Нинан Эдвардс: Иллинойс саяхаты мен саяси өмірі

Кіріспе

Американдық саясаткер (1775-1833)

Ниниан Эдвардс (17 наурыз 1775 - 20 шілде 1833) – американдық саяси қайраткер, Иллинойс штатында белгілі болды. Ол 1809 жылдан Иллинойс территориясы мемлекеттік мәртебе алғанға дейін, 1818 жылға дейін аталмыш территорияның бірінші және жалғыз губернаторы қызметін атқарды. Содан кейін 1818 жылдан 1824 жылға дейін Иллинойс штатынан АҚШ Сенатына сайланған алғашқы екі сенатордың бірі болды, ал 1826 жылдан 1830 жылға дейін Иллинойс штатының үшінші губернаторы болды. Жекелеген коалициялар партиялардан гөрі ықпалды болған дәуірде Эдвардс шекаралық Иллинойс саясатындағы екі басты топтың бірін жетекшілік етті. Мэриленд штатында дүниеге келген Эдвардс саяси мансабын Кентуккиде бастады, онда ол заң шығарушы және судья болып жұмыс істеді. 1808 жылы Кентукки Жоғарғы Сотының төрағасы болып тағайындалды, ол кезде бұл Кентуккидегі ең жоғары сот еді. 1809 жылы АҚШ Президенті Джеймс Мэдисон оны жаңа құрылған Иллинойс территориясын басқаруға тағайындады. Ол үш мерзім бойы осы лауазымда болды, территорияның демократиялық "екінші дәрежедегі" үкіметке, содан кейін 1818 жылы штатқа айналуына бақылық жасады. Иллинойс штатының Бас Ассамблеясы сессияның екінші күнінде Эдвардсты АҚШ Сенатына сайлады, бірақ бәсекелестермен болған қақтығыстар оның саяси беделіне нұқсан келтірді. Эдвардс 1826 жылы күтпеген сайлауда Иллинойс штатының губернаторы болып сайланды. Эдвардстың басшылығында штаттық банк регламенттері бойынша заң шығарушы органмен келіспеушіліктер болды, сондай-ақ үндістерді қоныстандыру мәселесі де көтерілді. Губернатор немесе аумақтық губернатор ретінде ол 1812 жылғы соғыста және Виннебаго соғысында екі рет Иллинойс жасақтарын жергілікті американдықтарға қарсы жіберді, сондай-ақ жергілікті американдықтардың жерін беру туралы шарттарға қол қойды. Эдвардс 1830 жылы өкілеттігі аяқталғаннан кейін жеке өміріне қайтып келді және екі жылдан кейін холерадан қайтыс болды.

Ерте өмір

Ниниан Эдвардс 1775 жылы Мэриленд штатының Монтгомери округіндегі белгілі Эдвардс отбасында дүниеге келді. Оның анасы Маргарет Билл Эдвардс, жергілікті танымал отбасынан шыққан. Әкесі Бенджамин Эдвардс Мэриленд штатының Делегаттар палатасында, АҚШ Конституциясын ратификациялау жөніндегі Мэриленд штатының конвенциясында және АҚШ Өкілдер палатасында екі айға жуық бос орынды толтырды. Ниниан жеке репетиторлардың білімін алды, солардың бірі болашақ АҚШ Бас прокуроры Уильям Уирт болды. 1790-1792 жылдары Дикинсон колледжінде оқыды, бірақ бітірмеді, заңгерлік мамандыққа оқу үшін колледжден шықты. Оның ұлы Ниниан Вирт Эдвардс кейіннен Эдвардстың Дикинсонда медицинаны оқыған кезін еске алды, ол кейінірек өмірінде көп көңіл бөлген сала. 1794 жылы, 19 жасында Эдвардс Кентукки штатының Нельсон округіне көшіп, отбасылық жерді басқаруға кірісті. Ол бизнес және басшылыққа қабілетті екенін көрсетті және көп ұзамай Кентукки штатының Өкілдер палатасына сайланды, тіпті дауыс беруге құқығы болмаса да. 1802 жылы милицияда майор шеніне ие болды. 1803 жылы Кентукки штатының Расселвилл қаласына көшіп, бірнеше мемлекеттік лауазымды атқарды: 1803 жылы округтік сот судьясы, 1804 жылы президенттік сайлаушы (Томас Джефферсонқа дауыс берді) және Кентукки апелляциялық сотының судьясы, соңынан бас судьясы болды, ол кезде Кентуккидің жоғарғы соты еді. 1806 жылы Жоғарғы сотқа қабылданып, 1808 жылы басшылыққа ие болды. Жақсы білімді, жер иесі аристократ Эдвардс табиғи көшбасшы бейнесін қасады. Томас Форд оның 18 ғасырдың джентльмені сияқты киінгенін, тіпті осы модалар сәннен шыққаннан кейін де, көпшілік алдындағы сөйлеуі көркем тілмен ерекшеленгенін жазады. Эдвардс Кентуккиде, кейін Иллинойс штатында саясатты бақылаған таңдаулы топқа саналы түрде қосылды. 1803 жылы Расселвиллде Эдвардс Мэрилендтен келген туысы Эльвира Лейнге үйленді. Тағайындалған кезде 34 жаста болған Ниниан Эдвардс Иллинойс штатын немесе аумағын басқарған ең жас адам болды. Иллинойстың алғашқы губернаторларының көпшілігі құл иелері болды, Эдвардс та олардан ерекшеленбеді. 1812 жылы Эдвардс "бірнеше жас, жұмысқа жарамды қара нәсілді ерлер мен әйелдерді" сатуға ұсынды. Кейіннен ол Миссуриде жұмыс істеу үшін "жалдамалы қызметшілерін" жалдап, қосымша табыс тапты. 1814 жылы ол "қазіргі уақытта Стей Гарридің иелігіндегі Уоллес есімді мулат құлымын, Женевье, Миссури аумағындағы Теодор Хантқа саттым". 1815 жылы ол "мулат баласын" 400 долларға сатуға тырысты. Жаңа аумақтық губернатор 1809 жылдың 11 маусымында қызметке кірісті. Бастапқыда Эдвардс партиялық бағыттан аулақ болуға тырысты, бірақ көп ұзамай фракциялардың оның лауазымды адамдарды тағайындау және мемлекеттік жұмыстарды бөлу билігінің сөзсіз салдары екенін түсінді. Бірінші партиялық жүйе ұлттық саясатты анықтап тұрғанмен, федералист және республикалық партиялар шекарадағы Иллинойста орнықпады. Керісінше, фракциялық адалдық тұлғамен, туыстық және отаршылдық қызмет сияқты жеке байланыстармен, әсіресе меценаттық бөлумен қалыптасты. Аумақтық жылдардың басында Эдвардс пен судья Джесси Б. Томас айналасында екі қарсыласты фракция пайда болды. Бұл екі фракция Иллинойстың саяси ландшафтын территория ретінде және алғашқы бірнеше жыл бойы қалыптастырды.

Ninian Edwards was born in 1775 to the prominent Edwards family in Montgomery County, Maryland. His mother, Margaret Beall Edwards, was from another prominent local family. His father Benjamin Edwards served in the Maryland House of Delegates, in Maryland's state ratifying convention for the U. S. Constitution, and in the United States House of Representatives, filling a vacant seat for two months. Ninian was educated by private tutors, one of whom was the future U. S. Attorney General William Wirt. He attended Dickinson College from 1790 to 1792 but did not graduate, leaving college to study law. His son Ninian Wirt Edwards wrote later that Edwards spent some of his time at Dickinson reading medicine, a field to which he devoted considerable time in his later years. In 1794, at the age of 19, Edwards moved to Nelson County, Kentucky to manage some family land. He showed a great aptitude for business and leadership and was soon elected to a seat in the Kentucky House of Representatives, before he was even eligible to vote. In 1802 he was awarded the rank of major in the militia. In 1803 he moved to Russellville, Kentucky, and won a succession of public offices: circuit court judge in 1803, presidential elector in 1804 (voting for Thomas Jefferson), and judge and finally chief justice of the Kentucky Court of Appeals, which at the time was Kentucky's highest court. He joined the high court in 1806 and won the leadership position in 1808. A well educated landowning aristocrat, Edwards deliberately cultivated the image of the natural leader. Thomas Ford writes that he continued to dress like an 18th century gentleman long after such fashions had gone out of style, and that his public speaking was marked by showy eloquence. Edwards consciously positioned himself in the select class of men who dominated Kentucky and, later, Illinois politics. In 1803 in Russellville, Edwards married Elvira Lane, a relative from Maryland. Only 34 years old at the time of his appointment, Ninian Edwards is the youngest man ever to govern Illinois as either a state or a territory. Most of Illinois' early governors were slaveowners, and Edwards was no exception. In 1812, Edwards offered for sale, "several likely young negro men and women." Later, he made extra income by renting some of his "indentured servants" out for labor in Missouri. In 1814, he "sold my mulatto boy slave named Wallace now in possession of Harry of Ste. Genevieve Missouri Territory to Theodore Hunt. In 1815, he was seeking to sell his "Mulatto Boy" for $400. The new territorial governor was sworn in on June 11, 1809. At first Edwards tried to avoid partisanship but soon found that faction was an inevitable result of his power to appoint officials and distribute government jobs. Although the First Party System continued to define national politics, the Federalist and Republican Parties never took hold in frontier Illinois. Rather, factional loyalties were created by personality, personal bonds such as kinship and militia service, and especially the distribution of patronage. In the early territorial years, two rival factions grew up around Edwards and Judge Jesse B. Thomas. These two factions formed Illinois' political landscape during its time as a territory and for its first several years of statehood.

Демократиялық үкімет

Эдвардс үш мерзім бойы губернаторлық қызметін атқарып, Иллинойс территориясындағы қатысушылық үкіметті кеңейту үшін өзінің зор өкілеттерін беруге дайын екенін көрсетті. 1812 жылға дейін Иллинойс бірінші дәрежелі территория болып саналғанда, Эдвардс округтік және жергілікті лауазымдарға тағайындауға кең өкілеттіктерге ие болды; алайда, ол тағайындаулар жасағанда жергілікті халықтың пікірін барынша ескеруді қалыпты жағдайға айналдырды, көбінесе жергілікті тұрғындар қол қойған петицияларға мән берді. Бір кезде ол әскери бөлімдердің офицерлерін өздері сайлауға тырысты, бірақ бұл саясатты тиімсіз деп санап, көп ұзамай бас тартты. 1812 жылы Эдвардс Конгрессті 1787 жылғы Жарлықтағы жер иелеріне ғана дауыс беру құқығын шектеу туралы ережені өзгертуге көндірді. Жалған сатылған жерлерге байланысты ұзаққа созылған даулардың салдарынан, Иллинойс шекарасындағы азаматтардың өте азы ғана талаптарға сай келді. Эдвардстың ұсынысымен Конгресс Иллинойс территориясына барлық ақ нәсілді еркектерге сайлау құқығын берді, бұл сол кездегі АҚШ-тың ең демократиялық территориясы болды. Сәуір айында Эдвардс екінші дәрежелі үкіметке өту туралы референдум өткізді, бұл Иллинойс халқына заң шығарушы орган мен Конгресске дауыс беру құқығы жоқ делегатты сайлауға мүмкіндік берді. Референдум сәтті аяқталды, ал қазан айында өткен сайлауларда Шадрак Бонд Иллинойстың алғашқы конгресс делегаты ретінде Вашингтонға жіберілді.

1812 жылғы соғыс

Эдвардс Иллинойс штаты 1812 жылғы соғыс кезінде шайқас ошағына айналғанда губернатор болып ұзақ қызмет етпеді. 1810 және 1811 жылдары Иллинойс отаршылары мен үндістер арасындағы қарым-қатынас бүкіл аумақта нашарлады. 1811 жылдың маусым айына қарай губернатор Эдвардс бірнеше блокхаустар салуды бұйырды және үш милиция жасағын шақыртты. Бұл әрекет 1811 жылдың 2 маусымында Иллинойс штатының Покахонтас қаласынан солтүстік-шығысқа қарай шамамен 3 шақырым жерде болған қастандықтан туындаған шиеленістің салдары болды. Үш потаватоми үндісі үйге шабуыл жасап, жиырма жасар Илайджа Кокс пен оның кіші қарындасы Ребекканы тапты. Олар Илайджаның басын шауып, жүрегін алып кетті. Осаге тайпасына жасалған сәтсіз шабуылдан кейін, шабуылдаушылар ақша іздеп жүрді. Олар Ребекканы тұтқынға алып, үйін тонап, солтүстікке, үндістер мекендейтін жерге бет бұрды. Спрингфилдтен оңтүстікке қарай құтқаруға жіберілген милиция Ребекканы аман қалды. Айдың соңына дейін соғыстың тұтандыруына себеп болған тағы бір қақтығыс болды. 1811 жылдың 20 маусымында қазіргі Төменгі Алтон қаласында бес меномини үндісі екі жергілікті тұрғын, Прайс пен Эллиске жақындады. Прайс үндістердің достық ниетпен келгенін ойлап, оларды лагерьге кіргізді. Айынышты жағдай, Прайс қаза тапты, ал Эллис Вуд-Ривер қонысына атпен қашып құтыла алды. Бұл кісі өлтірулер шекарадағы отбасыларды үрейге батырып, аймақтағы одан да көп кісі өлтіру мен қырқындар туралы негізсіз әңгімелерге орын берді. Бұл қорқыныш кем дегенде бір үнді басшысының өліміне әкелді. Потаватомидің бес адамы Алтон қаласынан өзен бойымен келе жатқанда, паром операторы Майкл Сквайрс оларды көріп қалды. Олар тым жақын келгенде, ол оларға оқ атты. Губернатор Эдвардс бейбітшілікті сақтау үшін дереу әрекет етіп, милицияға "Иллинойс өзенінің жағалауынан басталатын, бірін-бірінен шамамен 20 миль қашықтықта орналасқан блокхаустар тізбегін салуды" және олардың арасында жеткілікті күш бөліп, күнделікті бір блокхаустан екіншісіне барлау жүргізуді бұйырды. Осы жаңа блокхаустардың ең маңыздысы 1812 жылдың жазында полковник Уильям Рассел салған және губернатордың құрметіне Эдвардс лагері деп аталды, бірақ ол көбінесе Форт Рассел деп танылды. Оның маңыздылығы Миссисипи және Каскаскиа өзендері арасындағы стратегиялық орналасуында болды. Губернатор Эдвардс фортта көп уақыт өткізді, бірақ милицияның бас қолбасшысы болғанымен, оның әскери тәжірибесі немесе үндістер туралы білімі аз болды. Соғыс жариялануы және 1812 жылғы Форт Дирборн шайқасы Эдвардсты аймақтағы потаватоми және кикапу тайпалары оңтүстікке шабуыл жасауға дайындалып жатқанына сендірді. Бұл болжам 1812 жылдың тамыз және қыркүйек айларындағы үндістердің шабуылдары тоқтағаннан кейін туды. Күдікпен қаралатын нысана - Пейрия, Иллинойс, онда кикапу, потаватоми және пианкашо тайпалары көптеп жиналған және жақында американдық қоныстарға сәтсіз шабуылдар жасаған. Эдвардс аумақтан тыс көмекке үміттенбеді және тек өзінің күштеріне сүйенді. Эдвардс Миссисипи мен Уабаш өзендері арасында 2000-ға жуық ересек еркек азамат бар екенін, ал Пейрияда бірнеше күн ішінде 1000-нан астам үнділер жинала алатынын есептеді. Милиция құру үшін Эдвардс өз қаражатын милиция еріктілеріне төлем жасауға уәде берді. Бас қолбасшы ретінде Эдвардс Эдвардсвилл маңында 350 атты рейнджер мен еріктілерді жинады және Пеорияға жеке басқарылатын экспедиция ұйымдастырды. Оның штабында аумақтың ең беделді азаматтары болды: аумақтық хатшы Натаниел В. Поуп, Бенджамин Стивенсон, болашақ Иллинойс губернаторы Томас Карлин, сондай-ақ Уильям, Элиас және Нельсон Ректорлар. Топ екі кішігірім полкке бөлінді, біреуін полковник Стивенсон, екіншісін Ректордың бір бауыры басқарды. Эдвардс және оның армиясы 18 қазан күні 1812 жылы Эдвардсвиллден Форт Расселден Пеорияға аттанды. Логан округіне өткеннен кейін Эдвардс армиясы қазіргі тұз ағысы маңындағы екі тасталған кикапу ауылына тап болды, бұрын Сангамон өзенінің тұзды саласы деп аталған. Полк жергілікті суреттерді тапты, олардың кейбіреулері американдық қоныстанушылардың басын алуды бейнелейді. Полк екі тасталған ауылды өртеп жіберді. Сангамон өзені бойындағы екі кикапу ауылын өртеп жібергеннен кейін, милиция Пеорияға шабуыл жасады. Армия шабуылға дайындалып жатқан ауыл Пеория көлінің басында жақында салынған және пианкашо және кикапу үндістерімен, әсіресе басшысы Пемватоме басқарылатын жер еді. Таң атқанда армия шабуылға көшті. Эдвардс үндістер ауылына ойсыратып соққы берді. Эдвардс армиясы сексен жылқыны, соның ішінде Сент-Клер округінен жақында ұрланған жылқыларды, күміс әшекейлерді, 200 мыс қазанды, мылтықтарды және Миссуриден келген О’Нил отбасының әйелдері мен балаларына тиесілі деп саналатын алты бас шашын тәркіледі. Эдвардс шабуылда шамамен отыз үндінің қаза тапқанын есептеді, бірақ кейінірек кикапудан алынған мәліметтер бұл сан сексенге жуық екенін көрсетті. Қысқа науқан барысында бірнеше ауыл өртенді және ондаған адам қаза тапты, ал 31 қазан күні 1812 жылы Эдвардсвиллге оралды. Шабуыл Пеория ауылының тұрғындарын және АҚШ үкіметін ашуландырды, өйткені ол Текумсе соғысына қосылмаған және АҚШ мүдделеріне достық көзқараспен қараған Блэк Партидж және Гомоға адал үндістерге қарсы жүргізілді. Капитан Томас Крейг басқаруымен жасалған екінші шабуыл Пеориядан көптеген француз қоныстанушыларын және потаватомилерді өлтірді. 1813 жылы Иллинойс және Миссури милициясы Бенджамин Ховард басқаруымен АҚШ әскерлерімен бірігіп, Пеориядан барлық үндістер ауылдарын қуды және Форт Кларк құрды. Эдвардстың әрекеттері АҚШ-қа достық қарым-қатынаста болған үндістерді ашуландырды. Ниннан Эдвардс Мэдисон әкімшілігінің сенімін жоғалтқаннан кейін соғысты Кентуккиде күтіп отырды. Алайда, ол 1812 және 1815 жылдары екінші және үшінші мерзімге аумақтық губернатор болып қайта тағайындалды, сонымен қатар 1815 жылғы Портаж-де-Сиу келісімдерінің үш АҚШ өкілінің бірі болып тағайындалды.

Edwards had not been governor long when Illinois became the scene of fighting during the War of 1812. Relations between Illinois settlers and Native Americans worsened throughout the territory during 1810 and 1811. By June 1811, Governor Edwards ordered the construction of a series of blockhouses and called out three companies of militia. This action was the result of tensions that were created from a brutal murder that occurred on June 2, 1811, at a settlement cabin two miles northeast of Pocahontas, Illinois. Three Potawatomi Natives stormed the home and found twenty year old Elijah Cox and his younger sister, Rebecca. The assailants sliced the scalp from Elijah and removed his heart. The raiding party was looking for money after a failed raid on the nearby tribe of Osage. The men captured Rebecca, robbed the home and set out north for tribal controlled lands. A militia was sent to intercede and rescued Rebecca shortly south of Springfield. One more violent interaction occurred prior to the end of the month to stoke the flames of war. On June 20, 1811, in what is now Lower Alton, five Menominee Natives approached two locals, Price and Ellis. Price, believing the Natives to be friendly allowed them into their camp. Unfortunately, Price was killed; Ellis was able to escape on horse to the Wood River settlement. These murders brought panic to frontier families and fueled unfounded rumors of more murder and mayhem in the territory. This fear did result in the death of at least one Native chief. A group of five Potawatomi Natives were traveling down river at Alton when they were viewed by Michael Squires, a ferry operator. He opened fire on the group when they approached too closely. Governor Edwards acted quickly to attempt to maintain peace, ordering the militia to “erect a chain of block houses in advance of the settlements at about twenty miles from each other commencing on the bank of the Illinois River, and a sufficient force to be distributed among them, with orders to scout from one to another every day.” The most prominent of these new blockhouses was constructed during the summer of 1812 by Colonel William Russell and named Camp Edwards in honor of the Governor, although it would commonly be known as Fort Russell. Its importance was due to its strategic location between the Mississippi River and Kaskaskia River. Governor Edwards spent considerable time at the fort, and while he was the commander in chief of the militia, he had very little military expertise or Native American knowledge. The declaration of war and the Battle of Fort Dearborn in 1812 convinced Edwards that Potawatomi and Kickapoo in the territory were preparing to launch a major attack on the southern settlements. This assumption followed the Natives' stalled offensive of August and September 1812. The suspected target was Peoria, Illinois, where Native American tribes – Kickapoo, Potawatomi, and Piankashaw – had assembled in large numbers, and from where they recently undertook failed raids on American settlements. Edwards lacked assistance from outside the territory and instead relied on his own resources. Edwards estimated there were no more than 2,000 adult white males between the Mississippi and Wabash Rivers, while there were more than 1,000 Native tribesmen able to assemble at Peoria in a matter of days. In order to establish a militia, Edwards pledged his own resources to assure payment to militia volunteers. In his capacity as commander in chief, Edwards gathered 350 mounted rangers and volunteers near Edwardsville and personally led an expedition north to Peoria. His senior staff included many of the territory's most prominent citizens. These included Nathaniel W. Pope, territorial secretary, Benjamin Stephenson, Thomas Carlin, future Illinois Governor, and William, Elias, and Nelson Rector. The company was divided into two smaller regiments, one commanded by Stephenson acting as Colonel, the other by a Rector brother. Edwards and his army departed Fort Russell from Edwardsville on October 18, 1812. After crossing into Logan County, Edwards’ army encountered two deserted Kickapoo villages near present day Salt Creek, formerly known as the Saline Fork of the Sangamon River. The regiment discovered native artwork, some of which depicted the scalping of American settlers. The regiment burned both abandoned villages. After burning the two Kickapoo villages on the Sangamon River along the way, the militia advanced on Peoria itself. The village the army was preparing to attack was recently developed at the head of Peoria Lake and inhabited by Piankashaw and Kickapoo Natives likely led by Chief Pemwatome. At dawn, the army advanced. Edwards inflicted a devastating defeat to the Native American village. Edwards’ army seized eighty horses, some recently stolen from Saint Clair County, silver ornaments, 200 brass kettles, guns, and six scalps believed to belong to the women and children of the settler O’Neal family from Missouri. Edwards estimated that approximately thirty Native peoples were killed in the raid, although later estimates from the Kickapoo suggested the number was closer to eighty. All told, the short campaign burned several villages and inflicted dozens of casualties before returning to Edwardsville on October 31, 1812. The attack angered both the Peoria villagers and the U. S. government because it had been carried out against Native Americans loyal to Black Partridge and Gomo, two leaders who had not joined Tecumseh's War and were considered friendly to U. S. interests. A second attack under Captain Thomas Craig killed a large number of French settlers from Peoria as well as Potawatomi. In 1813, Illinois and Missouri militia joined a force of United States infantry under Benjamin Howard to drive all Native American villagers away from Peoria and establish Fort Clark. Edwards' actions alienated those Native Americans friendly to the U. S. in the region. Ninian Edwards, having lost the confidence of the Madison administration, waited out the war in Kentucky. However, he was reappointed to a second and then a third term as territorial governor in 1812 and 1815, and he was also named one of the three U. S. negotiators of the Treaties of Portage des Sioux in 1815.

Екінші және үшінші мерзімдер

Территориялық губернатор болған тоғыз жыл ішінде Эдвардс егіншілік, жермен айналысу, сондай-ақ sawmills, grist mills және дүкендерге инвестиция салу сияқты бірнеше табысты кәсіптер арқылы көп ақша тапты. Эдвардстың Джесси Б. Томаспен саяси бәсекелестігі губернаторлық қызметінің соңына дейін жалғасты. Эдвардс, көптеген заң шығарушылармен бірге, аумақтың судьяларын белсенділіксіздігі үшін сынады. Олардың шағымдары судьялардың сот отырыстарын жеткілікті жиі өткізбеуі және аумақтан тым көп уақыт кетіп жүруі болды. 1814 жылы заң шығарушы орган аумақтың сот жүйесін реформалау туралы заң жобасын қабылдады. Судьялар бұл заңға наразылық білдіріп, олардың заң шығарушы органның қарауына бағынбайтындарын мәлімдеді. 1815 жылы Конгресс бұл мәселені шешіп, Эдвардс пен заң шығарушы органды қолдаған заң қабылдады. 1817 жылдың желтоқсанында Эдвардс өзінің одақтасы Дэниел Поп Кук бастаған штаттық қозғалысқа жауап ретінде заң шығарушы органға Иллинойс штатын Одаққа қабылдау туралы өтініш беруді ұсынды. Ол сондай-ақ, стандартты тәжірибе бойынша, аумақтың халқын санауды ұсынды, бірақ заң шығарушы орган бұл ұсынысты қабылдамады. Заң шығарушылар, әсіресе құлдыққа қарсы болғандар, кез келген кешігу Миссури штатының Иллинойс штатынан бұрын штаттық мәртебе алуына мүмкіндік береді деп қорқып, ал Миссури құлдар мемлекеті болғандықтан, бұл Конгресте үлкен дау-дамағұл тудырып, Иллинойстың қабылдануын одан да кешіктіруі мүмкін деп ойлады. Иллинойс еркін штат екенін Конгреске көрсету үшін, заң шығарушы орган 1818 жылдың қаңтарында Иллинойс штатындағы де-факто құлдыққа жататын "шартты қызметкерлер" жүйесін жоюды және Иллинойс штатының болашақ Конституциясы оны қайта орнатуына тыйым салуды көздейтін заң жобасын қабылдады. Губернатор Эдвардс заң жобасын қайта қарау үшін заң шығарушы органға қайтарды, бірақ ол ешқашан түзетілген жоқ. Ол конституциялық негіздермен наразылық білдірді, бірақ ол өзінің бірнеше құлдардың иесі болғандықтан мүдделер қақтығысына тап болды. Эдвардс территориялық губернатор болып қызмет еткен кезеңде Иллинойс халқы үш еседен астам өсті, 1810 жылы 12 282 адамды құраса, 1818 жылы 40 258 адамға жетті (сол жылы халық санағы жүргізілді). Халқының саны 60 000-ға жетпеді, бірақ Иллинойс тұрғындары мен Конгресс жаңа штат үшін Солтүстік-Батыс жарлығында белгіленген қажетті өсім жалғасады деп күтті.

During his nine years as territorial governor, Edwards made a good deal of money through several profitable ventures, including farming, land speculation, and investment in sawmills, grist mills, and stores. Edwards' political rivalry with Jesse B. Thomas continued for the rest of his time as governor. Edwards, along with much of the legislature, criticized the territory's judges for their inactivity. Among their complaints were that the judges did not hold court often enough and spent too much time absent from the territory. The legislature passed a bill in 1814 to reform the territory's judicial system. The judges refused to acknowledge the act, claiming that they were outside the jurisdiction of the legislature. In 1815 the issue was resolved by Congress, which passed a law supporting Edwards and the legislature. In December 1817, Edwards, responding to a movement for statehood led by his ally Daniel Pope Cook, recommended to the legislature that Illinois apply for admission to the Union. He also recommended that a census first be taken of the territory, a standard practice, but the legislature rejected this. Legislators, particularly those opposed to slavery, feared that any delay would allow Missouri to apply for statehood before Illinois, and that since Missouri was a slave state, this would cause so much turmoil in Congress that it would delay Illinois' admission even longer. In order to emphasize to Congress that Illinois would be a free state, the legislature passed in January 1818 a bill that would both abolish Illinois' "indentured servant" system of de facto slavery, and prohibit Illinois' future Constitution from reinstating it. Governor Edwards issued his only veto to send the bill back to the legislature, and it was never revised. He made his objections on constitutional grounds, but he also had a conflict of interest as the owner of several enslaved people himself. During Edwards' terms as territorial governor, Illinois' population more than tripled, from 12,282 in 1810 to 40,258 in 1818 (a census was finally conducted later that year). The population did not meet the 60,000 threshold the Northwest Ordinance required for a new state, but both Illinoisans and Congress expected continued growth.

Сенаттық мансап

Иллинойс штат болу жолына жылдам түсті. Оның конституциясы 1818 жылдың тамызында аяқталды; қыркүйекте сайлаулар өтті; қазан айында Каскаскияда бірінші Бас Ассамблея жиналды. 6 қазанда Ниниан Эдвардс қызметтен шеттеді, ал Шадрак Бонд Иллинойс штатының бірінші губернаторы болып тағайындалды. Келесі күні жаңа штат заң шығарушы органы Иллинойс штатынан АҚШ Сенатына екі мүше сайлады. Эдвардс бірінші дауыс беруде шапшаң сайланды; оның қарсыласы Томас төртінші дауыс беруден кейін ғана сайланды. Эдвардс пен Томас өз мерзімдерін анықтау үшін құда түсті: Томас Сенаттың II класына енгізілді және 1823 жылға дейін қызмет ете алатын болды, ал Эдвардс III класына енгізілді және 1819 жылдың ақпан айында қайта сайлануға түсуге тиіс болды. Эдвардс пен Томас Конгресс Иллинойс конституциясын ресми ратификациялап, 25 қарашада Одаққа қабылдауын күтуі керек еді. 3 желтоқсанда екі сенатор ресми отырысқа қатысты, Эдвардстың бірінші мерзімінде үш ай ғана қалды. Эдвардстың қайта сайлануы қиын болды. Төрт айдың ішінде ол 1818 жылы оған дауыс берген Томасқа адал Бас Ассамблея мүшелерінің уақытша қолдауын жоғалтты. Ол Томас жақтасы Майкл Джонсты 23-19 есебімен аз айырымымен жеңді. Бұл Томасқа адал, ықпалды Мемлекеттік хатшы Элиас Кейннің ықпалынан болуы мүмкін. Конгресс мүшелерінің көпшілігі сияқты, сенатор Эдвардс Демократиялық-Республикалық партиясының мүшесі болды. Екінші мерзімі аяқталғанда, ол Эдвардс қызметтен кеткеннен кейін Ұлттық Республикашыларға айналатын Адамс-Клей фракциясына қосылды. Эдвардс 1820 жылы Томас демеушілік еткен Миссури келісіміне қолдау көрсетті. Ол федералды жерлерге бағаны төмендету туралы заңға қарсы дауыс берді, бұл Эдвардс пен өкіл Дэниел Поуп Куктың үйде сынға ұшырауына себеп болды. 1821 жылдың 6 мамырында Кук Эдвардстың қызы Джулияға үйленді. Ниниан Эдвардс «Вашингтон Республикашы» газетінде «А. Б.» псевдонимімен АҚШ Қаржы министрі Уильям Х. Кроуфордты сынаған бірнеше мақала жазды. Эдвардс Кроуфорд 1821 жылы Иллинойс штатының Эдвардсвилл банкінің құлауын білгенін, бірақ одан федералдық қаражатты шығармағанын мәлімдеді. Эдвардс Кроуфордтың қарсыластарының ешқайсысы оның айыптауларын қолдауға дайын емес екенін және оның айғақтайтын дәлелдерін ұсына алмағанын анықтады. 1824 жылдың 4 наурызында ол Мексикаға бірінші АҚШ министрі ретінде тағайындалған жұмысына кірісу үшін Сенаттан кетті. Жаңа лауазымына жол тартқанда Эдвардс «А. Б. қастандығы» туралы арнайы палата комитетінің алдында куәлік беру үшін Вашингтонға қайтарылды.

Illinois quickly proceeded along the steps to statehood. Its constitution was finished in August 1818; elections were held in September; and in October, the first General Assembly met in Kaskaskia. On October 6, Ninian Edwards stepped down, and Shadrach Bond was inaugurated as Illinois' first governor. The following day the new state legislature voted for Illinois' two members of the U. S. Senate. Edwards was quickly chosen on the first ballot; his rival Thomas was only elected after the fourth. Edwards and Thomas then drew straws to determine their respective terms: Thomas was placed in Class II of the Senate and could serve until 1823, while Edwards was placed in Class III and had to face reelection in February 1819. Edwards and Thomas still had to wait for Congress to formally ratify Illinois' constitution and admission to the Union, which it did on November 25. On December 3 the two senators were finally seated, leaving Edwards with a mere three months in his first term. Edwards' re election was more difficult. In four months he had lost the temporary support of Thomas' allies in the General Assembly who had voted for him in 1818. He narrowly defeated Thomas partisan Michael Jones by a vote of 23–19. This may have been due to the influence of the powerful Secretary of State Elias Kane, a Thomas ally. Like most members of Congress during the Era of Good Feelings, Senator Edwards sat as a member of the Democratic Republican Party. As his second term drew on, he joined the Adams Clay faction that would develop into the National Republicans after Edwards left office. Edwards voted for the Missouri Compromise in 1820, a bill that Thomas sponsored. He voted against a law reducing prices for federal land, which made both Edwards and Representative Daniel Pope Cook targets of criticism at home. On May 6, 1821, Cook married Edwards' daughter Julia. Ninian Edwards caused trouble for himself when he wrote several articles in the Washington Republican under the pseudonym "A. B." that attacked U. S. Treasury Secretary William H. Crawford. Edwards alleged that Crawford had known of the impending failure of Illinois' Bank of Edwardsville in 1821, but had not withdrawn federal money from it. Edwards found that none of Crawford's rivals was willing to support his charges, and he was unable to produce corroborating evidence. He resigned his Senate seat on March 4, 1824, to take a job he wanted as the first United States Minister to Mexico. While en route to his new position, Edwards was called back to Washington to testify before a special House committee concerning the "A. B. Plot".

1826 жылғы сайлау

Иллинойсқа оралғанда Эдвардс беделсіз саясатшы болып көрінді. Ол енді оны АҚШ Сенатына қайта сайлауға мүмкіндік беретін Бас Ассамблеядағы адал коалициядан айырылды. "А. Б. Планындағы" әрекеттерінен кейін ол президент Адамстың құрметін жоғалтты; сондықтан ол тағы бір федералдық тағайындауды күте алмады. Ниниан Эдвардс Джексонды ешқашан сынаған жоқ, бірақ Адамс-Клей республикалық сенатор ретінде ол Джексонның өсіп келе жатқан коалициясының құрамына кірген жоқ. Джексондықтар Эдвардстың одақтасы Кукке терең ашуланып, 1824 жылғы президенттік сайлаудағы дауыс беру кезінде Джексонға қарсы дауыс бергендігіне наразы болды.

Әкімшілік

Эдвардстың губернаторлық мерзімі Иллинойс штаты үшін тағы бір қарқынды өсу кезеңі болды. 1820 жылдан 1830 жылға дейінгі он жылдық ішінде халық саны 55 211-ден 157 445-ке жуық үш есеге өсті. Осы кезеңде Иллинойс әлемдегі ең жылдам дамитын аумақ болып есептелді. Эдвардстың басқаруы заң шығарушы органдармен, әсіресе қиындыққа тап болған Иллинойс банкімен болған қақтығыстарға байланысты қиындықтарға ұшырады. Банк 1821 жылы құрылған, бірақ бастапқыда жеткілікті қаржыландырылмады, оның банкноттарының құны күрт төмендеді және мемлекеттің қарызға батуына себепкер болды. Эдвардс аталған банк қызметкерлерін де, саясаткерлерді де дипломатиялық емес тілмен сынап, инаугурациялық сөзінде алаяқтық пен жалған куәлік беруде айыптады. Осыдан кейін Эдвардстың Бас Ассамблеямен қарым-қатынасы нашарлады. Өкіметтік мерзімінде Ассамблея банк реттеу туралы заңды қабылдады, бірақ Эдвардстың қарсылығына қарамастан, мемлекеттің мұндай шығындарға қарықпайтынын айтқанмен, борышкерлерге жеңілдік беру туралы да бір шешім қабылдады. 1827 жылы Иллинойс штаты Алтон қаласында алғашқы түрмесін ашты. Сол жылы штатқа Иллинойс және Мичиган каналын салуға федералдық жер берілді, бірақ жұмыс бірнеше жылдан кейін басталды. 1827 жылы Эдвардс Иллинойс ополчениесіне штаттың солтүстігіндегі үндістерге қарсы соғысқа қосылуға бұйрық берді. Ақшаны қоныстандырушылар мен Хо-Чанк тайпасының мүшелері арасындағы Винебаго соғысы Висконсин штатында (бұрынғы Мичиган территориясының бір бөлігі) басталды, бірақ Галлена маңындағы қорғасын кенін өндіру аймағына тарады. Эдвардс ополчениеді жіберіп, Сангамон округінде тағы 600 адамды қосымша жинауға бұйрық берді. Күш көрсету нәтижесінде Хо-Чанк тайпасы қарсылық танысқан жоқ. Соғыстан кейін Эдвардс федералдық үкіметке Иллинойс штатының солтүстігіндегі қалған үндістерді көшіруді талап етті, олардың болуы "еркіндік пен тәуелсіз мемлекеттің құқықтарын" бұзады деп мәлімдеді және оларды күштеп шығару үшін ополчениеді қайтадан жіберуге дайын екенін білдірді. Федералдық үкімет дипломатиялық қысым көрсетті және 1829 жылдың 29 шілдесінде Потаватоми, Оттава және Оджибве тайпалары Иллинойс штатына 3000 шаршы миль (7770 км²) солтүстік жерді берді, ал Виннебаго тайпасы тамыз айында жерді уступка жасады.

Edwards' gubernatorial term was another period of rapid growth for Illinois. In the decade from 1820 to 1830, the population again nearly tripled from 55,211 to 157,445. During this era, Illinois was the fastest growing territory in the world. Edwards' administration was hampered by his conflict with the legislature, primarily over the struggling Bank of Illinois. The bank had been established in 1821, and from the beginning it had been underfunded, its notes had badly depreciated, and it had helped put the state deeply in debt. In his inaugural address Edwards undiplomatically attacked bank officials and politicians alike, accusing them of fraud and perjury. From that point, Edwards had a poor relationship with the General Assembly. During his term the Assembly did eventually pass a bank regulation bill, but it also passed a measure to relieve debtors despite Edwards' objections that the state could not afford it. In 1827 Illinois established its first penitentiary, at Alton. That same year, the state received a federal land grant to build the Illinois and Michigan Canal, though work did not begin for several years. Also in 1827, Edwards ordered the Illinois militia to join another war against Native Americans in northern Illinois. The Winnebago War, fought between white settlers and members of the Ho Chunk tribe, broke out in Wisconsin (then part of the Michigan Territory) but spread to the lead mining region around Galena. Edwards dispatched the militia and ordered 600 more men to be recruited in Sangamon County. The show of force convinced the Ho Chunk to surrender. After the war, Edwards urged the federal government to remove the remaining Native Americans from northern Illinois, claiming that their presence violated "the rights of a sovereign and independent state", and hinting that he might dispatch the militia again to force them out. The federal government applied diplomatic pressure, and on July 29, 1829, the Potawatomi, Ottawa, and Ojibwe ceded 3000 square miles (7,770 km2) of northern land to the State of Illinois; the Winnebago made a cession in August.

Кейінгі өмірі

1818 жылғы конституцияға сәйкес, губернаторлардың өкілеттік мерзімі бір ретпен шектелген. Эдвардстың өкілеттік мерзімі 1830 жылғы 6 желтоқсанда аяқталып, ол жеке өміріне қайта оралды. 1832 жылы ол АҚШ Өкілдер палатасына сайлауға түсті, бірақ жеңіліске ұшырады. Эдвардс Беллвиллде қайырымдылық медициналық көмек көрсетуге белсенділік танытып, жергілікті тұрғындарға тегін емдеу қызметін ұсынды. 1833 жылы аймақта холера эпидемиясы тарады, оны Винфилд Скотт әскері "Қара шоқпар соғысы" кезінде әкелді. Эдвардс емделіп жатқан науқастарының қасында қалып, өзі де ауруға шалдығып, 20 шілдеде қайтыс болды. Ол Беллвиллде жерленді, бірақ кейін Спрингфилд қаласындағы Оук Ридж зиратына қайта жерленді.

Отбасы

Оның ағасы Сайрус Эдвардс заңгер және Иллинойс штатының заң шығарушысы болды. Эдвардстың үш ұлы мен бір күйеу баласы саясатқа одан ерді. Ниниан Вирт Эдвардс (1809–1889), әкесі мен әкесінің балалық шақтағы ұстазы Уильям Вирттің құрметіне аталған, Иллинойс штатының Бас прокуроры, Бас Ассамблея мүшесі және Иллинойстың алғашқы Мемлекеттік білім беру инспекторы қызметтерін атқарды. Ол Мэри Тодд Линкольннің әпкесі Элизабет Портер Тодтқа үйленді. Олардың қызы Джулия Кук Эдвардс, Иллинойс штаты журналының редакторы және конгрессмен Дэвид Джуетт Бейкердің ұлы Эдвард Льюис Бейкерге тұрмысқа шықты. Тағы бір ұлы, Альберт Галлатин Эдвардс (1812–1892), президент Авраам Линкольнның кезінде АҚШ Қаржы министрлігінің көмекші хатшысы болды. 1887 жылы ол Сент-Луис (Миссури штаты) қаласында «А. Г. Эдвардс» брокерлік фирмасын құрды. Үшінші ұлы, Бенджамин С. Эдвардс (1818–1886), Иллинойс штатының Спрингфилд қаласында сәтті заңгерлік тәжірибе ашты және Иллинойс штатының он үшінші округінде судья болып қызмет етті. Ниниан Эдвардстың қызы Джулия Эдвардс Кук конгрессмен Дэниел Поуп Кукке үйленді. Олардың ұлы Джон Поуп Кук, Америка Азамат соғысы кезінде Спрингфилд қаласының мэрі және Одақ армиясының генералы болды. Оның құрметіне қала аталды, сондай-ақ Миссури штатының Сент-Луис қаласының шығыс жағындағы Эдвардсвилл қаласы, Иллинойс штаты да оның атымен аталады. Екеуі де оның аумақтық губернатор болып қызмет еткен кезінде оның құрметіне аталды. Аумақтық заң шығарушы орган Эдвардс округі деп атады, ал Эдвардсвилл қаласына оның негізін қалаушы Томас Киркпатрик есім берді. Эдвардс жолы, Орталық Иллинойс жолының алғашқы жолы, Ниниан Эдвардс пен оның 1812 жылғы соғыс науқанының құрметіне аталды. 2020 жылдың жазынан бастап Эдвардсвилл қауымдастығының мүшелері Эдвардстың нәсілшіл мұрасының салдарынан Ниниан Эдвардстың мүсінін алып тастау және Иллинойс штатының Эдвардсвилл қаласындағы Ниниан Эдвардс алаңының атын өзгертуді талап етіп келеді. Сол жылы қалалық кеңес бірауыздан мүсін орналасқан алаңның атын Ниниан Эдвардс алаңынан Сити Плазаға өзгертті. 2021 жылдың жазында қала Ниниан Эдвардстың мүсіні тұрған тұғырды алып тастады.