Феликс Дрезеке: Негізгі неміс мектебінің композиторы
Felix Draeseke
Феликс Дрэзеке (1835-1913) – неміс композиторы, «Жаңа неміс мектебінің» өкілі. Опералар, симфониялар, камералық музыка жазған. Биографиясы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс композиторы (1835–1913)
German composer (1835–1913)
Феликс Август Бернхард Дрейзеке (7 қазан 1835 – 26 ақпан 1913) – Франц Лист пен Рихард Вагнерді қадір тұтқан «Жаңа неміс мектебінің» композиторы. Ол көптеген түрлерде шығармалар жазды, оның ішінде сегіз опера және сахналық туынды, төрт симфония, сондай-ақ көптеген вокалдық және камералық музыка бар.
Felix August Bernhard Draeseke (7 October 1835 – 26 February 1913) was a composer of the "New German School" admiring Franz Liszt and Richard Wagner. He wrote compositions in most forms including eight operas and stage works, four symphonies, and much vocal and chamber music.
Өмір
Феликс Дрейзеке Германияның Франкон герцогтығындағы Кобург қаласында дүниеге келген. Ол өмірінің басында-ақ музыкаға қызығып, 8 жасында алғашқы шығармасын жазды. Жасөспірім кезінде кәсіби музыкант болу ниетін білдіргенде, отбасы оған қарсылық көрсетпеді. Лейпциг консерваториясындағы бірнеше жылдық оқу оның дамуына көп әсер етпеді, бірақ Вагнердің «Лоэнгрин» операсының алғашқы қойылымынан кейін ол Франц Лист басқарған «Жаңа неміс мектебінің» жақтауына көшті. 1856 жылдан (Жоахим Рафф кеткеннен кейін) 1861 жылға дейін Веймарда тұрды. 1862 жылы Дрейзеке Германиядан Швейцарияға кетіп, Лозанна маңындағы Швейцарияда сабақ берді. 1876 жылы Германияға оралғаннан кейін Дрезденді тұрақты мекені етіп таңдады. Композиторлық қызметін жалғастырса да, 1884 жылы ғана Дрезден консерваториясына ресми қызметке тағайындалып, қаржылық тұрақтылыққа қол жеткізді. 1894 жылы, Корольдік Саксон консерваториясында профессорлық дәрежеге көтерілгеннен кейін екі жыл өткен соң, 58 жасында бұрынғы шәкірті Фрида Нойхаусқа үйленді. 1912 жылы өзінің соңғы оркестрлік туындысын – Төртінші симфониясын аяқтады. 1913 жылдың 26 ақпанында Дрейзекеге инсульт осырып, қайтыс болды; ол Дрездендегі Толкевиц зиратында жерленген. Оның «Херрат» (1879, бастапқыда «Дитрих фон Берн») және «Гудрун» (1884, ортағасырлық осы аттас эпостан алынған) опералары біршама сәттілікке ие болды, бірақ кейіннен ұмытылып қалды. Дрейзеке музыканың барлық салаларындағы жаңалықтарды мұқият қадағалап отырды. Оның камералық музыкалық шығармаларында жаңадан ойлап табылған аспаптар қолданылған, соның ішінде Альфред Стелзнер виола мен виолончельдің арасындағы кезеңдік аспап ретінде жасаған виолончель, оны Дрейзеке А мажорлы струнный квинтетінде пайдаланды, сондай-ақ Герман Риттер 1870 жылдары құрастырған және Рихард Вагнердің Байройт оркестрі үшін арнайы бекітілген виоланың прототипі – Виола Альта да қолданылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, сән мен саяси ахуалдың өзгеруі оның есімі мен музыкасын ұмыттырып жіберді.
Felix Draeseke was born in the Franconian ducal town of Coburg, Germany. He was attracted to music early in life and wrote his first composition at age 8. He encountered no opposition from his family when, in his mid teens, he declared his intention of becoming a professional musician. A few years at the Leipzig Conservatory did not seem to benefit his development, but after one of the early performances of Wagner's Lohengrin he was won to the camp of the New German School centered on Franz Liszt at Weimar, where he stayed from 1856 (arriving just after Joachim Raff's departure) to 1861. In 1862 Draeseke left Germany and made his way to Switzerland, teaching in the Suisse Romande in the area around Lausanne. Upon his return to Germany in 1876, Draeseke chose Dresden as his place of residence. Though he continued having success in composition, it was only in 1884 that he received an official appointment to the Dresden Conservatory and, with it, some financial security. In 1894, two years after his promotion to a professorship at the Royal Saxon Conservatory, at the age of 58, he married his former pupil Frida Neuhaus. In 1912 he completed his final orchestral work, the Fourth Symphony. On 26 February 1913 Draeseke suffered a stroke and died; he is buried in the Tolkewitz cemetery in Dresden. His operas Herrat (1879, originally Dietrich von Bern) and Gudrun (1884, after the medieval epic of the same name) met with some success, but were subsequently neglected. Draeseke keenly followed new developments in all facets of music. His chamber music compositions make use of newly developed instruments, among them the violotta, an instrument developed by Alfred Stelzner as an intermediary between viola and cello, which Draeseke used in his A major String Quintet, and also the viola alta, an instrument developed during the 1870s by Hermann Ritter and the prototype of viola expressly endorsed by Richard Wagner for his Bayreuth Orchestra. After the Second World War, changes in fashion and political climates allowed his name and music to slip into obscurity.