1939 жылғы «Кездесу орны – Эмпайр-Стейт» фильмі

Кіріспе

1939 жылы Лео МакКэри режиссерлік еткен американдық романтикалық фильм.

Бұл фильм 1939 жылдың күтпеген хитіне айналып, комедиялық фильмдерде ұзақ мансаптан кейін МакКэридің жан-жақтылығын көрсетті және Дунн мен Бойердің күтпеген жұптасуын таныстырды. «Оскар» сыйлығына ұсынылғандар: Дунн – «Үздік әйел актер», Оуспенская – «Үздік әйел актер (қосалқы рөл)», «Үздік түпнұсқа ән», «Үздік сценарий (түпнұсқа)» және «Үздік фильм». Кейіннен оның танымалдылығы МакКэридің 1957 жылғы «Есте сақтауға тұрарлық оқиға» фильмінің қайта түсірілуімен қалыптасты, ол 1994 жылғы «Махаббат оқиғасы» және бірнеше үнділік бейімдемелерімен өз ремейктерін тудырды.

Сюжет

Бір желтоқсанда француз суретшісі (және әйгілі әйелдерге құмар адам) Мишель Марне Атлант мұхитын кесіп өтетін кемеде американдық әнші Терри Маккеймен танысады. Екеуі де бұрыннан келісімшартқа отырған, ол мұрагер Лоис Кларкпен, ал ол Кеннет Брэдлимен. Олар кемеде бірге тамақтануға және әңгімелесуге бастайды, бірақ Мишельдің әлемдік деңгейдегі жаман аты оларды басқалардың күтіп отырғанын сезіндіреді. Соңында олар жеке-жеке тамақтануға және бір-бірімен қарым-қатынас жасамауға шешім қабылдайды. Мадейрада тоқтағанда олар Мишельдің әжесі Жаноумен кездеседі, ол Терримен жақын қарым-қатынас орнатып, Мишельдің тұрақтап, отбасын құруын қалайтынын айтады. Кеме Нью-Йоркке жеткенде екеуі жаңа жылда, алты айдан кейін Эмпайр Стейт Билдингінің шатырында кездесуге уағдаласады, бұл Мишельге Терримен қарым-қатынастың шығындарын көтере алатынын шешуге жеткілікті уақыт береді. Оның суреттері сатылмайды, сондықтан ол қаланың әр жерінде жарнамалық плакаттарды жасаумен жұмыс істейді, ал Терри Кеннетпен жасаған келісімін бұзып, Филадельфиядағы түнгі клубпен маусымға дейін өнер көрсетуге келіседі. Кездесу күні жеткенде екеуі де Эмпайр Стейт Билдингіне беттейді. Бірақ Терри жақын жердегі көшеде көлік соғып, дәрігерлер оған өмір бойына мүгедек болуы мүмкін екенін айтады, бірақ нақты диагноз алты айдан кейін ғана белгілі болады. Мишельге ауыртпалық болғысы келмей, ол оған хабарласпайды, жағдайдың нашарлағанын ойлауға тырысады. Мінезде, Мишель жабылуға дейін күтіп, Мадейраға барады, онда оның әжесінің жақында қайтыс болғанын біледі және Нью-Йоркте жұмысын жалғастырады. Терридің физиотерапия бағында ән салып тұрғанын балалар үйінің иесі естіп, оны музыка сабақтарын оқытуға шақырады. Алты ай өтеді, Терри апаттан кейін алғаш рет сыртқа шығып, Рождество қарсаңында театрда Мишельмен кездейсоқ кездеседі, бірақ ол орындыққа отырғандықтан мүгедектігін жасыра алады. Келесі күні, балалар Терридің пәтеріне келгеннен кейін Мишель күтпеген жерден келіп, ақыры шындықты біледі. Терри Мишельдің өзінің жаман әдеттерінен бас тартып, өзгере алатынын дәлелдегеніне қуанып, енді өзінің өзгеруіне кезегі келгенін айтады, бірақ Мишель оған диагноз қандай болса да олар бірге болатынына сендіреді.

One December, French painter (and famed womanizer) Michel Marnet meets American singer Terry McKay aboard a liner crossing the Atlantic Ocean. They are both already engaged, he to heiress Lois Clarke, she to Kenneth Bradley. They begin to flirt and to dine together on the ship, but his worldwide reputation makes them conscious that others are watching. Eventually, they decide that they should dine separately and not associate with each other. At a stop at Madeira, they visit Michel's grandmother Janou, who bonds with Terry and admits wanting Michel to settle down. As the ship is ready to disembark at New York City, the two make an appointment to meet in the new year, six months later on top of the Empire State Building, giving Michel enough time to decide whether he can start making enough money to support a relationship with Terry. His paintings fail to sell, so he finds work designing advertising billboards around the city, while Terry breaks off her engagement to Kenneth and successfully negotiates a contract with a Philadelphia nightclub to perform through to June. When the rendezvous date arrives, they both head to the Empire State Building. However, Terry is struck by a car on a nearby street and is told by doctors she may be paralyzed for the rest of her life, though that will not be known for certain for six months. Not wanting to be a burden to Michel, she does not contact him, preferring to let him think the worst. Meanwhile, Michel, who waits until closing time, travels to Madeira to discover his grandmother has recently died, and continues working in New York City. Terry is overheard singing in the garden of her physiotherapy by the owner of a children's orphanage, who hires her as a music teacher. Six months pass by, and during Terry's first outing since the accident, she and Michel meet by accident at a theater on Christmas Eve, though since she is already seated, Terry is able to conceal her disability. The next morning on Christmas Day, after the children visit Terry at her apartment, Michel makes a surprise visit and finally learns the truth. Terry, delighted Michel proved he had changed his ways, tells him it is her turn to prove she can change hers, but Michel assures her that they will be together no matter what the diagnosis is.

Даму

Романтикалық және ессіз комедияларының танымалдығына қарамастан, Лео МакКэри оларды режиссерлеуден жалыққан еді. Оның әйелі оның жазушылық дағдарысын жеңу үшін Еуропаға круиздік саяхатқа шығуды ұсынды, ал олар АҚШ-қа оралғанда, бостандық мүсінінің өтіп бара жатқанын көрді. МакКэри бірден оған круиз кемесінде ғашық болатын, бірақ екеуінің де "басқа біреуге міндетті" екенін түсінетін екі жолаушы туралы идеясын айтты. Mildred Cram бұл сюжеттің негізінде оқиғаның қалған бөлігін "Махаббат естелігі", кейін "Махаббатқа келісім" деген жұмыс атауларымен жазды, ал Делмер Дейвс сценарийді жасады, ал Дональд Огден Стюарт МакКэриге комедиялық тұрғыдан көмектесті. Джеймс Андерсон режиссердің ассистенті болды, түсірілім 1938 жылдың күзінде басталды. Фильмнің алғашқы монтаждалған нұсқасы 1939 жылдың қаңтарында көрсетілді. Хелен Хейс және Грета Гарбо сияқты актрисалар басты рөлге үміттене бастады, бірақ МакКэри жұбы бұрын МакКэридің "Қорқынышты шындық" фильмінде ойнаған және жақын досы болған Айрин Даннды артық көріп, оны таңдады; Терридің түнгі клуб әншісі болуы Даннның ән талантын көрсету мақсатында болды. Чарльз Бойердің романтикалық актер ретіндегі беделі ("Түнде жасалған тарих" және "Алжир" фильмдеріндегі рөлдерінен кейін) оны МакКэридің бірінші таңдауына айналдырды. Сонымен қатар, Бойер Гарри Конның "Жақсы қыздар Парижге барады" фильміндегі басты рөлді ойнаудан бас тартты, оның орнына "Махаббат оқиғасы" фильміне келісім берді. Ол МакКэримен таныс еді және МакКэриді бағаланбаған режиссер деп есептеді, сондықтан 1938 жылдың қалған бөлігіндегі актерлік жоспарларын тоқтатты, МакКэри мен Даннмен жұмыс істеу үшін. "Лео МакКэри режиссерлік еткен кез келген фильм өзінің сапа кепілі, ол жаман фильм түсіре алмайды", - деді ол кейін. Айрин Данн кейінірек диалогтардың жиі өзгеретінін, актерлердің түсірілім алаңында диалогтарын жазып алған қағазшаларды алатынын айтты; МакКэридің импровизацияға бейімділігі де жалғасты. Бойер де, МакКэри де соңғы нұсқаға толыққандай риза болмады, бірақ Бойер диалогтарды тез жаттап алуға үйренген еді. Журналистер түсірілім алаңына келгенде актерлердің диалог күтіп отырғанын көрді, себебі көріністер түсірілімге бірден бұрын қайта жазылатын: "Мен бүгін таңғы сағат 8-ден бері ештеңе істемеймін", - деді Бойер (кейін сағат 16:00 болғанда) деп Шейла Грэм хабарлады. Кешігулер мен қайта жазулар фильмнің 800 000 долларлық бюджетін шамамен 600 000 долларға арттырды. Бойер Мишельдің кейіпкерін жасауға қатыса алды; ол Мишельдің әжесіне баруы көрінісінің маңызды болуын ұсынды, Терридің апатынан кейін фильмнің тоналысы өзгермеуі үшін. Шампан өндірушілер фильмді қызғылт шампанды жарнамалау үшін пайдаланды, бұл сатудың өсуіне әкелді. МакКэри Даннға фильмге арналған әнді таңдау мүмкіндігін берді: ол 1939 жылдың ең танымал әндерінің бірі болған "Wishing" әнін таңдады; жетім балалардың дауысы Роберт Митчеллдің ұлдар хоры арқылы жазылды. Тағы да орындалған әндер - Терридің Филадельфиядағы түнгі клубта орындаған "Sing My Heart" және Мишельдің әжесінің үйінде орындаған "Plaisir d'Amour". Мария Успенская фильмде жұмыс істеуді "шабыттандыратын жұмыс атмосферасы" деп сипаттады. [ ] Актерлер, электриктер және операторлар өз жұмыстарын жақсы көріп, осы атмосферадан айырылғысы келмеді". Бойер кейіннен фильмнің табысына МакКэридің режиссерлік шеберлігін жоғары бағалады; ол жылдар өткен соң берген сұхбатында "әлі де мырза МакКэри туралы шынайы құрметпен айтады" деп сипатталды.

Despite the popularity of his romantic and screwball comedies, Leo McCarey had become tired of directing them. His wife suggested they should go on a cruising vacation around Europe to combat his writer's block, and when they returned to the United States, they watched the Statue of Liberty pass. McCarey immediately told her his idea about two passengers who fall in love on a cruise, but realize they are both "obligated to somebody else." With the premise created, Mildred Cram
co developed the rest of the story under the working title Memory of Love, then later Love Match, as Delmer Daves created the screenplay and Donald Ogden Stewart helped McCarey with the comedy. James Anderson stood as assistant director, Filming took place in the fall of 1938. The rough cut was screened in January 1939. Actresses such as Helen Hayes and Greta Garbo developed interest in starring, but the McCarey couple preferred Irene Dunne, who had previously appeared in McCarey's The Awful Truth and was a close family friend; Terry's occupation as nightclub singer intended to display Dunne's singing talents. Charles Boyer's reputation as a romantic actor (from starring in History is Made at Night and Algiers) made him McCarey's first choice. Concurrently, Boyer rejected Harry Cohn's offer of the leading role in Good Girls Go to Paris to do Love Affair, instead. He and McCarey were acquaintances and Boyer believed McCarey was an underestimated director, so he canceled many acting plans for the rest of 1938 to work with McCarey and Dunne. "Any picture that Leo McCarey directs is its own guarantee[;] he can't make a bad picture," he later explained. Irene Dunne later noted that the dialog changed frequently, and the cast received pieces of paper between filming; McCarey's common directing tactic of improvisation also continued throughout. Both he and Boyer were unimpressed with the final draft, despite Boyer being used to memorizing his dialog very quickly. News columnists visiting the set observed the actors waiting around for their dialog as scenes would be rewritten moments before shooting: "'I've been here doing nothing since 8 o'clock this morning,' [Boyer tells] me (it is now 4 in the afternoon)," reported Sheilah Graham. Delays and rewrites caused the film to go over its budget of $800,000 by about $600,000. Boyer was allowed input in Michel's characterization; he suggested that Michel visiting his grandmother should have a prominent appearance so Terry's accident would not create a tonal shift. The champagne industry used the film to promote pink champagne to the audience, which caused a sales boost. McCarey gave Dunne the opportunity to choose the signature song for the movie: she decided upon "Wishing", which became one of the most popular songs of 1939; the orphans were dubbed by Robert Mitchell's Boys Choir. Other songs performed are "Sing My Heart" and "Plaisir d'Amour", performed by Terry in a Philadelphian night club and at Michel's grandmother's home, respectively. Maria Ouspenskaya described working on the film as "an atmosphere of work that is inspirational. [ ] Actor, electricians, and cameramen loved their work and did not want to break away from that atmosphere." Boyer would later praise McCarey's filmmaking for the movie's success; he was described in an interview years later as "still speak[ing] of Mr. McCarey with sincere awe."

Дау

Бастапқы сценарийді Өндіріс кодексінің әкімшілігі қабылдамады, оның сюжеті неке адалдығын бұзуды қолдайды деп айыптады. Тағы бір себеп Терри жасаған әрекеті үшін жазаланбағанын, ал Мишель кешірім алғанын, осыдан Терри паралич болып қалғанын айтты. "Ауруханада ол [Мишельмен] кездеспеуі үшін Құдай оның бұрынғы ісіне өкінуін күткенін түсінді", - деді Дональд Огден Стюарт. Бастапқыда 1850 жылдары француз елшісінің трагикалық махаббаты туралы тарихи туынды болған, сценарийдің соңғы нұсқасы аяқталды және түсірілім 15 қыркүйекте басталатыны жарияланды, бірақ кейін бір айға шегерілді. Еуропада соғыс болуы мүмкін деген алаңдаушылықтан француз елшілігі АҚШ-пен одақты нығайтуды қалады және француз дипломаты мен американдық әйелдің қарым-қатынасы туралы фильмге қатысты алаңдаушылық білдірді.

Шығару

Film Daily басылымы «Love Affairs» фильмінің 1939 жылдың қаңтар айының соңында немесе ақпан айының басында Radio City Music Hall-да тұсаукесерлену мүмкіндігі бар екенін хабарлады; кейінірек шыққан нөмірлерде бастапқы көрсетім күні 17 ақпан және 10 наурыз деп көрсетілді. Фильмнің премьерасы 16 наурызда Музыка залында Дунн үшін қызғылт шампанға арналған коктейль кешінде өтті, оны В. Г. Ван Шмус жүргізді; МакКэри Санта-Моникада демалыста болғандықтан қатыса алмады.

Қабылдау

Фильм сыншылары арасында «Махаббат әңгімесі» фильміне деген мақтаулар Кларк Уэльстің мызғыма сөзінде көрінді: «Лео МакКэридің туындысын ұсыну – миллион долларды, сұлулықты немесе ұзақ және бақытты өмірді ұсыну сияқты. Бұлардың барлығы да керемет нәрсе, бірақ олардың жетіспеушілігінде проблема». «Liberty» журналы «жағымды кішкентай» деп жазды, «New York World Telegram» фильмін «ұзақ уақыттан бері осы сияқты ең тартымды және ләззатты ойын-сауық» деп атады, ал «New York Daily News» фильмді «жіті, әсерлі [және] сезімтал, бірақ әсте болмайтын» деп сипаттады. «1939 жылғы «Оскар» сыйлығының иегерлерінің қатарына осы туындыны қосыңыз және ең қанағаттандырарлық фильмдердің бірі болады», - деп мәлімдеді Associated Press. «Сценарий – ерекше дарынды жұмыс», - деп жазды Box Office Digest, «[МакКэридің] ескі [Хал] Роуч әдісімен жекелеген сахналарды басқару шеберлігі осы қиын кезеңнен өтіп, керемет мәреге жетеді», - деді. Паре Лоренц фильмді «оқиға емес, көңіл-күй» деп сипаттады, өйткені МакКэри комедия мен мелодраманың қарама-қайшы тондырын еш қиындықсыз теңестіріп, «сараптамалық араласулар арқылы оны жанды қалпына келтірді». Сцена режиссерді де мақтап: «МакКэри ертедегі комедиялық сахналардың шынайы эмоционализміне кейіннен ешқандай айла-шарғысыз ауысу үшін жауапты адам. Бұл – тамаша ойын-сауық». Кейіпкерлерді сомдау туралы «New York Times» газеті «Бойер мен Даннның сценарийдегі өзгерістерге оңай бейімделуіне» тоқталып: «олар оны қазір жеңіл, ал кейін салмақты ойнайды, бірақ әрқашан сенімді, әрқашан кейіпке сай, әрқашан қолдағы материалды тиімді пайдаланады» деп жазды. Лео Мишкин: «Әрине, Мисс Даннның Терри МакКейі оның экранда жасаған ең керемет рөлдерінің бірі», - деп қосты. «Variety» журналы Бойердің Мишель рөлін «қазіргі заманғы Касанованың ерекше тиімді бейнесі» деп сипаттады; Джесси Зунсер: «Еш жағдайда жіберіп алмаңыз, - деді ол, - мырза Бойер американ арманының жақсы актерлерінің санатында екенін кино өнерінің шегінен тыс дәлелдеді». «Box Office Digest»: «[Бойер мен Данн] ешқашан осындай керемет жұмыс істеген емес, және олардың қадамдасқандығы – бір-бірімен қызыл қызыл бәсекеде екендігіне куәлік». «The Film Daily» осы рөлдерді «керемет сомдау» деп сипаттап, «соңғы бірнеше айдың ең жақсы туындысы» деп атады, ал «Photoplay» Мария Успенскаяның «ерекше» рөлі Мадейрадағы сахналарды «ұрлап» алғанын атап өтті. Кейіпкерлерге қатысты жалғыз ерекше сын-пікір Дуннның өзінен келді, ол «Silver Screen» журналына бірнеше жылдан кейін: «Егер мен сол қыздың орнында болсам, жасырудың орнына, мүгедек арбамды Нью-Йорк көшелерінде айдап, [Мишельді] іздеп жүрер едім» деді. «Махаббат әңгімесі» – «RKO Pictures» кинокомпаниясының «Гунга Дин» фильмінен кейін екінші ең танымал туындысы болды.

The praise for Love Affair among film critics was reflected in Clark Wales' quip: "Recommending a Leo McCarey production is something like recommending a million dollars or beauty or a long and happy life. Any of these is a very fine thing to have and the only trouble is that there are not enough of them." Liberty magazine wrote "a pleasant little ," New York World Telegram called the film "the most absorbing and delightful entertainment of its kind [in] a long time" and New York Daily News called the film "tender, poignant [and] sentimental without being gooey". "Put this one down among the contenders of the Academy Awards of 1939," declared Associated Press, "and [one] of the most satisfactory movie endings." "The screenplay is an exceptionally intelligent effort," wrote the Box Office Digest, "[and] McCarey's skill in handling individual scenes with the old [Hal] Roach technique carries through this tough spot and on to a grand climax," Pare Lorentz described the film as "a mood, rather than a story" as McCarey effortlessly balanced the conflicting tones of comedy and melodrama, "[keeping] it alive by expert interpolations." Stage also praised the direction: "McCarey is the man responsible for shifting, with no detectable trickery, from the brittle comedy of the early sequences to the genuine emotionalism of the later. It is superior entertainment all the way through." On characterization, The New York Times remarked on "the facility with which [Boyer and Dunne] have matched the changes of their script—playing it lightly now, soberly next, but always credibly, always in character, always with a superb utilization of the material at hand." Leo Mishkin added: "Certainly, this Terry McKay of Miss Dunne's is one of the greatest things she has ever done on the screen[.]" Variety described Boyer's performance of Michel as "a particularly effective presentation of the modern Casanova;" "Under no circumstances miss it," said Jesse Zunser, "Mr. Boyer proves beyond the shadow of a cinematic doubt that there are few better players on the American dream[.]" Box Office Digest wrote, "[Boyer and Dunne have] never done more delightful work, and to say that they step along in stride — step for step, is a tribute to either one in red hot competition." The Film Daily described the performances as "gorgeously acted" and "stand[s] out as the best of many months", and Photoplay remarked that Maria Ouspenskaya's "extraordinary" performance "stole" the scenes in Madeira. The only notable criticism of characters came from Dunne herself, who told Silver Screen years later: "If I had been in that girl's place, far from hiding, I would've trundled my wheelchair up and down the sidewalks of New York looking for [Michel]." Love Affair was RKO Pictures' second most popular film, after Gunga Din.

Мұра

"Love Affair" фильмі жарық көргеннен кейін де көп жылдар бойы жоғары бағаға ие болды. Том Фланнеридің "1939: Кинодағы жыл" атты кинографиялық кітабында Данн мен Бойер Голливудта "[ең көп] химия, харизма [және] сезімталдық" тудырды деп жазылған, тіпті 1939 жылы "Кларк Гейбл мен Вивьен Ли ("Желмен бірге кеткендерде"), Лоуренс Оливье мен Мерл Оберон ("Утерлинг-Хайтс"), Лесли Говард пен Ингрид Бергман ("Интермеццода") сияқты ең жақсы жұптар туғанмен қатар". Уильям К. Эверсон бұрынғы сыншылардың МакКэридің комедия мен драманы тамаша теңгергенін мақтауына қосылды және Терридің әжесі Жаноумен қоштасуының шынайы түрде "жарқын әрі терең" екенін атап өтті; мұндай сәттер кинода өте сирек кездеседі. Rotten Tomatoes 7 рецензияға негізделген 86% сыншы бағасын берді, ал Metacritic 8 рецензия бойынша 91% сыншы бағасын берді. Дегенмен, оның қайта түсірілген нұсқасы – "Есте сақтаулы оқиға" фильмінің шығуы салыстыруларға себеп болды. "Есте сақтаулы оқиға" танымал мәдениетте кеңінен танылды, кейіннен AFI-нің "100 құмарлық" тізімінде 5-орынға ие болды және басқа да медиада жиі пародияланды, сілтеме жасалды, нәтижесінде "Love Affair" уақыттың құшағында жоғалып кетті. Сценарист Нора Эфрон, бала кезінде бұл фильммен танысқаннан кейін, "Сиэтлдегі ұйқысыз түн" фильмінде оны жиі пайдаланды, бұл фильмді жалға алудың артуына әкелді. Айрин Данн мен Дебора Керрдің Терри рөліндегі орындары Чарльз Бойердің Мишель және Кэри Гранттың Ники рөліндегі орындарымен салыстырылмады, олардың кейіптері сыншылар мен сарапшылардың пікірін әр рецензия бойынша бөліп тастады. Ларри Суинделл Бойердің орындауын/бейнесін таза деп сипаттады, бұл Мишельдің әйелдерге құштарлығына қатысты диалогтарды көлеңкеге түсірді, ал Меган МакГурк Гранттың өзін-өзі тым сезімтал деп санағанын және Никкиді лайықты түрде осал етуден бас тартқанын айтты, әсіресе Никки мен Терридің қайта қосылуында.

Бойер және Данн

Чарльз Бойер мен Айрин Даннның бірлескен жұмысы Голливудтағы ең романтикалық қарым-қатынас деп есептеледі. Бұл жұпқа жағымды пікірлер көп болғандықтан, Голливуд оларды жаңа команда ретінде дамытты, соның салдарынан олар «Ертең келгенде» (1939) және «Тағы да бірге» (1944) фильмдерінде тағы екі рет бірге түсті. Сыншылар «трилогияның» қалған бөлігін «Махаббат оқиғасы» фильмімен салыстырып, жоғары бағалады, бірақ «Ертең келгенде» фильміне ең аз оң пікір берілді. Екі актер бірге жұмыс істегеннен кейін де туысқандық қарым-қатынаста болды. «Ертең келгенде» фильмін насихаттау мақсатында Photoplay журналы олардан бөлмеден қысқа уақытқа шығып, қалған қатысушылар таңдаған құпия затты «Егер мен сол адам болсам, қандай машина болар едім?» сияқты сұрақтар арқылы анықтау ойыны арқылы бір-бірін сипаттауды сұрады. Олардың очерктері қазан айындағы санында «Ирен: Чарльз Бойердің көзімен» және «Чарльз: Айрин Данннің көзімен» деген аттармен жарияланды. Редактор былай деп жазды: «Әрине, бірге жұмыс істеген және талдау қабілеті жоғары, зиялы адамдар болғандықтан, әрқайсысы екіншісінің айқын бейнесін берер еді; бейтарап, әдемі, қызықты». Бойер Даннның сипаттамасын әдеби тілмен жазса, Данн Бойерді тақырыптық тақырыптармен сипаттады. Бірақ Вес Д. Геринг екі очеркте де көркем өнерге жиі сілтеме жасалғанын, сондай-ақ Даннның француз импрессионизмі арқылы Бойерді бейнелегенін атап өтті. Данн Бойерді Кэри Грантпен бірге өзінің сүйікті экрандық серіктесі деп атады және Америка кино институтының ретроспективті көрсетілімінде оны «нағыз джентльмен» деп сипаттады.

Фильмнің қайта түсірілуі және бейімделуі

Лукс радио театры 1940 жылдың 1 сәуірінде және 1942 жылдың 6 шілдесінде "Махаббат оқиғасы" радио адаптациясының екі нұсқасын эфирге шығарды. Айрин Данн екеуінде де өз рөлін қайта ойнады. "Махаббат оқиғасын" қайта түсіру жоспарлары алғаш рет 1952 жылы хабарланды, бұл жобаға Фернандо Ламас пен Арлин Даль тартылды. Ақырында, МакКэри 1957 жылы Кэри Грант пен Дебора Керр басты рөлдерде ойнаған "Есте сақтауға арналған кездесу" фильмін түсірді, бұл фильмге өте ұқсас сценарий қолданылды. Голливудтың қазіргі романтикалық фильмдеріне жауап ретінде қайта түсіруге келіскеніне қарамастан, МакКэри өзінің түпнұсқалық жұмысын артық көретін. Гленн Гордон Карон 1994 жылы Уоррен Битти, Аннет Бенинг және оның соңғы көркем фильмінде Кэтрин Хепберн қатысқан "Махаббат оқиғасы" фильмін қайта түсірді. Болливуд киносы екі нұсқасын жасады: 1965 жылғы "Бхеги Раат" және 1999 жылғы "Манн", екеуі де "Есте сақтауға арналған кездесу" фильмінің экранизациясы.