ДНК тестілеу және сотталғандардың құқықтары: Харви ісінің талдауы

Кіріспе

Харви Хоранға қарсы, 278 Ф. 3d 370 (4-ші округ, 2002) – қылмыстық құқық бұзушылардың ДНК-тестілеуге қол жеткізу құқығын қарастыратын федералдық сот ісі. Шығыс Вирджиния округінің соты бастапқыда қылмыскерлердің оларды ақтайтын мүмкіндігі бар дәлелдерге ДНК-тестілеу жүргізуге құқығы бар деп шешкен, бірақ бұл шешім кейіннен Төртінші апелляциялық округ сотымен күштен шығарылды. Дегенмен, бұл іс Кінәсіздікті қорғау заңының қабылдануына жағдай жасады, ол сотталғандарға өздерінің кінәсіздігін дәлелдеу үшін олардың ісінде пайдаланылған, үкіметтің қолындағы дәлелдерге ДНК-тестілеу сұрауға мүмкіндік береді.

Іс

1990 жылғы 30 сәуірде Джеймс Харви Феерфакс округінің аудандық сотында зорлау және зорлық-зомбылықпен жасалған содомия қылмысы үшін сотталды. Ол 25 жылға бас бостандығынан айырылды. Харвиді соттау үшін қолданылған бір дәлел – шектеу фрагментінің ұзындығы полиморфизмі ("RFLP") ДНК-тестілеуі болды. Құрбанның екі шабуылшысы болды, және бұл тест Харви мен оның бірге сотталатын адамын құрбаннан алынған сперматозоидтардың ықтимал көзі ретінде алып тастаудан сақтап қалды. Харвидің кінәсін оның бірге сотталатын адамының, құрбанның және үшінші куәгердің куәліктері арқылы растады. Алайда, бұл куәлік Харвидің шабуыл кезінде эякуляция жасамағанын көрсетті. Харви өзінің сот үкімін шағымдаған жоқ, бірақ Habeas Corpus ордерін алу үшін штаттық өтініш берді. Оның өтініші 1993 жылы Вирджиния Жоғарғы соты тарапынан қабылданбады. 1994 жылғы 25 ақпанда Харви 42 U.S.C. § 1983 бойынша Вирджиния губернаторына қарсы федералды округтік сотқа талап арыз берді. Бұл Азамат соғысынан кейінгі азаматтық құқықтар туралы заң, ол азаматтарға конституциялық құқықтары бұзылған жағдайда мемлекеттік және жергілікті лауазым иелерін федералды соттарға шақыруға мүмкіндік береді. Ол штаттың іс бойынша биологиялық дәлелдерді қайта тексермеуінің оның тиісті процеске сәйкес құқықтарын бұзғанын мәлімдеді. 1995 жылғы 25 шілдеде округтік сот Харвидің өтінішін қабылдамады, өйткені ол штаттық шараларды толығымен пайдаланбаған және ДНК-тестілеуі үшін өтінішін қайтадан Habeas Corpus ордерін алу үшін өтініш ретінде беруі керек еді. 1996 жылы Нью-Йорк негізделген "Кешірім" жобасы Харвидің атынан Вирджинияның сот-медициналық ғылым бөліміне хабарласып, істегі биологиялық дәлелдерді сұрады. "Кешірім" жобасы Харвидің соты кезінде қол жетімді болмаған қысқа тандемді қайталану ("STR") ДНК-тестілеуін пайдаланып, дәлелдерді қайта тексеруді қалады. Сот-медициналық ғылым бөлімі "Кешірім" жобасына өтінішін Феерфакс округінің прокуратурасына жолдауды ұсынды. "Кешірім" жобасы бұл өтінішті 1998 жылдың ақпанында және 1999 жылдың шілдесінде берді. 1999 жылдың қазан айында Комонвелл прокуроры Роберт Ф. Хоран кіші дәлелдерге қол жеткізу туралы өтінішті қабылдамады, тіпті Харви генетикалық материалдың үлескері ретінде алынып тасталса да, ол оның кінәсіздігін дәлелдей алмайтынын мәлімдеді. Содан кейін Харви 42 U.S.C. § 1983 бойынша округтік сотқа талап арыз берді. Харвидің адвокаттары бұл заңды, полицияның қатыгездігіне қатысты істерде жиі қолданылатынын келтірді, өйткені Харвидің бұрынғы адвокаттары қылмыстық шағымдар процесінде мерзімді жіберіп алған. Олар Харвидің тиісті процеске қатысу құқығы бұзылғанын мәлімдеді, өйткені оған оның кінәсін жоққа шығаратын дәлелдерге қол жеткізуге рұқсат берілмеді. Олар бұл тест белгілі бір нәтиже берген жағдайда шешуші болатынын айтты, мысалы, егер зертхана екі адамның ДНК-сын анықтаса және олардың екеуі де Харви емес екені белгілі болса. Олар сонымен қатар прокурор оның кеңсесі тиісті жағдайларда ДНК-тестілеуге рұқсат беретінін мәлімдегенмен, Фэрфакс ешқашан тиісті жағдай таппағанын атап өтті. 2001 жылғы 16 сәуірде Александрияда, Вирджинияда АҚШ округтік судьясы Альберт В. Брайан кіші Хоранның тесттен бас тартуы Харвидің 14-ші және 5-ші түзетулерге сәйкес тиісті процеске қатысу құқығын бұзғанын шешті. 13 беттік пікірде Брайан "тиісті процеске қатысу – уақытқа, орынға және жағдайларға байланысты емес, тұрақты түсінігі бар техникалық ұғым емес. Ол икемді және нақты жағдай талап ететіндей іс-әрекеттерді қамтиды" деді. Ол Харвидің Брейдиге қарсы Мэриленд (1963) ісі бойынша ДНК-дәлелдеріне қол жеткізуге тиісті процеске қатысу құқығы бар екенін анықтады, өйткені материал оның кінәсіздігін дәлелдейтін дәлел бола алады, "дауыскердің әлеуетті күшті кінәсіздік дәлелдеріне қол жеткізуіне кедерес келтіру әділетсіздікке әкелер еді". Брайан Харвидің талабы іс жүзінде Habeas Corpus ордерін алу туралы өтініш емес екенін де атап өтті, өйткені Харви түрмеден дереу босатуды немесе оның сот үкімін шағымдауды сұрамады. Сот Хоранға барлық дәлелдерді Вирджиния штатының зертханасына тексеруге жіберуді бұйырды. Брайанттың шешімі басқа соттар үшін міндетті болмаса да, Брайанттың мұндай бұйрық берген алғашқы судья болғаны себепті маңызды болды.

On April 30, 1990, James Harvey was convicted of rape and forcible sodomy by a jury in Fairfax County Circuit Court. He was sentenced to 25 years in prison. One piece of evidence used to convict Harvey was restriction fragment length polymorphism ("RFLP") DNA testing. The victim had two assailants, and this test prevented both Harvey and his co defendant from being excluded as a possible source of spermatozoa recovered from the victim through conventional serology. Harvey was also implicated by testimony from his co defendant, the victim, and a third prosecution witness. However, this testimony indicated that Harvey had not ejaculated during the attack. Harvey did not appeal his conviction but did file a state petition for a writ of habeas corpus. His petition was rejected by the Virginia Supreme Court in 1993. On February 25, 1994, Harvey filed action in federal district court against the Governor of Virginia under 42 U. S. C. § 1983, a post Civil War civil rights statute that allows citizens to sue state and local officials in federal courts for constitutional violations. He claimed that the state's failure to re test biological evidence from the case was a violation of his rights under the due process clause. On July 25, 1995, the district court dismissed Harvey's petition, finding that he had not exhausted state remedies and would have to refile his claim for DNA testing as a petition for a writ of habeas corpus under
In 1996, the New York based Innocence Project contacted the Virginia Division of Forensic Science on Harvey's behalf, requesting the biological evidence form the case. The Innocence Project wanted to re test the evidence using short tandem repeat ("STR") DNA testing, which was unavailable at the time of Harvey's trial. The Division of Forensic Science recommended that the Innocence Project bring its request to the Fairfax County Commonwealth's Attorney's office. The Innocence Project made this request in February 1998 and July 1999. In October 1999, Commonwealth attorney Robert F. Horan Jr. denied the request for access to the evidence, asserting that even if Harvey were excluded as a contributor of genetic material, it would not prove his innocence due to the testimony indicating that he had not left any biological evidence behind. Harvey then filed action in district court under 42 U. S. C. § 1983. Harvey's attorneys cited this statute, which is most often used in cases of police brutality, because Harvey's previous lawyers had missed a filing deadline in the more common criminal appeals process. They argued that Harvey's right to due process was infringed because he was denied access to potentially exculpatory evidence. They said that the test could be decisive if it yielded certain result — for example, if the laboratory identified DNA from two men and neither of them was Harvey. They also noted that although the prosecutor claimed that his office would allow DNA testing in appropriate cases, Fairfax had never found an appropriate case. On April 16, 2001, in Alexandria, Virginia, U. S. District Judge Albert V. Bryan Jr. ruled that Horan had violated Harvey's right to due process under the 14th and 5th Amendment by refusing the test. In a 13 page opinion, Bryan stated, "due process is not a technical conception with a fixed concept unrelated to time, place and circumstances. It is flexible and calls for such procedural protections as the particular situation demands." He found that Harvey had a due process right of access to the DNA evidence under Brady v. Maryland (1963) because the material could prove to be exculpatory evidence, asserting that "denying the plaintiff access to potentially powerful exculpatory evidence would result in . a miscarriage of justice." Significantly, Bryan also concluded that Harvey's claim was not in effect a petition for a writ of habeas corpus because Harvey was not seeking immediate release from prison or challenging his conviction. The judge ordered Horan to send all the evidence to the Virginia State Laboratory for testing. Although Bryant's decision was not binding in other courts, it was significant because Bryant was the first judge to issue such an order.

Шағым

2001 жылдың 26 қыркүйегінде Хоранның адвокаты Джек Л. Гулд АҚШ-тың төртінші апелляциялық округіне шағым жасады. Ол 1983 жылғы § Харвидің ісіне қатысты тиісті құрал емес екенін мәлімдеді. Ол талаптың процедуралық бұрыстықтары оны қабылдамауға негіз болатынын, себебі ол іс жүзінде хабеас корпустың қайта қарау туралы петициясы және қатаң ережелер мен мерзімдерді айналып өту әрекеті еді. 2002 жылдың 23 қаңтарында сот Харвидің құқықтары бұзылмағанын және төменгі сатыдағы соттың шешімі дұрыс емес екенін тұжырымдады. Төртінші округтің бас судьясы Харви Уилкинсон III пікір жазды, судья Нимейер оған қосылды. Судья Кинг келісетін пікір жазды. Көпшілік пікірде талаптың мәнінде соттың рұқсатынсыз берілген хабеас корпустың петициясы болып табылатыны айтылды. Бұрынғы іске сәйкес, Хек және Хамфри (1994) ісінде сотталған қылмыстық айыпталушы өзінің айыптау немесе жазасының жарамсыздығын тікелей білдіретін § 1983 ісін қозғамайды, егер айыпталушы өзінің «айыптау немесе жазасының жарамсыз екенін» дәлелдей алмаса. Бұл шешімде Жоғарғы Сот азаматтық талаптардың «қолданыстағы қылмыстық үкімдердің заңдылығына шағымдану үшін тиісті құрал емес» екенін анықтады. Осылайша, апелляциялық соттың көпшілік пікірі төменгі соттың шешімін жоққа шығарды, себебі Харвидің § 1983 бойынша талап етуге негізі болмады. Судья Уилкинсон Харвидің хабеас корпустың талаптарын бұзғанын, федералдық деңгейге өту үшін алдымен штаттық деңгейдегі шараларды сақтау қажеттігін жазды. Харви § 1983 бойынша талап-арызын тікелей федералдық сотқа беру арқылы процедураны бұзды: Біз Харвимен келісеміз, кінәлі немесе кінәсіздік мәселесі қылмыстық әділет жүйесінің ядросында жатыр, бірақ қылмыстық іс жүргізуде конституциялық құқықтардың бұзылуына қатысты дұрыс процедурадан бас тартуға болмайды. Талаптың мәні оны ұсынудың дұрыс тәсілінен ажыратылмайтындықтан, Харвидің § 1983 ісін кемшілік деп табамыз. Сондай-ақ, Харвидің § 1983 бойынша әрекеті «заңдылығы күмән тудырмаған соңғы штаттық айыптауды жоюға бағытталған» деп атап өтті. Харви өзінің қамақтау мерзімінің ұзақтығына емес, фактісіне де қарсы емес екенін, тек өзінің кінәсін дәлелдейтін дәлелдерді іздеп отырғанын айтты. Сот бұл аргументті «1983 жылғы § ісін мемлекеттік айыптауды жою үшін ашу құралы ретінде пайдалану әрекеті» деп бағалады. Көпшілік пікірде айыптаудың түпкіліктілігі технологияның жетістіктерімен күдік тудыруға болмайды: Соттан кейінгі жағдайлардың болуы, заңда немесе ғылымда болсын, соңғы қылмыстық үкімдерге қатысты конституциялық шабуылдарды сот арқылы санкциялау үшін тым үлкен. § 1983 бойынша конституциялық процеске құқық орнату, сот-медициналық ғылымның әрбір жетістігімен дәлелдерді қайта тексеруге мүмкіндік береді, бұл жарамды үкімдерді мәңгілік беймәлім күйде қалдырады. Көпшілік пікір бойынша, Харвидің талабының жалғыз мақсаты сотталу кезінде оған қол жетімді болған дәлелдерге негізделген айыптауды даулау болды. Осылайша, сот Харвидің құқықтарын Хоран бұзбағанын тұжырымдады. Сот сонымен қатар Харви өзінің талабын тек хабеас корпуста ғана қоя алатынын, бірақ ол жағдайда да сот оны қабылдамауға мәжбүр болар еді, себебі ол бұрыннан федералдық сотқа осындай петиция берген болатын. Аудандық судья Кинг көпшілік шешіммен келісті, бірақ оның пікірі толық болды. Ол төменгі соттың шешімі дұрыс емес екеніне келіссе де, Харвидің талабы § 1983 бойынша дұрыс берілуі мүмкін екенін мәлімдеді. Судья Харвиге дәлелдерге қол жеткізудің өзі оның айыпты екенін білдірмейді. Кинг Харвидің адвокаты Питер Ньюфельдпен келіседі, бұл дәлелдер Харвиді айыптауы мүмкін және осылайша § 1983 іс қозғау үшін дұрыс құрал болды. Алайда, Кинг материал сот кезінде оған қол жетімді болғандықтан және оған заң жүйесіне немесе оның кінәсіз екенін көрсететін дәлелдерге қол жеткізуден бас тартқандықтан, Харвидің Брейдиге қарсы Мэриленд ісі бойынша дәлелдерді табуға заңдық құқығы жоқ деп шешті. Ол Харвидің талабының жарамсыз екенін, себебі ол процедураны бұзғандықтан емес, мемлекеттік органның оны федералдық қорғалатын құқығынан айырғанын дәлелдей алмағанын айтты.

On September 26, 2001, Horan's lawyer, Jack L. Gould, appealed the decision to the United States Court of Appeals for the Fourth Circuit. He contended that § 1983 was not an appropriate vehicle for Harvey's action. He stated that the procedural flaws in the claim required that it be dismissed because it was really a successive petition for a writ of habeas corpus and an attempt to get around strict rules and deadlines. On January 23, 2002, the court concluded that Harvey's rights had not been violated and that the lower court had erred in its decision. Fourth Circuit Chief Judge J. Harvie Wilkinson III wrote the opinion, in which Judge Niemeyer joined. Judge King wrote a concurring opinion. The majority opinion stated that the claim was, in effect, a petition for a writ of habeas corpus brought without leave of court. According to a previous case, Heck v. Humphrey (1994), a convicted criminal defendant cannot bring a § 1983 action that would "necessarily imply the invalidity of his conviction or sentence" unless the defendant can prove that his "conviction or sentence has already been invalidated." In this decision, the Supreme Court found that civil tort actions are "not appropriate vehicles for challenging the validity of outstanding criminal judgments." As such, the majority opinion in the appeal overturned the lower court's ruling because it found that Harvey had substantively failed to make a claim under § 1983. Judge Wilkinson wrote that Harvey had attempted to circumvent habeas corpus requirements, which required exhaustion of remedies at the state level before moving to the federal level. By bringing his claim directly to federal court under § 1983, Harvey had violated procedure:

While we agree with Harvey that the question of guilt or innocence lies at the heart of the criminal justice system, we also believe that the proper process for raising violations of constitutional rights in criminal proceedings cannot be abandoned. Because the substance of a claim cannot be severed from the proper manner of presenting it, we find Harvey's § 1983 action to be deficient. The opinion went on to state that Harvey's action under § 1983 "sought to invalidate a final state conviction whose lawfulness has in no way been impugned". Harvey claimed that he was challenging neither the fact nor the duration of his confinement, pointing out that he merely seeks evidence which could also prove his guilt. The court found this argument to be an evasion, saying, "He is trying to use a § 1983 action as a discovery device to overturn his state conviction". The majority opinion asserted that the finality of convictions could not be challenged by advances in technology:

The possibility of post conviction developments, whether in law or science, is simply too great to justify judicially sanctioned constitutional attacks upon final criminal judgments. Establishing a constitutional due process right under § 1983 to retest evidence with each forward step in forensic science would leave perfectly valid judgments in a perpetually unsettled state. According to the majority opinion, the only purpose of Harvey's claim was to challenge his conviction based on evidence that was available to him at the time of his trial. As such, the court concluded that Harvey's rights had not been violated by Horan. The court also stated that Harvey could only make his claim in habeas corpus, but that even if he had the court would be forced to dismiss it, for he had already filed such a petition in federal court. Circuit Judge King concurred in part and in judgment with the majority decision. While he agreed that the lower court's decision was incorrect, he also contended that Harvey's claim could properly be brought under § 1983. The judge stated that the act of providing Harvey access to evidence did not alone necessarily imply the invalidity of Harvey's conviction. King agrees with Harvey's attorney, Peter J. Neufeld, that the evidence could indeed inculpate Harvey and thus that § 1983 was a proper vehicle for bringing the action. However, King determined that since the material had been available to him at trial and since he had not been denied access to the legal system or evidence known to be exculpatory, Harvey did not have a legal claim to discover evidence under Brady v. Maryland. He stated that Harvey's claim was invalid not because he violated procedure, but because he could not prove that a state actor deprived him of a federally protected right.

Жауын-шашын

2002 жылдың қаңтарында шешім шығарылғаннан кейін Харви Вирджиния штатының Фэрфакс округінің сотына 2001 жылғы заңға сүйене отырып ДНК-тестілеу жүргізуді сұрады. Бұл заң қылмыстық істерде айыпталушыға бұрын қолданылған ДНК-тестілеу әдістерімен тексерілмеген, мүмкіндігінше қорғауға көмектесетін биологиялық дәлелдерге қол жеткізуге кеңейтілген мүмкіндік берді. 2002 жылдың 1 наурызында сот сот-медициналық сараптама бөліміне тестілеу жүргізуді тапсырды. 2002 жылдың 15 мамырында, тестілеу аяқталғаннан кейін, бөлім сараптама қорытындысын ұсынды, онда Харвидің құрбанның денесінен алынған сперманың үлгілеріне қатысы бар екенін жоққа шығару мүмкін емес екені айтылды. 2002 жылдың 24 қыркүйегінде Харви Вирджиния Жоғарғы Сотына хабеас корпустың қаулысын беру туралы өтінішпен жүгінді, осы сараптама қорытындысының және оған байланысты тест нәтижелерінің заңдылығына күдік келтірді. 2004 жылдың 10 маусымында сот өтінішті қарауға құзыретсіздігін айтып, қабылдамады. 2002 жылдың наурызындағы федералдық шағымды қарау үшін Төртінші апелляциялық округінің толық құрамы (алғашқы үш судьядан тұратын комиссиядан өзгеше) жиналды. Алайда, бұл мәселе уақыт өткен соң маңыздылығын жойды, бірақ екі судья – Дж. Майкл Латтиг және Уилкинсон бәрібір өз пікірлерін білдірді. Латтиг «адамның қылмыс жасаған жоқ екенін нақты дәлелдейтін дәлелдерге қол жеткізу құқығы – бұл негізгі әділеттілік принципіне сәйкес конституциялық талап» деп жазды. Сондай-ақ, Латтиг «ДНК-тестілеу үшін бұрын ұсынылған сот-медициналық сараптамаға қол жеткізуге конституциялық құқық бар екенін» мәлімдеді. Уилкинсон Харви сияқты сотталғандардың ДНК-тестілеуге қол жеткізуіне үміт білдірді, бірақ бұл мәселені шешу заң шығарушы органның құзыретінде екенін атап өтті. Оның көпшілік пікірінде «біздің шешіміміз демократиялық идеалды көрсетеді: егер мұндай құқық берілсе, ол конституциялық құқық ретінде федералды соттың емес, заңнамалық жолмен іске асырылуы керек» делінген. Уилкинсонның үміті 2004 жылы екі партиялық қолдауға ие болған «Кінәсіздікті қорғау туралы» заңның қабылдануымен іске асты. 2000 жылдың 10 ақпанында сенатор Патрик Лихи (D-VT) ел бойынша өлім жазасын қолданудағы кемшіліктерді бағалауға бір жылға жуық уақыт жұмсағаннан кейін заң жобасын ұсынды. Бірнеше айдан кейін заң жобасын Өкілдер палатасына Билл Делахант (D-MA) және Рей ЛаХуд (R-IL) енгізді. Innocence Project ұйымының негізін қалаушылары Неуфельд және Барри С. Шек келесі бірнеше жыл бойында акт бойынша комитеттердің тыңдауларында куәгер ретінде бірнеше рет куәлік берді. Екеуі де куәліктерінде Харвиге қарсы Хоран ісін атап өтті, бұл іс елдегі алғашқы федералды сот шешімі болып табылады, ол айыпталудан кейінгі ДНК-тестілеуге қол жеткізудің конституциялық құқығын мойындады. «Кінәсіздікті қорғау туралы» заң 2003 жылдың 5 қарашасында Өкілдер палатасында үлкен көпшілік дауысымен (393-14) қабылданды. 2004 жылдың 9 қазанында сенатор Патрик Лихи демеушілік еткен заң Сенаттың Әділет комитетінен өтіп, АҚШ Сенатында бірауыздан қабылданды. 2009 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Округтік прокурордың кеңсесіне қарсы Осборн ісін қарастырғанда ДНК-тестілеуге тиісті процеске қатысу құқығы мәселесін қарады. Сот тұтқындардың тестілеуге құқығы жоқ деп шешті. Бұл шешім тек федералдық «Кінәсіздікті қорғау туралы» заңға ұқсас заңдары жоқ бірнеше штаттарға ғана қатысты, ол тұтқындарға ДНК-дәлелдеріне қол жеткізу құқығын береді.

After the January 2002 decision was handed down, Harvey applied to Virginia's Fairfax Circuit Court for DNA testing based on a 2001 law allowing felons increased access to potentially exculpatory biological evidence that had not previously been subjected to the current DNA testing method. On March 1, 2002, the court ordered the Division of Forensic Science to conduct the testing. On May 15, 2002, after the testing was completed, the division filed a certificate of analysis stating that Harvey could not be eliminated as a possible contributor to the sperm fractions found on the victim. On September 24, 2002, Harvey filed a petition for a writ of habeas corpus in the Virginia Supreme Court, challenging the validity of the certificate of analysis and related test results. The court dismissed the petition on June 10, 2004, saying that it did not have jurisdiction to consider it. Back in March 2002, the federal appeal had come before the full Fourth Circuit as an en banc reconsideration (as opposed to the original three judge panel). By this time, the issue was moot, but two judges, J. Michael Luttig and Wilkinson, wrote anyway. Luttig wrote that the "right of access to evidence for tests which could prove beyond any doubt that the individual in fact did not commit the crime, is constitutionally required as a matter of basic fairness." Luttig also concluded that there is "a limited, constitutional, post conviction right of access to previously produced forensic evidence for the purpose of [DNA] testing." Wilkinson responded by expressing hope that inmates like Harvey would have access to DNA testing but that it was a matter for the legislature to decide. Significantly, his majority opinion in the original appeal stated, "our decision reflects the core democratic ideal that if this entitlement is to be conferred, it should be accomplished by legislative action rather than by a federal court as a matter of constitutional right." Wilkinson's hopes were manifested with the passage of the bipartisan Innocence Protection Act in 2004. On February 10, 2000, Senator Patrick Leahy (D VT) introduced the act after devoting nearly a year to evaluating flaws in the administration of the death penalty nationwide. A few months later, the bill was introduced in the House by Bill Delahunt (D MA) and Ray LaHood (R IL). Innocence Project co founders Neufeld and Barry C. Scheck testified several times over the next few years as witnesses before hearings of committee on the Act. Both mentioned the Harvey v. Horan case in their testimony, saying that it was significant for being the first federal court decision in the country to recognize a constitutional right of access to post conviction DNA testing. The Innocence Protection Act eventually passed in the House of Representatives by an overwhelming majority (393 14) on November 5, 2003. On October 9, 2004, the legislation, which was sponsored by Senator Patrick Leahy, passed unanimously in the United States Senate after narrowly moving through the Senate Judiciary Committee. In 2009, the United States Supreme Court addressed the issue of a due process right to DNA testing in District Attorney's Office v. Osborne. The court decided that prisoners did not have a right to the testing. The decision only affects those few states that do not have laws similar to the federal Innocence Protection Act that explicitly give prisoners a right to DNA evidence.