Қорқынышты Шындық

Кіріспе

1937 жылы Лео МакКэри түсірген фильм. 1937 жылғы фильм.

"Қайғылы шындық" – Лео МакКэри режиссерлік еткен, Айрин Данн мен Кэри Грант ойнаған 1937 жылғы американдық комедиялық фильм. Артур Ричманның 1922 жылғы "Қайғылы шындық" пьесасы негізінде түсірілген бұл фильмде бір-біріне сенімсіз бай жұбай ажырасу процесін бастайды, бірақ бір-бірінің қарым-қатынастарына кедергі келтіреді. Бұл МакКэридің Columbia Pictures үшін түсірген алғашқы фильмі болды, диалогтар мен комедиялық элементтер режиссер мен актерлердің көптеген импровизацияларынан құралды. Айрин Даннның костюмдерін Роберт Каллок жасаған. Кэри Грант МакКэридің режиссерлік стиліне наразы болып, түсірілімдерден кетуге тырысқанмен, "Қайғылы шындық" оның А тізіміндегі жұлдыз ретінде танылуына және түсірілім алаңында импровизацияны қолдаушы ретінде қалыптасуына себеп болды. Фильм кассада сәтті болды және "Үздік фильм", "Үздік әйел актер" (Данн) және "Үздік қосалқы актер" (Ральф Беллами) номинациялары бар, алты "Оскар" сыйлығына ұсынылып, "Үздік режиссер" (МакКэри) номинациясында жеңіске жетті. "Қайғылы шындық" 1996 жылы АҚШ Конгресі кітапханасының Ұлттық кино тізіміне "мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар" деп енгізілді. "Қайғылы шындық" Грант пен Даннның бірлесіп түскен үш фильмінің біріншісі болды, одан кейін "Менің сүйікті әйелім" (1940) және "Пенни Серенада" (1941) фильмдері шықты.

Сюжет

Джерри Уорринер әйеліне Флоридаға демалуға баратынын айтады, бірақ аптаны Нью-Йорктегі спорттық клубында өткізеді. Ол үйге оралғанда әйелі Люси өзінің әдемі музыка мұғалімі Арманд Дювальдің жанында түнде болғандығын біледі. Люси оның көлігі күтпеген жерден істен шыққан дейді. Люси Джерридің Флоридаға бармағанын біледі. Олардың өзара күдіктері ажырасу процесінде аяқталады, Люси олардың иті туралы қамқорлықты жеңіп алады. Сотталушы ажырасуды 90 күн ішінде аяқтауға бұйырды. Люси Пэтси әпкесімен бірге пәтерге көшіп келеді. Оның көршісі - Оклахомадағы мұнайшы Дэн Лисон, оның анасы Люсиді мақұлдамайды. Джерри Люсидің алдында Дэні әзілге салады, бұл Люсидің өзін Дэнімен тығыз байланыстыруына себеп болады. Джерри жергілікті түнгі клубта өзін ұялтатын, жыныстық қатынасқа қатысты әрекеттер жасағанын білместен, жұмсақ, бірақ қарапайым әнші Дикси Белл Лимен кездесе бастайды. Люсидің әлі де Дювальмен қарым-қатынаста екеніне сенімді болған Джерри Дювальдің пәтеріне кіреді, бірақ Люси Дювальдің заңды вокалды оқушысы екенін және өзінің алғашқы концертін беріп жатқанын біледі. Ол Люсиді әлі де жақсы көретінін түсінген Джерри Люсидің кейіпкерін миссис Лисонмен бірге әлсіретеді, тіпті Дэн мен Люси үйленуге келіседі. Джерри Люсимен татуласуға тырысқанда, ол Люсидің пәтерінде жасырынған Дювальді табады және олар қол алысып, Дэн мен оның анасы Люси туралы ең жаман нәрселерді ойлағандары үшін кешірім сұрайды. Джерри Армандты есіктен қуып шыққанда, Дэн Люсимен болған келісімін бұзады және ол анасымен бірге Оклахомаға оралады. Бірнеше аптадан кейін Джерри жоғары деңгейдегі мұрагер Барбара Вэнспен кездесе бастайды. Люси Джерриді әлі де жақсы көретінін түсінген соң, ажырасу туралы шешімді қабылдауға болатын түнде Ванс сарайдағы қонаққа барады. Ол Джерридің әпкесі болғанына көңілін түсіріп, "олардың" әкесі бай емес, жұмысшы таптан екендігін айтады. Ол Диксидің музыкалық номерін қайта жасап, шоу-кыз сияқты әрекет етеді. Сноб Ванстар қорқып қалды. Джерри Люсидің мінез-құлқын маскүнемдік деп түсіндіруге тырысады және Люсиді үйіне апарып баратынын айтады. Люси олардың қоштасуын кешіктіру үшін бірнеше рет көлікке саботаж жасайды. Джерри мас деп ойлаған мотоциклмен жүретін полиция қызметкерлері тоқтатады, Люси машинаны бұзады. Полиция ерлі-зайыптыларды жақын маңдағы Пэтси әпкесі қорасына апарып жібереді. Әрқайсысы бөлек (бірақ бір-біріне жақын) бөлмеде ұйықтаса да, Джерри мен Люси бір-бірін әлі де жақсы көретінін мойындау үшін өздерінің мақтанышы мен күлкілі сәтсіздіктерін баяу жеңеді. Олар түн ортасында, ажырасу туралы шешім қабылданар алдында татуласады.

Jerry Warriner tells his wife he is going on vacation to Florida, but instead spends the week at his sports club in New York City. He returns home to find that his wife, Lucy, spent the night in the company of her handsome music teacher, Armand Duvalle. Lucy claims his car broke down unexpectedly. Lucy discovers that Jerry did not actually go to Florida. Their mutual suspicion results in divorce proceedings, with Lucy winning custody of their dog. The judge orders the divorce finalized in 90 days. Lucy moves into an apartment with her Aunt Patsy. Her neighbor is amiable but rustic Oklahoma oilman Dan Leeson, whose mother does not approve of Lucy. Jerry subtly ridicules Dan in front of Lucy, which causes Lucy to tie herself more closely to Dan. Jerry begins dating sweet natured but simple singer Dixie Belle Lee, unaware that she performs an embarrassing, sexually suggestive act at a local nightclub. Convinced that Lucy is still having an affair with Duvalle, Jerry bursts into Duvalle's apartment only to discover that Lucy is a legitimate vocal student of Duvalle and is giving her first recital. Realizing he may still love Lucy, Jerry undermines Lucy's character with Mrs. Leeson even as Dan and Lucy agree to marry. When Jerry attempts to reconcile with Lucy afterward, he discovers Duvalle hiding in Lucy's apartment and they have a fistfight while Dan and his mother apologize for assuming the worst about Lucy. When Jerry chases Armand out the door, Dan breaks off his engagement to Lucy and he and his mother return to Oklahoma. A few weeks later, Jerry begins dating high profile heiress Barbara Vance. Realizing she still loves Jerry, Lucy crashes a party at the Vance mansion the night the divorce decree is to become final. Pretending to be Jerry's sister, she undermines Jerry's character, implying that "their" father was working class rather than wealthy. Acting like a showgirl, she recreates Dixie's risqué musical number. The snobbish Vances are appalled. Jerry attempts to explain away Lucy's behavior as drunkenness, and says he will drive Lucy home. Lucy repeatedly sabotages the car on the ride to delay their parting. Pulled over by motorcycle police officers, who believe Jerry is drunk, Lucy manages to wreck the car. The police give the couple a lift to Aunt Patsy's nearby cabin. Although sleeping in different (but adjoining) bedrooms, Jerry and Lucy slowly overcome their pride and a series of comic mishaps in order to admit "the awful truth" that they still love one another. They reconcile at midnight, just before their divorce is to be finalized.

Алдын ала өндіріс

Фильм драматург Артур Ричманның "Қайғылы шындық" атты пьесасы негізінде түсірілген. 1922 жылдың 18 қыркүйегінде Генри Миллердің Бродвей театрында (қазіргі Стивен Сондхайм театры) қойылған бұл пьесада Норман Саттерли әйелі Люси Уорринер Саттерлиден ажырасады, олар бір-бірін адалсыздықпен айыптайды. Люси қайтадан үйленуге асығыс, бірақ күйеу жігіті некеге тұруға келісу алдында оның атын ақтап беруін қалайды. Ол өзінің абыройын қалпына келтіруге тырысқанда бұрынғы күйеуіне қайта ғашық болып, олар қайтадан үйленеді. Бұрын екі фильм нұсқасы болған: 1925 жылғы "Қайғылы шындық" атты үнсіз фильм, продюсерлер дистрибьютерлік корпорациясының өндірісінде, Уорнер Бакстер мен Агнес Айрес бас рөлдерде ойнаған, және 1929 жылғы Pathé Exchange-тің үнді фильм нұсқасы "Қайғылы шындық", Инна Клэр мен Генри Дэниеллдің қатысуымен. Продюсер Д. А. Доран пьесаның құқығын Pathé үшін сатып алған. Pathé жабылып, ол Columbia Pictures компаниясына қосылған. Кейін Columbia Pathé-нің барлық сценарийлері мен сценарий құқықтарын 35 000 долларға ($) сатып алды. Доран 1937 жылы фильмді қайта түсіруді шешті, дәл сол кезде Columbia компаниясының басшысы Гарри Коон студия үшін комедияларды түсіру үшін режиссер Лео МакКэрит жалдады. Коон фильмді режиссер Тэй Гарнетке ұсынды. Гарнет Дуайт Тейлордың сценарийін оқып, оны "желті өкпедегі жеті жылдық қышыма сияқты күлкілі емес" деп тапты. Ол одан бас тартты. Гарнеттің айтуынша, МакКэри жобаны тек жұмысқа мұқтаж болғандықтан қабылдаған. "Шындығында, сценарий өте нашар еді, бірақ мен одан да нашарларын көрдім. Мен оны бірнеше апта бойы өңдеп, мынаны, мынаны өзгерттім. Соңында, мен осыдан бір нәрсе жасай аламын деп шештім". МакКэри пьесаның құрылымын, бұрынғы фильм нұсқаларын және Pathé-нің жарық көрмеген сценарийін ұнатпады. Коон фильмді түсіру үшін Эверетт Рискинді тағайындаған, ал сценарийші Дуайт Тейлордың сценарий жобасы болған. Тейлор Норман Саттерлиді Джерри Уорринерге ауыстырды, пьесаның моральдық үнін азайтты және көптеген комедиялық элементтер қосты. Джерри зорлыққа бейім (Люсидің көзіне соққы береді), ал жұп әшекей мойын тізбесі үшін (ит емес) дауласады. Тейлордың сценарийіндегі көптеген оқиғалар Джерридің клубында орын алады. Сценарийдегі оқиғалар Джерриді эмоционалдық жағдайға түсіреді. Ерлі-зайыптылар ескі үйіне (ол аукционда сатылуда) барғанда, оның әйеліне деген махаббаты қайта оянады. МакКэри Тейлордың сценарийін ұнатпады. Алайда, ол "Қайғылы шындық" киносы табысты болады деп сенді. Ұлы депрессияның жетінші жылында ол көрермендердің қиындыққа тап болған байлар туралы фильмді көруге ұнайды деп ойлады. Коонмен тікелей келіссөздер кезінде МакКэри режиссерлік жұмысы үшін 100 000 доллар ($) талап етті. Коон қарсылық білдірді. МакКэри фортепианоға барып, шоу-сазды ойнауға кірісті. Мюзиклдің жанкүйері Коон мұндай музыканы ұнататындардың бәрі талантты болу керек деп шешті және МакКэридің гонорарын төлеуге келісті. Ол сондай-ақ өндіріске араласпауға уәде берді. МакКэридің жұмысқа орналасуы 1937 жылдың 6 сәуірінде ғана жарияланды. Рискин фильмден бас тартты, өйткені МакКэри өндірістің өзі басқаруын талап етті.

The film is based on the stage play The Awful Truth by playwright Arthur Richman. In that play, created on September 18, 1922, at the Henry Miller's Theater of Broadway (current Stephen Sondheim Theatre), Norman Satterly divorces his wife, Lucy Warriner Satterly, after they accuse one another of infidelity. Lucy is about to remarry, but needs to clear her name before her fiancé will agree to go forward with the marriage. As she tries to salvage her reputation, she falls in love again with her ex husband and they remarry. There were two previous film versions, a 1925 silent film The Awful Truth from Producers Distributing Corporation starring Warner Baxter and Agnes Ayres and a 1929 sound version from Pathé Exchange, The Awful Truth, starring Ina Claire and Henry Daniell. Producer D. A. Doran had purchased the rights to the play for Pathé. When Pathé closed, he joined Columbia Pictures. Columbia subsequently purchased all of Pathé's scripts and screenplay rights for $35,000 ($ in dollars). Doran chose to remake the film in 1937, just as Columbia head Harry Cohn was hiring director Leo McCarey to direct comedies for the studio. Cohn offered the film to director Tay Garnett. Garnett read Dwight Taylor's script, and felt it was "about as funny as the seven year itch in an iron lung." He turned it down. According to Garnett, McCarey accepted the project simply because he needed work. "Sure, the script was terrible, but I've seen worse. I worked it over for a few weeks, changed this and that. I finally decided I could make something of it." McCarey did not like the narrative structure of the play, the previous film versions, or the unproduced Pathé script. Cohn had already assigned Everett Riskin to produce the film, and screenwriter Dwight Taylor had a draft script. Taylor changed Norman Satterly to Jerry Warriner, got rid of much of the play's moralistic tone, and added a good deal of screwball comedy. Jerry is violence prone (he punches Lucy in the eye), and the couple fight over a necklace (not a dog). Much of the action in Taylor's script is set at Jerry's club. The mishaps in the script cause Jerry to crack up emotionally. When the couple visit their old home (which is being sold at auction), his love for his wife is rekindled. McCarey didn't like Taylor's script. He believed, however, that The Awful Truth would do well at the box office. With the Great Depression in its seventh year, he felt audiences would enjoy seeing a picture about rich people having troubles. During face to face negotiations with Cohn, McCarey demanded $100,000 ($ in dollars) to direct. Cohn balked. McCarey wandered over to a piano and began to play show tunes. Cohn, an avid fan of musicals, decided that anyone who liked that kind of music had to be talented—and he agreed to pay McCarey's fee. He also agreed not to interfere in the production. McCarey's hiring was not announced until April 6, 1937. Riskin withdrew from the film as McCarey insisted on producing.

Сценарий

МакКэри сценарист Вина Дельмармен және оның тұрақты серігі, күйеуі Юджинмен жұмыс істеді. Бұл жұбайлар әуесқой романдармен қатар МакКэридің «Ертеңгі күнге жол аш» фильмінің бастапқы материалы мен сценарийін жазған. Дельмарлар өз үйден басқа еш жерде жұмыс істеуге, студияға немесе түсірілім алаңына баруға, тіпті сценарий үстінде жұмыс істеген актерлермен кездесуге де бас тартты. Автор Элизабет Кендаллға жазған хатында Вина Дельмар МакКэридің олармен бірге үйлерінде сценарийді жасағанын, көріністерді ұсынғанын айтты. МакКэри Дельмарлардан пьесаның басты сюжеттік желілерін – Дэн Лисонның минералдық құқықтарды сатып алуға жасаған әрекетін, Люси Уорринердің пәтер үйінде болған өртті және Люсидің сәнді тау курортында түнгі кездесуін – алып тастап, Джерри мен Люсидің мақтанышына, олардың татуласуына кедеріс келтіретін сезіміне назар аударуды сұрады. Дельмарлардың сөзіне сенсек, олар музыкалық нөмірлер қосылған сценарийді аяқтады, ол «скрюболл комедиясынан» гөрі музыкалық театрға көбірек ұқсады. Сондай-ақ, олар пьесаның төрт актілі құрылымын сақтап қалды: Уорринер үйіндегі ажырасу, Джерри Уорринердің спорт клубындағы оқиғалар, Люси Уорринердің пәтеріндегі дау-жанжалдар мен түсініспеушіліктер және Дэн Лисонның пәтеріндегі финал. Декорациялар қарапайым болды және көп актерлер қажет болған жоқ. Басқа мәліметтерге сәйкес, Мэри К. Макколл-кіші, Дуайт Тейлор (қайта) және Дороти Паркер да сценарийді жасауға қатысқан. Бірақ МакКэри олардың ешқайсысын пайдаланбады, тіпті Тейлор өзінің атын сценарийден алып тастауды өтінді. Ральф Беллами МакКэридің өзі Дельмардың жұмысын толыққанды қайта жазған сценарийді жазғанын айтады. Гарри Кон МакКэридің Дельмардың еңбегінен бас тартуына наразы болды, бірақ МакКэри студия басшысын оны қайта өңдеуге көндірді. Кино тарихшылары Иван В. Морган мен Филип Дэвис МакКэри Дельмардың жұмысынан тек бір нәрсені сақтап қалғанын айтады: күйеу мен әйелдің адалдыққа құмарлығын.

Кастинг

Айрин Данн Голливудқа келгеннен бері студиямен келісімшарт жасаспаған. Ол «Колумбия» үшін «Theodora Goes Wild» (1936) фильмінде ойнады және комедияға қатысуға қатысты күмәніне қарамастан, оның өнері оған «Оскар» сыйлығының «Үздік әйел актер» номинациясын әкелді. Данн «Show Boat» (1936) фильмінде қара бояумен ойнағаннан кейін болған жағымсыз пікірлерден кейін жаңа жобаны тез бастағысы келді. Фильм тарихшысы Уэс Герингтің айтуынша, Данн «Жоғары, кең және сұлу» фильмінің кассадағы сәтсіздігінен кейін өзінің беделін және халыққа танымалдығын қайта жаңарту үшін комедия түсіргісі келді. Бірақ бұл күмәнді көрінеді, себебі бұл фильм 1937 жылдың 21 шілдесіне дейін көрсетілмеген, ал Данн бес ай бұрын «Қайғылы шындық» фильміне келісімшартқа қол қойған болатын. Данн өзінің жұмысы үшін 75 000 доллар (доллармен) алды. 1935 жылы Данн «Колумбия Пикчерс» компаниясымен үш фильмге келісімшарт жасады, оған алғашқы фильм үшін 65 000 доллар, екіншісі үшін 75 000 доллар және үшіншісі үшін 85 000 доллар кепілдік берілді. Фильм түсірілсе де, түсірілмесе де, оған ақы төленетін еді. Оның 1937 жылғы жалпы табысы 259 587 доллар құрады. Грант та жақында кез келген студиямен ұзақ мерзімді келісімшартқа баймай, еркін актер болды. 1936 жылдың соңында ол «Колумбия» компаниясымен келісімшарт жасасу туралы келіссөздер жүргізді. Ол МакКерейге көшеде кездесіп, өзінің бос екенін айтты. 1937 жылдың ақпанында ол «Колумбия Пикчерс» компаниясымен эксклюзивті емес келісімшартқа қол қойды, онда ол екі жыл ішінде төрт фильм түсіруге келісті, егер әр фильм жоғары деңгейлі болса. «Қайғылы шындық» фильміне түскені үшін оған 50 000 доллар төленді. Грант МакКэримен жұмыс істеуге құштар болды, МакКэри Грантты қалады, ал Кон Грантқа фильмді тапсырды. «Колумбия» компаниясымен келісімшарт жасаған Ральф Беллами үшін бұл фильм тағы бір жұмыс болды. Дельмардың сценарий жобасын Белламиге оның агенті жіберді, онда Дэн Лисон консервативті, ұстамды ағылшын ретінде сипатталған, бұл рөл Роланд Янг үшін жазылған. Агентінің өтініші бойынша Беллами сценарийге мән бермеді. Кейін Белламиге оның жақын досы, сценарист Мэри Макколл қоңырау шалып, рөлді қайта жазу үшін онымен жұмыс істеуге шақырды. Макколлға Лисонды Америка батысынан шыққан кейіпкерге айналдыру тапсырылды. Олар бірге түстен кейін кейіпкерді қайта құрып, фильмде оның пайда болуына арналған сахнаны жазды. Біраз уақыт өткен соң Беллами коктейль кешінде сценарист Дуайт Тейлормен кездесіп, Тейлор оның рөлін қайта жазып жатқанын білді. Бірнеше аптадан кейін Дороти Паркер Белламиге қоңырау шалып, ол қазір сценариймен жұмыс істеп жатқанын және оның рөлін тағы да өзгертетінін айтты. 1937 жылдың маусым айының екінші аптасында Белламидің агенті оған «Қайғылы шындық» фильміне түскенін және келесі дүйсенбіде студияға бару керектігін хабарлады. Оның түскені 23 маусымда жарияланды. Джойс Комптон 9 маусымда, ал Александр Д’Арси 11 шілдеге дейін таңдалды. Смит мырзаның рөліне екі ит таңдалды, бірақ олар сәйкес келмеді. «Тин Мэн» фильмдер сериясындағы «Аста» ретінде танымал Скиппи маусым айының соңында таңдалды. Скиппимен жұмыс істеу қиын болды. Смит мырзаның Джерри Уорринердің қолына секіріп түсетін маңызды сахна үшін Кэри Гранттың көкірек қалтасына ақ резеңке тышқан (иттің сүйікті ойыншығы) салынды. Бірақ Грант қолын ашқанда, Скиппи соңғы сәтте одан қашып кетті. Бұл кадрды түсіруге бірнеше күн кетті. «Қайғылы шындық» фильмінің актерлері 1937 жылдың шілде айының соңында бірнеше күндік жоспарланбаған демалысқа шығуға мәжбүр болды, себебі Скиппи басқа фильмге түсуге келісім берген.

Irene Dunne had freelanced and had not been under contract to a studio since her arrival in Hollywood. She appeared in Theodora Goes Wild (1936) for Columbia, and despite her misgivings about doing comedy her performance had garnered her an Academy Award nomination as Best Actress. Dunne wanted to undertake a new project quickly after negative reaction to her performing in blackface in Show Boat (also 1936). Efn|Film historian Wes Gehring claims Dunne wanted to do a comedy to restore her public appeal and prestige after the box office failure of High, Wide and Handsome. This seems unlikely, as that film did not premiere until July 21, 1937, and Dunne had signed on to The Awful Truth five months earlier. Dunne was paid $75,000 ($ in dollars) for her work. Efn|In 1935, Dunne signed a three picture deal with Columbia Pictures, guaranteeing her $65,000 for her first film, $75,000 for her second, and $85,000 for her third. She was to be paid whether the film she was assigned to was made or not. Her total income for 1937 was $259,587 ($ in dollars). Grant had also recently become a freelance actor without long standing contractual obligations to any studio. By late 1936, he was negotiating a contract with Columbia. He ran into McCarey on the street, and told McCarey he was free. In February 1937, he signed a non exclusive contract with Columbia Pictures in which he agreed to make four films over two years, provided each film was a prestige picture. He was paid $50,000 ($ in dollars) to appear in The Awful Truth. Grant was eager to work with McCarey, McCarey wanted Grant, and Cohn assigned Grant to the picture. For Ralph Bellamy, a contract player with Columbia, the film was just another assignment. Delmar's draft script, sent to Bellamy by his agent, originally described Dan Leeson as a conservative, prudish Englishman, a role written with Roland Young in mind. Per his agent's request, Bellamy ignored the script. Some time later, Bellamy got a call from his good friend, the writer Mary McCall, who asked him to work with her on redeveloping the role. McCall had been instructed to change the Leeson character into someone from the American West. They spent an afternoon together, and recrafting the character as well as writing a scene for his entrance in the film. After more time passed, Bellamy ran into writer Dwight Taylor at a cocktail party and learned that Taylor was rewriting his part. After a few weeks more, Dorothy Parker called Bellamy to tell him she was now working on the script and changing his role once more. The second week of June 1937, Bellamy's agent told him he'd been cast in The Awful Truth and was to report to the studio the next Monday. His casting was announced on June 23. Joyce Compton was cast on June 9, and Alexander D'Arcy was cast some time before July 11. For the animal role of Mr. Smith, two dogs were cast but did not work out. Skippy, better known to the public as "Asta" in the Thin Man film series, was cast at the end of June. Skippy proved difficult to work with. For a critical scene in which Mr. Smith is to leap into Jerry Warriner's arms, a white rubber mouse (one of the dog's favorite toys) was placed in Cary Grant's breast pocket. But whenever Grant held his arms open, Skippy would dodge him at the last moment. It took several days to get the shot. The human cast of The Awful Truth was also forced to take several unscheduled days of vacation in late July 1937 because Skippy was booked on another film.

Өндіріске дейінгі қызмет

"Қайратты шындық" фильмінің бюджеті 600 000 долларды ($ доллар) құрады. 1937 жылдың мамыр айының басында фильмге дайындық жұмыстары аяққа жақындады. Стивен Гуссон – бас көркемдік директор (қазіргі терминологияда – өндіріс дизайнері), ал Лайонел Бэнкс – топтық көркемдік директор. Гуссон 20 жыл бойы Columbia Pictures компаниясында арт-директор болып жұмыс істеген, ал "Қайратты шындық" 1930-шы жылдардағы оның ең маңызды фильмдерінің бірі саналады. Лайонел Бэнкс фильмнің өндіріс дизайнына негізгі жауапкершілікті жүктеген. Ол заманауи фильмдерде жұмыс істеуге маманданған және фильм үшін тартымды, сапалы арт-деко декорацияларын жасады. "Қайратты шындық" оның ең әсем дизайндарының бірі деп есептеледі.

Киімдер

Колумбия Пикчерстің бас костюм және сән дизайнері Роберт Каллок Дуннның киімдарын жасады. Оның жұмысын студия басшысы Гарри Кон жеке мақұлдады. Бұл киімдер ол фильмде киген ең сәнді және қымбат киімдер болды, ал костюм дизайны тарихшысы Джей Йоргенсен оларды "керемет" деп сипаттады. 2012 жылы Vanity Fair журналы "Ажаулы шындықты" Голливудта түсірілген ең сәнді 25 фильмнің қатарына қосты.

Негізгі фотосурет

Негізгі түсірілім 1937 жылдың 21 маусымында аяқталмаған сценариймен басталды. Бұл Ральф Белламиді қатты алаңдатты, сондықтан түсірілім басталған жұма күні ол Гарри Конға сценарийдің қайда екенін сұрап хабарласты. Кон фильм туралы ештеңе айтудан бас тартты және Белламиге Лео МакКэримен сөйлесуге мүмкіндік берді. Беллами МакКэридің үйіне барып, осы мәселені талқылады. МакКэри әдемі әңгімешіл және өткір тілді болды, бірақ Белламидің барлық сұрақтарына және алаңдаушылықтарына нақты жауап берген жоқ.

МакКэридің жұмыс стиліне алғашқы әсері

Сюжеттің алғашқы төрт-бес күні Дунн, Грант және Беллами үшін сценарийдің болмауы мен МакКэридің жұмыс жолдарының себепті ауыр тиді. МакКэри актерлерді алғашқы бірнеше күн бойы түсірілім алаңында отырғызып, көбінесе әңгімелесіп отырды. Репетицияның және сценарийдің жоқтығы Дуннді соншалық эмоционалдық күйзеліске түсірді ki, ол күнде бірнеше рет өзінен-өзі жылап жіберді. Грант қатты шаршап, кейде тіпті ауырып қалды. МакКэри актерлердің алаңдаушылығына құлақ беріп, Дунн мен Грант үшін сахнаны дайындағанда, Грант оны орындаудан бас тартты. Кэри Грант әсіресе МакКэридің мінез-құлқы мен сценарийдің жоқтығынан алаңдады. Грант өмірінің көп бөлігін Paramount Studios-та өткізген, онда кино өндірісі конвейер сияқты ұйымдастырылған; актерлер өздерінің рөлін жаттап, әр таңда дайын болуы керек еді, ал түсірілім кестесі қатаң сақталды. МакКэридің импровизациялық стилі Грантқа қатты мазалады, ал алғашқы аптаның соңында Грант Кохнға "Бұл суретте не дұрыс емес?" деген тақырыппен сегіз беттік хат жіберді. Грант Кохтан оны фильмнен босатуын сұрады, бір немесе бірнеше фильмді тегін түсіруге уәде берді, тіпті босатылса Кохнға 5000 доллар қайтарып беретінін айтты. МакКэри Грантқа қатты ашуланып, онымен сөйлесуді тоқтатты және Кохнға Грантты фильмнен шығару үшін тағы 5000 доллар қосатынын мәлімдеді. Кохн хатты да, ұсыныстарды да назарға алмады. Грант Белламимен рөлдерді ауыстыруға да тырысты және Кохтан МакКэриге дәстүрлі кино түсіру стилін ұстануға талап етуін өтінді. Бірақ Кохн Гранттың өтініштерін де қабылдамады. Кейін МакКэри Гранттың "жақсы комедияны қалай жасау керектігін анықтауда дұрыс шешім қабылдай алмағанын" айтты және МакКэри Гранттан ондаған жылдар бойы ашулы болғандай көрінді.

Импровизацияға арналған актерлік құрам

Белламидің айтуынша, алғашқы бес күннен кейін үш жетекші актер МакКэридің комедияға қабілетті екеніне сене бастады. МакКэри импровизация – ұлы комедияның кілті деп есептеді. «Біз [The Awful Truth] сахнасына кейде мүлдем дайындықсыз кіретінбіз», – деді ол. Оның жұмыс әдісі актерлерден сахнаны импровизациялауды, өздерінің диалогтарын құрастыруды және камераға түсіруге рұқсат беруден бұрын өз қозғалыстарын жасауды сұраудан тұрды. Сахнада қиындық туындаса, МакКэри түсірілім алаңындағы фортепианоның жанына отырып, әуендер таңдап, шешім таба алғанша ән шырқатын. МакКэри актерлерінің комедиялық және басқа да таңдауларын қолдады, бұл түсірілім алаңындағы шиеленісті тез жеңілдетті. Мысалы, Ральф Белламиге жеке киім жинағынан киімдер әкелуді тапсырды. Ол солай істеді, бірақ костюм берілмегендіктен алаңдады. МакКэри оған үйден әкелген киімдері рөлге өте сай келетінін айтты, бұл Белламиді актерлік және комедиялық таңдауларында сенімді сезіндірді. МакКэри актерлермен өте шыдамды, олардың алаңдаушылықтарын түсінді және олардың қажеттіліктері мен проблемаларына көңіл бөлді. Ол өзінің өткір әзілімен актерлерді жақсы көңілде ұстады. Айрин Данн кейіннен барлық актерлер фильмде жұмыс істегенді ұнатқанын еске алды, өйткені әр күн күлкіге толы болды. Көптеген актерлер күнделікті жұмыстың аяқталуын қаламайтын, өйткені олар өте қызықты уақыт өткізді. Кэри Грант МакКэри оның күшті жақтарын мойындап, Гранттың сахналық қою, диалог және комедиялық эпизодтар туралы идеяларын құптағаннан кейін режиссерге сенім артты. МакКэри өзінің актерлерін өзінің ерекше мінез-құлқына еліктеуге қабілетті болды. (Бұл Айрин Даннның қатты бағалаған нәрсесі еді.) МакКэри Грантка комедиялық дауыстар мен қозғалыстар репертуарын үйретті (мығыздану сияқты) және онымен жұмыс істеуге шақырды. Грант өз кезегінде МакКэридің көптеген мінез-құлқы мен әдеттерін еліктеп, МакКэридің «көшірмесіне» айналды. Гранттың өмірбаянын жазған Грэм МакКэнн МакКэри Грантка экрандағы жеке тұлғаны сыйлаған дегенді айту «артық айту» болар еді дейді. Грант осы актерлік бейнесін біраз уақыттан бері қалыптастырып келген; МакКэри Грантты камерада не істеуге тырысқаны туралы нақтырақ ойлауға итермеледі. Сонымен қатар, МакКэри Грантка комедиялық диалогтар мен физикалық комедияны (сығу сияқты), сондай-ақ күрделі диалогтар мен мәдениетті сәттерді беру үшін жұмыс істеді, бұл Гранттың да терең бағалаған күш-жігері болды. Уақыт өте келе Грант сценарийдің болмауынан шектеу сезінудің орнына босатылғандай сезінді және фильмнің әзілі өзінің ойын бейнелейтініне көз жеткізу мүмкіндігін пайдаланды. Ральф Белламидің айтуынша, Грант көрермендердің өзіне күліп жатқанын білгенді ұнатады және оны ынталандыруға тырысты. Грант фильмдегі кейіпкерінің эмоционалды және сексуалдық күйзелісін қалыптастыру үшін өзінің ертедегі көңілсіздігін пайдаланды. «Қайғылы шындық» фильмінің көп бөлігі түсірілім алаңында импровизацияланды. МакКэри фильмді түсіру үшін екі бағытты ұстанды. Біріншісі, ол фильмді «өмірімнің тарихы» деп санайды, өйткені МакКэри көптеген көріністер мен комедиялық сәттерді өзінің әйелімен болған түсініспеушіліктерге негіздеді (бірақ олар ешқашан бір-бірін адалдықтан айыптамады). Екінші бағыт – МакКэридің комедиялық режиссерлік тәжірибесі. Джерри Уорринердің «әйелдерінен жасырын түнгі кездесуді» жасыру үшін жалғандық табуы – МакКэри көптеген көркем фильмдер мен қысқа фильмдерде қолданған әдеттегі сценарий. Бұл МакКэри режиссерлік еткен көптеген Лорел мен Харди фильмдерінде де жиі кездесетін, тек оның жалғандығы ғана ашыққа шығатын. Сөйтіп, «Қайғылы шындық» фильмінде Джерридің жалғандығы құлайды. Люсидің пәтеріндегі боулинг шапқасы МакКэридің Лорел мен Харди фильмдерінде жиі қолданған стандартты эпизодқа негізделген (сондай-ақ МакКэри режиссерлік еткен Маркс ағайындыларының «Капка шұбағы» комедиясында (1933) қолданылған). Дуннның Джерри мен Люси Ванс сарайынан кеткеннен кейінгі сахнадағы машина радиосымен болған әсірелі оқиғалары Харпо Маркстың «Капка шұбағындағы» радиомен болған оқиғаларына ұқсас және Лорел мен Харди эпизодтарынан «түзу» (Оливер Харди үшін Грант) кісіні қамтиды. МакКэри сонымен қатар байланысты емес эскиздер сериясынан сюжет құру қабілетіне сүйенді және ол көбінесе фильмдерінің бөліктерін музыкалық сияқты сахналады, элементтерді біріктіру үшін ән енгізді.

According to Bellamy, after the first five days, the three leads began to believe McCarey was a comedy genius. McCarey believed that improvisation was the key to great comedy. "[A] lot of times we'd go into a scene [on The Awful Truth] with nothing at all", he said. His working method was to ask his cast to improvise the scene, creating their own dialogue and blocking their own action before allowing cameras to roll. If a problem arose with a scene, McCarey would sit at a piano on the set and pick out tunes and sing until a solution came to him. McCarey supported his actors' comedy and other choices, which quickly alleviated the tension which had built up on the set. For example, Ralph Bellamy was told to bring a selection of clothing from his own extensive, personal wardrobe. He did so, but was worried that he had not been given costuming. McCarey told him that the clothes he'd brought from home fit the part perfectly, which made Bellamy feel comfortable in his acting and comedy choices. McCarey was also extremely patient with his cast, understanding of their concerns, and sympathetic to their needs and problems. He also used his own wit to keep his cast in good humor. Irene Dunne later recalled that the entire cast loved working on the picture because every day was full of laughter. Many actors didn't want each day's work to end, because they were having such a good time. Cary Grant began trusting the director once he realized that McCarey recognized Grant's strengths and welcomed Grant's ideas about blocking, dialogue, and comic bits. McCarey also had the ability to get his performers to mimic his own unique mannerisms. (It was something Irene Dunne thoroughly admired.) McCarey taught Grant a repertoire of comic vocalizations (like grunts) and movements and asked him to work with them. In turn, Grant imitated much of McCarey's own mannerisms and personality, becoming a "clone" of McCarey. Grant biographer Graham McCann says it would be an "overstatement" to say that McCarey gave Grant an on screen personality. Grant had been working on this acting persona for some time; McCarey merely made Grant think more precisely about what he was trying to accomplish on camera. Additionally, McCarey worked to give Grant comic dialogue and physical comedy (like pratfalls) as well as sophisticated dialogue and urbane moments, efforts which Grant also deeply appreciated. Over time, Grant came to feel liberated rather than inhibited by the lack of a script, and seized the chance to make sure that the film's humor reflected his own. According to Ralph Bellamy, Grant enjoyed knowing that the audience was laughing at him, and worked to encourage it. Grant also used his early feelings of frustration to build his character's emotional and sexual frustration in the film. Most of The Awful Truth was improvised on the set. McCarey had two guides for directing the film. The first was that he believed the film was the "story of my life", because McCarey based many scenes and comic moments on misunderstandings he had had with his own wife (although they never accused one another of infidelity). The second guide was McCarey's own lengthy experience directing comedy. Jerry Warriner's need to find a lie to cover for his "boys' night out away from the wives" is a typical scenario McCarey used in many feature motion pictures and short films. It was also common in many of the Laurel and Hardy shorts which McCarey directed for only the man's alibi to break down. Subsequently, in The Awful Truth, it is Jerry's alibi that crumbles. The bowler hat sequence in Lucy's apartment was based on a standard bit McCarey had frequently used in Laurel and Hardy films (as well as in the Marx Brothers' comedy Duck Soup (1933), which McCarey had also directed). Dunne's increasingly outrageous mishaps with the car radio in the scene after Jerry and Lucy leave the Vance mansion is similar to Harpo Marx's misadventures with a radio in Duck Soup and incorporates the straight man (Grant for Oliver Hardy) from Laurel and Hardy bits. McCarey also relied on his ability to craft a narrative from a series of unrelated sketches, and he often staged portions of his films like musicals, inserting a song to tie elements together.

Фильмді импровизациялау

Айрин Данн бұрын Кэри Грантпен кездеспеген, бірақ кейін ол олардың "алғашқы сәттен бастап бірге жұмыс істегенін" еске алып, Грантты өте жомарт актер деп атады. Кэри Грант өз тарапынан "біз бір-бірімізге үйлесім таптық" деді. Данн оның комедиялық талғамына соншалықты сенгендіктен, көбінесе түсірілімнен кейін оған бұрылып, сыбырлап: "күлкілі ме?" деп сұрайтын. Басты түсірілім кезінде Лео МакКэри әр таңда фильмге қатысты идеяларын қағаз қиындыларына жазып әкелетін. Егер ол ештеңе ойламаса, МакКэри түсірілім алаңына келіп, шабыттанғанша фортепианода ойнайтын. Содан кейін ол сценарийші қызға өз идеяларын немесе диалогтарын жаздырып, актерлерге нұсқаулар беретін. Ол актерлерден сахналарды репетициялауды сұрағанымен, МакКэри актерлерді сахнаны өздері импровизациялауға және дамытуға ынталандырды. Кейде МакКэри өзі де актерлермен бірге кейіпкерлерді ойнайтын. МакКэри әр кешке сценарист Виня Делмармен кездесіп, онымен Голливуд бульварының бойында тұрақтап, оған жазу үшін сахналарды импровизациялайтын. МакКэри 1934 жылы "Колумбияға" қосылған және Айрин Данн үшін "Теодора Goes Wild" жазған жазушы Сидни Букманға да сүйенді. Дегенмен, фильмдегі ең жақсы реті мен күлкілі сәттер импровизацияланған күйінде қалды. Мысалы, МакКэридің өзі мүлік емес, иттің үстінен дауласу идеясын ойлап тапты. Тағы бір мысал, Кэри Грант Люсидің үйіне алғаш рет Дэн Лисонмен кездескен кезде пайда болады. Жазушылар Грант үшін диалог таппады, ол: "Сот менің итті көру күнім деп айтады" деген сөзді қосты. Грант пен Данн Джерридің Люсидің есігінде Дэн Лисон болғанда оны қарындашпен жалап беру идеясын ойлап тапты. Грант түсірілім кезінде тез арада импровизациялық актер ретінде көзге түсті. Ол өте жылдам және сабырлы түрде сөйлеп, кейде әріптестерін "кейіпкерден шығарып" жіберетін. Түнгі клубтағы көрініс де түсірілім кезінде біршама импровизацияланған. Делмар сценарийінде Джерридің сүйіктісі Тутс Бисвангер деп аталған, ал сахна "Желмен кеткендер" романының пародиязы ретінде жасалған (фильмнен екі жыл бұрын). Оның Оңтүстік Америка акценті бар, ал Тутс оның әнін романға арналған құрмет деп санайды. Джерридің бір сөзі бар, онда ол Люсидің сүйіктісін сынайды, Дэнге "Бұл кітап" дейді. Тутс әннің маңызды жолын ("арманым желмен кетіп қалды") айтқанда, сахнадағы жел машинасы оның шляпасын, содан кейін муфтысын, содан кейін плащын ұшырып тастауға тиіс болған. Бірақ түсірілімде әншінің аты Дикси Беллге ауыстырылды, диалогтың көп бөлігі импровизацияланды, ал жел машинасының әзілі киімнің жұмсақ үрленуіне айналды. Данннің айтуынша, Ванс үйіндегі оқиғаның барлық оқиғасы мен диалогы түсірілім алаңында жазылған. Данн биді және диалогтың кем дегенде бір жолын хореографиялық етіп жасады, ал ұзын қолшашқымен жасалған трюк – үнсіз фильмдерден алынған классикалық комедиялық рет. "Колумбия Пикчерс" басшысы Гарри Коэн МакКэридің режиссерлік әдістеріне де риза болмады. Бірінші күні ол сахнаға кіріп, Белламидің "Home on the Range" әнін фальши айтқанын және Даннның фортепианода әуенді табуға тырысқанын көрді. Ол сенбеушілікпен басын шайқап, кетіп қалды. Кейіннен Коэн МакКэридің пианинода ойнап, әңгімелер айтып, түсірілім алаңында бекер уақыт өткізгенін білгенде ашуланды. Ол актерлер мен актерлік құрамның алдында МакКэриге ашуланып: "Мен сені керемет комедия жасау үшін жалдадым, сонда мен Франк Капраны көрсетуге болатын едім. Бұл суреттен тек Капра ғана күліп алады!" Коэн МакКэридің тағы бір рет пианинода ойнап тұрғанын көргенде, МакКэри фильмге ән жазып жатырмын деп, оның алаңдаушылығын жоққа шығарды. Коэн сонымен қатар Гарольд Ллойд келген күні түсірілімге келді. Коэн МакКэридің әзіл-қалжың айтып жүргеніне қатты ашуланып, сахнаны тазалауға бұйрық берді. Ллойд тағы МакКэри де кетіп қалды. Коэн соңында МакКэриге үйіне жетіп, оның жұмысына қайта оралуын талап етті. МакКэри өз кезегінде Коэннан түсірілім алаңындағы барлық адамнан жеке кешірім сұрауын және Ллойдке кешірім хатын жіберуін талап етті. Коэн, суретке түсуден бас тартқысы келмегендіктен, формалды түрде кешірім сұрады. Дегенмен, Коэн режиссердің сөзін тоқтатпады. Коэн фильмнің қайда түсірілетінін білген МакКэриді босатып жібермейтіндіктен, фильмнің түсірілуі мен түсірілмеуіне қарамастан, Данннің жалақысын төлеуге міндетті болғандықтан, фильмнің жоғалғанын толықтай жазуға шешім қабылдады. Импровизация актер Александр Д'Арси үшін қиындық туды, ол Арманд Дюваль рөлін ойнады. Бастапқыда Д'Арси Дювальді француз ретінде бейнеледі. "Колумбия Пикчерс" кинокомпаниясының цензуралық бөлімі оның қойылымына вето қойды, өйткені ол шетелдік көрермендерді ренжітеді деп санайтын. Д'Арси австриялық, итальяндық, испандық және тіпті Оңтүстік Америкалық кейіпкерлерді сынап көрді. Әр жолы цензуралық бөлім оның жұмысына наразылық білдірді. Соңында, көптеген тәжірибелерден кейін, актердің макияжы күңгірттен аққұбаға өзгертілді, оған тым көп қимылдамау керектігі айтылды және ол өзінің рөлі үшін ешқандай ерекшелігі жоқ, шамалы еуропалық акцентті (оны "Спенчард" деп атады) жасады. Акцентті сақтау қиын болды. Ұзақ түсірілімдер кезінде Д'Арси өзінің туған француз тіліне оралып кететін, осы сахналарды бірнеше рет қайта түсіруге мәжбүр ететін. Импровизация фильмдегі шағын визуалдық қарама-қайшылықтарға да әкелді, мысалы, Джерри Варринер ажырысу кезінде тұрып та, отырып та көрінеді.

Irene Dunne had never met Cary Grant before, but she later recalled that they "just worked from the first moment" and called Grant a very generous actor. Cary Grant, in turn, said "we just clicked". Dunne so trusted his comedy judgment that she would often turn to him after a take and ask in a whisper, "Funny?" Nearly every day during principal photography, Leo McCarey would arrive in the morning with ideas for the film written down on scraps of paper. On days when he had nothing in mind, McCarey would arrive on the set and play the piano until inspiration struck. He would then have the script girl write down his ideas or dialogue, and give the actors their instructions. Although he asked the cast to rehearse scenes, McCarey also encouraged his actors to improvise and build up the scene on their own. At times, McCarey himself acted out bits with the performers. McCarey continued to meet with screenwriter Viña Delmar every evening, sitting with her in a parked car on Hollywood Boulevard and improvising scenes for her to write down. McCarey also relied for dialogue on writer Sidney Buchman, who had joined Columbia in 1934 and who had written Theodora Goes Wild for Irene Dunne. Some of the best lines and comic moments in the film remained improvised, however. For example, McCarey himself came up with the idea of arguing over a dog rather than property. Another example occurs when Cary Grant appears at Lucy's apartment while she is meeting for the first time with Dan Leeson. The writers did not have a line of dialogue for Grant, who ad libbed the line, "The judge says this is my day to see the dog." Grant and Dunne also came up with the idea for Jerry to tickle Lucy with a pencil while Dan Leeson is at Lucy's door. Grant quickly became an accomplished improvisational actor during the shoot. He ad libbed with such speed and composure that his co stars often "broke character". The nightclub scene was apparently also somewhat improvised on the set. In the Delmar script, Jerry's date is named Toots Biswanger and the scene is meant to parody the novel Gone with the Wind (two years before the film). She has a Southern American English accent, and Toots believes her song is a tribute to the novel. Jerry has a line in which he slyly criticizes Lucy's date by telling Dan "It's a book." As Toots sings the song's critical line ("my dreams are gone with the wind"), the wind machine on the stage was to have blown off her hat, then her muff, then her cape. On the set, the singer's name is changed to Dixie Belle, much of the dialogue is improvised, and the wind machine joke changed to a more restrained blowing of the dress. According to Dunne, the action and dialogue for the scene in the Vance mansion was all written on the set. Dunne choreographed the dance and at least one line of dialogue, while the bit with the long handkerchief was a classic comic routine from silent films. Columbia Pictures head Harry Cohn was not happy with McCarey's directorial methods, either. On the first day of shooting, he walked onto the soundstage to see Bellamy singing Home on the Range off key while Dunne tried to pick out the tune on a piano. He shook his head in disbelief and left. Later, Cohn became angry when he learned McCarey was apparently dawdling on the set by playing the piano and telling stories. He angrily confronted McCarey in front of the cast and crew, shouting, "I hired you to make a great comedy so I could show up Frank Capra. The only one who's going to laugh at this picture is Capra!" When Cohn caught McCarey playing the piano another time, McCarey dismissed his concerns by claiming to be writing a song for the film. Cohn also came on the set the day Harold Lloyd was visiting. Cohn was so incensed that McCarey seemed to be telling jokes that he ordered the set cleared. Lloyd departed, and so did McCarey. Cohn finally reached McCarey at home, and in a profanity laced conversation demanded that McCarey return to work. McCarey demanded in turn that Cohn apologize personally to everyone on the set, and send his apology to Lloyd. Cohn, unwilling to abandon the picture, perfunctorily apologized. Nevertheless, Cohn did not rein in the director. Cohn decided instead to write the entire picture off as a loss, since he was obligated to pay Dunne's salary whether the film was made or not and he could not fire McCarey since only McCarey knew where the film was headed. Improvisation proved to be a problem for actor Alexander D'Arcy, who played the suave musician Armand Duvalle. Initially, D'Arcy portrayed Duvalle as French. Columbia Pictures' in house censors vetoed his performance, saying it would offend overseas audiences. D'Arcy tried an Austrian, Italian, Spanish, and even vaguely South American persona. Each time, the censors disapproved of his work. Finally, after much experimentation, the actor's makeup was changed to fair from swarthy, he was told not to gesticulate too much, and he created a nondescript, vaguely European accent (which was nicknamed "Spenchard") for his role. The accent proved difficult to maintain. During long takes, D'Arcy would slip into his native French inflected voice, forcing these scenes to be reshot multiple times. Improvisation also led to minor visual inconsistencies in the film, such as when Jerry Warriner appears to both stand and sit during the divorce proceedings.

Әндер мен хореография

Алдын ала түсіру кезінде МакКэри фильмдегі маңызды көріністер үшін екі ән қажет екенін білді. Композитор Бен Окленд пен ән жазушы Мильтон Дрейк фильмге "Мен музыканы ұнатпаймын" және "Менің арманым желмен кетті" деген екі ән жазды. Екі ән де түсірілім басталғанға дейін аяқталды. Комптонның "Менің арманым желмен кетті" әнін орындауы және Дунннің оны қайталауы 25 шілдеге дейін түсірілді. "Қайғылы шындық" фильміндегі маңызды көрініс түнгі клубта өтеді, онда Дунн мен Грант билейді. Екінші көріністе Дунннің кейіпкері келіні Джерри мен оның отбасының алдында билейді. Әдетте, мұндай көріністерге хореограф шақырылар еді, бірақ МакКэри бұдан бас тартты. Оның орнына ол Колумбия студиясында жұмыс істейтін афроамерикалық жасқа Дунн мен Грантқа би үйретуді тапсырды. Олардың оған еліктеу әрекеттері экрандағы билерін одан да күлкілі етті. Ральф Беллами түнгі клубтағы көріністе ойдан шығарылған "Балбоа таптауы" биін орындауға міндетті болды, ал Айрин Данн көбінесе оған еліктеуге тырысып, жанында тұрды. Бұл би осылайша физикалық тұрғыдан қиын болғандықтан, Беллами шаршап, бұлшықеттері мен буындары бірнеше апта бойы ауырды. Айрин Данн Джерриді ұялтпақ болып, Ванс үйінде бурлеск биін қойып, өзі хореографиялады. Репетиция кезінде Лео МакКэри одан биге "стриптиз қозғалысын" қосуын сұрады. Дунн: "Мен мұны ешқашан істей алмаймын", - деп жауап берді. МакКэри оның жауабына соншалықты күлді, тіпті оны қойылымға қосуын өтінді. Фильмдегі ең есте қаларлық комедиялық сәттердің бірі – Люси Уорринердің Дэн Лисонның фортепианода дұрыс емес ойнаған күйімен "Home on the Range" әнін орындауы. Бұл 21 маусымда түсірілді, түсірілімнің бірінші күні. МакКэри бұл әнді фильмге қосуды қалады, бірақ егер тікелей сұраса, ешқайсысы келіспейтінін білді. Сондықтан МакКэри оларды алдап, Дунннан фортепианода ойнай аласың ба деп сұрады. Ол сәл ойнай алатынын айтты. Содан кейін МакКэри Белламиден ән айта аласың ба деп сұрады. Актер әннің сөздерін білетінін, бірақ ән айта алмайтынын айтты. МакКэри оларға ән айтуды бұйырды, Белламиге оклахомалық акцентпен "көңілді ән айтуды" тапсырды. МакКэри олардың орындалуын түсіріп алды, нәтижесі өте жақсы болды, сондықтан ол түсірілген материалды басып шығаруға бұйырды. Дунн МакКэридің бұл кадрларды фильмде пайдалануды жоспарлағанын білгенде ашуланды.

During pre production, McCarey knew that he needed two songs for important scenes in the picture. Composer Ben Oakland and lyricist Milton Drake wrote two numbers for the film, "I Don't Like Music" and "My Dreams Are Gone with the Wind". Both were finished by the time principal photography began. Compton's original delivery of "My Dreams Are Gone with the Wind" and Dunne's reprise of it were filmed by July 25. One critical scene in The Awful Truth occurs in a nightclub, during which both Dunne and Grant dance. In a second scene, Dunne's character dances in front of Jerry, his fiancée, and her family. Usually, the production would hire a choreographer for these scenes, but McCarey declined to do so. Instead, he asked an African American youth working on the Columbia lot to teach Dunne and Grant how to dance. Their inept efforts to imitate him made their on screen dances funnier. Ralph Bellamy was required to do the fictional "Balboa Stomp" in the nightclub scene while Irene Dunne largely stands by, feebly trying to imitate him. The dance proved so physically intimidating that Bellamy lost and his muscles and joints were sore for weeks afterward. Irene Dunne choreographed the burlesque dance which her character performs at the Vance mansion to embarrass Jerry. In rehearsal, Leo McCarey asked her to insert a "stripper bump" into her routine. Dunne replied, "Never could do that." McCarey laughed so hard at her response that he asked her to include it in the performance. One of the film's best remembered comedy moments is when Lucy Warriner accompanies an out of tune Dan Leeson on the piano while he sings "Home on the Range". This was filmed on June 21, the first day of filming. McCarey wanted the song in the film, but knew neither performer would agree if requested. Instead, McCarey tricked them into it by casually asking Dunne if she could play the piano. She said she could, a little. McCarey then asked Bellamy if he could sing. The actor said he knew the words to the song, but could not sing. McCarey asked them to do the song anyway, telling Bellamy to "belt it out" in an Oklahoman accent. McCarey had their performance filmed, and it turned out so well that he ordered the footage printed. Dunne was furious when she realized McCarey had intended to use the footage in the film all along.

Кинематография және монтаждау

Кинооператор Джозеф Уокер «Қайғылы шындықты» түсіргенде көбінесе ұзақ кадрларды пайдаланды. МакКэридің режиссерлік нұсқаулары минималды болғандықтан, бұл көріністерді табиғи және жанды сезінуге көмектесті. Әдетте, бір сахна қателік болмаса, бір рет түсірілетін, ал түсіру күндері қысқа болатын (көбінесе сағат 15:00-де аяқталар еді). Бірақ бір көріністі түсіруге шамамен бір күн кетті. Фильмнің финалы, шамамен 10 тамызда түсірілген, Делмардың сценарийіне сәйкес, Джерри мен Люсидің жатын бөлмелерін жалғастыратын есікті мысық тоқтатып, Джерридің отбасылық қайта құру әрекетіне кедергі келтіруі керек еді. Жануарларды бағып жүретін адам таңертең бес мысық әкелді, бірақ ешқайсысы тұрақтап тұра алмады. Ашуланған МакКэри тағы бір жануарларды бағып жүретін адамды шақырды, ол көп ұзамай тағы үш мысықпен келді. Ешқайсысы да тыныш тұрмады. Күндіз тағы үш жануарды бағып жүретін адам шақырылды, бірақ ешқайсысы да қажеттідей орындамады. Екі мысық күтімшілерінен қашып, сахнаның үстіндегі галереяға тығылды. Үш мысық сахнаның астына тығылып, ыңыршықтады. Фильмді қайта түсіру қазанның бірінші аптасында өтті. МакКэри Джозеф Уокерге көптеген кадрларды түсіруге рұқсат бермеді, ол «камерада монтаждауды» жөн көрді. Бұл редактор Ал Кларкқа фильмді жинаған кезде көптеген мүмкіндіктерді қалдырмады. Фильмде жасалған маңызды өзгерістердің бірі – актер Клод Алистердің Вэнс отырып алатын бөлмедегі Лорд Фабиан рөліндегі ойнауы, ол толығымен қиылып тасталды. Кино тарихшысы Джеймс Харви Уокердің түнгі клубтағы сахнадағы монтаждау уақыты – Дикси Белл Лидің өнерінен Джерри, Люси және Дэнға ауысуы – «тамаша, теңдесі жоқ еңбекқорлық» деді.

Алдын ала қарау және шығару

"Жай шындық" алты аптада түсірілді, бұл осы жанрдағы фильм үшін рекорд (Ральф Белламидің айтуынша). Ол жоспардан бұрын аяқталды және 200 000 долларға (доллармен) бюджеттен артық шығын болмады. Фильмде, әдетте Кино өндірісі кодексіне қайшы келетін бірнеше сәттер болды, мысалы, Джерридің Дэнге көмір шахталары туралы екіұсқа сөздері, Дикси Белл Лидің ашық іш киімдері, Люсидің тәкаппар миссис Вэнсті "итеруі", сондай-ақ фильмнің соңғы сәтіндегі көктемгі сағаттың фигураларының бір бөлмеге бірге кіруі. Код әкімшісі Джозеф Брин осы эпизодтарға рұқсат берді, өйткені фильмнің өзі және актерлік құрамы жоғары сапалы болды, бұл осы сәттердің ықпалын азайтты. Фильмті сынап көрген көрермендердің реакциясы жақсы болды, бірақ ерекше емес. Көрермендер бұл үш жұлдызды комедияда көруге дағдыланбағандықтан, күлуге бейім емес еді. МакКэри фильмнің басы тым мұңды екенін және көрермендер фильмнің комедия екеніне сенімді емес екенін түсінді. Ол бастапқы сахналарды қайта жазып, Люсидің ажырасуы туралы адвокатына телефон соққан көрінісін қосты. Бұл жаңа эпизод фильмнің тонын анықтауға көмектесті. Телефонда сөйлескенде Люсидің адвокаты оған "Неке – ғажайып нәрсе" деп айтуға тырысады. Әр жолы оның әйелі (суреттің фонында тұрған) оған ашуланып, кешкі ас дайын екенін еске салады. Бұл үш рет қайталанады. Адвокаттың екінші жауабы бұрынғыдан қаталдау болады. Үшінші рет ол "Аузыңды жап!" деп айғайлайды. Екінші көрсетілімде көрермендер күлімсіреп күлді. "Жай шындық" 1937 жылдың 21 қазанында АҚШ кинотеатрларында көрсетілді. Фильм бір жылдың ішінде 500 000 доллар (доллармен) пайда тапты, ал Columbia Pictures студиясының жалпы пайдасы 1,3 миллион доллар (доллармен) құрады. "The Film Daily" журналы "Жай шындықты" 1937 жылғы он үздік фильмнің бірі деп атады. Кэри Грант "Үздік актер" номинациясына ұсынылмаса да, фильм оған үлкен жетістік әкелді. Ол бір түндік аңызға айналды. "Кэри Гранттың бейнесі" осы фильм арқылы толыққанды қалыптасты, және Грант тек қана шебер импровизатор ғана емес, сонымен қатар одан кейін фильмдерінде импровизацияны жиі талап ететін болды. Алайда, Ральф Беллами "Жай шындықтан" кейін көп жыл бойы "жағымды ақымақ" рөлдерінде ойнады.

The Awful Truth was shot in just six weeks, a record for a film of this genre (according to Ralph Bellamy). It was finished ahead of schedule and $200,000 ($ in dollars) under budget. The film contained several risqué moments which normally would have run afoul of the Motion Picture Production Code, including Jerry making double entendres about coal mines to an oblivious Dan, Dixie Belle Lee's exposed underwear, Lucy "goosing" pompous Mrs. Vance, and the final moment of the film when the cuckoo clock figures go into the same room together. Code administrator Joseph Breen permitted these gags because the picture and its cast were high quality, which served to undercut the raciness of the moments. The film was test screened, and the audience's reaction was good but not outstanding. Audiences were unused to seeing the three stars in a comedy, and were unsure whether they should laugh. McCarey realized the opening was too somber, and that viewers were not certain the picture was a comedy. He rewrote the opening scenes, adding one in which Lucy calls her attorney to discuss her impending divorce. A new bit in this scene helped establish the tone of the film more clearly. While on the phone, Lucy's lawyer tries to tell her that "Marriage is a beautiful thing". Each time, his wife (standing in the background of the shot) yells impatiently at him to remind him that dinner is ready. This happens three times. The attorney's response is harsher the second time. The third time, he shouts back "Shut your big mouth!" At a second preview, audiences roared with laughter. The Awful Truth was released in theaters in the United States on October 21, 1937. The film made a profit of $500,000 ($ in dollars) in a year when Columbia Pictures' studio wide profit margin was just $1.3 million ($ in dollars). The Film Daily named The Awful Truth as one of the ten best films of 1937. Although he was not nominated for an Academy Award for Best Actor, the film was a triumph for Cary Grant. Overnight he was transformed into an A list leading man. "The Cary Grant Persona" was fully established by this film, and Grant not only became an able improviser but often demanded improvisation in his films thereafter. Ralph Bellamy, however, was typecast for years in "amiable dope" roles after The Awful Truth.

Кейінгі нұсқалары

Данн, Грант және Беллами 1937 жылғы 15 қазанда CBS телеарнасының «Голливуд қонақ үйі» радио бағдарламасында «Қайғылы шындық» пьесасынан көріністер орындады. «Қайғылы шындық» Lux радио театрында үш рет бір сағаттық радио бағдарлама ретінде қойылды. 1939 жылғы 11 қыркүйекте Грант пен Клодетт Колберт бейімделуде басты рөлдерді сомдады. Боб Хоуп пен Констанс Беннет 1941 жылғы 10 наурыздағы нұсқадағы басты рөлдерді ойнады. Дунн мен Грант 1955 жылғы 18 қаңтардағы эфирдегі бастапқы басты рөлдерін қайта ойнады. Дунн 1944 жылғы 6 ақпанда CBS телеарнасының «Гудйер» бағдарламасында «Қайғылы шындық» пьесасының 30 минуттық нұсқасында Люси Уорринер рөлін қайта сомдады. Уолтер Пиджен Джерри Уорринер рөлін ойнады. Пьеса Джейн Уайман мен Рэй Милландтың қатысуымен «Let's Do It Again» (1953) мюзиклінің түсірілуіне түрткі болды.