Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльстік Бикнор (Llangystennin Garth Brenni) – Англия графтығының оңтүстігіндегі аймақ. Атының айнымалығына қарамастан, қазіргі таңда Уэльске кірмейді, бірақ тарихи тұрғыдан Монмутшир графтығының бөлігі (эксклав) болған. Ол Уай өзенінің иілісінде орналасқан және атауынан-ақ көрініп тұрғандай, Уэльстік Бикнор Уэльспен тығыз байланысты, Монмутшир графтығының бөлігі болған, сонымен қатар Глостерширге қарасты Англиялық Бикнор және Лидбрукпен шектес.
Welsh Bicknor (Llangystennin Garth Brenni) is an area in the far south of the English county of Herefordshire. Despite its name, it is not now in Wales, but it was historically a detached parish (exclave) of the county of Monmouthshire. It lies within a loop of the River Wye and covers
As its name suggests, Welsh Bicknor has close ties with Wales, having been a detached parish of Monmouthshire, although adjacent to English Bicknor and Lydbrook, which are part of Gloucestershire.
Тарих
Кортфилд, Уэльс Бикнордың сарайы, бастапқыда Грейфилд немесе Гринфилд деп аталды (уэльс тіліндегі “glas” сөзі бастапқыда сұр, жасыл және көк түстерді қамтитын түстер спектрін білдірген). Англия королі Генрих V сегіз жасында анасы Мэри де Боунның қайтысынан кейін, Леди Маргарет Монтакьюттің қамқорлығында осы сарайда тұрғаннан кейін атауы өзгерді. Леди Маргарет Монтакьют – сэр Джон Монтакьюттің әйелі, Солсберидің 3-ші графы, оның әкесі, король Генрих IV, король Ричард II-нің тағын басып алғанға дейін. Леди Маргарет Монтакьюттің бейнесі Уэльс Бикнор шіркеуінде сақталған, ал қарапайым мазары Гудрич шіркеуіндегі алтарьдың жанында орналасқан. Уэльс Бикнор сарайы мен оған қарасты жерлер Воган отбасының меншігінде болды. Бірақ 1651 жылы католик болған Ричард Воганның жері тартып алынып, Монмутширдегі Лансойдан Филипп Николасқа берілді, бұл эксклавтың пайда болуына әкелді. 1844 жылғы Графтықтар (Ажыратылған Бөліктер) заңы бойынша ол Херефордширдің құрамына кірді. Воган отбасыларындағы діни келіспеушілік бірнеше буынға созылды. 1715 жылы Джон Воган (вероятно, Ричардтың ұрпақтарының бірі) Георг I-ге адалдық серт беруден бас тартты. Оның Монмутшир, Радноршир, Херефордшир және Глостершир графтықтарында жылына 1000 фунт стерлингке бағаланған мүлігі болды. 1719 жылы ол шіркеуге бармағаны үшін айып төледі. Кейінгі ұрпақтан Ричард Воган 1745 жылы Принц Чарльз Эдвард Стюарттың армиясына қосылды. Воган Каллоден шайқасына қатысып, ханзадамен бірге эмиграцияға кетті. Ол және оның інісі Уильям Воган заңнан тыс деп жарияланды, олардың мүлігі тәркіленді, ал олар Испанияға қашып, сол елдің армиясында офицерлер болды. Екеуі де испан әйелдеріне үйленді, ал олардың кейбір ұрпақтары Испанияда қоныстанды және испан аристократиясының өкілдеріне айналды. Ричард Воган 1795 жылы Барселонада қайтыс болды, бірақ оның ұлы Уильям кейін Уэльске оралып, інісінің мұрагері ретінде мүлігінің басым бөлігін қайта алды. Кейіннен, 1778 жылы Монмут қаласында Уильямның ағасы Кортфилдтен Джон Воган король Георг III-ке адалдық серт берді. 1830 жылы Кортфилдтен Джон Воганға үйленген Луиза Элиза Роллс балаларының дін қызметкері немесе діни өмірге шақырылуын тіледі, және оның алты ұлы дін қызметкері болды (соның ішінде кейінірек кардинал Воган), ал оның төрт қызы монах болды.
Courtfield, the manor house of Welsh Bicknor, was originally known as Greyfield or Greenfield (the Welsh colour glas originally referred to a scale of colours including greys, greens and blues). The name altered after King Henry V of England had lived there as a young child of eight, following the death of his mother Mary de Bohun, under the care of Lady Margaret Montacute, wife of Sir John Montacute, 3rd Earl of Salisbury, long before his father, King Henry IV, usurped the throne of King Richard II. An effigy of Lady Margaret Montacute can be seen in Welsh Bicknor church and her plain tomb is beside the altar in Goodrich church. The manor house and surrounding land of Welsh Bicknor belonged to the Vaughan family. However, in 1651 Richard Vaughan, who was a Catholic, had his land sequestered and given to Phillip Nicholas of Llansoy, in Monmouthshire, leading to the unusual situation of the exclave. It has been deemed part of Herefordshire since the Counties (Detached Parts) Act 1844. Religious dissension within the Vaughan families continued for several generations. In 1715, a John Vaughan (presumably one of Richard's descendants) refused the oath of allegiance to George I. He had estates in the several counties of Monmouthshire, Radnorshire, Herefordshire, and Gloucestershire valued at £1,000 per annum. In 1719 he was fined for not attending church. A later generation, in the person of Richard Vaughan, joined Prince Charles Edward Stuart's army in 1745. Vaughan took part in the Battle of Culloden and followed the Prince into exile. He and his brother William Vaughan were outlawed and their property seized, while they themselves fled to Spain and became officers in the army of that country. Both married Spanish women and some of their descendants settled in the home of their adoption and became grandees of Spain. Richard Vaughan died in Barcelona in 1795 but his son William eventually returned to Wales and obtained a restoration of the main portion of his estates, as heir to his uncle. Later, John Vaughan of Courtfield, elder brother of William, took the oath of allegiance to King George III at Monmouth in 1778. Louisa Eliza Rolls, who married John Vaughan of Courtfield in 1830, prayed that her children might have vocations to priesthood or the religious life, and six of her sons became priests (including the later Cardinal Vaughan) and four of her daughters became nuns.
Чиркөю мен ректория (қазіргі жастар жатақханасы)
Уэльс Бикнорындағы Сент Маргарет шіркеуі 1858 жылы кеңінен қайта салынды және 2016 жылы жеке меншікке сатылды. Уэльс Бикнор приходтық тізілімдері қазір Херефорд мұрағат кеңсесінде сақталады. Шіркеудің қасында Уэльс Бикнорындағы Жастар жатақханасы орналасқан. Бұл ғимарат 1936 жылы YHA-ға жалға берілгенге дейін пасторлық резиденция қызметін атқарды. Жастар жатақханасы көп жылдар бойы "Уэльс Бикнор" деп аталды, бірақ 2013 жылдың наурызында YHA Wye Valley деп қайта аталды. Алғашқы жатақхана 1936 жылы ескі Керн көпірі жатақханасын алмастырды.
The church of St Margaret, Welsh Bicknor, was extensively rebuilt in 1858, and was sold into private ownership in 2016. Welsh Bicknor parish records are now held by Hereford Records Office. There is a Youth Hostel at Welsh Bicknor, next to the church. The building had served as the rectory until it was leased to YHA in 1936. The youth hostel was called 'Welsh Bicknor' for many years but was renamed YHA Wye Valley by the YHA in March 2013. The original hostel replaced the old Kerne Bridge hostel in 1936.
Бұрынғы Росс және Монмут темір жолы
Росс және Монмут темір жолы Керн көпірі станциясынан басталып, Уай өзені арқылы аймаққа қызмет көрсетті. Желі Коппет төбесінің астындағы туннель арқылы аралық стансаларсыз өтті, Росс-он-Уай бағытында Уай өзені арқылы Керн көпіріне, ал Монмут бағытында Лайдбрук бұрылысына дейін теміржол көпірлері салынған.
The Ross and Monmouth Railway served the area from Kerne Bridge station across the River Wye. The line passed through with no intermediate station under Coppet Hill using the tunnel, with railway bridges across the Wye to Kerne Bridge in the Ross on Wye direction, and Lydbrook Junction in the Monmouth direction.