🚀 Кеңес Одағының "Энергия" тасымалдағышы: "Полюс" және "Буран" жобалары, 100 тонналық жүк көтеру қабілеті. Ұшырылыс сәтсіздігіне бағдарламалық қате себеп болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеңес ұшыру құралы
Soviet launch vehicle
Ұшыру құралының екі функционалды түрлі операциялық нұсқасы болды: бастапқы сынақ конфигурациясы – «Энергия Полиус», онда «Полиус» жүйесі пайдалы жүкті орбитаға шығаруға арналған соңғы саты ретінде қолданылды, және «Энергия Буран», онда «Буран» орбиталық аппараты пайдалы жүк және орбитаға ену импульсінің көзі болды. Ұшыру құралының Жердің төменгі орбитасына шамамен 100 тонна, геостационарлық орбитаға 20 тонна және ай орбитасына транслунар траекториясы бойынша 32 тоннаға дейін жүк жеткізу қабілеті болды. Бұл конфигурация үшін соңғы орбиталық енгізілуді жүзеге асыру үшін қосымша саты қажет болды. Кеңес Одағы бастапқыда бұл ұшырудың жаңа «Энергия» күшейткішінің сәтті орбиталық сынағы болғанын хабарлаған, бірақ кейіннен бұл ұшудың «Полиус» орбиталық станциясын орбитаға шығару мақсатында болғаны анықталды. «Энергия» ұшыру құралының екі сатысы жоспарланғандай жұмыс істеді, бірақ оның кеңістіктік бағытталған басқару жүйесіндегі бағдарламалық қатеге байланысты «Полиус» орбиталық двигателі пайдалы жүкті орбитаға енгізе алмады. Нәтижесінде «Полиус» Тынық мұхиты үстінен атмосфераға қайта кірді.
The launch vehicle had two functionally different operational variants: Energia Polyus, the initial test configuration, in which the Polyus system was used as a final stage intended to put the payload into orbit, and Energia Buran, in which the Buran orbiter was the payload and the source of the orbit insertion impulse. The launch vehicle had the capacity to place about 100 tonnes in Low Earth orbit, up to 20 tonnes to geostationary orbit and up to 32 tonnes by translunar trajectory into lunar orbit. This configuration required the addition of an upper stage to perform the final orbital insertion. The Soviets had originally announced that the launch was a successful sub orbital test of the new Energia booster with a dummy payload, but some time later it was revealed that in fact the flight had been intended to bring the Polyus into orbit. The two stages of the Energia launcher functioned as designed, but due to a software error in its attitude control system, Polyus's orbital insertion motor failed to inject the payload into orbit. Instead, the Polyus reentered the atmosphere over the Pacific Ocean.
Ұсынылған нұсқалар
Бастапқы конфигурациядан кейін үш маңызды дизайн нұсқасы жасалды, олардың әрқайсысының жүктемелері мүлдем әртүрлі болды.
Three major design variants were conceptualized after the original configuration, each with vastly different payloads.
Energia-M
Энергия М – 1990-жылдардың басындағы эскизтік конфигурация және үш нұсқаның ең кішісі. Күшейткіштердің саны төрттен екіге дейін азайтылды, негізгі саты қысқартылып, бір ғана RD-0120 қозғалтқышымен жабдықталды. Ол "Протон" зымыратын алмастыру мақсатымен жобаланды, бірақ 1993 жылғы бәсекеде "Ангара" зымыратына ұтылып қалды. Энергия М-нің жұмыс істемейтін прототипі ("құрылымдық сынақ үлгісі") әлі де Байқоңыр ғарыш айлағындағы Динамикалық сынақ стендінде сақтаулы.
The Energia M was an early 1990s design configuration and the smallest of the three. The number of boosters was reduced from four to two, the core stage was shortened and fitted with just one RD 0120 engine. It was designed to replace the Proton rocket, but lost a 1993 competition to the Angara rocket. A non functional prototype ("structural test vehicle") of the Energia M still exists in the Dynamic Test Stand facility at Baikonur Cosmodrome.
Energia-2 (GK-175)
Энергия-2 – 1980-ші жылдары зерттелген «Энергия» ғарыш жүйесінің дамуы болды. «Энергия-Буран» сияқты жартылай қайта пайдалануға арналғаннан айырмашылығы, GK 175 концепциясы көліктің барлық элементтерін қалпына келтіріп, қайта пайдалануға мүмкіндік беретін, АҚШ ғарыш шаттлының бастапқы, толыққанды қайта пайдалануға болатын орбиталық модуль/күштеуіш концепциясына ұқсас болды. «Энергия-2» жүйесінің негізгі бөлігі атмосфераға қайта кіріп, ұшу алаңына түсуге қабілетті болар еді. 1990–1993 жылдар аралығында «Вулкан» жүйесінің әзірленуі және оны ұшыру үшін 250-шы алаңдағы Универсалды сынақ стенді мен ұшыру платформасын жаңарту жұмыстары жүргізілді, бірақ қаржы жетіспеуі және Кеңес Одағының тарауына байланысты одан кейін көп ұзамай тоқтатылды.
Energia 2 was an evolution of the Energia studied in the 1980s. Unlike the Energia Buran, which was planned to be semi reusable (like the U. S. Space Shuttle), the GK 175 concept was to have allowed the recovery and reuse of all elements of the vehicle, similarly to the original, fully reusable Orbiter/Booster concept of the U. S. Shuttle. The Energia 2 core as proposed would be capable of re entering and gliding to a landing. The development of the Vulkan and the refurbishment of Universal Test Stand and Launch Pad at site 250 for its launches was in progress between 1990–1993 and abandoned soon after due to a lack of funds and the collapse of the Soviet Union.