Жупитер C: АҚШ-тың зымырандық бағдарламасы, ғарышқа ұшуды сынаған зерттеу ракетасы. Redstone отбасының мүшесі, ПGM-19 Jupiter зымыранының алдағысын дамытуға көмектесті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Redstone зымыран отбасының бір бөлігі
Part of the Redstone rocket family
"Юпитер С" – "Юпитер А" зымыранынан дамытылған американдық зерттеу және әзірлеу құралы. "Юпитер С" 1956 және 1957 жылдары үш адамсыз суборбитальдық ғарышқа ұшу үшін пайдаланылды, мақсаты – кейіннен PGM-19 "Юпитер" қозғалмалы зымыранына орналастырылатын қайта кіруге арналған қалқаншаларды сынау болды. Қайта қалпына келтірілген қалқанша 1957 жылғы 7 қарашада президент Дуайт Д. Эйзенхауэрдің телеарнада сөйлеген сөзінің бөлігі ретінде Овалдық кеңселерде көрсетілді. Redstone зымыран отбасының мүшесі "Юпитер С" Вернер фон Браун басшылығымен АҚШ Армиясының Баллистикалық Зымыран Агенттігі (ABMA) тарапынан жобаланды. "Юпитер С" үш рет ұшырылды. Одан кейін бұл құрал Juno I деп аталды және оның көмегімен спутниктер ұшырылды (Juno I туралы мақаланы қараңыз). Барлық ұшырылымдар Флорида штатындағы Канаверал құрылысынан жасалды.
The Jupiter C was an American research and development vehicle developed from the Jupiter A. Jupiter C was used for three uncrewed sub orbital spaceflights in 1956 and 1957 to test re entry nosecones that were later to be deployed on the more advanced PGM 19 Jupiter mobile missile. The recovered nosecone was displayed in the Oval Office as part of President Dwight D. Eisenhower's televised speech on November 7, 1957. A member of the Redstone rocket family, Jupiter C was designed by the U. S. Army Ballistic Missile Agency (ABMA), under the direction of Wernher von Braun. Three Jupiter C flights were made. These were followed by satellite launches with the vehicle designated as Juno I (see Juno I below or the Juno I article). All were launched from Cape Canaveral, Florida.
Сипаттама
Әрбір көлік модификацияланған Редстоун баллистикалық зымырасынан тұрды, үстінде екі қатты отынмен жұмыс істейтін жоғары сатылар орналасқан. Редстоунның жанармай бактерілері қосымша отын сыйымдылығын қамтамасыз ету үшін 2,4 метрге дейін ұзартылды. Аспаптар бөлімі Редстоунға қарағанда кішірек және жеңіл болды. Екінші және үшінші сатылар көліктің үстіндегі "цилиндр" ішінде орналастырылған. Екінші саты – сыртқы сақинада орналасқан он бір кішірейтілген "Сержант" зымыран қозғалтқыштарынан; ал үшінші саты – ішінде топталған үш кішірейтілген "Сержант" зымыраны құрады. Бұлар бөлектегіш қабырғалар мен сақиналармен бекітіліп, цилиндр пішіндес сыртқы қабықпен қоршалған. Қабықтың торлы негіз тақтасы бірінші сатыдағы аспаптар бөліміне орнатылған шарлы подшипникке тірелді. Екі электр қозғалтқышы топталған қозғалтқыштар жұмыс істеген кезде итерме күшінің тепе-теңдігін сақтау үшін 450-ден 750 айналым/мин жылдамдықпен цилиндр ішінде айналды. Айналу жылдамдығын бағдарламалау арқылы ұшу кезінде бірінші сатының өзгеретін резонанстық жиілігімен сәйкес келмейтін етіп реттелді. Жоғары сатыдағы цилиндр ұшырылу алдында көзге көрінетіндей айналдырылды. Бірінші сатының ұшу кезінде, көлік гироскопиялық басқарылатын автопилотпен басқарылды, ол сервомеханизмдер арқылы бірінші сатыдағы ауа және газ соплоларын басқаратын. Қарапайым болат үстелден тік ұшырылғаннан кейін, көлік бірінші сатының жанармайын толық пайдаланғанда (жану кезінде) горизонталдан 40 градус бұрышпен қозғалатындай бағдарламаланды, бұл ұшырылғаннан кейін 157 секундта болды. Бірінші сатыдағы жанармай толық пайдаланғанда, жарылғыш болттар жұмыс істеп, серіппелер аспаптар бөлімін бірінші сатының жанармай бактерінен ажыратты. Аспаптар бөлімі мен айналатын цилиндр аспаптар бөлімінің төменгі жағында орналасқан төрт ауа соплосының көмегімен баяу көлденең қалпына келтірілді. Шамамен 247 секундтық инерциялық ұшудан кейін, вертикаль ұшудың ең жоғары нүктесіне жеткенде, жерден радиосигнал жіберіліп, екінші сатыдағы он бір зымыран кластеріне тұтандырылды, соның нәтижесінде цилиндр аспаптар бөлімінен ажыратылды. Содан кейін үшінші саты іске қосылып, апогейге көтерілді. Вернер фон Браунның 1956 жылы ұсынған "Орбитер" жобасы үшін жасалған бұл жүйе, "Юпитер С" зымырасына жоғарғы сатыларда басқару жүйесіне қажеттілікті жойды.
Each vehicle consisted of a modified Redstone ballistic missile with two solid propellant upper stages. The tanks of the Redstone were lengthened by 8 ft (2.4 m) to provide additional propellant. The instrument compartment was also smaller and lighter than the Redstone's. The second and third stages were clustered in a "tub" atop the vehicle. The second stage was an outer ring of eleven scaled down Sergeant rocket engines; the third stage was a cluster of three scaled down Sergeant rockets grouped within. These were held in position by bulkheads and rings and surrounded by a cylindrical outer shell. The webbed base plate of the shell rested on a ball bearing shaft mounted on the first stage instrument section. Two electric motors spun in the tub at a rate varying from 450 to 750 rpm to compensate for thrust imbalance when the clustered motors fired. The rate of spin was varied by a programmer so that it did not couple with the changing resonance frequency of the first stage during flight. The upper stage tub was visibly spun up before launch. During first stage flight, the vehicle was guided by a gyro controlled autopilot controlling both air vanes and jet vanes on the first stage by means of servos. Following a vertical launch from a simple steel table, the vehicle was programmed so that it was traveling at an angle of 40 degrees from the horizontal at burnout of the first stage, which occurred 157 seconds after launch. At first stage burnout, explosive bolts fired and springs separated the instrument section from the first stage tankage. The instrument section and the spinning tub were slowly tipped to a horizontal position by means of four air jets located at the base of the instrument section. When the apex of the vertical flight occurred after a coasting flight of about 247 seconds, a radio signal from the ground ignited the eleven rocket cluster of the second stage, separating the tub from the instrument section. The third stage then fired to raise the apogee. Through this system, designed by Wernher von Braun in 1956 for his proposed Project Orbiter, the Jupiter C obviated the need for a guidance system in the upper stages.
Юно I
Juno I – бұл Jupiter C-ге негізделген спутниктерді ұшыру құралы, бірақ үшінші сатының "цилиндрінің" үстіне төртінші саты қосылып, отын ретінде гидрин қолданылған. Juno атауы фон Браунның спутниктің ұшырылуын Vanguard зымыранындай бейбіт көрінуін қалауынан туындады, себебі Vanguard қару емес, ауа-райын зерттеу зымырасы Viking-тен дамытылған еді. Juno I Jupiter C-мен (21,2 метр) бірдей биіктікте болғандықтан, қосымша төртінші саты қабықтың ішінде жасырылған, сондықтан АҚШ-тың алғашқы орбиталық спутнигін сәтті ұшырған бұл құралды көбінесе қате түрде Jupiter C деп атайды.
The Juno I was a satellite launch vehicle based on the Jupiter C, but with the addition of a fourth stage, atop the "tub" of the third stage and the use of Hydyne as fuel. The Juno name derived from Von Braun wishing to make the satellite launch appear as peaceable as the Vanguard rocket, which was not a weapon, but was developed from a weather study rocket, the Viking. Since the Juno I was the same height as the Jupiter C (21.2 meters), with the added fourth stage being hidden inside the shell, this vehicle which successfully launched the first orbital satellite of the United States is often incorrectly referred to as a Jupiter C.
Шифрланған реттік нөмірі
Юпитер С қанаты бар ракеталар жобасының бір бөлігі болды, және ракеталардың өндіріс тізбегі (олар міндетті түрде ретімен ұшырылмайды, және техникалық мәселелерді шешу жолдары сынақтарда табылғанда жаңартылуы мүмкін) әскери құпия саналды. Сондықтан ракетаның қабырғасына жазылған белгілер тікелей сериялық нөмір емес, қызметкерлердің есте сақтауына қолайлы қарапайым шифрлау жүйесі болды. Шифрдің кілті жобалау және сынақ базасының атауынан алынған: Хантсвилл, Алабама, одан қайталанатын әріптер алынып тасталды: H саны 1-ді, U саны 2-ні, E саны 9-ды және X саны 0-ді білдірді. Мысалы, Explorer 1 спутнигін ұшыруға бейімделген Юпитер C / Juno I ракетасының қабырғасында "UE" деп жазылған, бұл оның S/N 29 (U→2, E→9) екенін көрсетеді.
The Jupiter C was part of the IRBM project, and the sequence of manufacture of the rockets (which are not necessarily launched in order, and may be uprated as solutions to technical problems are worked out in tests) was considered a military secret. So the designation painted on the sides of the rocket was not a serial number in clear text, but employed a simple transformation cypher that the staff would be sure not to forget. The key was taken from the name of the design and test base: Huntsville, Alabama, giving HUNTSVILE, with duplicated letters dropped: H was used for 1, U for 2, , E for 9 and X for 0. For example, the Jupiter C / Juno I modified to launch Explorer 1 had "UE" painted on the side, indicating it was S/N 29 (U→2, E→9).
Ұшу тарихы
1956 жылдың 20 қыркүйегі: Юпитер C RS 27, 86,5 фунт (39,2 кг) салмақты жүк (оның ішінде 30 фунт (14 кг) салмақты макет спутник) 680 миль (1,100 км) биіктікке, 16 000 миль/сағ (7 км/с) жылдамдыққа және Флорида штатының Канаверал мүйісінен 3,300 миль (5,300 км) қашықтыққа көтерілді. 1957 жылдың 15 мамырында: Юпитер C RS 34, 300 фунт (140 кг) салмақты Юпитердің абляциялық мұрын конусын 350 миль (560 км) биіктікке және 710 миль (1,100 км) қашықтыққа көтерді. 1957 жылдың 8 тамызында: Юпитер C RS 40, 1/3 масштабтағы Юпитер мұрын конусын 285 миль (460 км) биіктікке және 1,330 миль (2,140 км) қашықтыққа көтерді; Юнона I (төрт сатылы конфигурация).
September 20, 1956: Jupiter C RS 27, lifted an 86.5 lb (39.2 kg) payload (including a 30 lb (14 kg) dummy satellite) to an altitude of 680 mi (1,100 km), a speed of 16,000 mph (7 km/s), and a range of 3,300 mi (5,300 km) from Cape Canaveral, Florida. May 15, 1957: Jupiter C RS 34, lifted a 300 lb (140 kg) scale Jupiter ablative nose cone to an altitude of 350 mi (560 km) and a range of 710 mi (1,100 km). August 8, 1957: Jupiter C RS 40, lifted a 1/3 scale Jupiter nose cone to an altitude of 285 mi (460 km) and a range of 1,330 mi (2,140 km); Juno I (four stage configuration).