Жорж Буйо – француздық автокөлік спортының жарысшысы (1884-1916). Peugeot командасымен жұмыстың, 1912 жылғы Франция Гран-при жеңісінің тарихы. Автоспорт, тарих.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз жарыс жүргізушісі (1884–1916)
French racing driver (1884–1916)
Жорж Луи Фредерик Буйло (3 тамыз 1884 – 19 мамыр 1916) – француз жарыс жүргізушісі және Бірінші дүниежүзілік соғыстағы истребитель ұшқышы.
Georges Louis Frédéric Boillot (3 August 1884 – 19 May 1916) was a French racing driver and World War I fighter pilot.
Өмірбаян
Валентигни, Дубс қаласында туған Бойло механик мамандығын алған, 1908 жылы автокөлік жарыстарына қатыса бастады. Ол Поль Зукарелли мен Жюль Гуаға қосылып, «Пежо» командасының құрамында жаңа жарыс машиналарын жасауға көмектесті. 1909 жылы Рамбуйедегі «Купе де л’Авто» жарысында дебют жасады, ал 1910 жылы Италияға «Тарга Флорио» жарысына қатысу үшін барды. 1912 жылдың 26 маусымында Францияның Диппе қаласында Бойло өзінің Peugeot L76 көлігінде Франция Гран-приін жеңіп алды. Бұл көлікті жас швейцариялық инженер Эрнест Генри, сондай-ақ Зукарелли, Гуа және Бойлодан құралған топ жасаған. Бұл автомобильдегі қозғалтқышта екі жоғарғы вал және цилиндрде төрт клапан болды – бұл әлемдегі алғашқы мұндай технология. Бойло 1913 жылы «Купе де л’Авто» жарысын жеңіп, француз жарыс жанкүйерлерінің сүйіктісіне айналды. Амендегі Франция Гран-приін екінші рет жеңіп, француз Гран-приін екі рет жеңген алғашқы жүргізуші болды. Сол жылы Бойлоның «Пежо» командаласы Гуа 500 шақырымдық жарыста жеңіске жеткен алғашқы француз болды. Келесі жылы Франция Индиана жылдамдық трассасына бірнеше бәсекелесті жіберді. 27 мамырда іліккен кезде Бойло сағатына 100 миль (161 км/сағ) шегінен асып түсуге тырысып, 99,86 миль/сағ (160,70 км/сағ) жаңа рекорд орнатты. Жарыс барысында Бойло дөңгелектері бірнеше рет бұзылып қалды. Нәтижесінде 14-орынды иеленді. 1914 жылы Лиондағы Франция Гран-приі оның соңғы жарысы болды, онда оның Peugeot машинасы жай-жақтан ыдырап бара жатты. Көлікті жөндеудегі шеберлігін көрсеткенімен, соңғы айналымда қозғалтқыш қызып кетіп, жарыстан шығуға мәжбүр болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Бойло жаңа француз әуе күштеріне қосылды, бірақ бастапқыда бас қолбасшы генерал Жозеф Жоффренің жеке жүргізушісі болып тағайындалды. Жоффре француз армиясын бақылау үшін Бойлоның жылдамдығын пайдаланды. Алдыңғы шептен алыс болғанына наразы болған Бойло жауынгерлік бөлімге қосылуды сұрады және тез арада үздік ұшқышқа айналды. Ұшқыш ретінде «Круа де Герр» және «Құрметті легион» ордендерін алды. 1916 жылдың 21 сәуірінде бес неміс Fokker ұшақтарымен болған қақтығыста оның ұшағы атып түсірілді. Ол өзінің алдынан бір ұшақты атып түсіргенімен, Бар-ле-Дюк маңында апатқа ұшырады. Ауыр жарақат алған ол Ваделанкурдағы әскери госпитальде қайтыс болды.
Born in Valentigney, Doubs, Boillot was a mechanic by training who began automobile racing in 1908. He went on to join drivers Paul Zuccarelli and Jules Goux to help create a novel range of racing cars as part of the Peugeot team. He debuted with them in 1909 in the Coupe de l'Auto at Rambouillet and in 1910, went to Italy to compete in the Targa Florio. At Dieppe, France, on 26 June 1912, Boillot won the French Grand Prix, in his Peugeot L76, a vehicle designed by a group consisting of the young Swiss engineer, Ernest Henry in association with Zuccarelli, Goux and Boillot. This was the first motorcar in the world to have an engine with two overhead camshafts and four valves per cylinder. Boillot won the Coupe de l'Auto in 1913 and became the darling of French racing fans when he won his second straight French Grand Prix at Amiens, becoming the first driver to win the French Grand Prix twice. That same year Boillot's Peugeot teammate, Goux, became the first Frenchman to win the Indianapolis 500. The following year, France again sent a number of competitors to the Indiana speedway where on 27 May, during qualifying, Boillot came tantalizingly close to breaking the 100 mile an hour (161 km/h) barrier when he set a new speed record of 99.86 mph (160.70 km/h). During the race, Boillot suffered repeated tire trouble. He ended up finishing 14th. In what would turn out to be his last race, the 1914 French Grand Prix at Lyon, Boillot's Peugeot was literally falling apart at the end. After demonstrating his tremendous skills by keeping the vehicle running and near the lead, it finally overheated on the last lap and he was forced to retire. With the outbreak of World War I, Boillot joined the new French Air Force, but was initially given the task of being a driver for the commander in chief, General Joseph Joffre, who used Boillot's fast driving to maintain personal oversight of French armies. Frustrated at his duties away from the front lines he requested to join a fighting unit and promptly embarked on becoming an Ace flyer. During his time as a flyer, he won the Croix de Guerre and the Legion d'Honneur. On 21 April 1916 his plane was shot down in a dogfight with five German Fokkers, of which he was able to shoot one down before he himself was downed, crashing near Bar le Duc. Severely injured, he died in a military hospital at Vadelaincourt, Meuse.
Мұра
Оның құрметіне Францияда бірнеше жерде Буйло атымен көшелер аталды, сондай-ақ Париждің жанындағы Эссон департаментындағы Монлери қаласында Джордж Буйло атындағы мектеп бар. Оның інісі Андре де жарыс жүргізуші болған, соғыс аяқталғаннан кейін 1919 жылғы Тарга Флориода жеңіске жеткен. Жорждың ұлы Жан Peugeot Talbot Sport автомобильдерінің бас директоры болды және 1981 жылы Peugeot-ты ралли спортына қатыстыруға жауапкер болды.
In his honor, several places in France named a street for Boillot and there is a George Boillot School in Montlhéry in the Essonne département near Paris. His brother André was also a race driver and at war's end, won the 1919 Targa Florio. Georges' son, Jean, became director general of Peugeot Talbot Sport cars and in 1981 was responsible for involving Peugeot in rallying.