Эммануэль Пети – француз футболшысы, "Монако" командасымен Франция кубогын ұтқан, Еуропа Кубок иегерлерінің финалына шыққан мансапты ойыншы. Футбол туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз футболшысы, француздық спорттық оқ атушы.
French association football player
the French sport shooter
Клубтық мансап
Петит мансабын 18 жасында Арсен Венгердің «Монако» клубымен келісімшарт жасамас бұрын, «ES Arques la Bataille» кішігірім клубында бастады. Көп ұзамай дебют жасады және 1989 жылғы Франция кубогының финалында ойнады. Петит «Монакода» тұрақты ойыншы болды, сол жақтан немесе орталық жартылай қорғаушы ретінде ойнады. 1991 жылы «Монако» сапында Франция кубогын жеңіп алды, сондай-ақ 1992 жылы Еуропа кубогының жеңімпаздары кубогының финалында ойнады («Монако» «Вердер Бременнен» жеңіліс тапты). 1996–97 жылдары «Монакодағы» соңғы маусымында командасын 1-ші лига чемпионы атандырды. 1997 жылдың маусымында 2,5 миллион фунт стерлингке «Арсеналға» ауысып, «Монаконың» бұрынғы бапкері Арсен Венгермен қайта қосылды. Венгер Петитті орталық жартылай қорғаушыдан қорғаныс жартылай қорғаушысына ауыстырды және оны француз Патрик Виейрамен жұптастырды. Француздық дуэт орта алаңдағы табысты серіктестік құрды, нәтижесінде Петит өзінің алғашқы маусымында «Арсеналмен» қос жеңіс однады – Премьер-лига мен ФА кубогын жеңіп алды. Жалпы, «Арсеналдағы» үш маусымында Петит 118 матч өткізіп, 11 гол соқты, оның ішінде 1997–98 жылдар маусымында «Дерби Каунтиге» қарсы аумақтан тыс жерден соққан керемет гол (ол да жеңіс голы болды). 2000 жылдың жазында Петит (Арсеналдың командаласы Марк Овермарспен бірге) 7 миллион фунт стерлинг (14 миллион евро) көлемінде «Барселонаға» ауысты. «Барселонада» ол қорғанысқа ауыстырылды және көптеген жарақаттарға ұшырады. Осының салдарынан, ол жаңа командаға бейімделе алмады және тұрақты ойын уақытын ала алмады. 2008 жылы жарық көрген өмірбаянында жартылай қорғаушы «Барселонадағы» уақытына арнайы тарау арнады, онда бапкер Лоренцо Серра Феррер командаға келген кезде ол қандай позицияда ойнағанын білмегенін айтты. «Барселона» сапындағы жалғыз голын 2001 жылдың 13 мамырында өз алаңында «Райо Вальеканоға» қарсы өткен матчта (5:1 есебімен жеңіс) соқты. «Камп Ноудағы» алғашқы маусымынан кейін Петит Англияға «Манчестер Юнайтед», «Тоттенхэм» және «Челси» клубтарына қайта оралу мүмкіндігіне ие болды, соңында 2001 жылы соңғы клубқа 7,5 миллион фунт стерлингке ауысты. Алғашқы маусымында «Челсидің» негізгі құрамында тұрақты ойнады, бірақ нәтижесі көңіл көншітпеді және 2002 жылғы ФА кубогының финалында бұрынғы клубы «Арсеналға» жеңіліс тапты. «Челси» сапындағы алғашқы голын 2002 жылдың 30 наурызында «Дербиге» қарсы өткен матчта (2:1 есебімен жеңіс) соқты. Екінші маусымында жақсарту байқалды, ол Фрэнк Лэмпардпен орта алаңдағы табысты серіктестік құрды, «Челси» маусымның соңғы матчында «Ливерпульді» жеңіп, УЕФА Чемпиондар Лигасына қатысу құқығын жеңіп алды. Маусым бойы екі гол соқты: Лига кубогында «Эвертонға» қарсы және лигада бұрынғы «Арсеналға» қарсы. Бірақ бірнеше тізе жарақаттарынан кейін, мансабының соңғы маусымының көп бөлігін жарақат алып жатты, ал 2004 жылдың жазында тегін трансфер бойынша босатылды. «Челсиден» босатылғаннан кейін Петит «Болтон Уондерерс» клубымен келісімшарт жасаудан бас тартты және 2005 жылдың 20 қаңтарында тізе операциясынан кейін толық қалпына келмегендіктен мансабын аяқтады.
Petit began his career at minor club ES Arques la Bataille before being signed by Arsène Wenger's Monaco side at the age of 18. He made his debut soon after and played in the 1989 Coupe de France final. Petit became a regular at Monaco, playing as a left sided or central midfielder. In 1991, he won the Coupe de France with Monaco and also played in the 1992 European Cup Winners' Cup final (which Monaco lost to Werder Bremen). In 1996–97, his final season at Monaco, he captained his side to the Ligue 1 title. Petit joined Arsenal in June 1997 for £2.5 million, where he was reunited with his former Monaco manager Arsène Wenger. Wenger switched Petit from central midfielder to defensive midfielder, and partnered him with fellow Frenchman Patrick Vieira. The French duo formed a midfield partnership which brought instant success, as Petit won the double with Arsenal in his very first season, clinching both the Premier League title and the FA Cup. Altogether, in the three seasons in his Arsenal career, Petit made 118 appearances and scored 11 goals, including a stunning drive from outside the area against Derby County (which was also the winning goal), during the 1997–98 season. Petit moved to Barcelona (together with Arsenal teammate Marc Overmars) in the summer of 2000 for £7 million (€14 million). At Barcelona, he was moved back into defence and suffered a rash of niggling injuries. As a result, he failed to settle and could not hold down a regular place. In his biography, published in 2008, the midfielder gave his time at Barcelona a special chapter in which he exposed that coach Lorenzo Serra Ferrer did not even know what position he played when he joined the team. His only goal for Barcelona came on 13 May 2001 at home to Rayo Vallecano in a 5–1 win. After his first season at the Camp Nou, Petit was linked with moves back to England with Manchester United, Tottenham and Chelsea, joining the latter in 2001 in a £7.5 million transfer deal. He initially was a first team regular for the Blues in a largely disappointing first season and played in the 2002 FA Cup final which Chelsea lost to his old club, Arsenal. He scored his first goal for Chelsea in a 2–1 win over Derby on 30 March 2002. His second season saw a significant improvement, as he formed an impressive midfield partnership with Frank Lampard as Chelsea impressed in the winner takes all final game of the season against Liverpool as Chelsea secured the fourth UEFA Champions League berth. He also scored twice throughout the season: against Everton in the League Cup, and former club Arsenal in the league. After a series of knee injuries, however, he spent much of his final season of his career on the sidelines, and he was released on a free transfer in the summer of 2004, his final appearance for the club coming against Blackburn Rovers on 1 February 2004. After being released by Chelsea, Petit rejected the chance to sign for Bolton Wanderers, and he announced his retirement on 20 January 2005 after failing to fully recover following knee surgery.
Халықаралық мансап
Франция құрамасында ойнаған Петит мансабында 63 матч өткізіп, 6 халықаралық гол соқты. Ол 1998 жылғы ФИФА Әлем чемпионатында және 2000 жылғы УЕФА Еуропа чемпионатында жеңіске жетті. 1998 жылғы Әлем чемпионатында ол екі гол соқты: біріншісі Данияға қарсы матчта ойын алаңының сыртынан берілген қуатты соққыдан, ол матчтың жеңімпаз голы болды, ал екіншісі Бразилияға қарсы финалда. Финалдағы голы ерекше есте қалды, себебі ол алаң бойымен үмітпен жүгіріп, негізгі уақыттың соңғы минутында салмақпен гол соқты. Сол гол Франция Футбол Федерациясы тарихындағы 1000-шы гол және 20-шы ғасырдағы соңғы Әлем чемпионатының голы болды. Франция матчты 3:0 есебімен жеңіске жеткізді. Петиттен берілген бұрыштық соққы Зинедин Зиданға Францияның бірінші голын соғуға мүмкіндік берді. Петит 2002 жылғы Әлем чемпионатының құрамында да болды, бірақ Франция топтық кезеңнен шыға алмады және үш матчта бірде-бір гол соға алмады. Петит 2003 жылдың қыркүйегінде халықаралық футболдан кетуін жариялады.
Playing for the France national team, Petit earned 63 caps and scored six international goals in his career and won the 1998 FIFA World Cup and UEFA Euro 2000. He scored twice in the 1998 World Cup, the first from a powerful shot from just outside the box against Denmark, which turned out to be the match winner, and a second in the final against Brazil. The goal he scored in the final was particularly memorable, as he had embarked on an optimistic run across field before calmly slotting in the goal in the final minute of regular time. That same goal happened to be the 1,000th goal in the history of the French Football Federation, and the last World Cup goal of the 20th century. France won the match 3–0. An earlier Petit corner kick had set up Zinedine Zidane's header for France's first goal. Petit was also part of the 2002 World Cup squad, though France failed to advance past the group stages and failed to score a single goal in three matches during their defence of the trophy. Petit retired from international football in September 2003.
Ойын стилі
Қорғаушы ретінде ойнауға қабілетті болғанымен, Петит мансабының көп бөлігін қорғаныс жартылай қорғаушы ретінде өткізді. Ол осы позициядағы энергиясымен, еңбекқорлығымен, күшімен, тәсілдерімен, әуедегі шеберлігімен және позициялық ой-қиялымен, сондай-ақ оның әдемі ойынымен, ұзаққа соққы беру қабілетімен және сол аяғымен алыстан гол соғу мүмкіндігімен танымал болды. Сондықтан ол қарсы шабуылдарды тоқтатып қана қоймай, жартылай қорғаушылардың ойынын бағыттап, командаластары үшін мүмкіндіктер жасап, тіпті өзі де голдар соға білді.
Although capable of playing as a defender, Petit usually played as a defensive midfielder throughout his career, and was known for his energy, work rate, strength, tackling, aerial prowess, and positional intelligence in this position, as well as his elegance, and his passing range and striking ability from distance with his left foot; as such, he was not only capable of breaking up attacks, but of dictating play in midfield, creating chances for teammates, and even scoring goals.