Кіріспе
1992 жылы түсірілген Режис Варгниедің "Индокитай" фильмі – француздық тарихи драма. Оқиға 1930-1950 жылдардағы француз Индокитайындағы отарлық кезеңде өтеді. Бұл француз плантация иесі Эльян Девристің және оның виетнамдық асырап алған қызы Камилдің тарихы, ал фон ретінде виетнамдық ұлттық-азаттық қозғалысының күшеюі бейнеленген. Сценарийді романшы Эрик Орсенна, сценаристер Луи Гардель мен Кэтрин Коэн, сондай-ақ режиссер Режис Варнье жазды. Фильмде Кэтрин Денев, Винсент Перес, Лин Дан Фэм, Жан Янн және Доминик Бланк түскен. Фильм 65-ші «Оскар» сыйлықтарында «Үздік шетелдік фильм» номинациясын жеңіп алды, ал Денев «Үздік актриса» номинациясына ие болды. Малайзиядағы Баттерворт Сайгонның орнына қолданылды, ал Эльян Девристің «Ланг Сай» плантациясының үйі Малайзияның Пенанг қаласындағы Crag қонақ үйі болды. Кейбір сахналар Малайзияның Пенанг штатындағы Джордж Таун қаласындағы Чон Фатт Цзе сарайында түсірілді. Басты түсірілім 1991 жылдың 8 сәуірінде басталып, 1991 жылдың 22 тамызында аяқталды.
Indochine (ɛ̃dɔʃin) is a 1992 French period drama film set in colonial French Indochina during the 1930s to 1950s. It is the story of Éliane Devries, a French plantation owner, and of her adopted Vietnamese daughter, Camille, set against the backdrop of the rising Vietnamese nationalist movement. The screenplay was written by novelist Érik Orsenna, screenwriters Louis Gardel and Catherine Cohen, and director Régis Wargnier. The film stars Catherine Deneuve, Vincent Pérez, Linh Dan Pham, Jean Yanne and Dominique Blanc. The film won the Academy Award for Best Foreign Language Film at the 65th Academy Awards, and Deneuve was nominated for Best Actress. Butterworth in Malaysia was used as a substitute for Saigon and Éliane Devries' "Lang Sai" plantation house was actually Crag Hotel in Penang, Malaysia. Some parts were filmed in Cheong Fatt Tze Mansion, in George Town, Penang, Malaysia. Principal photography began on April 8, 1991, and concluded on August 22, 1991.
Кассалық жинақ
Фильм Францияда барлығы 3,198,663 көрерменді қабылдады, осылайша ол жылдың ең көп тамашаланған 6-шы фильмі болды. Солтүстік Америкада фильм 5,603,158 долларлық табыс әкелді.
Сыни қабылдау
Rotten Tomatoes сайтында «Индокитай» фильмінің мақұлдау деңгейі 75%-ды құрайды, бұл 20 рецензияға негізделген, ал орташа бағасы 6,4/10. Сыншылар фильмнің түсірілім жұмысын және пейзаждарын жоғары бағалап, сюжет пен кейіпкерлердің дамуында кейбір мәселелерді атап өтті. Роджер Эберт фильм туралы: «Бұл фильм француздық «Желмен кеткендер» болуға тырысады, соғыстың қиратушы күштері аясында өрнектелген махаббат пен айырылыс туралы әңгіме» деп жазды. Ол әрі жалғастырды: ««Индокитай» – амбициялы, көркем, бірақ толыққанды пайдаланылмаған мүмкіндік – тым баяу, тым ұзақ, тым формалды. Бұл сәтті фильм емес, бірақ оның ішіндегі жақсы тұстар соншалық, мүмкін оны көруге тұрарлық шығар. Вьетнамда түсірілген кадрлардың сұлулығы, түсірілім сапасы және олардың әсері – бәрі де таң қалдырады».
The Washington Post газетінен Рита Кемпли Камилдің наив, қамқоршылықта өскен қыз екенін, кейін коммунистік революционерге айналуын қызықты сюжеттік желі деп тапты, бірақ: «Ең қиын жайт – біз нәзік жасөспірімнің осы таңғажайып өзгерісін көре алмаймыз. Режиссер Режис Варнье ақ адамдардың плантацияда не істеп жатқанына көбірек қызығушылық танытады» деп атап өтті. Ол одан әрі түсіндірді: «Клод Шаброльдің жанында өнер білімін алған Варнье Оңтүстік-Шығыс Азияның географиялық сұлулығын және оның халқының ақылға қонымды көзқарасын көрсетеді, олардың өткір байқаулары «Индокитай» фильміне энергия мен жеңілдік сыйлайды». Фильмдегі Элиан мен оның асырап алған вьетнамдық қызы Камил арасындағы ана-қыз қарым-қатынасы туралы Ник Дэвис: ««Индокитай» фильмінің аллегориялық мақсаты кейіпкерлер арасындағы нақты драмалардан гөрі жақсырақ көрінеді» деді. Ол былай деді: «Элиан – белгілі бір құрылым, Жан Батист – бүлікші жас, ал Камил – мәдени қоспа ретінде Франция мен Индокитай арасындағы қарым-қатынастың тарихи үлгісіне сәйкес келеді, олардың өзара әрекеттесуі тек символдық тұлғалар ретінде түсіндірілгенде ғана мағыналы».