Блейкли ісі: Қазылар алқасының шешімі мен сот үкіміндегі фактілер

Кіріспе

Blakely v. Washington, 542 U. S. 296 (2004) ісінде, штат заңнамасы бойынша міндетті жазалау ережелері аясында, Конституцияның Алтыншы түзетуіне сәйкес, қазылар алқасымен сотталу құқығы судьяларға қазылар алқасы анықтамаған немесе айыпталушы мойындамаған фактілерге негізделіп қылмыстық жазаны ауыртуға тыйым салады деп шешілді. Бұл істің маңыздылығын АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы Сандра Дей О'Коннор "10 балдық жер сілкінісі" деп сипаттау арқылы атап өтті.

Іс-қағаздарының мазмұны

Ральф Говард Блейкли 1936 жылы дүниеге келді; ол өзінің қылмыстық жолын 1954 жылы бастады. Блейкли 1973 жылы әйеліне үйленді. Блейклилердің 20 жылдан астам некелері кезінде, мырза Блейкли 80 немесе одан да көп сот процесіне қатысты, олар суармалы су құқықтарын, сондай-ақ шабуыл, дүкен ұрлығы және тағы басқа қылмыстарды қамтыды. 1996 жылы әйелі ажырасуға өтініш бергенде, Блейкли оны Вашингтондағы Грант округіндегі үйінен пышақпен қорқытып, жүк машинасының артына орналасқан ағаш қорапқа тығып, Монтанаға алып кетті. Ол 13 жасар ұлына екінші көлікпен олардың соңынан келуді бұйырды және ол бас тартса, әйеліне оқ атумен қорқытты. Монтанаға жолда, ұлы Вашингтон штатының Мозес-Лейк қаласында қашып, полицияға хабарлады. ФБР агенттері мен шерифтер Блейклиді Монтана штатында, Три Форкс қаласының жанында ұстады. Блейклиге бірінші дәрежелі адам ұрлау айыбы тағылды, бірақ ол екінші дәрежелі адам ұрлау, тұрмыстық зорлық-зомбылық және қару қолдануда кінәлі деп танылды. Егер адам Вашингтон штатында кәмелетке толмағанды ұрлағаны үшін сотталса, ол түрмеден шыққаннан кейін жыныстық қылмыскер ретінде тіркелуге міндетті. Мұны болдырмау үшін, мырза Блейкли ұзақ мерзімге сотталуға келісім білдірді, бірақ тек екінші дәрежелі адам ұрлаудан ғана кінәлі деп танылды. Сотта Блейкли бұл айыптаманы растайтын фактілерді мойындады, бірақ басқаларын мойындамады. Вашингтон заңына сәйкес, екінші дәрежелі адам ұрлау – "В" класты қылмыс, ол үшін ең көп 10 жылға бас бостандығынан айыру жазасы көзделген. Алайда, Вашингтонның міндетті жазалау ережелеріне сәйкес, судья Блейклиге 49 айдан кем емес, 53 айдан артық емес мерзімге бас бостандығынан айыруды талап етті, егер оның осы аралықтан тыс жазаны тағайындау үшін "маңызды және нақты" себептері болмаса. Бұл себептер жазаның стандартты диапазонын есептеу үшін қолданылған факторларды ескеруге болмайды. Егер судья ерекше жазаны негіздеу үшін нақты фактілер мен құқықтық қорытындыларды ұсынбаса, апелляциялық сот үкімді өзгертуге міндетті болар еді. Осы талаптарға қарамастан, сот судьясы Блейклиді 90 айға соттады, ол Блейклидің "қасақана қатыгездікпен" әрекет еткенін анықтады. Блейкли апелляциялық шағымданып, судьяның бұл күтпеген фактілерді анықтауы оның Apprendi v. New Jersey ісі бойынша, алтыншы түзету құқығын бұзғанын мәлімдеді, ол бойынша қазылар алқасы оның жазасына заңды түрде қажетті барлық фактілерді күмәнсіз дәлелдеуі керек. Вашингтон апелляциялық соты оның шағымын қабылдамады, ал Вашингтонның Жоғарғы соты оны қараудан бас тартты. Блейкли АҚШ Жоғарғы сотына істі қайта қарауды өтінді, және сот оған келісті. Көңілді жағдайға орай, жергілікті округ прокуроры Джон Кноделл III Вашингтонның губернаторынан АҚШ Жоғарғы сотының алдында жеке өзі дауласуға рұқсат сұрады. Ауызша жарыс барысында судья Скалия Кноделлді штат заңдарына қарағанда әлдеқайда ұзақ мерзімге бас бостандығынан айыру жазасын тағайындауға тырысқаны үшін сынға алды.

Ralph Howard Blakely was born in 1936; he started his criminal career in 1954. Blakely married his wife in 1973. During the Blakely's 20 plus year marriage, Mr. Blakely was involved in 80 or more lawsuits covering irrigation water rights, as well as crimes of assault, shoplifting, and many others. When his wife filed for divorce in 1996, Blakely kidnapped her from her home in rural Grant County, Washington, at knifepoint, forced her into a wooden box in the back of his pickup truck, and took her to Montana. He ordered their 13 year old son to follow in another car, threatening to shoot his estranged wife with a shotgun if he did not comply. En route to Montana, their son escaped in Moses Lake, Washington, and alerted the police. FBI agents and sheriffs arrested Blakely in Montana near the town of Three Forks. Blakely was charged with first degree kidnapping, but ultimately pleaded guilty to second degree kidnapping involving domestic violence and the use of a firearm. If one is convicted of first degree kidnapping of a minor in Washington state, one must register as a sex offender upon release from prison. To avoid this, Mr. Blakely negotiated a plea of a longer sentence while pleading guilty only to second degree kidnapping. At the plea hearing, Blakely admitted the facts necessary to support these charges but no others. Under Washington law, second degree kidnapping was a class B felony, punishable by a maximum sentence of 10 years in prison. However, under Washington's mandatory sentencing guidelines, the judge was required to sentence Blakely to no less than 49 and no more than 53 months in prison, unless he had "substantial and compelling" reasons to impose a sentence outside that range. These reasons could not take into account factors used to compute the standard range for the sentence. If the judge did not articulate specific findings of fact and conclusions of law justifying an exceptional sentence, an appellate court would have to reverse the sentence. Despite these requirements, the trial judge sentenced Blakely to 90 months, finding that Blakely had acted with "deliberate cruelty." Blakely appealed, arguing that this unexpected additional factfinding on the judge's part violated his Sixth Amendment right under Apprendi v. New Jersey, , to have the jury determine beyond a reasonable doubt all the facts legally necessary to his sentence. The Washington Court of Appeals rejected his claim, and the Washington Supreme Court declined to review it. Blakely then asked the U. S. Supreme Court to review the case, and it agreed to do so. In an unusual turn of events, the local county prosecutor, John Knodell III, asked Washington's governor for permission to personally argue the case before the U. S. Supreme Court. During oral argument, Justice Scalia challenged Knodell for attempting to impose a prison sentence much longer than what state law authorized.

Көпшілік пікір

Бұл істі шешу үшін Сот "Аппендиге қарсы Нью-Джерси" ісінде белгіленген қағиданы қолдануға тиіс болды: "Бұрын сотталған фактісінен басқа, қылмыс үшін белгіленген заңмен шектелген жазаны арттыратын кез келген факт қазылар алқасына ұсынылып, күмәндан тыс дәлелденуі керек". Бұл қағида қазылар алқасымен сот жүргізу талабының тарихи мақсатын қамтамасыз етуге бағытталды – қылмыстық айыпталушыға қарсы барлық айыптауларды "он екі тең және көршілерінің бірауыздан келісіміне" ұсынып, заң бойынша жазалауға қажетті фактілердің болуын растау. Аталған істе "қасақана қатыгездік" туралы қорытынды қазылар алқасына ұсынылмады, ал Блейкли "қасақана қатыгездікпен" әрекет еткенін мойындаған жоқ. Мемлекет бұл мәселеде проблема жоқ деп мәлімдеді, себебі заңмен белгіленген ең жоғары мерзім 10 жыл, ал емес 53 ай. Сот "Аппенди" ісінде "заңмен белгіленген ең жоғары" жазаның "судьяның қосымша ешқандай анықтамасыз тағайындауы мүмкін жаза" ретінде түсіндірілгенін атап өтті. Осыған сәйкес, "қасақана қатыгездік" Блейкли кінәсін мойындаған қылмыстардың құрамына кірмегендіктен, судья бұл фактіні пайдаланып оның жазасын заңмен белгіленген 53 айлық мерзімнен арттыра алмайды. Соттың "осы жағдайда Аппендиге берген маңыздылығы, ұзақ мерзімді сот шешімдерін құрметтеу ғана емес, сонымен қатар қазылар алқасымен сот жүргізу құқығына мағына беру қажеттілігін көрсетеді. Бұл құқық – әдеттегі рәсімдік талап емес, біздің конституциялық құрылымымыздағы биліктің негізгі бөлігі". Азаматтар заң шығару процесіне өкілдерді сайлау арқылы қатысқандай, сот процесіне қазылар алқасында қызмет ету арқылы қатысады. Аппенди қағидасы "судьяның жазалау құқығы толығымен қазылар алқасының үкімінен туындайтынын" қамтамасыз етеді. Бұл шектеу болмаса, қазылар алқасы заң шығарушылардың ниет еткен бақылауын жүзеге асыра алмайды. Көпшілік пікірдің авторы ретінде судья Скалия, "Аппендиді" қабылдамағандар "екі мүмкіндіктің біріне келіседі" деп түсіндірді. Біріншіден, қазылар алқасы қылмыстық әрекеттің шағын бөлігін қарауы мүмкін, ал қалған жазаны анықтау судьяға жүктеледі, мысалы, қазылар алқасы айыпталушының заңсыз қару ұстағанын анықтаса, судья оған қаруды кісі өлтіру үшін қолданғаны үшін өмір бойына бас бостандығынан айыру жазасын тағайындауы мүмкін. Екіншіден, заң шығарушылар тым шектеулі емес сот шектерін белгілей алады, бұл субъективті стандарт, оны соттың бақылауы және қажет болған жағдайда түзетуі қиын. Бірақ бұл талап негізсіз болды, себебі қазылар алқасымен сот жүргізу талабының мақсаты сот билігін тексеру еді. Скалия бұл істің нәтижесі белгілі бір жазаны толығымен жоймайтынын мәлімдеді. Керісінше, ол мемлекеттерден Алтыншы түзетуге сәйкес келетін белгілі бір жазаны жүзеге асыруын талап етеді.

In order to resolve this case, the Court had to apply the rule set forth in Apprendi v. New Jersey: "Other than the fact of a prior conviction, any fact that increases the penalty for a crime beyond the prescribed statutory maximum must be submitted to a jury, and proved beyond a reasonable doubt." This rule promoted the historic concerns of the jury trial requirement — to subject all accusations against a criminal defendant to the "unanimous suffrage of twelve of his equals and neighbors," and to confirm the existence of those facts essential to the punishment under the law. In this case, the finding of "deliberate cruelty" had not been submitted to a jury, and Blakely had not admitted acting with "deliberate cruelty." The State contended that this was not problematic under Apprendi because the statutory maximum was 10 years, not 53 months. The Court read Apprendi as having held that the "statutory maximum" punishment was "the maximum sentence [the judge] may impose without any additional findings." Accordingly, because "deliberate cruelty" was not an element of the crimes to which Blakely had pleaded guilty, the judge could not have used that fact to enhance Blakely's sentence above the 53 month statutory maximum. The Court's "commitment to Apprendi in this context reflects not just respect for longstanding precedent, but the need to give intelligible content to the right of jury trial. That right is no procedural formality, but a fundamental reservation of power in our constitutional structure." Just as citizens participate in the legislative process by electing representatives to the legislature, they participate in the judicial process by serving on juries. The Apprendi rule ensures that "the judge's authority to sentence derives wholly from the jury's verdict. Without that restriction, the jury would not exercise the control that the Framers intended." Justice Scalia, as the author of the majority opinion, reasoned that those who reject Apprendi "are resigned to one of two alternatives." First, a jury might be allowed only to pass on a small part of criminal activity, and then allow the judge to determine the punishment for the full range of conduct the government seeks to punish, as by letting the jury determine whether an accused murderer illegally possessed a firearm and then allowing the judge to impose a life sentence because the defendant had used the firearm to kill someone. Second, the legislature could establish judicial limits that were not too excessive, a necessarily subjective standard that would be hard for the Court to monitor and adjust as necessary. But this claim was not plausible, since the entire purpose of the jury trial requirement was to check judicial authority. Scalia insisted that the result of the case would not signal the end of determinate sentencing altogether. Rather, it merely required states to implement determinate sentencing in a manner consistent with the Sixth Amendment.

О'Коннор судьяның қарсылығы

Судья О’Коннор сот шешімінің салдарынан қатты қиындықтар туындауынан қаушады. Вашингтон өз нұсқаулық жүйесін енгізбес бұрын, ұқсас қылмыстарға тағайындалған жазалар арасында едәуір айырмашылықтар болған. Нұсқаулық жүйелердің мақсаты – осы айырмашылықты азайту, жаза тағайындау кезінде судьялардың дискрециясын шектеу арқылы, оларға жазаны есептегенде қандай факторларды ескеру керектігін айту. Вашингтон жаза тағайындау бойынша нұсқаулықтарды қабылдап, "қылмыстық құқық бұзушылықтардың заңдық элементтерін манипуляциялауға немесе Құқықтар туралы Билльдің процедуралық қорғауларын айналып өтуге" тырысқан жоқ. Керісінше, заң шығарушылар бұрынғы "көптеген принципсіз, тек шексіз дискрецияға толы" сот және түзетулер жүйесіне қажетті біркелкілік, ашықтық және жауапкершілікті әкелуге тырысты. О’Коннор, "процессуалдық құқықтар мен сотқа қатысу құқығының бұзылуын" ескермей, нұсқаулық жүйе оларды құрметтейтінін мәлімдеді. Бұрынғы жаза тағайындау жүйесінде Блейкли сияқты айыпталушы соттан шартты жазадан бастап 10 жылға дейін түрме жазасын алуы мүмкін еді. Нұсқаулықтар бойынша ол жасаған қылмысына байланысты қандай жаза алуы мүмкін екенін біледі. "Қылмыстық қылмыскерлер әлі де заң бойынша белгіленген ең жоғары жазаны алды, бірақ енді олар өз әрекеттерінің нақты салдары туралы бұрынғыдан гөрі әлдеқайда жақсы біледі". Нұсқаулықтар сонымен қатар, әсіресе нәсілге негізделген айырмашылықтарды азайтады, бұл бұрынғы нұсқаулық жүйесінің кейбір сыншыларының алаңдаушылығы болды. О’Коннор "Apprendi ережесін" жаза тағайындау нұсқаулық жүйелеріне қолдануда "маңызды конституциялық салықты" болжады. Ол дәстүрлі жаза тағайындау факторлары енді айыптау актісінде көрсетіліп, қазылар алқасына дәлелденуі керек деп наразылық білдірді. Қылмыстық сот процестерінде екі кезеңді сот отырысы жиі кездесуі мүмкін, сондықтан қазылар алқасы кінәлілік туралы шешім қабылдағанда бұрынғы жаман әрекеттерді дұрыс емес деп қарастырмауы, бірақ жаза тағайындау кезінде оларды дұрыс қарастыруы мүмкін. Сонымен қатар, кейбір нұсқаулық жүйелерде, мысалы, федералдық жаза тағайындау нұсқаулықтарында, жалған куәлік беру және сотқа кедергі келтіру сияқты жаза тағайындауға қатысты кейбір фактілер сот процесі барысында ғана белгілі болуы мүмкін. Қандай жағдайда болса да, сотқа дейін барлық маңызды жаза тағайындау фактілері белгілі болмауы мүмкін, өйткені прокурорлар әдетте кінәлі деп табылғаннан кейін ғана айыпталушының толық тарихын жинап, қылмыстың маңызды фактілерін зерттейді, содан кейін жазаны ұсынады. Соңында, О’Коннор нұсқаулық контекстінде "заң бойынша белгіленген ең жоғары жаза" туралы көпшіліктің түсіндірмесімен келіспеді. Ол нұсқаулықтардың міндетті сипатына қарамастан, "заң бойынша белгіленген ең жоғары жаза" (Блейкли үшін) 10 жыл болып қала береді деп сенді. О’Коннор үшін, формализм ғана "заң бойынша белгіленген ең жоғары жаза" судьяның қазылар алқасы тапқан немесе айыпталушы мойындаған фактілерге сүйене отырып заң бойынша тағайындауы мүмкін ең жоғары жаза екені деген қорытындыға келді, және формализм оның ақтауға тұрарлық санаған қасиет емес. Бұдан бөлек, шешімнің салдары Вашингтонмен ғана шектелмеді, өйткені нұсқаулық жаза тағайындау жүйесіне қатысты әрбір жүйе, соның ішінде федералдық жүйе де конституциялық күдік тудырды.

Justice O'Connor feared dire consequences as a result of the Court's ruling. Before Washington enacted its guidelines scheme, there was remarkable disparity among sentences meted out for similar offenses. Guidelines schemes have the effect of reducing this disparity by channeling the discretion of sentencing judges, who are told how to weigh what factors when computing a sentence. By enacting its sentencing guidelines, Washington did not intend to "manipulate the statutory elements of criminal offenses or circumvent the procedural protections of the Bill of Rights. Rather, lawmakers were trying to bring some much needed uniformity, transparency, and accountability to an otherwise 'labyrinthine sentencing and corrections system that 'lacked any principle except unbridled discretion. Far from "disregarding principles of due process and the jury trial right," O'Connor argued, the guidelines system honored them. Under the former sentencing scheme, a defendant like Blakely could have received anything from probation to 10 years in prison. Under the guidelines, he knows what range of sentence he might receive based on the conduct in which he engaged. "Criminal defendants still face the same statutory maximum sentences, but they now at least know, much more than before, the real consequences of their actions." The guidelines also reduce disparities, particularly those based on race, which was a concern of some critics of the pre guidelines system. O'Connor foresaw a "substantial constitutional tax" in applying the Apprendi rule to sentencing guidelines systems. She protested that the traditional sentencing factors would now have to be charged in the indictment and proved to a jury. Bifurcated proceedings may become commonplace in criminal trials, so that a jury might not improperly consider prior bad acts during the guilt phase but properly consider them when it comes time for sentencing. And under some guidelines schemes, such as the federal sentencing guidelines, some facts relevant to sentencing, such as perjury and obstruction of justice, cannot be known until the trial is underway. In any event, all relevant sentencing facts may not be known prior to trial, since prosecutors typically wait until after a guilty verdict is obtained before gathering a full history of the defendant and examining the pertinent facts of the crime in order to recommend a sentence. Finally, O'Connor disagreed with the majority's interpretation of the "statutory maximum" in a guidelines context. She believed that, despite the mandatory nature of the guidelines, the "statutory maximum" remained (for Blakely) 10 years. For O'Connor, mere formalism dictated the conclusion that the "statutory maximum" was the greatest sentence the judge could legally impose based on the facts found by the jury or admitted by the defendant, and formalism was not a virtue she felt was worth vindicating. Furthermore, the effects of the decision were not confined to Washington, for every system involving guidelines sentencing, including the federal system, were constitutionally suspect.

Сот судьясының келіспеушілігі

Судья Брейер көпшіліктің шешіміне үш мүмкін жауапты қарастырды. Біріншіден, заң шығарушы органдар қылмыстың барлық түрлері үшін бірдей жаза белгілеуі мүмкін, мысалы, барлық тонау үшін бес жыл бас бостандығынан айыру. Бұл жүйе қылмыстың жағдайлары әртүрлі болса да, бірдей жаза тағайындаудың «көтпелі» салдарына әкеледі. Нәтижесінде, қылмыстық істі қалай қарау керектігін прокурорлар шешетін болғандықтан, айыпталушының жазасын бақылау прокурорлардың қолына өтеді. Екіншіден, штаттар белгісіз мерзімге жаза тағайындау жүйесіне қайта оралуы мүмкін, онда қылмыстар үшін жазаның шегі өте кең болады. Бірақ мұндай жүйелердің шамадан тыс әртүрлілігі мен әділетсіздігі үшін олар дұрыс сыналды (Брейердің пікірінше). Бұл жағдайда, Вашингтон қабылдаған нұсқаулық жүйеге қарағанда, белгісіз мерзімге жаза тағайындау жүйесінде «ақылға» көбірек сыймайды. Үшіншіден, қазіргі нұсқаулық жүйе сақталады және оған қазылар алқасының қатысуы талап етіледі. Брейер бұл екі жағдайдың бірінде орын алуы мүмкін деп болжады. Біріншіден, заң шығарушылар қылмыстарды өте егжей-тегжейлі сипаттап қайта анықтауы мүмкін – мысалы, тонау туралы заңда ұрланған заттың құны, қару қолданылғандығы, затты алу үшін қолданылған қауіптің деңгейі және т.б. негізінде жазаны ауырту қарастырылуы мүмкін. Бірақ мұндай жүйенің нәтижесі бірінші нұсқамен бірдей болады: прокурорлар айыпталушының жазасын анықтау үшін айыптаманы манипуляциялау арқылы өздеріне қалауынша әрекет ете алады. Екіншіден, әрбір қылмыстық іс бойынша екі қазылар алқасы құрылуы мүмкін: біреуі айыптылықты анықтау үшін, екіншісі жазаны белгілеу үшін. Бірақ бұл тәсіл, тәжірибе көрсеткендей, өлім жазасы істеріндегі екі кезеңді сот процестері сияқты, қымбатқа түседі. Мүмкін, тағы бір шешім – қылмыстар үшін тым қатал жазалар белгілеп, содан кейін жазаны жеңілдететін жағдайлардың тізімін жасау, осылайша судья жазаны тағайындау құқығын сақтап қалу (өйткені қазылар алқасының қатысуы тек ең жоғары жазаны көтеру үшін ғана қажет). Бірақ кез келген заңнамалық жүйенің ауқымды өзгерісін жүзеге асыру «саяси кедергілерге» байланысты қиын, және Брейердің пікірінше, соттың Конституцияның алтыншы түзетуі заңнамалық шешімді талап ететіні көптеген штаттардың заң шығарушыларын қылмыстық кодекстерін осылай қайта қарауға итермелемейді. Соңында, Брейер заң шығарушы органдардың қылмыстың «құрамы» мен «жазаны ауырлататын фактор» арасындағы айырманы анықтауға конституциялық құқығын сақтауы қажет екенін айтты. Бұл құқық болмаса, заң шығарушылар Конституцияның әділеттілік мақсаттарына сәйкес келетін және оларды ілгерілетуге көмектесетін жазалау жүйесін құра алмайды. Брейер үшін, бұл әділеттілік мақсаттары айыпталушының нақты іс-әрекеті оның алған жазасын анықтағанда ғана орындалады. Осы мақсатқа кедергі келтіретін конституциялық бөгеттер қылмыстық әділет жүйесінің жалпы әділдігін төмендетеді.

Justice Breyer envisioned three possible responses to the majority's decision. First, legislatures could prescribe exactly the same sentence for all possible variations of a crime — an automatic five year sentence for all robberies, for instance. This system has the "intolerable" effect of imposing the same sentence on people who commit their crimes in vastly different ways. Prosecutors would end up with the real control over defendants' sentences, since prosecutors ultimately make the decisions regarding how to charge the case. Second, states could return to indeterminate sentencing, in which the authorized range of punishment for crimes is very broad. But such systems were criticized (rightly, in Breyer's view) for their excessive disparity and unfairness. There would be less "reason" in an indeterminate sentencing system than in the guidelines system Washington had adopted. Third, the guidelines systems currently in force would remain, and the jury trial requirement would be grafted onto them. Breyer predicted this could play out in one of two ways. First, legislatures might redefine crimes with highly specific detail — a robbery statute could enhance punishment based on the value of the goods taken, whether a gun was used, the seriousness of the threat used to obtain the goods, and so on. But the result of this system would be the same as the first option — prosecutors would end up with the discretion to determine the defendant's sentence by manipulating the charge. Second, two juries could be assembled for each criminal trial, one for the guilt phase and one for the penalty phase. But this approach would be costly, as the experience with bifurcated trials in capital cases has shown. Perhaps another solution would be to prescribe overly harsh sentences for crimes, and then define a list of mitigating factors, so that a judge could still retain the discretion to impose sentences (since the jury trial requirement only applies to increases in the maximum sentence). But "political impediments" make vast revisions of any legislative scheme difficult to implement, and Breyer doubted that the mere fact that the Court ruled the Sixth Amendment demanded a legislative solution would impel many state legislatures to revamp their criminal codes in this way. Finally, Breyer argued that legislatures needed to retain the constitutional authority to make the labelling decision between an "element" of a crime and a "sentencing factor." Without the ability to do so, legislatures cannot create "sentencing systems that are consistent with, and indeed may help to advance, the Constitution's greater fairness goals." For Breyer, those greater fairness goals are achieved when a defendant's real conduct drives the sentence he receives. Constitutional obstacles that stand in the way of this goal detract from the overall fairness of the criminal justice system.

Кейінгі сот практикасына әсер ету

Сот Федералдық жазалау нұсқауларының конституциялық заңдылығын қарастырмағанын тікелей мәлімдегенімен, Федералдық нұсқаулардың құрылымы мен Блейкли ісіндегі Вашингтон нұсқауларының арасындағы едәуір ұқсастықты ескере отырып, сол кездегі нұсқаулардың қауіп төңкеріліске ұшырағанын мойындамау қиын болды. Осы шешімнен кейін алты апта өткен соң, Сот Федералдық нұсқаулар бойынша жазаны күшейтудің конституциялық заңдылығына қатысты екі істі қарауға келісті – «АҚШ қарсы Букер» және оның серігі «АҚШ қарсы Фанфан». Жазғы айларда Соттың мұндай қадам жасауы ерекше жағдай болды. Сот Букер ісі бойынша материалдарды 2004 жылдың қыркүйек айында ұсынуға бұйырды және 2004 жылғы сот сессиясының бірінші күні, 4 қазан күні дүйсенбіде Букер ісі бойынша жарыссөздерді жоспарлады. Соттың Букер ісі бойынша шешімі 2005 жылдың 12 қаңтарында жарияланды және федералдық жазалаудың құқықтық негізін түбірімен өзгертті. Сонымен қатар, көптеген штаттар Блейклидің өз жазалау жүйелеріне қалай қатыстырылатынын анықтауға мәжбүр болды. Калифорния штаты, атап айтқанда, «Халыққа қарсы Блэк» ісіндегі Калифорния Жоғарғы Сотының шешімі бойынша, бұл Блейкли олардың жазалау схемасына әсер етпейді деген қорытындыға келді. Бірақ, кейін АҚШ Жоғарғы Соты Блейклидің Калифорнияда қолданылатынын анықтады, осылайша «Каннингхемге қарсы Калифорния» ісіндегі шешімімен Блэк ісін күштен шығарды.

Кейінгі дамуы

Блейклидің жазасын күштен шығарған шешім шығаруға бір апта қалғанда, бұрын АҚШ Жоғарғы Сотында бұрынғы ісін ұтысқан Грант округінің прокуроры Джон Кноделл III, Блейклидің әйелі мен қызын өлтіру үшін түрмедегі жемқор адамды пайдалануға шақырды деген жаңа ордер алуға рұқсат алды. Блейкли қазір осы жеке іс салдарынан 35 жыл түрмеде жатыр. Блейкли прокурорлық кекшілдік танытты, Кноделлдің Блейклидің 542 U. S. 296, 124 S. Ct. 2531, 159 L. Ed. 2d 403 ісіндегі жазасына шағымдануына жауап ретінде қылмыстық құлыққа қатысты айыптауды әдейілеп қозғағанын мәлімдеді, бірақ апелляциялық сот Блейклидің талабын қабылдамады.