecture, Japan. as of df=US, the city had an estimated population of 83,635 in 28876 households and a population density of 200 persons per km². The total area of the city is Shikokuchūō is the leading producer of paper and paper products in Japan.
Демография
Жапондық халық санауы деректері бойынша, Шикокучуо қаласының халқы 1960 жылдардан бері аздап кеми бастады.
Per Japanese census data, the population of Shikokuchūō has been decreased slightly since the 1960s.
Тарих
Шикокучуо аймағы ежелгі Иё провинциясының бір бөлігі болған. Қала шегінен табылған ескі орындары бұл аймақта алғашқы адамдар 12 000 жыл бұрын қоныстанғандығын көрсетеді. Адамдар бастапқыда Кинугава өзені бойындағы төбелі жерлерде тұрды, содан кейін Жомон дәуірінен Яёй дәуіріне дейін жағалаудың жазықтарына тарады. Кофун дәуірінің ортасында Кинэси Кару ханзадасының қабірі деп есептелетін Тогуяма Кофуны салынды. Кофун дәуірінің соңында, 6 ғасырда, төбелі жерлерде қабірлер салу басталды. 7 ғасырдың бірінші жартысында Шикокудағы ең ірі тас қабірлік бөлмелерінің бірі бар Умамукайяма Кофуны салынды. Нара дәуіріндегі Тайка реформаларынан кейін бұл аймақ Ума ауданы деп аталды. Ума ауданының және қазіргі Шикокучуо қала шекаралары шамамен бірдей. Ума Шикокудың орталық жерінде орналасқандықтан, тарихи тұрғыдан Шикокудың ірі қалалары арасындағы маңызды көлік түйіні болды. Стратегиялық маңыздылығының арқасында, Сеңгоку дәуірінде Умаға көршілес әскербасылар бірнеше рет шабуыл жасады. Эдо дәуірінде аймақ Имабари доменінің, Сайдзё доменінің және Токугава сёгунатының атынан Иё Мацуяма домені басқарған тенрё жерлері арасында бөлінді. Эдо дәуірінде Умада өнеркәсіп дами бастады, ал қала порты ретінде өсті. Тоса кайдōсы оңтүстіктегі Тоса провинциясына жол ашты, сондықтан Ума Тоса даймёлары мен Тосаға баратын және одан келетін саяхатшылар үшін тоқтау орны немесе «пошта станциясы» болды. Қағаз жасау 1750 жылдар шамасында Умада басталды.
The area of Shikokuchūō was part of ancient Iyo Province. Ruins found within the city limits suggest that the area was first inhabited more than 12,000 years ago. People first lived in the hilly areas along the Kinugawa River, and then spread to the coastal plains from the Jomon period to the Yayoi period. In the middle of the Kofun period, Toguyama Kofun, which is said to be the tomb of Prince Kinashi Karu, was constructed. In the late Kofun period, in the 6th century, burial mounds began to be built in hilly areas. In the first half of the 7th century, the Umamukaiyama Kofun, which has one of the largest stone burial chambers in Shikoku, was built. After the Nara period Taika Reforms, this area came to be called Uma District. The city limits of Uma District and modern Shikokuchūō are almost the same. As Uma is centrally located in Shikoku, it was historically a transportation hub between Shikoku's major cities. Due to its strategic importance, during the Sengoku period Uma was repeatedly invaded by the neighboring warlords. During the Edo Period, the area as divided between the holdings of Imabari Domain, Saijō Domain and tenryō territory administered on behalf of the Tokugawa shogunate by Iyo Matsuyama Domain. Industry began to flourish in Uma during the Edo period, and the city grew as a port town. The Tosa kaidō offered access to Tosa Province in the south, so Uma was also a stopping spot, or ‘post station,’ for the Tosa daimyō and travelers to and from Tosa. Paper making began in Uma around 1750,
Қағаз өнеркәсібі
Шикокучуо қаласындағы қағаз өнеркәсібінің тарихы шамамен 1750 жылға дейін жетеді, осы кезде Ума ауданында впервые ваши қағазы жасалды. Жаңа заманғы қағаз өнеркәсібі Мейдзи дәуірінде механикаландырылған өндіріс технологиялары дамығанда гүлдене бастады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қағаз өнеркәсібі қаланың қарқынды экономикалық өсуіне үлкен үлес қосты. Қалалық қағаз мұражайы, Ками но Мачи Шириокан, дәстүрлі қағаз жасау өнері және қазіргі заманғы қағаз өнеркәсібі туралы көрмелер мен мәліметтер ұсынады.
The history of the paper industry in Shikokuchūō extends back to around 1750, when washi was first produced in the Uma area. The modern paper industry began to flourish when mechanized manufacturing techniques were developed in the Meiji era. After World War II, the paper industry contributed to the city's rapid economic growth. The city paper museum, Kami no Machi Shiryokan, has exhibits and information on traditional paper making and the modern paper industry.
Білім
Шикокучуода 18 мемлекеттік бастауыш мектеп, алты мемлекеттік орта мектеп және қала әкімдігі басқаратын бір біріктірілген мемлекеттік бастауыш/орта мектеп бар. Қалада Эхиме префектурасы білім беру басқармасы басқаратын үш мемлекеттік жоғары мектеп бар.
Shikokuchūō has 18 public elementary schools and six public middle schools and one combined public elementary/middle school operated by the city government. The city has three public high schools operated by the Ehime Prefectural Board of Education.
Манабе үйі
Манабе үйі – Эхимедегі сақталған ең көне минка (дәстүрлі жапон үйі) және ұлттық мәдени құндылық ретінде танылған. Бұл үйді Манабе әулеті салған, олар Генпей соғысында Гейкелер жеңілген соң Шикокуға қашқан Гейке кланының ұрпақтары еді.
The Manabe house is the oldest extant minka (traditional Japanese house) in Ehime, and is designated as a national cultural treasure. The house was built by the Manabe family, who were descended from members of the Heike clan who fled to Shikoku after the Heike's defeat in the Genpei War.
Жуншин-до
Буддистік монах Джуншин Тоса провинциясынан (қазіргі Кочи) қуылғаннан кейін осы жерде мекен еткен. "Йосакой нарку" биінің мәтінінде баяндалғандай, Джуншиннің тарақ шеберінің қызымен құпия қарым-қатынасы болды, және олар екеуі қашып кетуге әрекеттенді. Тосадан рұқсатсыз кетіп бара жатқанда ұсталғаннан кейін, Джуншин Тосадан мәңгілікке қуылды, ал олар екеуі айырылды. Джуншин өмірінің соңына дейін осы ғимаратта тұрды.
The Buddhist monk Junshin dwelt here after he was expelled from Tosa province (modern day Kochi). As is described in the lyrics of the Yosakoi naruko dancing song, Junshin had an illicit affair with a comb maker's daughter, and the two of them attempted to elope. After they were caught leaving Tosa without permission, Junshin was permanently expelled from Tosa, and the two of them were separated. Junshin lived in this building for the remainder of his life.
Кофун
Көптеген қабірлер немесе кофундар осы аймақта Кофун кезеңінің ортасынан соңына дейін салынған. Олардың ішінде Тогузан қабірлер тобы, Киогаока қабірлер тобы (шамамен VI ғасырдың басында) және Умамукаяма кофуны (VII ғасырдың басында) бар. Кейіннен бұл жолды үкімет пайдалануын тоқтатты, бірақ келесі тоғыз жүз жыл бойы саяхатшылар мен Шикоку аймағының тұрғындары оны қолдана берді. 1718 жылдан бастап Эдо шогунаты жолды санкинкотай саясаты үшін пайдалана бастады, яғни әрбір ханның даймиосын Эдо мен өз хандары арасында белгілі бір мерзімде ауыстырып тұруға мәжбүр ету.
Many burial mounds, or kofun, were built in the area during the mid to late Kofun period. These include the Toguzan burial mounds, the Kyogaoka burial mounds (circa sixth century AD), and the Umamukaiyama Kofun (early seventh century). The road later fell out of use by the government, but continued to be used by travelers and people in Shikoku for the next nine hundred years. From 1718, the Edo shogunate began to use the road for sankinkotai, the policy of forcing the daimyō of every han to move periodically between Edo and his han.
Шодо қыздары
2010 жылғы "Шодо қыздары"!! "Ваташи тачи но Кошиен" фильмі Шикокучуо қаласында түсірілді. Фильмде орта мектептің каллиграфия клубы "Shodo Girls Koshien" – музыка қосылып, 10м х 12м көлемді қағазға сурет салатын командалардың қатысатын каллиграфиялық өнер сайысына дайындалуы баяндалады. "Шодо қыздары" нағыз оқиғаға негізделген.
The 2010 movie Shodo Girls!! Watashi tachi no Koshien was filmed in Shikokuchūō. The movie is about a high school calligraphy club which prepares to compete in the "Shodo Girls Koshien"—a performance calligraphy event involving teams drawing on 10m x 12m sheets of paper while performing to music. Shodo Girls is based on a true story.