Румын православиесіндегі маңызды тұлға – Патриарх Юстиниан Марина (1901-1977). Өмірі, білімі және 1948-1977 жылдар аралығындағы қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Румыния патриархы 1948-1977 жылдары. Юстиниан Марина (; туған Иоан Марина; 2 ақпан 1901 – 26 наурыз 1977) – румын православ дін қызметкері. Ол Румыния православие шіркеуінің үшінші патриархы болды, 1948 және 1977 жылдар аралығында қызмет етті.
Patriarch of Romania from 1948 to 1977
Justinian Marina (; born Ioan Marina ; February 2, 1901 – March 26, 1977) was a Romanian Orthodox prelate. He was the third patriarch of the Romanian Orthodox Church, serving between 1948 and 1977.
Рамниц епархиясының шіркеу қызметкері
Иоан Марина Вальча округінің бұрынғы Сермегешти коммунасындағы Суйешти ауылында шаруа отбасында дүниеге келді. Анасы оның дін қызметкері болуын қалағандықтан және оның білімге қабілеттілігі болғандықтан, 1915 жылы Рамнику Валчадағы Святой Николай теологиялық семинариясына түсті. 1923 жылы бітіріп, сол жылы сол қаладағы Нормальдық мектепте емтихан тапсырғаннан кейін мұғалім диплом алды. Әлеуметтік жұмысын 1923 жылдың 1 қыркүйегінде Вальча округінің Ольтеанка қаласындағы бастауыш мектепте мұғалім ретінде бастады. Бір жылдан кейін, 1924 жылдың 1 қыркүйегінде Бабенидегі бастауыш мектепке (сол кезде коммуна, қазір қала) ауыстырылды. 1924 жылдың 14 қазанында Доль округінің Бралоштица коммунасынан Павел Попеску діни қызметкерінің қызы Лукреция Попескуға үйленді. Осыдан кейін Бабениде дін қызметкері болып, сабақ беруді жалғастырды. 1925 жылы Бухарест университетінің теология факультетіне түсіп, 1929 жылы теология бойынша лицензиат алды. Келесі жылы мектепте мұғалімдік жұмысты тастап, толық уақытты дін қызметкері болды. Жас дін қызметкерінің ауылдық дін қызметкеріне қарағанда артық қабілеттері бар екенін байқаған Рамник епископы Вартоломеу Станеску Маринаны шақырып алып, 1932 жылдың 1 қарашасында Рамнику Валчадағы Святой Николай теологиялық семинариясының директоры етіп тағайындады. Сол күні Рамнику Валчадағы Святой Николай соборында дін қызметкері болып тағайындалды. 1933 жылдың 1 қыркүйегінде өтініші бойынша Святой Георгий шіркеуінің дін қызметкері ретінде қызмет етуге ауыстырылды. 1935 жылы Рамнику Валчаның скауттарының мойындаушысы болып тағайындалды, ал келесі жылы қаланың әскери дайындыққа тұратын балаларына катехизатор болды. 1935 жылдың 18 қарашасында Маринаның әйелі 27 жасында қайтыс болды. 34 жасында жесір қалған ол қайтадан үйленбеді, балалары Сильвия мен Овидиуді өзі тәрбиеледі. 1939 жылдың 25 тамызында әйгілі Маринаны діни семинария директорынан епархиялық баспахана директоры етіп тағайындады. Сегіз ай ішінде ол бұрынғы жылдардағы қарыздарды толығымен өтеді және баспаханасының нарықтағы беделін қайта жаңартты. 1940 жылдың көктемінде ол жаңадан құрылған Крайова митрополиясына қарызсыз баспахананы тапсырды. 1939 жылдың 7 қарашасында Рамник епархиясының таратылуына ренжіді, сондықтан Крайоваға барудан бас тартты. Оның дін қызметкері ретінде он жарым жыл бойы жеткен еңбектері үшін Рамник епархиясының билігі оған барлық діни құрмет белгілерін (сакеллариос, иконон және иконом ставрофор, қызыл белбеу тағу құқығымен) берді; сонымен қатар Румын дін қызметкерлерінің жалпы қауымдастығының Орталық кеңесіне сайланды. Дін министрі Крайова митрополиясының ұсынысы бойынша оған "Шіркеуге сіңірген еңбегі үшін бірінші дәрежелі мәдениет" ордені табысталды.
Ioan Marina was born in the village of Suieşti, in the former commune of Cermegeşti, Vâlcea County, to a family of farmers. As his mother wanted him to become a priest and he had a natural tendency toward learning, in 1915 he entered the St. Nicholas Theological Seminary in Râmnicu Vâlcea. He graduated in 1923, that year also obtaining a teacher's diploma, after taking an examination at the Normal School in the same city. He began his social work on September 1, 1923, as a teacher at the primary school in Olteanca, Vâlcea County. A year later, on September 1, 1924, he was transferred, also as a teacher, to the primary school in Băbeni, Vâlcea County (then a commune, now a town). Then, on October 14, 1924, he married Lucreţia Popescu, daughter of the priest Pavel Popescu, from the Braloştiţa commune, Dolj County. After this he became a priest in Băbeni, continuing to teach as well. In 1925 he enrolled as a student at the University of Bucharest's Faculty of Theology, receiving a licentiate in theology in 1929. The next year he quit work as a schoolteacher, becoming a full time priest. Noticing that the talents of the young priest exceeded those meant for a village priest, Vartolomeu Stănescu, Bishop of Râmnic, called Marina to him and on November 1, 1932, named him director of the St. Nicholas Theological Seminary in Râmnicu Vâlcea. That day he was also assigned as a priest at the Cathedral of Saint Nicholas, Râmnicu Vâlcea. On September 1, 1933, he was transferred, at his request, to serve as a priest at the parish of St. George, Râmnicu Vâlcea, whose pastorate was then vacant. In 1935 he was named confessor to Râmnicu Vâlcea's scouts, and the next year he became catechizer to the pre military boys of the city. Marina's wife died on November 18, 1935, at the age of 27. Left a widower at 34, he did not remarry, raising his children, Silvia and Ovidiu, by himself. On August 25, 1939, Fr. Marina was moved from the seminary headmastership to be the director of the diocesan printing press. In eight months, he surpassed expectations by paying off all debts to creditors of years past and re establishing his printing press's credibility on the market. In the spring of 1940, he handed over the printing press, now debt free, to the newly established Metropolitanate of Craiova. He refused to go to Craiova, being aggrieved at the disestablishment of the Râmnic Diocese on November 7, 1939. In recognition of his merits, achieved over a decade and a half as a priest, the authorities of the Râmnic Diocese awarded him all priestly honorifics (sakellarios, iconon and iconom stavrofor with the right to wear a red girdle); he was also elected to the Central Council of the General Association of Romanian Clergy. The Minister of Religion, upon the proposal of the Metropolitanate of Craiova, awarded him the "Cultural merit First Class for the Church".
Яши архиепискобы және митрополиті
Болашақ Патриарх Юстиниан шіркеу иерархиясындағы өрлеуіне себепкер болған жайт – 1944 жылы Таргу Жиу лагерінен қашқаннан кейін Георге Георгиу Дежді Киелі Георгий шіркеуінің үйінде жасыруға көмектескені. Белгілі коммунист Ион Георге Маурер кейін еске алғандай: «Крайовадан машинамен өткен соң, шамамен 30 шақырым жерде коммунистердің адамы болған дін қызметкері күтіп тұрған ауылға тоқтадық. Машина Крайоваға қайтып келді, біз сол ауылда үш күн болдық, содан кейін Бухаресттен келген машина бізді астанаға алып кетті». Коммунистік режимде тұтқынға алынған лютеран пасторы Ричард Вурмбрандтың «Құдайдың жер астындағы іс-әрекеті» атты кітабында Юстиниан туралы 15 рет айтылған. Вурмбранд режимге қарсы ашық сөйлегендігі үшін билікпен үнемі қиындыққа ұшыраған, бірақ ол Юстинианның Патриархаттың алғашқы күндерінде ықпалын пайдаланып, уағыз айтуға рұқсат алғанын мойындады. Дегенмен, кейін Юстинианды «партияның толық құралы» деп сипаттады. 1939 жылдың 29 қарашасында лауазымына сайланған Молдавия митрополиті Иринеу Михалческу ауру болды және соғыстың зардаптарынан қатты зардап шеккен епархияны қайта құруға көмектесетін жас, күшті және қабілетті адамға мұқтаж еді. Епископ Валериу Моглан қарт болғандықтан, Иасидегі үлкен аурухананың басқаруына қабілетсіз болды. 1945 жылдың көктемінде митрополит Ириней Молдавия митрополиясы үшін тағы бір епископтың орынбасары лауазымын құруды Дін министрлігіне ұсынды. Ұсыныс қабылданғаннан кейін, митрополит Ириней жергілікті епископ ретінде Иоан Маринаны бұл лауазымға ұсынды. Осы кезде Марина әлі де Киелі Георгийде болды, он жылға жуық жесірлікте қалған, митрополит оны студент ретінде білген және Рэмникте епископтың көмекшісі, ал кейін Крайовада митрополиттің көмекшісі ретінде кездескендіктен жақсы білді. Митрополит Иринейдің ұсынысы бойынша Киелі Синод 1945 жылдың 30 шілдесіндегі отырысында канондық тергеу мен тексеруден кейін Маринаның Иаси митрополиттік соборындағы жаңадан құрылған екінші епископтық лауазымға сайлануын бекітті және оған Васлуй титулдық епархиясы бар титулдық епископ дәрежесін берді. 1945 жылдың 11 тамызында Яшидегі Цетацуиа монастырында Иоан Марина діни қызметкер монах болып тағайындалды, монахтық Юстиниан есімін алды және архимандрит болып тағайындалды. 1945 жылдың 12 тамызында Иасиде епископ болып тағайындалды. Оны митрополит Ириней және епископтар Антим Ника (Cetatea Albă) және Валериу Моглан (Botoşăni) құттықтады. 1947 жылдың 16 тамызында қарт және ауру митрополит Ириней лауазымынан кетті, ал патриарх Никодим Юстинианды тұрақты орынбасар сайланғанға дейін орынбасар ретінде тағайындады. 1947 жылдың 19 қарашасында Бухарест қаласында Трансильвания митрополиті Николае Балан төрағалық еткен (патриарх Неамц монастырында демалып отырды) шіркеу сайлау алқасы жиналды. Юстиниан Марина Молдавия митрополиті болып сайланды. Ол 1947 жылдың 28 желтоқсанында Иаси митрополиттік соборында епископтар, дін қызметкерлері және диакондар жиналысы өткізген құдайлық литургия кезінде, Киелі Синод мүшелерінің, орталық және жергілікті үкімет өкілдерінің (Румын Халық Республикасы жарияланғалы екі күн бұрын) және көптеген дін қызметкерлері мен дін адамдарының қатысуымен таққа отырғызылды. Иасиде епископтың орынбасары, содан кейін Молдавия митрополиті болған үш жылда Юстиниан соғыстан қатты зақымдалған және құрғақшылықтан күйіп кеткен епархияны қайта құруға зор күш жұмсады. Ол епархиялық орталықтың экономикалық бөлімін қайта ұйымдастырды, осылайша ресурстарды жақсы басқару мен бақылауға мүмкіндік берді, ал басқа бөлімдерге (әкімшілік және мәдени) нақты мақсаттар қойды. Ол собор мен митрополиттің резиденциясын, сондай-ақ оқ пен снарядтармен зақымдалған және терезелері жоқ, қабырғалары жарылып, шатырларында тесіктер болған және ішіндегі заттар шашырап, ішінара жоғалған жақын ғимараттарды қалпына келтірді. Ол осы ғимараттарды, соның ішінде епархиялық шам фабрикасын, соғыста қызметін тоқтатқан. Сонымен қатар, ол соборда қызмет етуге жас, ізгілік монахтарды жалдады, ал архимандрит Теоктист Арапшауды шіркеу басшысы қызметіне тағайындады. 1946-1947 жылдары Молдавияда қатты құрғақшылық болды, бұл соғыстың салдарынан болған қиындықтарға себеп болды. Митрополит Юстиниан сол кезден бері Яшиде сақталған Қасиетті Параскеваның қабірлік қоршауы салынған шеруге рұқсат берді. Ескіліктер Иаси, Васлуй, Роман, Бакау, Путна, Неамц, Бая және Ботошани округтеріндегі құрғақшылықтан қираған ауылдар арқылы өтті. Осы оқиғада жиналған сыйлықтар митрополит Юстинианның шешімімен жесірлерге, еңбекке жарамсыз адамдарға, мектеп асханаларына, салынып жатқан шіркеулерге және ауруларды емдеу үшін монастырларға таратылды. 1948 жылдың 27 ақпанында патриарх Никодим 83 жасында күдік тудыратын жағдайда қайтыс болды. Ол Румынияның барлық патриархының орнын бос қалдырды. Осы қиын уақытта шіркеуді басқару үшін өткір және терең ойлы, ұйымдастырушылық қабілеті бар, сондай-ақ шіркеуді коммунистік режимнің бұзу әрекеттерінен қорғауға жеткілікті күш-қуаты бар адам іздестірілді.
The future Patriarch Justinian owed his ascendancy within the church hierarchy to the fact that he had helped the Communist leader Gheorghe Gheorghiu Dej to hide in the parish house at St. George's after the latter's escape from the Târgu Jiu internment camp in 1944. As the prominent Communist Ion Gheorghe Maurer later recalled, "After we passed Craiova by car, about 30 kilometers on, we stopped in a village where we were kept by a priest who was himself the Communists' man. The car went back to Craiova and we stayed in that village about three days until another car from Bucharest came, to take us to the capital." There are 15 references to Justinian in the book In God's Underground by Richard Wurmbrand, a Lutheran pastor imprisoned by the communist regime. Wurmbrand was in constant trouble with the authorities because of his outspokenness towards the regime but he credits Justinian on using his influence in the early days of his Patriarchate to ensure he was allowed to keep his license to preach. However, later he describes Justinian as having become "wholly a tool of the Party". The Metropolitan of Moldavia, Irineu Mihălcescu, who had been elected to his position on November 29, 1939, was ill and in serious need of a young, energetic and capable person to help him rebuild the diocese, gravely affected by war damage. The vicar bishop Valeriu Moglan was old and could barely handle the administration of Spiridonia, a large hospital in Iaşi. In the spring of 1945, Metropolitan Irineu asked the Ministry of Religion to set up another post of vicar bishop for the Metropolitanate of Moldavia. Once the request was granted, Metropolitan Irineu, as bishop of the place, proposed Ioan Marina for election to the post. At this point Marina was still at St. George's, a widower for almost a decade, and the metropolitan knew him well, having had him as a student and having encountered him while he was a bishop's assistant at Râmnic and then a metropolitan's assistant at Craiova. At Metropolitan Irineu's proposal, the Holy Synod, in its July 30, 1945 session, after a canonical investigation and examination, approved Marina's election to the second, newly founded post of vicar bishop, at the Iaşi Metropolitan Cathedral, and accorded him the rank of a titular bishop, with the Titular see of Vaslui. On August 11, 1945, at Cetăţuia Monastery in Iaşi, the priest Ioan Marina was tonsured a monk, receiving the monastic name Justinian and being ordained an archimandrite as well. He was consecrated a bishop on Sunday, August 12, 1945, in the Iaşi Metropolitan Cathedral. He was consecrated by metropolitan Irineu and bishops Antim Nica of Cetatea Albă and Valeriu Moglan of Botoşăni. On August 16, 1947, the aged and sick Metropolitan Irineu retired from his position and Patriarch Nicodim named Justinian as locum tenens until a permanent successor was elected. On November 19, 1947, the Ecclesiastical Electoral College met at Bucharest, with Metropolitan Nicolae Bălan of Transylvania presiding (the Patriarch was resting at Neamţ Monastery). Justinian Marina was elected Metropolitan of Moldavia. He was enthroned on December 28, 1947, at the Iaşi Metropolitan Cathedral, during a Divine Liturgy celebrated by an assembly of bishops, priests and deacons, in the presence of members of the Holy Synod, of representatives of the central and local governments (two days before the Romanian People's Republic was proclaimed), and of numerous clergy and laymen. In the three years that he spent at Iaşi as vicar bishop and then Metropolitan of Moldavia, Justinian put in tremendous efforts to rebuild the diocese, heavily damaged by war and scorched by drought. He reorganised the economic section of the diocesan centre, so as to ensure better administration and control over resources, while he established clear objectives for the other sections (administrative and cultural). He restored the cathedral and the metropolitan's residence, as well as the nearby buildings, which had been marred by bullets and shells and left without windows, with cracked walls and holes in their roofs, and with the objects inside scattered and partly lost. He brought these buildings back into a well functioning state, including the diocesan candle factory, which had almost ceased its activity during the war. At the same time, he hired young, virtuous monks to serve at the cathedral, naming the Archimandrite Teoctist Arăpaşu to the post of ecclesiarch. A severe drought in 1946–47 affected Moldavia, adding to the misery left by the war. Metropolitan Justinian permitted the first procession featuring the coffin containing the relics of Saint Parascheva, kept at Iaşi since then. The relics wended their way through the drought deserted villages of Iaşi, Vaslui, Roman, Bacău, Putna, Neamţ, Baia and Botoşani Counties. The offerings collected on this occasion were distributed, based on Metropolitan Justinian's decisions, to orphans, widows, invalids, school cafeterias, churches under construction, and to monasteries in order to feed the sick, and old or feeble monks. On February 27, 1948, Patriarch Nicodim died at the age of 83 under conditions viewed as suspect by some historians. He left vacant the seat of Patriarch of All Romania. To head the church in these uncertain times, a man was sought who had a lucid and penetrating mind, an organising spirit, and who was young, sufficiently energetic to defend the Church from the attempts of the Communist regime to dismantle it.
Румыния православие шіркеуінің патриархы болып сайланды
1948 жылы 24 мамырда Бухарест қаласында өткен Ұлы шіркеу сайлау коллегиясы Юстиниан Марины Бүкіл Румыния патриархы етіп сайлады. Синодтың мәлімдемесінде оның «Ортодоксалыққа деген берілгендігі, осы уақытқа дейін тынбай қызмет етуі, халық пен шіркеу үшін жемісті еңбек етуі, әкелік мейірімділігімен көзге түсуі, өзіне жүктелген барлық міндеттерді орындауда Киелі Синод пен ел заңдарына нық бағынуы» көрсетілген. 1948 жылы 6 маусымда Парламент сарайының залында өткен тағылымдау рәсімінде және Бухаресттегі Жаңа Спиридон шіркеуіндегі орнату рәсімінде Патриарх Юстиниан өзінің патриархатының бағдарламасын ұсынды. Оның мақсаттары: дін қызметкерлерін православие рухында және заман талабына сай дайындау; румындық монастырь дәстүрін қайта жаңғырту; теологиялық білім беру жүйесін қайта ұйымдастыру; грек-католиктерді православиеге қайтару арқылы шіркеуді біріктіру (олардың ата-бабалары 1700 жылғы одақта одан шығып кеткен); барлық православие шіркеулерімен бауырластық қарым-қатынасты нығайту; басқа христиан шіркеулерімен экуменикалық байланыстарды дамыту және т.б. Патриарх Юстинианның грек-католик жамағатына жасаған шақыруына жауап ретінде 1948 жылдың 1 қазанында 37 грек-католик дін қызметкері мен архиерей Клуж қаласындағы спорт залында жиналып, «империалистік Римнен» бұдан былай нұсқау алмау ниетімен румын православие шіркеуіне өту туралы мәлімдеме жасады. Екі күннен кейін олардың өкілдері полиция күзетімен Бухарестте Киелі Синодқа келіп, православиеге қабылдауларын сұрады. Бұған дейін олардың басшысы, епископ Иулиу Хоссу оларды шіркеу қызметінен шеттету туралы шешім қабылдаған болатын. Империализмге жасалған сілтемеден көрініп тұрғанындай, бұл діни сипаттағы қадаммен қатар саяси мақсатқа да қызмет етті, суық соғыс аясында Румынияда Батысқа ықпал етуге мүмкіндік бермеді. 1948 жылдың 21 қазанында Ішкі істер министрлігі ұйымдастырған ірі халық жиналысы Алба-Юлияда өтті. Трансильванияның түкпір-түкпірінен келген 20 мың грек-католик дін қызметкерлері (оның ішінде Клуждағы мәлімдемеге қол қойғандар) мен жамағат мүшелері қатысты; олар Румыния православие шіркеуіне салтанатты түрде қабылданды.
The Great Ecclesiastical Electoral College, meeting in Bucharest on May 24, 1948, elected Justinian Marina Patriarch of All Romania. A statement of the Synod said that he had "shown himself worthy through his devotion to Orthodoxy, through his tireless ministry work until now, through a fruitful labour on behalf of the people and the Church, through a rather well known parental tenderness, showing through the fulfillment of all the tasks and duties which he was assigned an unflappable obedience toward the Holy Synod and the laws of the country". On June 6, 1948, at the investiture ceremony in the hall of the Palace of the Parliament and the installation ceremony in St. Spiridon the New Church, Bucharest, Patriarch Justinian presented the agenda of his patriarchate. Among his objectives were: to prepare the clergy in the spirit of Orthodoxy and of the demands of the times; to restore Romanian monasticism; to reorganise theological education; to reunite the Church by returning the Greek Catholics to Orthodoxy (their ancestors having left it in the Union of 1700); to strengthen brotherly relations with all Orthodox churches; to promote ecumenical relations with other Christian churches, etc. In response to Patriarch Justinian's call to Greek Catholic believers, on October 1, 1948, 37 Greek Catholic priests and archpriests assembled in a gymnasium in Cluj to sign a declaration that they would convert to the Romanian Orthodox Church, as they no longer wished to receive orders from "Imperialist Rome". Two days later, their emissaries presented themselves at Bucharest under police escort before the Holy Synod, asking to be received into Orthodoxy. Prior to that, they had been laicized by their superior, Bishop Iuliu Hossu. As evident from this reference to Imperialism, this was a political move as well as a religious one, fitting in with the Cold War and denying the West a possible leverage in Romania. On October 21, 1948, a large popular assembly took place at Alba Iulia, organised by the Interior Ministry. 20,000 Greek Catholic clergy (including those who had signed the declaration at Cluj) and laity from across Transylvania participated; they were solemnly received into the Romanian Orthodox Church.
Патриарх ретінде жеткен жетістіктері
Көптеген қиындықтарға қарамастан, Юстинианның 29 жылдық билігі кезінде бірқатар оқиғалар мен өзгерістер орын алды, бұл христиан әлемінде Румыния православиесінің беделін арттырып, оны бүкіл православиенің өкілі етті. 1948 жылдың 19-20 қазанында Киелі Синод Румыния Православ шіркеуінің ұйымдастырылуы мен жұмыс істеуін анықтайтын Жарғыны бекітті; бұдан былай он үш суфрагандық епархиясы бар бес метрополиттік, оған диаспора үшін екі румын епархиясы қосылды. 1950 жылы Киелі Синод алғаш рет бірнеше румын иерархтарын, монахтарын және діндарларын қасиетті деп жариялауға және Румыниядағы қасиеттілердің реликвиялары сақталған белгілі бір қасиеттілерге табынуды кеңейтуге шешім қабылдады. Олардың салтанатты түрде қасиеттілер қатарына қосылуы 1955 жылы өтті. Юстиниан Деалуда егдескен діни қызметкерлер мен монахтарға арналған, ал Вифоратада егдескен монахтар мен діни қызметкерлердің әйелдеріне арналған зейнеткерлер үйін салды. 1948 жылы православиелік теологиялық білім 1989 жылға дейін сақталатын принциптер бойынша қайта ұйымдастырылды: екі университет деңгейіндегі теологиялық институт (Бухарест және Сибиуде), сондай-ақ алты теологиялық семинария (Бухарест, Бузау, Неамц монастыры, Клуж, Крайова және Карансебесте) болды. Юстиниан басқа православие шіркеулерімен және басқа христиан шіркеулерімен байланысын сақтап келді. Синодальдық делегациялардың басшысы ретінде ол келесі православие шіркеулеріне сапарлады: орыс (бірнеше рет), грузин (1948), серб (1957), болгар (1953, 1966 және 1971), Константинопольдің Экуменикалық Патриархаты (1968), Александрия (1971) және Иерусалим (1975) шіркеулері, сондай-ақ Грекия шіркеуі (1963, 1971 және 1975). Өзара сапарлар арқылы ол Шығыс православие шіркеулерімен қарым-қатынас орнатты. Юстиниан Ехмиадзиндегі Армения католикосатына (1958 және 1966), Эфиопия шіркеуіне (1969 және 1971), Копт шіркеуіне (1969 және 1971) және Үнді православие шіркеуіне (1969) барды. Бірқатар ұлттық Рим-католик шіркеулерімен қарым-қатынас басталды және сақталды, олардың кейбіреулерін Юстиниан синодальдық делегациялардың құрамында барды: Австрия (1969), Германия (1970) және Бельгия (1972), Ежелгі католик шіркеуі және Англия шіркеуі (1966). Бұл шіркеулердің делегациялары да Патриарх Юстиниан мен оның шіркеуіне барып қайтты. 1961 жылы Румыния Православ шіркеуі Дүниежүзілік шіркеулер кеңесіне қайта қосылды және содан бері Еуропа шіркеулері конференциясы сияқты басқа да экуменикалық ұйымдарға қатысып келеді. Патриарх Юстиниан өзінің барлық пастырлық хаттарын, сөздерін және мақалаларын қамтитын 12 томдық «Әлеуметтік Апостолдық» (Бухарест, 1948–76) атты жинақты жариялады. Жаңа шіркеу журналдары пайда болды, ал ескілері жариялануын жалғастырды, сондай-ақ румындық православие қауымдастықтары шығарған бірқатар мерзімді басылымдар жарық көрді. Синодальдық Киелі кітап екі басылымда (1968 және 1975) қайта өңделді; Жаңа Келісім; көптеген басылымдарда барлық құлшыныс кітаптары; жоғары және семинариялық теологиялық білімге қажетті барлық оқулықтар; сондай-ақ епископтар, теология профессорлары және діни қызметкерлер жазған теологиялық немесе тарихи еңбектер сериясы, және докторлық диссертациялар жарық көрді. Юстинианның билігі кезінде 302 жаңа шіркеу салынды, 2345 шіркеу жөнделіп немесе қалпына келтірілді. Олардың 999-ы тарихи ескерткіштер, ал 128-і монастырлар, скиттер және басқа да монахтар қауымдастықтары болды. Жаңа шіркеулер де суреттелді, ал тағы 271 шіркеутің суреттері қалпына келтірілді.
Despite many difficulties, during the 29 years of Justinian's reign, a series of events and changes took place which greatly raised the prestige of Romanian Orthodoxy in the Christian world and made him a representative figure for all of Orthodoxy. On October 19–20, 1948, the Holy Synod approved the Statute that determined the organisation and functioning of the Romanian Orthodox Church; henceforth there would be just five metropolitanates, with thirteen suffragan dioceses, to which were added two Romanian dioceses for the diaspora. In 1950 the Holy Synod decided, for the first time, to canonize several Romanian hierarchs, monks and pious believers, and to generalize the cult of certain saints whose relics are found in Romania. Their solemn canonization took place in 1955. Justinian built a nursing home for elderly priests and monks in Dealu and for elderly nuns and priests' wives in Viforâta. In 1948, Orthodox theological education was reorganised along lines that would last until 1989: two university level theological institutes existed (at Bucharest and Sibiu), as well as six theological seminaries (at Bucharest, Buzău, Neamţ Monastery, Cluj, Craiova and Caransebeş). Justinian maintained links with the other Orthodox churches and with other Christian churches. At the head of synodal delegations, he visited the following Orthodox churches: Russian (several times), Georgian (1948), Serbian (1957), Bulgarian (1953, 1966 and 1971), the Ecumenical Patriarchate of Constantinople (1968), the Churches of Alexandria (1971) and Jerusalem (1975) and the Church of Greece (1963, 1971 and 1975). He began relations with Oriental Orthodox churches, through reciprocal visits. Justinian travelled to the Armenian Catholicosate at Echmiadzin (1958 and 1966), to the Ethiopian Church (1969 and 1971), to the Coptic Church (1969 and 1971) and to the Indian Orthodox Church (1969). Relations were begun and maintained with a number of national Roman Catholic Churches, some visited by Justinian at the head of synodal delegations: Austria (1969), Germany (1970) and Belgium (1972), with the Old Catholic Church and the Church of England (1966). In return, delegations from all these churches visited Patriarch Justinian and his church. In 1961 the Romanian Orthodox Church re entered the World Council of Churches and has since participated in other ecumenical organisations, such as the Conference of European Churches. Patriarch Justinian published 12 volumes entitled Apostolat social ("Social Apostolate", Bucharest, 1948–76), containing all his pastoral letters, speeches and articles. New church periodicals appeared, or old ones continued to be published, and a series of periodicals edited by Romanian Orthodox communities abroad. The synodal Bible was re edited, in two editions (1968 and 1975); the New Testament; all devotional books, each in multiple editions; nearly all textbooks needed for higher and seminarial theological education; and there appeared a series of theological or historic works written by bishops, professors of theology, and priests, as well as doctoral theses. During Justinian's reign, 302 new churches were built, 2345 others were repaired or restored. Of these, 999 were historic monuments, and of these 128 were monasteries, sketes and other monastic communities. The new churches were painted as well, while a further 271 churches had their paintings restored.
Кейінгі жылдар және өлім
Михаи Урзицаның айтуынша, патша тағына отырған кезінен бастап өмірінің соңына дейін "Патриарх Юстиниан шіркеуге тиген қиындықтарға қарсы тұруда шебер дипломат екенін көрсетті және Иеміздің үйіне жасалған шабуылдарды тойтаруға бар күшін салды. Ол дін қызметкерлері арасындағы бірлікті нығайтты, саяси тұтқынға алынған дін қызметкерлері мен түрмеден босатылған монахтарға көмек қолын созды, көптеген шіркеулер мен монастырларды қайта жаңартып, санкцияларға, қорқытуларға және тіпті бір кездері үй қамауына қарсы тұрды". Юстиниан 1959 жылғы 19 қарашадағы 410-шы жарлыққа қарсылық білдірді, онда жаңа монахтардың жасы кемінде 55-ке, ал монахтардың кемінде 50-ге жететіні талап етілді, осының салдарынан шамамен 5000 монах монастырьлардан шығарылды. Жауап ретінде Патриарх алты айға Драгославле скитіне күштеп жіберілді. Патриарх Юстиниан 1977 жылғы 26 наурызда 76 жасында ауыр сырқаттан соң, ұзақ ауруханада жатқаннан кейін қайтыс болды. Ол Бухаресттегі Раду Вода монастырының ішкі қабырғасында өзі үшін мұқият дайындаған қабірге жерленді (16 ғасырға жататын бұл монастырь 1969-1974 жылдары оның бастамасымен толықтай жөнделді). Патриарх қабырғаға орнатылған айқышқа мынандай жазуды жазуды өтінді: "Мен жақсы күрестің, иманды сақтадым, өмір жолымның соңына жеттім. Енді мені әділдіктің сыйлығы күтіп тұр, оны Раббым, әділ Төре, соңғы күні маған сыйлайды".
From his enthronement to his death, as Mihai Urzică writes, "faced with the adversities to which the Church was subjected, Patriarch Justinian proved himself an able diplomat and tried, as much as he could, to withstand the attacks launched against the house of the Lord. He maintained a close unity among the ranks of the clergy, he provided support for priests who were political detainees and monks released from prison and restored many churches and monasteries, resisting the sanctions, threats and even the house arrest to which, for a time, he was subjected". Justinian protested against Decree 410 of November 19, 1959, which ordered that new monks must be at least 55 years old and nuns at least 50, and due to which some 5,000 monastics were removed from their monasteries. In response, the Patriarch was forcibly sent to Dragoslavele skete for six months. Patriarch Justinian died on the evening of March 26, 1977, aged 76, after a painful illness and a long period of hospitalisation. He was laid to rest in the grave which he carefully prepared for himself in the interior wall of Radu Vodă Monastery, Bucharest (the monastery, dating from the 16th century, had been extensively renovated during 1969–1974, on his initiative). On the cross fixed into the wall, the Patriarch asked that the following inscription be engraved: "I fought the good fight. I guarded the faith. I have reached the end of life's road. From now on, the reward of righteousness awaits me; the Lord, the righteous Judge shall give it to me on that day".