Дорин Валиент: Современная Мать Ведьмовства өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Ағылшын жазушысы (1922–1999)

Дорин Эдит Домини Валиенте (4 қаңтар 1922 – 1 қыркүйек 1999) – ағылшын Виккасы, Гарднер Викасы дәстүріндегі ертедегі діни рәсімдердің көп бөлігін жазуға жауапты. Автор және ақын, ол Викка және оған байланысты эзотерикалық тақырыптар туралы бес кітап жариялады. Суррейдегі орта таптық отбасында туған Валиенте жасөспірім кезінде сиқырмен айналыса бастады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Блетчли Паркте аудармашы болып жұмыс істеді, сонымен қатар осы кезеңде екі рет үйленді. Соғыстан кейін оккультизмге қызығушылығы артып, Борнмут қаласында тұратын досымен бірге рәсімдік сиқырмен айналыса бастады. Викканы зерттеп, 1953 жылы оның негізін қалаушы Джеральд Гарднердің дәстүріне қабылданды. Көп ұзамай Гарднердің Брикет Вуд ковенінің Бас жұмасы болған ол, оған Викка үшін маңызды жазба мәтіндерін жасауға немесе бейімдеуге көмектесті, мысалы, «The Witches Rune» және «Charge of the Goddess», олар алғашқы Гарднердің Көлеңке кітабына енгізілді. 1957 жылы Валиенте мен оның ізбасарлары Гарднерден бөлініп, өздерінің қысқа ғұмырлы ковенін құру үшін жарылысқа ұшырады. Чарльз Карделлдің Викка дәстүрін зерттегеннен кейін, ол 1963 жылы Реймонд Ховардтың Ато ковеніне қабылданды. Келесі жылы ол Роберт Кокрейнмен оның кланы – Тубал Каин кланында жұмыс істеді, бірақ кейіннен бұл топтан бөлінді. Өз дінін насихаттап, қорғауға құштар болған ол 1960-1970 жылдары Сиқыршылық зерттеулер қауымдастығында, содан кейін Пәгян майданында жетекші рөл атқарды. Соңғы онжылдықта ол қысқа уақыт бойы оңшыл саясатқа араласып, сондай-ақ жер құпияларының ынталы іздеушісі және жақтаушысы болды. Әр түрлі журналдарға эзотерикалық тақырыптар бойынша мақалалар жазумен қатар, 1960 жылдардан бастап ол Викка тақырыбында бірқатар кітаптар жазды, сондай-ақ Викка достары Стюарт Фаррар, Джанет Фаррар және Эван Джон Джонстың еңбектерін жариялауға үлес қосты. Бұл еңбектерінде ол кез келген адам Викканы бұрыннан бар Викканың бастауын талап етпей-ақ орындай алады деген идеяның ертедегі жақтаушысы болды, сонымен қатар діннің ерте тарихы туралы зерттеулерге үлес қосты және оларды ынталандырды. Осы жылдары Брайтон қаласында өмір сүрген ол күміс Малкин ковенінің мүшесі болды және оның серіктесі және бастауышы болған Рон Кукпен жұмыс істеді. Соңғы жылдары ол панкреатикалық қатерлі ісіктен қайтыс болғанға дейін Сассекс штатындағы Пәгян зерттеулер орталығының қамқоршысы болды. Валиенттің сиқырлы заттары мен қағаздары оның соңғы Бас жұмасы Джон Белхэм Пейнеге мұра етілді, ол оларды 2011 жылы Дорин Валиенте қоры деп аталатын қайырымдылық қорына тапсырды. Викка тарихында елеулі ықпал еткен ол Викка қауымдастығында «Қазіргі заманғы сиқыршылықтың анасы» ретінде кеңінен құрметтеледі және екі өмірбаянның тақырыбы болды.

Doreen Edith Dominy Valiente (4 January 1922 – 1 September 1999) was an English Wiccan who was responsible for writing much of the early religious liturgy within the tradition of Gardnerian Wicca. An author and poet, she also published five books dealing with Wicca and related esoteric subjects. Born to a middle class family in Surrey, Valiente began practising magic while a teenager. Working as a translator at Bletchley Park during the Second World War, she also married twice in this period. Developing her interest in occultism after the war, she began practising ceremonial magic with a friend while living in Bournemouth. Learning of Wicca, in 1953 she was initiated into the Gardnerian tradition by its founder, Gerald Gardner. Soon becoming the High Priestess of Gardner's Bricket Wood coven, she helped him to produce or adapt many important scriptural texts for Wicca, such as The Witches Rune and the Charge of the Goddess, which were incorporated into the early Gardnerian Book of Shadows. In 1957, a schism resulted in Valiente and her followers leaving Gardner in order to form their own short lived coven. After investigating the Wiccan tradition of Charles Cardell, she was initiated into Raymond Howard's Coven of Atho in 1963. She went on the following year to work with Robert Cochrane in his coven, the Clan of Tubal Cain, although she later broke from this group. Eager to promote and defend her religion, she played a leading role in both the Witchcraft Research Association and then the Pagan Front during the 1960s and 1970s. That latter decade also saw her briefly involve herself in far right politics as well as becoming a keen ley hunter and proponent of Earth mysteries. As well as regularly writing articles on esoteric topics for various magazines, from the 1960s onward she authored a number of books on the subject of Wicca, as well as contributing to the publication of works by Wiccan friends Stewart Farrar, Janet Farrar, and Evan John Jones. In these works also she became an early advocate of the idea that anyone could practise Wicca without requiring initiation by a pre existing Wiccan, while also contributing to and encouraging research into the religion's early history. Living in Brighton during these years, she was a member of the Silver Malkin coven and worked with Ron Cook, who was both her partner and initiate. In her final years she served as patron of the Sussex based Centre for Pagan Studies prior to her death from pancreatic cancer. Valiente's magical artefacts and papers were bequeathed to her last High Priest, John Belham Payne, who donated them to a charitable trust, the Doreen Valiente Foundation, in 2011. Having had a significant influence in the history of Wicca, she is widely revered in the Wiccan community as "the Mother of Modern Witchcraft", and has been the subject of two biographies.

Жас кезі: 1922-1952

Валиенте Дорин Эдит Домини 1922 жылдың 4 қаңтарында Лондонның сыртындағы Кольерс Вуд, Митчем, Суррей қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Гарри Домини азаматтық инженер болды және ол анасы Эдитпен Кольерс Вудта тұрды. Гарри методист, ал Эдит конгрегационалист отбасынан шыққан. Алайда, Дорин жергілікті пастормен болған даудан кейін, сол кездегі әдет бойынша шомылдырылмады. Кейінірек Дорин ата-анасымен жақын немесе жылы қарым-қатынаста болмағанын айтты, оларды өте консервативті және әлеуметтік жағдайына көтерілуге ұмтылатын адамдар деп сипаттады. Бала кезінде олар Суррейдегі Хорлиге көшіп барды, және ол Айға қарап отырып, алғашқы рухани тәжірибесін басынан өткергенін айтты. Содан кейін оның отбасы Батыс елге, содан кейін Жаңа Орманға көшті. 1934 жылдың соңында немесе 1935 жылы Дориннің анасы әкесінен ажырасып, оны Саутгемптонға анасының туыстарымен бірге тұруға алып кетті. Валиенте алғаш рет 13 жасында сиқырмен айналыса бастады, анасын әріптесінің мазалауынан қорғау үшін сиқырлы амал жасады және ол тиімді болды деп сенді. Оның сиқыр туралы алғашқы білімі, мүмкін, жергілікті кітапханадан табылған кітаптардан алынған. Ата-анасы оның осы мінез-құлқына алаңдап, оны монастырлық мектепке жіберді. Ол мектепті жек көріп, 15 жасында тастап кетті. Ол өнер мектебіне түсуді армандаған, бірақ жұмыссыздыққа көмек көрсету кеңесінде клерк және машинистка болып жұмыс істеуге ауысудан бұрын зауытта жұмыс істеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Сыртқы істер министрлігінің азаматтық уақытша аға көмекші офицері болды және Блетчли Паркте аудармашы болып жұмыс істеді. Осы жұмысымен байланысты ол Оңтүстік Уэльске жіберілді, онда Барри қаласында сауда флотында қызмет ететін грек теңізшісі Иоанис Влахополоспен танысты. Олар 1941 жылдың 31 қаңтарында Шығыс Гламорганда үйленді. Алайда, 1941 жылдың маусымында ол Пандия кемесінде болып, Батыс Африка жағалауында U қайығының шабуылынан батып кетті; ол жоғалып, қайтыс болды деп есептелді. Жесір қалған Валиенте 1942 және 1943 жылдары Уэльсте бірнеше уақытша жұмыс істеді, бұл, мүмкін, барлау жұмысының жасырын түрі болды. 1943 жылдың қазан айынан кейін ол Лондонның Мейфэр ауданындағы Беркли көшесіндегі барлау қызметінің кеңсесіне ауыстырылды, онда ол хабарламаларды шифрлаумен айналысты. Лондонда ол Испания Азамат соғысынан қашқан испандық Казимиро Валиентемен танысып, қарым-қатынасқа кірісті. Ол испандық республикалық армиясының жағында соғысып, кейін француз шетел легионына қосылды, онда Нарвик шайқасында жараланып Англияға эвакуацияланды. Олар 1944 жылдың 29 мамырында Санкт-Панкрас тіркеу кеңсесінде үйленді. Жұбайлар Борнмутқа көшіп барды, онда Дориннің анасы тұрды, ал Казимиро аспазшы болып жұмыс істеді. Кейінірек Валиенте соғыстан кейін өзінің және күйеуінің шетелдік байланыстарының салдарынан нәсілшілдікке ұшырағанын айтты. Оккультизмге қызығушылық танытып, ол "Зерки" деген досымен бірге оның пәтерінде рәсімдік сиқырмен айналыса бастады. Ол жақында қайтыс болған дәрігердің, "Алтын таң" герметикалық орденінің оқшауланған тобы "Альфа мен Омеганың" мүшесі болған сиқырлы киімдерін және жазбаларын алды, сондай-ақ түрлі рәсімдік сиқырларда қолданылатын еврей тілін үйренуге тырысты. Осы кезде ол өзінің сиқырлы есімі ретінде "Аметті" таңдады. Ол әсіресе Джон Саймондстың "Ұлы аң" кітабына қызықты, ол 1904 жылы Телема дінін құрған оккультист Алестер Кроулидің өмірбаяны болды, және осыдан кейін ол жергілікті кітапханадан тапқан Кроулидің "Теория мен тәжірибедегі сиқыр" кітабын құштарлықпен оқыды. Сонымен қатар, ол Шарминстердегі жергілікті христиан спиритуалистік шіркеуіне қатысқандықтан, спиритуализм мен теософияның эзотерикалық діндерімен тәжірибе жинады.

Valiente was born Doreen Edith Dominy on 4 January 1922 in the London outer suburb of Colliers Wood, Mitcham, Surrey. Her father, Harry Dominy, was a civil engineer, and he lived with her mother Edith in Colliers Wood. Harry came from a Methodist background and Edith from a Congregationalist one, however Doreen was never baptised, as was the custom of the time, due to an argument that Edith had had with the local vicar. Doreen later claimed that she had not had a close or affectionate relationship with her parents, whom she characterised as highly conventional and heavily focused on social climbing. During her childhood they moved to Horley in Surrey, and it was there, according to her later account, that she had an early spiritual experience while staring at the Moon. From there her family moved to the West Country and then to the New Forest. In either late 1934 or 1935, Doreen's mother left her father and took her to live with maternal relatives in Southampton. Valiente first began practising magic at age 13, performing a spell to prevent her mother being harassed by a co worker; she came to believe that it had worked. Her early knowledge of magical practices may have derived from books that she found in the local library. Her parents were concerned by this behaviour and sent her to a convent school. She despised the school and left it at the age of 15, refusing to return. She had wanted to go to art school, but instead gained employment in a factory, before moving on to work as a clerk and typist at the Unemployment Assistance Board. During the Second World War, she became a Foreign Office Civilian Temporary Senior Assistant Officer, in this capacity working as a translator at Bletchley Park. In relation to this work, she was also sent to South Wales, and it was there, in the town of Barry, that she met Joanis Vlachopolous, a Greek seaman in the Merchant Navy. Entering a relationship, they were married in East Glamorgan on 31 January 1941. However, in June 1941 he was serving aboard the Pandias when it was sunk by a U boat off of the West African coast; he was declared missing in action and presumed deceased. Widowed, during 1942 and 1943 Valiente had a number of short term jobs in Wales, which were possibly a cover for intelligence work. After October 1943 she was transferred to the intelligence service's offices in Berkeley Street in the Mayfair area of London, where she was involved in message decryption. In London she met and entered into a relationship with Casimiro Valiente, a Spaniard who had fled from the Spanish Civil War, where he had fought on the side of the Spanish Republican Army before later joining the French Foreign Legion, where he was wounded at the Battle of Narvik and evacuated to England. They were married on 29 May 1944 at St Pancras Registry Office. The couple moved to Bournemouth – where Doreen's mother was then living – and here Casimiro worked as a chef. Valiente would later say that both she and her husband suffered racism after the war because of their foreign associations. Developing an interest in occultism, she began practising ceremonial magic with a friend, "Zerki", at his flat. She had obtained the magical regalia and notebooks of a recently deceased doctor, who had been a member of the Alpha et Omega, a splinter group of the Hermetic Order of the Golden Dawn, and attempted to learn Hebrew, a language with uses in various forms of ceremonial magic. It was at this point that she selected "Ameth" as her magical name. She was particularly interested by John Symonds' book The Great Beast, which was a biography of the occultist Aleister Crowley, who had founded the religion of Thelema in 1904, and following this she avidly read a copy of Crowley's Magick in Theory and Practice which she found in a local library. Alongside these, she also had some practical experience with the esoteric religions of Spiritualism and Theosophy, having attended the services of a local Christian Spiritualist church in Charminster.

Джеральд Гарднер және Брикет Вуд Ковен: 19521957

Ол сондай-ақ Чарльз Годфри Лиланд, Маргарет Мюррей және Роберт Грейвс еңбектері арқылы христиан дінінен бұрынғы сиқыршылық сектасының қазіргі уақытта өмір сүретін идеясымен танысты, бірақ бұл дін жойылған деп сенді. 1952 жылдың күзінде ол "Иллюстратид" журналында журналист Аллен Эндрюстің "Британиядағы сиқыршылық" атты мақаласын оқыды. Мақалада Ман аралындағы Кастлтаунда ашылған ырым-жырымдар мен сиқыршылықтың фольклорлық орталығының жаңа ашылғаны туралы, сондай-ақ мұражай директоры Сесил Уильямсон мен оның "жатақ сиқыршысы" Джеральд Гарднер туралы айтылды. Мақала қызықтырған Валенте 1952 жылы Уильямсонға хат жазды, ол өз кезегінде оны Гарднермен байланыстырды. Валенте мен Гарднер бірнеше рет хат алмасты, соңында Гарднер оған Крайстчерч ауданындағы Борнмуттан алыс емес жерде тұратын оның досы және Уиккан Эдит Вудфорд Граймс ("Дафо") үйінде кездесуді ұсынды. Кездесуден кетер алдында Гарднер оған 1949 жылғы "Жоғары сиқырлы көмек" романының көшірмесін берді, онда ол орта ғасырлардағы Викканың бастамашыларының ойдан шығарылған есебін сипаттайды; ол мұны оның салт-дәстүрлі жалаңаштық пен қамшылау туралы пікірін білу үшін жасады деп есептелді, бұл екеуі де Гарднер Виккасының дәстүрінде болды. Гарднер 1953 жылы жаздың ортасында Вудфорд Граймстың үйіне Валиентті қайта шақырды, және ол оны Виккаға салт-дәстүр бойынша бастады, ол кезде олар құрбандық үстелінің алдында тұрды және ол өзінің "Көлбеттер кітабынан" оқыды. Содан кейін олар үшеуі Уилтширдегі Стоунхендждің тарихқа дейінгі ескерткіштеріне жолға шықты, онда олар дрюидтердің рәсімін орындағандарын көрді. Гарднер өзінің иелігіндегі діни семсерін дрюидтерге берген, олар оны өздерінің ырымдары кезінде ескерткіштің тұяқ тасына орналастырған. Валенте күйеуі мен анасына Стоунхенджге бару туралы айтты, бірақ өзінің бастамасы туралы емес, олар бұны мақұлдамайды деп қорықты. Сол жылы Гарднер Валиентті Батыс Лондонның Шепардс Буш қаласындағы пәтеріне шақырды. Сол жерде ол Лондонның солтүстігіндегі Сент-Олбанс маңында жиналатын Брикет Вуд кланынан 8-10 адаммен кездесті. Көп ұзамай ол собордың бас діни қызметкері болды. Кейінірек тарихшы Рональд Хаттонның айтуынша, Гарднердің бұл әрекеті "Вудфорд Граймстан кейін оның өміріндегі екінші үлкен шығармашылық серіктестігін" қалыптастырды. Валенте Гарднердің "Көлбеулер кітабындағы" материалдардың қаншалықты Гарднер бастапқыда мәлімдегендей ежелгі көздерден емес, Кроулидің еңбектерінен алынғанын мойындады. Ол Гарднерге осыны айтты; ол Нью-Форест сопысынан алған мәтін бөлшекті болды және оған әртүрлі көздерді қолдана отырып, көп бөлігін толтыру керек болды деп мәлімдеді. Ол "Көлбеттер кітабын" алып, Гарднердің рұқсатымен оның көп бөлігін қайта жазды, Кроулиден келген көптеген бөлімдерді алып тастады, оның атақты беделі Викканы бүлдіреді деп қорықты. 1953 жылы ол "Ай патшасы, жұлдыздар патшасы" атты ән жазды, ол Кармина Гаделикада табылған Хебридтер әнінен шабыт алған. Гарднермен бірге ол "Солқындар рунасын" жазды, бұл шеңберде билеген кезде қолдануға арналған ән. Ол "Құдайшаның айыппұл" кітабын көптеп қайта жазды, ал Хаттон бұл әрекетті "Виккаға жасаған ең үлкен үлесі" деп сипаттады, өйткені оның айыппұл нұсқасы алдағы жылдары "Викка руханилығының басты көрінісі" болды. Гарднер жазды Мэн аралындағы сиқыршылық және сиқыршылық мұражайында өткізді, сондықтан Оңтүстік Англиядағы істерін шешу үшін жиі Валентеге арқа сүйеді. Ол оны оккульттік суретші Остин Осман Спарге жіберді, өйткені ол соңғысы шығарған талисмандарды қалаған. Спэр кейіннен Вальентеді "қысқа көруді, зиянсыз және сәл шаршататын" деп сипаттады. Гарднердің ұсынысы бойынша ол Викка туралы білуге қызығушылық танытқан оккультист Джеральд Йоркпен кездесті; Гарднер оны Уикканың тұқым қуалайтын тәжірибелі отбасынан екендігін хабарлап, Йоркке өтірік айтуды талап етті. Ол сондай-ақ оған Уика туралы екінші фантастикалық емес кітабын дайындауға көмектесті, Сиқыршылықтың мағынасы, әсіресе таблоидтық баспасөздің сенсациялық айыптауларын жоққа шығаратын бөлімдерге назар аударды. Алайда Гарднердің жариялылыққа деген құмарлығы артып, оның көп бөлігі теріс аяқталды, бұл Валиентемен және оның Нед Гроув пен Дерек Бутби сияқты басқа да мүшелерімен қақтығысты туды. Ол журналистермен қайта-қайта сөйлесу арқылы, оның діни қауымның қауіпсіздігіне қауіп төндіретінін сезінді. Ол сондай-ақ Гарднердің ковенге әкелген екі жасына, Джек Л. Брэселин мен оның қыз жолдасына "Дайонис" деген сөзді ұнатпады, оларды "табуға болатын ең нашар жұртшылық" деп атады. Ковенде екі топ пайда болды; Валиенте жариялылыққа қарсы топқа жетекшілік етті, ал Гарднер жариялылықты қолдайтын топқа жетекшілік етті. 1957 жылы Валиенте мен Гроув "Ұстанымның ұсынылған ережелері" тізімін жасады, ол Гарднердің жариялылық іздеуін шектеуге бағытталған. Ол Мэн аралындағы үйінен жауап берді, мұндай ережелердің қажеті жоқ, өйткені ережелердің тізімі бар еді—сонда ол Викка заңдарын ұсынды. Бұл заңдар Бас діни қызметкердің билігін шектеді, бұл Валиентені ашуландырды, ол кейін Гарднер оның өзінің Ұсынылған заңдарына жауап ретінде оларды ойдан шығарғанын түсінді. 1957 жылдың жазында ковен бөлінді. Валиентеге сәйкес, ол және оның жақтастары "Святой Джеральдтың жақсы хабарларына" көнбеді, бірақ олар "нағыз дәстүрлі сиқыршылық әлі де тірі" деп сенді. Пагандық зерттеулер ғалымы Итан Дойл Уайттың айтуынша, "Викка өзінің бірінші үлкен жарылымын бастан өткерді".

She had also become familiar with the idea of a pre Christian witch cult surviving into the modern period through the works of Charles Godfrey Leland, Margaret Murray, and Robert Graves, although believed that the religion was extinct. It was in autumn 1952 that she read an article by the reporter Allen Andrews in Illustrated magazine titled "Witchcraft in Britain". Discussing the recent opening of the Folklore Centre of Superstition and Witchcraft in Castletown on the Isle of Man, it mentioned the museum's director, Cecil Williamson, and its "resident witch", Gerald Gardner. Intrigued by the article, Valiente wrote a letter to Williamson in 1952, who in turn put her in contact with Gardner. Valiente and Gardner wrote several letters back and forth, with the latter eventually suggesting that she meet him at the home of his friend and fellow Wiccan Edith Woodford Grimes ("Dafo"), who lived not far from Bournemouth, in the Christchurch area. Before she left the meeting, Gardner gave her a copy of his 1949 novel, High Magic's Aid, in which he describes a fictionalised account of Wiccan initiates in the Middle Ages; he allegedly did so in order to gauge her opinion on ritual nudity and scourging, both of which were present in his tradition of Gardnerian Wicca. Gardner invited Valiente again to Woodford Grimes's house on Midsummer 1953, and it was here that he initiated her into Wicca in a ritual during which they stood before an altar and he read from his Book of Shadows. The three of them then set off to the prehistoric monument of Stonehenge in Wiltshire, where they witnessed the Druids performing a ritual there. Gardner had lent a ritual sword which he owned to the Druids, who placed it within the monument's Heel Stone during their rite. Valiente told her husband and mother about the visit to Stonehenge, but not about her initiation, of which, she feared, they would not have approved. Later in the year, Gardner invited Valiente to visit him at his flat in Shepherd's Bush, West London, and it was there that she met the eight to ten members of his Bricket Wood coven, which met near St. Albans, north of London. She soon rose to become the coven's High Priestess. The historian Ronald Hutton later commented that in doing so, she formed "the second great creative partnership of [Gardner's] life" after that with Woodford Grimes. Valiente recognised how much of the material in Gardner's Book of Shadows was taken not from ancient sources as Gardner had initially claimed, but from the works of Crowley. She confronted Gardner with this; he claimed that the text he had received from the New Forest coven had been fragmentary, and he had had to fill much of it using various sources. She took the Book of Shadows, and with Gardner's permission, rewrote much of it, cutting out a lot of sections that had come from Crowley, fearing that his infamous reputation would sully Wicca. In 1953 she wrote "Queen of the Moon, Queen of the Stars", an invocation for use in a Yule ritual which was inspired by a Hebridean song found in the Carmina Gadelica. With Gardner she also wrote "The Witches Rune", a chant for use while dancing in a circle. She rewrote much of the Charge of the Goddess, with Hutton characterising this act as "her greatest single contribution to Wicca", for her version of the Charge became "the principle expression of Wiccan spirituality" in coming years. Gardner spent his summers at the Museum of Magic and Witchcraft on the Isle of Man, and thus often relied on Valiente to deal with his affairs in Southern England. He sent her to meet the occult artist Austin Osman Spare when he wanted some talismans produced by the latter. Spare subsequently described Valiente as "a myopic stalky nymph harmless and a little tiresome" in a letter that he wrote to Kenneth Grant. At Gardner's prompting, she also met with the occultist Gerald Yorke, who was interested in learning about Wicca; Gardner insisted that she lie to Yorke by informing him that she was from a longstanding family of hereditary Wiccan practitioners. She also aided him in preparing his second non fiction book about Wicca, The Meaning of Witchcraft, focusing in particular on those sections refuting the sensationalist accusations of the tabloid press. However Gardner's increasing desire for publicity, much of it ending up negative, caused conflict with Valiente and other members of his coven like Ned Grove and Derek Boothby. She felt that in repeatedly communicating with the press, he was compromising the coven's security. She was also not enthusiastic about two young people whom Gardner brought into the coven, Jack L. Bracelin and his girlfriend 'Dayonis', stating that "a more qualid pair of spivs it would be hard to find indeed". Two factions emerged within the coven; Valiente led a broadly anti publicity group, while Gardner led a pro publicity one. In 1957, Valiente and Grove drew up a list of "Proposed Rules of the Craft" which were partly designed to curtail Gardner's publicity seeking. From his home in the Isle of Man, he responded that this was not necessary for a series of rules already existed—at which point he produced the Wiccan Laws. These laws limited the control of the High Priestess, which angered Valiente, who later realised that Gardner had simply made them up in response to her own Proposed Laws. In summer 1957, the coven split. According to Valiente, she and her followers "had had enough of the Gospel according to St. Gerald; but we still believed that the real traditional witchcraft lived". According to Pagan studies scholar Ethan Doyle White, "Wicca had experienced its first great schism".

Роберт Кокрейн және "Солдақшылық қайда тұрады?": 19571969

Гарднердің Брикет Вуд кланынан бөлінгеннен кейін Валиенте Гроувты Бас жұбай ретінде тағайындап, өзінің кланын құрды. Олар Гарднерлік Викка дәстүрін сақтағанмен, Гарднердің ойлап тапқан заңдарын мойындамады, оларды оның өзінің туындысы деп есептеді. Бірақ бұл клан ұзаққа созылмады, негізін қалаушылар арасындағы дау-жанжалдардан кейін тарап кетті. 1956 жылы Валиенте күйеуі мен анасымен бірге Брайтон қаласының оңтүстік жағалауындағы Кемптаундағы Льюс Крессенттегі жертөледегі пәтерге көшіп келді, бірақ 1968 жылы қала орталығына жақын пәтерге көшті. Ол Кемптаунда тұратын журналист Лесли Робертспен достық қарым-қатынас орнатты, ол ортақ қызығушылықтары – паранормальды құбылыстарға бөлісті. Робертс жергілікті баспасөздерде қара магиямен айналысатындар да аймақта жұмыс істеп жатқаны туралы мәлімдемелер жасап, көп назар аударды. Валиенте Робертстің 1966 жылы жүрек ауруынан қайтыс болғанға дейін жақын досы болды. Ол Гарднермен де қайта байланысып, достықтарын жаңартты, оның 1964 жылы қайтыс болуына дейін жақсы қарым-қатынаста болды. Гарднер өсиеті бойынша оған 200 фунт стерлинг қалдырды. 1960 жылдардың басында ол Шеффилдтегі Гарднерлік Викканың жақтастары Патрисия Кроутер және оның күйеуі Арнольд Кроутермен хат алмасып, 1965 жылы олар Брайтонға келгенде кездесті. 1962 жылдың тамызында анасы қайтыс болғаннан кейін Валиенте өзінің Викка екенін ашық айтуға болатынын сезінді. Викка туралы ақпаратты бүкіл Ұлыбританияға таратуға құштар, ол баспасөзбен де байланыс жасады, 1962 жылы спиритуалистік Psychic News газетіне хат жіберді, ал 1964 жылы Брайтонның Evening Argus газеті Виккамен байланысы туралы сұхбат алды. 1960 жылдары ол Викка және басқа эзотерикалық тақырыптар туралы мақалалар жазуды бастады, оларды Light, Fate және Prediction сияқты эзотерикалық журналдарда жариялады. Осы қызметінің арқасында ол теледидар мен радиода да көріне бастады. Ол сондай-ақ жаңадан құрылған Сибиль Ликтің отставкасынан кейін Witchcraft Research Association (WRA) қауымдастығына қатысып, оның екінші президенті болды. Валиентедің сәлемдеме хаты 1964 жылдың тамызында жарияланған WRA жаңалықтарының бірінші саны – Pentagram-да жарияланды, сонымен қатар ол қазан айында WRA-ның Хэллоуин кешкі асында сөз сөйледі. Осы сөйлеуде Валиенте Виккан Редесін жариялады; бұл оның алғашқы ресми түрде жариялануы болды, ал Дойл Уайт Редесін құрған және атын бергеннің өзі Валиенте екенін айтты. WRA арқылы Валиенте журналист Джастин Гласспен байланысқа түсті, ол сол кезде "Солқыну, алтыншы сезім және біз" атты кітабы үшін зерттеулер жүргізіп жатқан еді. Валиенте Сассекстегі сиқыршылық тарихын зерттеу үшін жергілікті кітапханалар мен мұрағаттарға баруды бастады. Осы зерттеулердің нәтижесінде 1962 жылы "Аквариан" басылымы оның "Сиқыршылық қайда тұрады" атты алғашқы кітабын жариялады. Гарднер "Сиқыршылық бүгін" кітабындағыдай, Валиенте де өзін Викканы тәжірибелі түрде жасайтын адам ретінде емес, сиқыршылықты зерттейтін ғалым ретінде таныстырды. Кітапта оның Сассекс графтығындағы сиқыршылықтың тарихы мен фольклоры туралы зерттеулері бар, ол мұрағаттық зерттеулерден және тарихшы Л'Эстранж Эвеннің жарияланған еңбектерінен жинаған. Ол бұл дәлелдерді Маргарет Мюррейдің жоққа шығарылған теорияларының тұрғысынан түсіндірді, ол христиан дінінен бұрынғы дін қозғалысы қазірге дейін сақталып келгенін, ал Викка осы қозғалыстың нәтижесі екенін мәлімдеді. Хаттон кейінірек бұл кітапты "Викка тақырыбында жарық көрген алғашқы үш кітаптың бірі" деп атады, сондай-ақ "кітаптың ерекшелігі – бұл қазіргі заманның басында сиқыршылық қылмысы үшін айыпталған адамдардың сотталуы туралы деректерді зерттейтін, белгілі заманауи сиқыршының осы күнге дейін [2010 жылға дейін] шығарған жалғыз кітабы болып табылады" деді. 1966 жылы Валиенте "Мен – сиқыршымын!" атты кітаптың қолжазбасын жасады, ол өлеңдер жинағы және автобиографиялық кіріспеден тұрды; алайда, ол жарияланбады, өйткені баспагерлер оның коммерциялық сәттілікке жете алмайтынына сенді. Валиенте 1958 жылғы мақаладан Гарднерлік емес Викка – Чарльз Карделл туралы біліп, кейіннен онымен хат алмасты. Карделл олардың дәстүрлерін біріктіруді ұсынды, бірақ Валиенте бұл ұсыныстан бас тартып, Карделлдің ниеттері мен мінез-құлқына күмәнмен қарады. 1962 жылы Валиенте Карделлдің бұрынғы серіктесі Реймонд Ховард жүргізген хат-хабар курсын бастады; бұл курс оны Ато Ковені деп аталатын Викка дәстүріне үйретті. 1963 жылғы Хэллоуинде ол Говардтың бақылауымен Ато Ковеніне қабылданды, курстың ең төменгі дәрежесіне – "Сарсенге" кірді және алған ілімдерін дәптерлеріне көшіре бастады, онда Говард өзінің дәстүрін құру үшін пайдаланған көздердің көптегенін анықтады. 1964 жылы Валиенте өзара дос, салтанатты сиқыршы Уильям Г. Грей арқылы Роберт Кохрейнмен танысты, ол Гластонбери Тордағы Эссендер бауырластығының жиынында оны кездестірген еді. Кохрейннің туғаннан сиқыршылар отбасынан шыққандығы туралы мәлімдемелеріне күмәнмен қарағанмен, оның харизматикалық қасиеттері, жариялылықтан қашуға тырысуы және сыртта жұмыс істеуге баса назар аударуы оны әсер етті. Валиенте Кохрейннің кланына – Tubal Cain кланына қосылуға шақырылды, ол оның алтыншы мүшесі болды. Алайда, ол Кохрейнге наразы болды, ол ашық түрде адалдық жасады және Гарднерліктерді тұрақты түрде қорлады, тіпті бір күні "Гарднерліктердің ұзақ түнін" шақырып, сол сәтте Валиенте оны ашық сынап, оның кланынан кетті. Оның сөзімен айтқанда, ол "орнынан тұрып, кланның қалғандарының алдында оған қарсы шықты. Мен оған осы мағынасыз жалақорлықты тыңдаудан шаршағанымды айттым, және егер оның ауру жаны "ұзақ түнін" қаласа, ол өзі жасауы керек, өйткені менің істейтін нәрсем көп". Осыдан кейін Кохрейн 1966 жылғы жазғы маусымда ритуалдық түрде өзіне қол жұмсады; ол оның естелігіне "Өлген сиқыршыға элегия" атты өлең жазды. Ол оның жесірімен және кланның басқа мүшелерімен, сондай-ақ Греймен байланыста болды және кейде кланның бұрынғы мүшелері құрған The Regency тобымен жұмыс істеді.

After breaking from Gardner's Bricket Wood coven, Valiente formed her own coven with Grove as High Priest, still following the tradition of Gardnerian Wicca, albeit without the Wiccan laws, which she believed to be entirely an invention of Gardner's. However, this coven failed to last, breaking up amid arguments between its founders. In 1956, Valiente, along with her husband and her mother, moved into a basement flat in Lewes Crescent, Kemptown, in the southern coastal town of Brighton, although in 1968 they moved into a flat nearer to the town centre. She befriended another Kemptown resident, the journalist Leslie Roberts, who shared her interest in the supernatural. He attracted much attention to himself in the local press through his claims that practitioners of black magic were also operating in the area. Valiente remained a good friend to Roberts until his death from heart disease in 1966. She also got back in touch with Gardner, and mended their friendship, remaining on good terms until his death in 1964, when he left her £200 in his will. During the early 1960s she also developed a correspondence with two Gardnerian initiates in Sheffield, Patricia Crowther and her husband Arnold Crowther, finally meeting them when the latter couple visited Brighton in 1965. After her mother's death in August 1962, Valiente felt that she could be more open about being a Wiccan herself. Eager to spread information about Wicca throughout Britain, she also began to interact with press, sending a 1962 letter to the Spiritualist newspaper Psychic News, and in 1964 being interviewed for her involvement with Wicca by Brighton's Evening Argus. During the 1960s, she began producing articles about Wicca and other esoteric subjects on a regular basis, for such esoteric magazines as Light, Fate, and Prediction. In this capacity, she also began to make appearances on television and radio. She also involved herself in the newly formed Witchcraft Research Association (WRA), becoming its second President after the resignation of Sybil Leek. Valiente's letter of welcome was included in the first issue of the WRA's newsletter, Pentagram, published in August 1964, while she also gave a speech at the WRA's Halloween dinner in October. It was at the speech that Valiente proclaimed the Wiccan Rede; this was its first public appearance in a recognisable form, with Doyle White arguing that it was Valiente herself who both created and named the Rede. It was through the WRA that Valiente came to communicate with the journalist Justine Glass, who was then conducting research for her book Witchcraft, the Sixth Sense, and Us. Valiente began visiting local libraries and archives in order to investigate the history of witchcraft in Sussex. On the basis of this research, the esoteric press Aquarian published her first book, Where Witchcraft Lives, in 1962. Just as Gardner had done in his book Witchcraft Today, here Valiente did not identify as a practising Wiccan, but as an interested scholar of witchcraft. It contained her own research into the history and folklore of witchcraft in her county of Sussex, which she had collected both from archival research and from the published work of the historian L'Estrange Ewen. It interpreted this evidence in light of the discredited theories of Margaret Murray, which claimed that a pre Christian religious movement had survived to the present, when it had emerged as Wicca. Hutton later related that it was "one of the first three books to be published on the subject" of Wicca, and that the "remarkable feature of the book is that it remains, until this date [2010], the only one produced by a prominent modern witch that embodies actual original research into the records of the trials of people accused of the crime of witchcraft during the early modern period." In 1966, Valiente then produced a manuscript for a book titled I am a Witch!, a collection of poems with a biographical introduction; however, it was never published, publishers not believing that it would be commercially viable. Valiente learned of the non Gardnerian Wiccan Charles Cardell from a 1958 article, and subsequently struck up a correspondence with him. Cardell suggested that they pool their respective traditions together, but Valiente declined the offer, expressing some scepticism regarding Cardell's motives and conduct. In 1962, Valiente began a correspondence course run by Raymond Howard, a former associate of Cardell's; this course instructed her in a Wiccan tradition known as the Coven of Atho. At Halloween 1963 she was then initiated into the Coven of Atho in a ritual overseen by Howard, entering the lowest rank of the course, that of 'Sarsen', and beginning to copy the teachings that she received into notebooks, where she was able to identify many of the sources from which Howard had drawn upon in fashioning his tradition. In 1964, Valiente was introduced to the Pagan witch Robert Cochrane by a mutual friend, the ceremonial magician William G. Gray, who had met him at a gathering at Glastonbury Tor held by the Brotherhood of the Essenes. Although sceptical of Cochrane's claims to have come from a hereditary family of witches, she was impressed by his charisma, his desire to avoid publicity, and his emphasis on working outdoors. Valiente was invited to join Cochrane's coven, the Clan of Tubal Cain, becoming its sixth member. However, she became dissatisfied with Cochrane, who was openly committing adultery and constantly insulting Gardnerians, even at one point calling for "a Night of the Long Knives of the Gardnerians", at which point Valiente openly criticised him and then left his Clan. In her own words, she "rose up and challenged him in the presence of the rest of the coven. I told him that I was fed up with listening to all this senseless malice, and that, if a 'Night of the Long Knives' was what his sick little soul craved, he could get on with it, but he could get on with it alone, because I had better things to do". Shortly after, Cochrane committed ritual suicide on Midsummer 1966; she authored the poem "Elegy for a Dead Witch" in his memory. She remained in contact with his widow and other members of the Clan, as well as with Gray, and proceeded to work on occasion with The Regency, a group founded by former members of the Clan.

"Пагандық майдан", "Ұлттық майдан" және басқа басылымдар: 1970-1984

Брайтон қаласында тұратын Валиенте, "Boots" фармацевтикалық дүкенінің бір бөлімшесінде жұмыс істеді. 1971 жылы ол BBC-нің "Сиырдың күші" атты деректі фильмінде пайда болды, ол Виккаға арналған және танымал Виккан Алекс Сандерс қатысқан еді. Сол жылы ол Виккан және басқа да пұтқа табынушылардың діни құқықтары үшін күрескен британдық қысым тобы – "Пұтқа табынушылар фронтының" құрылуына қатысты. 1970 жылғы қарашада ол Фронттың жергілікті филиалдары үшін толық ай кезіндегі бастау рәсімін жасады, ал 1971 жылғы 1 мамырда ол Батыс Лондондағы Чизикте өткен алғашқы ұлттық жиналысты төрағалық етті. Ол өз дінінің түсіндірмесіне арналған "Пұтқа табынушылар фронтының" үш қағидасын жасады: Викканың заңына (Rede) бағыну, жанның қайта тууына сенім және табиғатпен байланыс сезімі. 1972 жылғы сәуірде оның күйеуі Казимиро қайтыс болды; ол ешқашан Виккаға немесе эзотерикаға қызығушылық танытпаған, ал Валиенте кейіннен олардың қарым-қатынасы бақытсыз болғанын мәлімдеді. Жаңадан жесір қалған ол көп ұзамай көшіп кетуге мәжбүр болды, өйткені жергілікті кеңес оның үйі адам тұруға жарамсыз деп шешті. Ол Брайтонның Гровенор алаңындағы Тайсон Плейс тұрғын үй кешенінің 1960 жылдардың ортасындағы кеңес пәтеріне көшірілді. Оның пәтерінде мыңдаған кітаптар болған. Сол жерде ол пәтер блогының тұрғындар комитетінің мүшесі Рональд Кукпен танысты; олар қарым-қатынасқа кірісті, ол оны Виккаға енгізді, ол оның серігі болды. Олар бірге Сассекс ауылдарын жиі аралап, Гластонбериге демалысқа бірнеше рет барды, сондай-ақ сол жерге көшуді де қарастырды. Ол сонымен қатар жергілікті жерде жұмыс істейтін "Күміс Малкин" ковеніне қосылды, оны Викканың бас жұбысы Салли Гриффин құрғаннан кейін. 1970 жылдардың басында Валиенте шамамен он сегіз ай бойы оңшыл ұлтшыл саяси партия – Ұлттық фронтқа мүше болды, ол өзінің жергілікті филиалы үшін баннер жасады. Валиентенің өмірбаяуын жазған Филип Хеселтон партияның ұлтшылдық көзқарасы оның патриоттық құндылықтарына қатты әсер еткен болуы мүмкін және ол Фронттың Пэган қозғалысына саяси балама ретінде қызмет етеді деп үміттенген болуы мүмкін деп болжады. Сонымен қатар ол тағы бір, одан да оңшыл топтың мүшесі болды – "Солтүстік лигасы". Алайда ол Ұлттық фронтқа мүшелігін тоқтатуға рұқсат берді, жергілікті филиалына хат жіберіп, оның басшысы Джон Тиндаллды құрметтейтінін және топ ішінде достасқандығын білдірді, бірақ ол партияның әйелдерді азат етуге, гомосексуалдардың құқықтарына және жыныстық тәрбиеге қарсылығын сынады, олардың барлығын ол прогрессивті себептер деп мақтады. Хеселтон сондай-ақ Валиенте осы топтарға Британияның барлау қызметіне хабарламай тұрып, оларды зерттеу үшін қосылған болуы мүмкін деп болжады. 1970 жылдардың басында ол Джон Мишелдің "Атлантиканың үстінен көрініс" кітабын оқыды және оған қатты әсер етті, Мишелдің британдық ландшафтта жер энергиясын бағыттайтын лей сызықтары бар деген көзқарасын қабылдады. Осыдан шабыттанған ол Брайтон маңындағы аймақта лей сызықтарын іздеуді бастады. Ол сондай-ақ "The Ley Hunter" журналына жазыла бастады, ол үшін бірнеше мақалалар мен кітаптарға шолулар жазды. Валиенте Викканың көпшілікке шығуын Суқұйғыш дәуірінің белгісі ретінде қарастырып, дін планетаның жақсы болашағын құру үшін феминистік және экологиялық қозғалыстармен одақтасуы керек деп мәлімдеді. 1973 жылы Роберт Хейл баспасы Валиентенің екінші кітабын – "Сиқыршылықтың АВС-сін" шығарды, онда ол Викка мен эзотерикаға қатысты әртүрлі тақырыптарға энциклопедиялық шолу жасады. 1975 жылы Хейл Валиентенің "Табиғи сиқыры" кітабын жариялады, онда ол ауа райының, тастардың, өсімдіктердің және табиғи әлемнің басқа элементтерінің сиқырлы қолданылуы мен байланысы туралы пікір білдірді. 1978 жылы Хейл "Ертеңгі сиқыршылық" кітабын шығарды, онда Валиенте Викканың Суқұйғыш дәуірінің таңына идеалды екеніне сенетінін жариялады және Джеймс Лавлоктың Гайя гипотезасын қолдады. Сондай-ақ, ол оқырманға қалай олар өздерін Виккаға бастау және өздерінің ковенін құруы мүмкін екенін түсіндірді. 1978 жылы ол Хейлге поэзия кітабын ұсынды, бірақ олар оны жариялаудан бас тартты, өйткені мұндай басылымға жеткілікті нарық болмайды деп сенді. 1982 жылы ол Хейлге "Сиқыршының добы" атты қысқа әңгімелер кітабын ұсынды, бірақ олар оны жариялаудан бас тартты. 1978 жылы Валиенте сол кезде Ирландияда тұратын Александриялық Виккандар Стюарт Фаррар мен Джанет Фаррармен достық қарым-қатынас орнатты. Фаррарлармен ол Карделл мен Леди Шеба шығарған бұрмаланған нұсқалармен күресу үшін Гарднериандық "Көлеңке кітабының" бастапқы мазмұнын жариялауға келісті. Гарднериандық материал Фаррарлардың екі кітабында – "Сиқыршылар үшін сегіз саббат" және "Сиқыршылардың жолы" (1984) кітаптарында пайда болды, екеуі де Валиентетің ұсынысымен Хейл баспасында жарық көрді. Осы еңбектерде Валиенте және Фаррарлар кітаптың ерте нұсқалары арасындағы айырмашылықтарды анықтады және олардың көптеген көне көздерін анықтады. Хаттон оның өзі сияқты кейінгі ғалымдар осы міндетті орындағаны үшін "терең алғыс айтуға тиіс" екенін айтты, ал Дойл Уайт осы жарияланымдар, "Ертеңгі сиқыршылықпен" бірге, "Викканың демократизациясына" көмектесетінін, кез келген оқырманға Виккан тәжірибешісі ретінде өзін-өзі құруға мүмкіндік беретінін мәлімдеді. "Сиқыршылардың жолына" қосымша ретінде ол Гарднердің Жаңа Орман ковеніне қатысқан әйел екенін мәлімдеген "Ескі Дороти" туралы өзінің зерттеулерінің нәтижесін жариялады. Академиялық тарихшы Джеффри Бертон Рассел Гарднер Викканы өзі ойлап тапқанын жасыру үшін "Ескі Доротиді" ойдан шығарғанын жақында айтқан еді. Валиенте оны жоққа шығаруға тырысты, "Ескі Доротидің" нақты адам болғанын ашты: Дороти Клатербак. Валиенте өмірбаяуын жазған Джонатан Тапселл оны "Дорееннің ең танымал сәттерінің бірі" деп сипаттады.

Living in Brighton, Valiente took up employment in a branch of the Boots pharmacist. In 1971 she appeared on the BBC documentary, Power of the Witch, which was devoted to Wicca and also featured the prominent Wiccan Alex Sanders. That same year, she was involved in the founding of the Pagan Front, a British pressure group that campaigned for the religious rights of Wiccans and other Pagans. In November 1970 she developed a full moon inauguration ritual for local branches of the Front to use and on May Day 1971 she chaired its first national meeting, held at Chiswick, West London. It was she who developed the three principles that came to be central to the Pagan Front's interpretation of their religion: adherence to the Wiccan Rede, a belief in reincarnation, and a sense of kinship with nature. In April 1972 her husband Casimiro died; he had never taken an interest in Wicca or esotericism and Valiente later claimed that theirs had been an unhappy relationship. Newly widowed, she soon had to move as the local council decided that her home was unfit for human habitation; she was relocated into council accommodation in the mid 1960s tower block of Tyson Place in Grosvenor Square, Brighton. Her flat was described by visitors as cramped, being filled with thousands of books. It was there that she met Ronald Cooke, a member of the apartment block's residents' committee; they entered into a relationship and she initiated him into Wicca, where he became her working partner. Together they regularly explored the Sussex countryside, and went on several holidays to Glastonbury, further considering moving there. She also joined a coven that was operating in the local area, Silver Malkin, after it was established by the Wiccan High Priestess Sally Griffyn. During the early 1970s, Valiente became a member of a far right white nationalist political party, the National Front, for about eighteen months, during which she designed a banner for her local branch. Valiente's biographer Philip Heselton suggested that the party's nationalistic outlook may have appealed to her strongly patriotic values and that she might have hoped that the Front would serve as a political equivalent to the Pagan movement. At the same time she also became a member of another, more extreme far right group, the Northern League. However, she allowed her membership of the National Front to lapse, sending a letter to her local branch stating that although she respected its leader John Tyndall and had made friends within the group, she was critical of the party's opposition to women's liberation, gay rights, and sex education, all of which she lauded as progressive causes. Heselton has also suggested that Valiente may have joined these groups in order to investigate them before reporting back to Britain's intelligence agencies. It was also in the early 1970s that she read John Michell's The View Over Atlantis and was heavily influenced by it, embracing Michell's view that there were ley lines across the British landscape that channelled earth energies. Inspired, she began searching for ley lines in the area around Brighton. She also began subscribing to The Ley Hunter magazine, for which she authored several articles and book reviews. Valiente came to see the public emergence of Wicca as a sign of the Age of Aquarius, arguing that the religion should ally with the feminist and environmentalist movements in order to establish a better future for the planet. In 1973, the publishing company Robert Hale brought out Valiente's second book, An ABC of Witchcraft, in which she provided an encyclopaedic overview of various topics related to Wicca and esotericism. In 1975, Hale published Valiente's Natural Magic, a discussion of what she believed to be the magical usages and associations of the weather, stones, plants, and other elements of the natural world. In 1978 Hale then published Witchcraft for Tomorrow, in which Valiente proclaimed her belief that Wicca was ideal for the dawning Age of Aquarius and espoused James Lovelock's Gaia hypothesis. It also explained to the reader how they could initiate themselves into Wicca and establish their own coven. In 1978 she offered a book of poetry to Hale, although they declined to publish it, believing that there would not be sufficient market for such a publication. In 1982 she then submitted a book of short stories, The Witch Ball, to Hale, but again they declined to publish it. In 1978, Valiente struck up a friendship with the Alexandrian Wiccans Stewart Farrar and Janet Farrar, who were then living in Ireland. With the Farrars, she agreed to publish the original contents of the Gardnerian Book of Shadows, in order to combat the garbled variants that had been released by Cardell and Lady Sheba. The original Gardnerian material appeared in the Farrars' two books, Eight Sabbats for Witches and The Witches' Way (1984), both published with Hale at Valiente's recommendation. In these works, Valiente and the Farrars identified differences between early recensions of the Book and identified many of the older sources that it drew upon. Hutton believed that later scholars such as himself had to be "profoundly grateful" to the trio for undertaking this task, while Doyle White opined that these publications, alongside Witchcraft for Tomorrow, helped contribute to "the democratisation of Wicca" by enabling any reader to set themselves up as a Wiccan practitioner. As an appendix to The Witches' Way she also published the result of her investigations into "Old Dorothy", the woman whom Gardner had claimed had been involved with the New Forest coven. The academic historian Jeffrey Burton Russell had recently suggested that Gardner invented "Old Dorothy" as an attempt to hide the fact that he had invented Wicca himself. Valiente sought to disprove this, discovering that "Old Dorothy" was a real person: Dorothy Clutterbuck. Valiente biographer Jonathan Tapsell described it as "one of Doreen's greatest known moments".

Өмірбаян және соңғы жылдары: 19851999

1980 жылдардың ортасында Валиенте Уика тарихындағы өз орнына баса назар аударған автобиография жазуға кірісті. Ол 1989 жылы Хейл баспасынан «Солқындардың қайта жаралуы» деген атпен жарық көрді. Бұл еңбегінде ол Мюррейдің сиқыршы культі теориясын жоққа шығармады, бірақ Гарднер, Кокрейн және Сандерстің жасаған түрлі жалған мәлімдемелерін көрсетіп, Викканың сол культтің қалдығы деген сенімді күйретіп, оның орнына діннің қазіргі заман үшін қаншалықты құнды екенін баса көрсетті. Ол сондай-ақ 1990 жылы Хейл баспасынан шыққан «Witchcraft: A Tradition Renewed» кітабына алғысөз жазды. Бұл кітапты Брайтон қаласында тұратын Тюбал-Кейн кланының бұрынғы мүшесі Эван Джон Джонс жазған. Хеслтон Валиенте одан да көп жұмыс істегенін, тіпті бірнеше тарауларды өзі жазғанын айтты. Валиенте танымал бола бастағанда, ол жасан дін және эзотерикалық қауымдастықтардағы көптеген адамдармен хат алмасып тұрды. Осылайша ол американдық Виккан Стархокпен танысты, оған Ұлыбританияға келген сапары барысында зор құрмет көрсетті. Ол сондай-ақ американдық Виккан және жасан дін зерттеушісі Аидан А. Келлимен ертедегі Гарднериан литургияларын зерттеу кезінде байланысқа түсті. Келлидің Нью-Форест культі болмағанын және Гарднер Викканы өнегекелгенін айтуымен ол келіспеді, оның орнына Гарднер Мюррейлік сиқыршы культінің культіне кездейсоқ тап болғанын мәлімдеді. 1997 жылы Валиенте 1995 жылы құрылған Сассекс округындағы Марсфилд ауылында орналасқан Пәжіл зерттеулер орталығын (CFPS) тапты. Оның негізін қалаушылар Джон Белхам Пейн және оның әйелі Джули Белхам Пейнмен достық қарым-қатынас орнатып, орталықтың қамқоршысы болды және топ үшін бірнеше дәріс оқыды. 1997 жылы Кук қайтыс болды, Валиенте осыған байланысты қатты қайғыға батты. Оның соңғы публично сөйлеген сөзі 1997 жылғы қарашада Кройдонның Фэрфилд залында өткен Пэган федерациясының жылдық конференциясында болды; онда ол ХХ ғасырдың басындағы оккультист Дион Фортунның еңбегін жоғары бағалады және Викка қауымын гомосексуалдарды қабылдауға шақырды. Валиентенің денсаулығы нашарлап, алдымен қант диабеті, содан кейін панкреатиялық қатерлі ісік диагнозы қойылды; денсаулығы күйреп, Джон Белхам Пейн және оның екі досы оның күтімін өз мойнына алды. Өмірінің соңғы күндерінде ол Саквильдің зейнеткерлер үйіне көшірілді, онда ол Бельхам Пейннен өлімінен кейін оның өлеңдерінің антологиясын жариялауын өтінді. Ол 1999 жылдың 1 қыркүйегінде қайтыс болды, оның жанында Белхам Пейн болды. CFPS-тің Марсфилдтегі қорасында түнгі күзет өткізілді, шақырылғандардың ішінде Ральф Харви және Рональд Хаттон болды. Бұл жасан дінге арналған рәсім аяқталғаннан кейін, оның табыны Брайтонның Вудвейл крематорийінде қарапайым қызметпен, Дориннің соңғы бас діни қызметкері Джон Белхам Пейнмен бірге өртелді. Оның тілегі бойынша, Валиентенің күлі Сассекс орманына шашылды. Оның сиқырлық артефактілері мен қолжазбалары, оның ішінде оның «Көлбеулер кітабы» Джон Белхэм Пейнге қалдырылды. Оның өлеңдер кітабы 2000 жылы, ал 2014 жылы кеңейтілген екінші басылымы жарық көрді.

In the mid 1980s, Valiente began writing an autobiography in which she focused on her own place within Wiccan history. It would be published by Hale in 1989 as The Rebirth of Witchcraft. In this work she did not dismiss the Murrayite witch cult theory, but she did undermine the belief that Wicca was the survival of it by highlighting the various false claims made by Gardner, Cochrane, and Sanders, instead emphasising what she perceived as the religion's value for the modern era. She also provided a foreword for Witchcraft: A Tradition Renewed, a book published in 1990 by Hale. It had been written by Evan John Jones, a former member of the Clan of Tubal Cain who also lived in Brighton. Heselton has expressed the view that Valiente likely did more than this, and that she wrote a number of the chapters herself. As Valiente became better known, she came to correspond with a wide range of people within the Pagan and esoteric communities. Through this, she met the American Wiccan Starhawk – whom she greatly admired – on one of the latter's visits to Britain. She also communicated with the American Wiccan and scholar of Pagan studies Aidan A. Kelly during his investigations into the early Gardnerian liturgies. She disagreed with Kelly that there had been no New Forest coven and that Gardner had therefore invented Wicca, instead insisting that Gardner had stumbled on a coven of the Murrayite witch cult. In 1997 Valiente discovered the Centre for Pagan Studies (CFPS), a Pagan organisation based in the Sussex hamlet of Maresfield that had been established in 1995. Befriending its founders, John Belham Payne and his wife Julie Belham Payne, she became the centre's patron and gave several lectures for the group. In 1997 Cooke died, leaving Valiente grief stricken. Her final public speech was at the Pagan Federation's annual conference, held at Croydon's Fairfield Halls in November 1997; here she praised the work of early twentieth century occultist Dion Fortune and urged the Wiccan community to accept homosexuals. Valiente's health was deteriorating as she was diagnosed first with diabetes and then terminal pancreatic cancer; increasingly debilitated, John Belham Payne and two of her friends became her primary carers. In her last few days she was moved to the Sackville Nursing Home, there requesting that Belham Payne publish an anthology of her poems after her death. She died on 1 September 1999, with Belham Payne at her side. CFPS' barn in Maresfield, where an all night vigil was held; those invited included Ralph Harvey, and Ronald Hutton. After this Pagan rite was completed, her coffin was cremated at Brighton's Woodvale crematorium, in an intentionally low key service with John Belham Payne, Doreen's last High priest as celebrant for the funeral. As per her wishes, Valiente's ashes were scattered in Sussex woodland. Her magical artefacts and manuscripts, including her Book of Shadows, were bequeathed to John Belham Payne. Her book of poems was published posthumously in 2000, followed by an enlarged second edition in 2014.

Тұлға

Хаттон Валиентті "көрнекті, қара шашы бар, қабақты мүсінді сымбатты, күшті, ізденісшіл, шыншыл және тәуелсіз мінезді, сонымен қатар поэзия мен рәсімдерге бейім әйел" деп сипаттады. Белхам Пейн Валиенттің "өте бойы ұзын, жайлырақ, көшбасшылықты емес, артта тұруды ұнататынын" айтты, ал Дорин Валиенте қорының қамқоршысы Эшли Мортимер оны "ақылды, іс жүзіндегі, адал, тура және, бәлкім, ең маңыздысы, тәжірибелі" деп сипаттады. Жазушы Лео Руикби оны "көзіне көзілдірік таққан, біраз сәл қисайған, көзінде мейірімді жыпылық бар қарапайым әйел" деп сипаттады. Өмірі бойы Валиенте 1970 жылдары академиялық тұрғыдан жоққа шығарылған Мюррейдің сиқыршылық культы теориясына сене берді. Валиенте күтпеген қонақтарды ұнатпайтын, ал ескертпестен келгендерге есік ашпайтын. Ол футболға әуес болды, әлем чемпионатын жақыннан қадағалап, оны теледидардан тамашалағанда ешкімге есік ашпады. Ол сондай-ақ ат жарысына тікелей ставка жасауды ұнататын.

Қабылдау және мұра

Викка қауымдастығында Валиенте халықаралық деңгейде "Қазіргі заманғы сиқыршылықтың анасы" немесе "Вика анасы" деп танылды, бірақ ол өзі бұл атауды ұнатпады. Хеслтон Валиентенің Виккаға тигізген әсері "терең және кең ауқымды" болды деп санайды, ал Руикби оны Гарднердің "ең дарынды шәкірті" деп сипаттады. Дойл Уайт Гарднердің Викканы насихаттауда "Валиенте көмегі болмағанда мүлдем сәттілікке жете алмас еді" деген пікірді айтты. 2016 жылы Хеслтон Валиенте ең алдымен кітаптарымен танымал екенін мәлімдеді, олар "Викка тақырыбындағы ең оқылатын кітаптардың қатарындағысы", және олар жиі Викка оқу тізімдерінде кездеседі. Валиенте құрастырған ритуалдық литургиялар Викка дінінде де зор ықпалға ие болды және оның мұрасының маңызды бөлігін құрайды. Келли Валиенте "бірнеше ерекше британдықтардың хоббиінен Викканы халықаралық діни қозғалысқа айналдырғаны үшін құрметке лайық" деді. Оны Викканың "дамуындағы маңызды тұлға" деп сипаттап, Хаттон "оның мәңгілік құндылығы оның шындықты табуға және жариялауға толыққанды және қатал ниетпен берілгендігінде, оған жол көрсетуші белгілердің өзі шатасудың шегіне жеткен әлемде" жатыр деген пікірін білдірді.

Іс-шаралар мен ұйымдар

2009 жылы CFPS «Дориенге арналған күн» атты шара ұйымдастырды, ол Валиентеге арналған және Лондонның орталығында өтті. Іс-шараға виккан және пагандық қауымдастығынан 16 спикер қатысты, билеттер толығымен сатылып кетті. 2013 жылдың 21 маусымында Пәгендік зерттеулер орталығы Валиентенің соңғы тұрған жері – Тайсон Плейс үйіне көк тақтай орнатты. Салтанатты шарада Джули Белхэм Пэйн тақтайды ашты, ал Брайтон қаласының мэрі Денис Кобб сөз сөйледі. Бұрын, Брайтонның Стайн бағында Ральф Харви басшылығымен ашық күн тойы ритуалы өткізілген еді. Валиенте қайтыс болғаннан кейін Джон Белхэм Пэйн оның жинағының бөліктерін сатып алуға ниеттенген сатып алушылардан көптеген ақша ұсыныстарын алды. 2011 жылы ол Валиентеден мұраға алған артефакттар жинағын жаңа құрылған Дорин Валиенте қорына тапсырды. Бұл қайырымдылық қор жинақтың таратылып сатылуын болдырмау және болашақ виккандықтар мен зерттеушілерге оны зерттеуге, қорғауға, қолжетімді етуге, одан үйренуге және ләззат алуға мүмкіндік беру мақсатымен құрылды. Джон Белхэм Пэйн топтың төрағасы болды, ал Эшли Мортимер, Брайан Ботэм және Триш Ботэм сенімділер ретінде тағайындалды. Валиентенің автобиографиясы «Сиқыршылықтың қайта жаралуы» болса, алғаш рет жарияланған Валиенте туралы өмірбаянды Джонатан Тапселл жазып, 2013 жылы «Авалония кітаптары» баспасы «Амет: Дорин Валиентенің өмірі мен заманы» деген атпен шығарды. Дойл Уайт бұл кітапты «тыныс алатындай қысқа» деп сипаттады. Белхэм Пэйн бастапқыда Валиенте туралы өмірбаян жазуды жоспарлаған, бірақ оның бұл жұмысқа академиялық білімі жетпейтінін сезініп, бұрын Гарднер туралы бірнеше кітап жариялаған Хеслтонға тапсырыс берді. Оның нәтижесі «Дорин Валиенте: Сиқыршы» деген атпен 2016 жылы Дорин Валиенте қоры арқылы жарияланды. Кітаптың тұсаукесер кеші 2016 жылдың ақпан айында Лондонның орталығындағы эзотерикалық тақырыбындағы «Тредвеллс» кітап дүкенінде, Белхэм Пэйннің қайтысынан кейін өтті.

In 2009, the CFPS organised "A Day for Doreen", an event in central London dedicated to Valiente. Sixteen speakers from within the Wiccan and Pagan community came to talk at the event, which was a sell out. On 21 June 2013, the Centre For Pagan Studies unveiled a blue plaque at the Tyson Place tower block, Valiente's final home. Julie Belham Payne performed the unveiling at the ceremony, and a speech was given by Denise Cobb, the Mayor of Brighton. It had been preceded by an open solstice ritual in Brighton's Steine Gardens, led by Ralph Harvey. Following Valiente's death, John Belham Payne received offers of substantial amounts of money from buyers seeking to purchase parts of her collection. In 2011 he entrusted the collection of artefacts that he had inherited from Valiente to the newly established the Doreen Valiente Foundation. A charitable trust, the Foundation was designed to prevent the collection being broken up and sold, moreover allowing for future Wiccans and researchers to start "delving into it, protecting it, making it accessible and available for people to research, learn from and enjoy." John Belham Payne became the group's chairman, while Ashley Mortimer, Brian Botham, and Trish Botham were appointed as trustees. Aside from Valiente's autobiography, The Rebirth of Witchcraft, the first published biography of Valiente was written by Jonathan Tapsell and published as Ameth: The Life and Times of Doreen Valiente by Avalonia Books in 2013. Doyle White characterised this volume as being "all too brief". Belham Payne initially considered writing a biography of Valiente, but feeling that he was not academically qualified to do so, he commissioned Heselton – who had previously published several books on Gardner – to do so, publishing the result as Doreen Valiente: Witch through his Doreen Valiente Foundation in 2016. It held its launch party at the esoteric themed bookstore, Treadwell's, in central London, in February 2016, shortly after Belham Payne's death.