Кіріспе
Джозеф Энтони Льюис (27 наурыз 1927 - 25 наурыз 2013) – американдық журналист және қоғамдық қайраткер. Ол екі рет Пулитцер сыйлығының иегері болған және «The New York Times» газетінде бағанашы болды. Ол АҚШ-та заңдық журналистика саласын қалыптастырғанымен танымал. Льюис заңдық журналист ретіндегі мансабының басында Жоғарғы Сот судьясы Феликс Франкфуртер «The New York Times» газетінің редакторына: «Мен осы жас жігіттің жетістіктеріне сенбеймін. Бұл сотта осы мәселелерді осы деңгейде түсінетін екі судья да жоқ» деген еді. Оның қазасынан кейін Колумбия университеті Журналистика мектебінің деканы Николас Б. Леманн: «Америка тарихының либералдық кезеңінде ол маңызды либералдық дауыстардың бірі болды» деді.
Joseph Anthony Lewis (March 27, 1927 – March 25, 2013) was an American public intellectual and journalist. He was a two time winner of the Pulitzer Prize and was a columnist for The New York Times. He is credited with creating the field of legal journalism in the United States. Early in Lewis' career as a legal journalist, Supreme Court Justice Felix Frankfurter told an editor of The New York Times: "I can't believe what this young man achieved. There are not two justices of this court who have such a grasp of these cases." At his death, Nicholas B. Lemann, the dean of Columbia University School of Journalism, said: "At a liberal moment in American history, he was one of the defining liberal voices."
Ерте өмір
Льюис 1927 жылдың 27 наурызында Нью-Йорк қаласында Джозеф Энтони Льюис ретінде дүниеге келді. Оның әкесі, Кассель Льюис, мата өндірісінде жұмыс істесе, анасы, Сильвия Сурут, 92-ші көшедегі балабақшаның директоры болды. Ол және оның отбасы яһуди дінін ұстанды. Льюис Бронкстағы Хорас Манн мектебінде оқыды, онда ол Рой Кохнмен бірге оқыды, және 1948 жылы Гарвард колледжін бітірді. Гарвардта оқып жүргенде ол "The Harvard Crimson" газетінің бас редакторы қызметін атқарды.
Журналистикадағы мансап
Колледжді бітіргеннен кейін Льюис The New York Times газетінде жұмыс істеді. 1952 жылы ол Адлай Стивенсонның президенттік науқанында Демократиялық Ұлттық Комитетінде жұмыс істеу үшін кетті. Кейін ол журналистикаға Вашингтонның күнделікті жаңалықтарында, кешкі таблоидта оралды. Ол АҚШ Әскери-теңіз күштерінің азаматтық қызметкері Абрахам Часановтың ісі туралы бірнеше мақала жазды, ол анонимді ақпарат берушілердің американдықтарға қарсы бүлікшілермен байланыста болды деген айыптамасы негізінде жұмысынан босатылған еді. Бұл мақалалар сериясы 1955 жылы Льюиске Ұлттық хабарламалар бойынша Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Сол жылы Льюис The New York Times газетіне Вашингтон бюросының басшысы болып оралды. Оған Әділет министрлігі мен Жоғарғы Сот туралы хабарлау тапсырылды. 1956–1957 жылдары ол Гарвард құқық мектебінде Ниман стипендиаты болды. Мақтау қағазында оның Бейкерге қарсы Карр ісі бойынша соттың негіздемелерін, Жоғарғы Соттың штаттардың сайлау округтерін қайта бөлуде федералды соттар билік жүргізе алады деген шешімін және бұл шешімнің нақты штаттарға тигізген әсерін жазғаны айтылды. Льюис 1964 жылы азаматтық құқықтар қозғалысы туралы екінші кітабын – «Он жылдық портреті: Екінші американдық революция» деп жариялады. 1991 жылы Льюис мырза «Заң шығарма» атты еңбегін жариялады, онда 1964 жылғы Жоғарғы Соттың The New York Times v. Sullivan шешімі, американдық қаралау заңдарын революциялық түрде өзгерткені туралы айтылды. Салливан ісінде сот, өздерінің қызметіне сын айтқандарды сотқа берген мемлекеттік қызметкерлердің даулы мәлімдемелерді «нағыз қаскөйлікпен» жасағанын, яғни олардың жалған екенін білгенін немесе олардың шындығына қатысты күдікпен қарағанын дәлелдеуі керек деп шешті.
Басқа қызмет түрлері
1970-ші жылдардың ортасынан бастап Льюис 23 жыл бойы Колумбия университетінің Журналистика мектебінде Бірінші түзету және Жоғарғы Сот курсын оқытты. Ол Журналистерді қорғау комитетінің (CPJ) директорлар кеңесінде және саясат комитетінде жұмыс істеді. CPJ 2009 жылы оған өмірлік жетістіктері үшін Бертон Бенджамин сыйлығын табыс етті. 1997 жылы Гарвардта "Сынып күнінің" спикері болып таңдалды. Льюис журналистердің федералды "қалқан заңы" қолдауына қарсы болды, бұл заң журналистерге өздерінің дереккөздерін жария етуден бас тартуға мүмкіндік берер еді. Ол Вэн Хо Ли ісін мысалға келтірді, оның жеке өмірі, Льюис пікірінше, газеттер тарапынан бұзылды. Газеттер құпия ақпаратты жариялағаннан кейін оның көздерін ашудан бас тартты және қаржылық өтемақыға келісуді жөн көрді. Ол газеттердің "журналистерді қосымша санкциялардан қорғау" үшін әрекет еткенін айтты, осылайша өздерінің қажеттіктерін жалған ақпараттың құрбанына келтірілген зияннан жоғары қойды.