Карл Орф: Неміс композиторы және педагогы

Кіріспе

Неміс композиторы (1895–1982)

Карл Генрих Мария Орф (10 шілде 1895 – 29 наурыз 1982) – неміс композиторы және музыка педагогы, ол 1937 жылы "Кармина Бурана" кантатасын жазған. Оның "Шулверк" әдістемесі балалар музыкалық біліміне зор әсер етті.

Ерте өмір

Карл Генрих Мария Орф 1895 жылғы 10 шілдеде Мюнхенде Паула Орфтың (құрметті аты Кёстлер, 1872–1960) және Генрих Орфтың (1869–1949) ұлы ретінде дүниеге келді. Оның отбасы бавариялықтардан тараған және Императорлық неміс армиясында белсенді болды; әкесі музыкаға қызығушылығы бар әскери шенеунік, ал анасы білімі бар пианист болды. Оның әдепкі аталары Карл фон Орф (1828–1905) және Карл Кёстлер (1837–1924) екеуі де генерал-майорлар және ғалымдар болды. Әкесінің әжесі Фанни Орф (құрметті аты Крафт, 1833–1919) еврей тегінен шыққан католик болды. Анасының әжесі Мария Кёстлер (құрметті аты Ашенбреннер, 1845–1906) болды. Орфтың бір туысы, кіші қарындасы Мария ("Миа", 1898–1975) 1924 жылы сәулетші Альвин Зейфертке (1890–1972) үйленді. Отбасының әскери тарихына қарамастан, Орф 1970 жылы былай деп еске алды: "Әкемнің үйінде жаттығудан гөрі музыка көп ойнатылды". Бес жасында фортепианода ойнауды бастады, кейін виолончель мен органмен айналысты. Ол бірнеше ән жазды және қуыршақ театрына музыка шығарды. 1903 жылы концерттерге қатыса бастады және 1909 жылы алғашқы операсын (Рихард Вагнердің «Ұшқан голландиялық» операсы) тыңдады. Ол қатысқан маңызды концерттердің қатарында 1911 жылы Густав Малердің «Жер туралы ән» операсының әлемдік премьерасы және 1914 жылғы 4 маусымда Рихард Штраустың «Электра» операсын дирижерлеуі болды. 1910–1912 жылдары Орф неміс ақындарының мәтіндеріне бірнеше ондаған ән жазды, соның ішінде Людвиг Уландтың мәтініне жазылған Frühlingslieder (Opus 1) және Карл Штилердің мәтініне жазылған Eliland: Ein Sang von Chiemsee (Opus 12) әндер циклі бар. Ол ең көп пайдаланған ақын Генрих Гейне болды; сонымен қатар Вальтер фон дер Фогельвайде, Бавария ханшайымы Матильда (1877–1906), Фридрих Хёльдерлин, Людвиг Август Франкль, Герман Лингг, Рудольф Баумбах, Рихард Бир-Хофман және Бёрис фон Мюнхгаузен сияқты авторлардың мәтіндерін таңдады. Орфтың әндері Рихард Штраус және сол кездегі басқа неміс композиторларының стиліне жақын болды, бірақ Орфтың ерекше музыкалық тілінің белгілері байқалды. Оның кейбір әндері 1912 жылы жарық көрді. Олардың ішінде Карл Кёстлерге арналған және оның басылымын қаржылаған Eliland бар. 1911–1912 жылдары Орф баритонға, үш тенор-бас хорына, үрмелі аспаптарға, соққылы аспаптарға, арфаларға, фортепианоларға және органға арналған ірі шығарма – Zarathustra (Opus 14) жазды. Бұл шығарма Фридрих Ницшенің «Also sprach Zarathustra» философиялық романынан алынған үзіндіге негізделген. Орф 1912 жылдан 1914 жылға дейін Мюнхен музыка академиясында оқыды. Орф кейіннен гимназияны аяқтамай, музыкалық білім алу шешімінің отбасында дау тудырғанын жазды, өйткені Орфтың әкесінің үлкен ағасы (сонымен қатар Карл Орф, 1863–1942) бұл идеяға қарсы болды. Орфты анасы қолдады, ол әкесін көндірді, сондай-ақ атасы Кёстлер де қолдады. Орфтың Академиядағы ұстазы композитор Антон Бир Вальбрунн болды, ол туралы ол кейін құрметпен жазды, бірақ академияны жалпы алғанда «консервативті және ескірген» (konservativ und altväterlich) деп тапты. Осы кезде ол Арнольд Шёнбергтің шығармаларын зерттеді, ал оның ең маңызды ықпалы француз композиторы Клод Дебюсси болды. Бұл ықпалдар оның алғашқы сахналық шығармасында, 1913 жылы жазылған, бірақ 2010 жылға дейін қойылмаған музыкалық драмасы Gisei: Das Opfer (Gisei: Құрбандық, Opus 20) естіледі. Орфтың көзі – Сугавара Денджу Тенраи Кагамидің неміс тіліне аудармасы, атап айтқанда IV актідегі «Теракоя» («Ауыл мектебі»). 1914 жылы Орф Tanzende Faune: Ein Orchesterspiel (Opus 21) шығармасын жазды. Бұл шығарма Академияда орындалуы тиіс еді – оркестрдің алғашқы орындауы, бірақ дирижер оны сәтсіз репетициядан кейін бағдарламадан алып тастады; ол алғаш рет 1995 жылы орындалды. 1915 жылы ол Герман Зильхермен фортепианода оқуға кірісті. Әкесіне жазған хатында ол Зильхермен бірге оқығанды бүгінгі күнге дейін ең жемісті ұстаздық қарым-қатынасы деп атады. Осы уақытта ол театр режиссері Отто Фалькенбергпен танысып, Август Стриндберг пен Франк Ведекиндтің пьесаларын көрді.

Carl Heinrich Maria Orff was born in Munich on 10 July 1895, the son of Paula Orff (née Köstler, 1872–1960) and Heinrich Orff (1869–1949). His family was Bavarian and was active in the Imperial German Army; his father was an army officer with strong musical interests, and his mother was a trained pianist. His grandfathers, Carl von Orff (1828–1905) and Karl Köstler (1837–1924), were both major generals and also scholars. His paternal grandmother, Fanny Orff (née Kraft, 1833–1919), was Catholic of Jewish descent. His maternal grandmother was Maria Köstler (née Aschenbrenner, 1845–1906). Orff had one sibling, his younger sister Maria ("Mia", 1898–1975), who married the architect Alwin Seifert (1890–1972) in 1924. Despite his family's military background, Orff recalled in 1970: "In my father's house there was certainly more music making than drilling." At age five, he began to play piano, and later studied cello and organ. He composed a few songs and music for puppet plays. He began attending concerts in 1903 and heard his first opera (Richard Wagner's The Flying Dutchman) in 1909. The formative concerts he attended included the world premiere of Gustav Mahler's Das Lied von der Erde in 1911 and Richard Strauss conducting his opera Elektra on 4 June 1914. In 1910–12, Orff wrote several dozen Lieder on texts by German poets, including the song set Frühlingslieder (Opus 1, text by Ludwig Uhland) and the song cycle Eliland: Ein Sang von Chiemsee (Opus 12, text by Karl Stieler). The poet whose work he most frequently used was Heinrich Heine; he also chose texts of Walther von der Vogelweide, Princess Mathilde of Bavaria (1877–1906), Friedrich Hölderlin, Ludwig August Frankl, Hermann Lingg, Rudolf Baumbach, Richard Beer Hofmann, and Börries von Münchhausen, among others. Orff's songs fell into the style of Richard Strauss and other German composers of the day, but with hints of what would become Orff's distinctive musical language. Some of his songs were published in 1912. These include Eliland, with a dedication to Karl Köstler, who funded the publication. In 1911–12, Orff wrote Zarathustra (Opus 14), a large work for baritone voice, three tenor bass choruses, winds, percussion, harps, pianos, and organ, based on a passage from Friedrich Nietzsche's philosophical novel Also sprach Zarathustra. Orff studied at the Munich Academy of Music from 1912 until 1914. Orff later wrote that his decision to pursue music studies instead of completing Gymnasium was the source of family strife, as the Orff patriarch (his father's older brother, also named Karl Orff, 1863–1942) was against the idea. Orff had the support of his mother, who persuaded his father, and of his grandfather Köstler. Orff's teacher at the Akademie was the composer Anton Beer Walbrunn, of whom he later wrote with respect but said that he found the academy overall to be "conservative and old fashioned" (konservativ und altväterlich). At this time, he studied the works of Arnold Schoenberg, and one of his most important influences at this time was the French composer Claude Debussy. These influences can be heard in his first stage work, the music drama Gisei: Das Opfer (Gisei: The Sacrifice, Opus 20), written in 1913 but not performed until 2010. Orff's source material is a German translation of part of Sugawara Denju Tenarai Kagami, specifically "Terakoya" ("The Village School") in Act IV. In 1914 Orff wrote Tanzende Faune: Ein Orchesterspiel (Opus 21). The work was to be performed at the Akademie – his first performance by an orchestra – but conductor de removed it from the program following an unsuccessful rehearsal; it was first performed in 1995. In 1915, he began studying piano with Hermann Zilcher. Writing to his father, he called the studies with Zilcher his most productive teacher relationship to date. Around this time he also came to know theater director Otto Falckenberg, and saw plays by August Strindberg and Frank Wedekind.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1917 жылы тамызда Орф неміс армиясына алынды, бұл оған үлкен дағдарыс болды. 1917 жылғы 3 тамыздағы әкесіне жазған хатында ол: "Менің болашағым енді бұрынғыдан да көлеңкелі. Мен әскери далаға барам дегенім сөзсіз. Мұнда шешім қабылдануға тиіс және қабылданады (сіз менің сезімтал емесімді білесіз): не мені итермелеп, дерлік құлатқанның бәріне нүкте қоямын, не толығымен жаңа адам болып, белгілі бір мағынада жаңадан бастаймын. Алдағы жағдай бұрынғыдан жақсы болуы керек." Келесі күзде ол траншея құлап, ауыр жарақат алды, өлімге жуықтап, амнезия, афазия және сол жақ денесінің қызметі тоқтап қалды. Қиын жазылу кезеңінде ол әкесіне хат жазды. Орф қайтыс болғаннан кейін, оның қызы бұл оқиғаның "оған одан да революциялық ойлауға және қарсылық білдіруге себеп болды" деп сенгенін жазды.

Веймар Республикасы

Жауынгерлік жарақаттарынан жазылғаннан кейін Орф Мангейм мен Дармштадт қалаларындағы опера үйлерінде түрлі қызметтер атқарды, соңынан Мюнхенге оралып музыкалық білімін жетілдірді. 1920 жылдар шамасында Орф Франц Верфельдің поэзиясына қызығушылық танытты, ол көптеген Lied (лирикалық ән) мен хор композицияларының негізіне айналды. 1920-ші жылдардың ортасында ол «элементар музыка» деп аталатын ұғымды қалыптастыруға кірісті, ол ежелгі грек Музалары символы ретінде бейнеленген өнердің бірлігіне негізделген және дыбыс, би, поэзия, кескін, дизайн және театрлық ишараларды қамтитын болатын. Сол замандағы көптеген композиторлар сияқты, оған орыс-француз эмигранты Игорь Стравинскийтің әсері тиді. Алайда, басқалар Стравинскийдің салқын, тепе-теңдік сақталған неоклассикалық туындыларын ұстанса, Орфқа орыс шаруаларының үйлену рәсімдерін реалистік, халықтық сипатта бейнелейтін «Les noces» («Той») сияқты шығармалар көңіліне жақты. Орф 1924 жылы Бертольд Брехттің шығармаларымен танысып, олар оған терең әсер етті. Сол жылы ол және басқалар Мюнхенде гимнастика, музыка және би мектебі – Гюнтер мектебін құрды. Ол музыкалық білім беру теориясын дамытты, балалармен үнемі байланыста болып, музыканы жаңа бастағандармен жұмыс істеді. 1930 жылы Орф өзінің дирижерлік әдістемесін баяндайтын «Шульверк» атты оқулық жариялады. Ол өмір бойы Шульверк және оған байланысты мекемелермен айналысты, бірақ 1938 жылы Гюнтер мектебінен зейнеткерлікке шықты. Орф сонымен қатар Клаудио Монтеверди мен Алессандро Стриджионың «Орфео» операсын (1607) қоса алғанда, бұрынғы дәуірлердің музыкалық туындыларын қазіргі заманғы театрлық қойылымдар үшін бейімдеуді бастады. Орфтың неміс тіліндегі қысқартылған нұсқасы (Гюнтердің аудармасымен) – «Орфей» операсы оның жетекшілігімен 1925 жылы Мангеймде сахналанды, онда 1607 жылғы түпнұсқа қойылымда қолданылған аспаптардың бір бөлігі пайдаланылды, бірақ олардың бірнешеуі қолжетімді болмады және оларды ауыстыру қажет болды. Бірнеше жылдан кейін Орф партитураны қайта қарады, ал бұл нұсқа алғаш рет 1929 жылы Мюнхенде орындалды. Орфтың ертедегі музыканы бейімдеуі оған көп ақша әкелмеді. Монтеверди дәуіріндегі құмарлықпен оқылған опера 1920 жылдары көбіне белгісіз болды, ал Орфтың қойылымы түсініспеушіліктен күлкіге дейін әртүрлі реакцияларға ұшырады. Ол өзіне Монтевердиді зерттеуге және «Орфейін» қолдауға көмектескен ұстазы Курт Саксқа Мюнхен баспасөзінің оған қарсы екенін айтты: «Мен тек өліктерді қорлағандықпен ғана емес, сонымен қатар біздің жақсы жастарымызды экзотикалық бұзылыстармен жүйелі түрде жетекке алып жатқан жас адамды азғырушы деп таныламын».

After recovering from his battle injuries, Orff held various positions at opera houses in Mannheim and Darmstadt, later returning to Munich to pursue his music studies. Around 1920, Orff was drawn to the poetry of Franz Werfel, which became the basis for numerous Lieder and choral compositions. In the mid 1920s, he began to formulate a concept he called elementare Musik, or elemental music, which was based on the unity of the arts symbolized by the ancient Greek Muses, and involved tone, dance, poetry, image, design, and theatrical gesture. Like many other composers of the time, he was influenced by the Russian French émigré Igor Stravinsky. But while others followed the cool, balanced neoclassic works of Stravinsky, it was works such as Les noces (The Wedding), an earthy, quasi folkloric depiction of Russian peasant wedding rites, that appealed to Orff. Orff came to know the work of Bertolt Brecht in 1924, which had a profound influence on him. The same year, he and de founded the Günther Schule for gymnastics, music, and dance in Munich. He developed his theories of music education, having constant contact with children and working with musical beginners. In 1930, Orff published a manual titled Schulwerk, in which he shares his method of conducting. He was involved with the Schulwerk and its associated institutions throughout his life, although he retired from the Günther Schule in 1938. Orff also began adapting musical works of earlier eras for contemporary theatrical presentation, including Claudio Monteverdi and Alessandro Striggio's opera L'Orfeo (1607). Orff's shortened German version (with Günther's translation), Orpheus, was staged under his direction in 1925 in Mannheim, using some of the instruments that had been used in the original 1607 performance, although several of these were unavailable and had to be replaced. Orff revised the score a few years later; this version was first performed in Munich in 1929. Orff's adaptations of early music brought him very little money. The passionately declaimed opera of Monteverdi's era was almost unknown in the 1920s, and Orff's production met with reactions ranging from incomprehension to ridicule. He told his mentor Curt Sachs, who had led him to study Monteverdi and supported his Orpheus, that the Munich press was against him: "I am made out to be not only a violator of corpses (see Monteverdi), but also a youth seducer, who systematically corrupts our good youth with exotic perversities."

Үшінші рейхтің басталуы

Орфтың неміс ұлттық социализмімен және нацистік партиямен қарым-қатынасы кеңінен талқыланды және талданды, кейде бұрмаланған ақпараттармен ұласты. Тарихшы Майкл Х. Катер, Орфты сынағанмен, "Карл Орфтың есімі көптеген адамдар үшін фашистік өнер мен мәдениеттің символына айналды, көбінесе жеңілтек пікірлер арқылы" деп жазды. Орф партияға мүше болған жоқ, сондай-ақ Үшінші рейхте басшылық қызметте де болған емес. Ол үшінші рейхтегі белсенді музыканттардың барлығынан талап етілетін Рейхсмузиккаммердің мүшесі болды. 1933-1939 жылдар аралығында Орфтың бірнеше достары мен әріптестері эмиграцияға кетті, олардың ішінде Сакс және Лео Кстенберг болды, соңғысы оның Шулверк еңбегін қолдаушысы еді. Орф соғыстан кейін осы эмигрант әріптестерінің бірнешеуімен қайта байланысып, кейбіреулерімен өмір бойы достық қарым-қатынас жасады, мысалы, нацистер билікке келген алғашқы айларында эмиграцияға кеткен әнші және композитор де. Тағы бір мысал – өнер тарихшысы Альбин фон Прибрам Гладона (1890–1974), оның ата-анасы оның тууына дейін яһуди дінінен шығып кеткен және Францияға қашқаннан кейін концлагерьде бірнеше рет тұтқындалған. Прибрам Гладона нацистік тазалау процесінде Орфтың мінез-құлқы туралы куәлік берді. Орфтың тағы бір жақын досы – неміс яһуди музыкатанушысы және композиторы Эрих Кац (1900–1973), ол 1939 жылы Дахауда уақытша тұтқындалғаннан кейін қашып кетті. Орф 1952 жылы Кацпен қайта байланысқа шықты, ал Кац Орфты құнды дос деп есептеді. Орф Кацтың қазасына орай, қайтыс болғанға арналған хат түрінде аза тұтуын білдірді.

Кармина Бурана

Орфтың "Кармина Бурана" операсының премьерасы 1937 жылғы 8 маусымда Франкфурт қаласында өтті. Ол келесі бірнеше жылда нацистік Германияда кең танымал болды. Тарихшы Майкл Катер 1945 жылы оның "Үшінші рейх кезеңіндегі ең маңызды және жалпыға танымал туынды" екенін жазды. Дегенмен, Оливер Раткольб кейінгі қабылданатын пікірлер оның Үшінші рейх мәдениетіндегі маңыздылығын шамадан тыс көрсеткенін айтты, себебі көптеген басқа туындылар көбірек қойылымдарға ие болды. Орфтың бұған дейінгі коммерциялық сәттілікке жете алмауы ескерілгенде, "Кармина Бурананың" танымалдығынан түскен қаржылық табыс, соның ішінде Франкфурт қаласынан алған 500 RM сыйлық, оған маңызды болды. Бірақ, бұл композицияның бұрынғыдан беймәлім ырғақтары нәсілшілдік ұнатпаушылықтарға да себеп болды.

" Жазғы түн "

Орф – нацистік режим кезінде Уильям Шекспирдің «Жазғы түнгі арманы» пьесасына жаңа қосымша музыка жазған көптеген неміс композиторларының бірі болды. Феликс Мендельсонның осы пьесаға арналған музыкасына тыйым салынғаннан кейін ол мұны істеді. Орфтың нұсқасы алғаш рет 1939 жылғы 14 қазанда Франкфурт қаласының тапсырысы бойынша орындалды. Оның мәлімдемесіне сәйкес, ол бұл пьесаға музыканы 1917 және 1927 жылдары, Франкфуртқа жасалған тапсырыстан бұрын жазған; осы ертерек (көптеген жағдайда толық емес) нұсқаларынан ешқандай материал сақталған жоқ. Орфтың баспагері жобаға қатысты үлкен күмән білдірді, ал Орфтың тапсырысы бастапқы мерзімде тапсырманы орындай алмады, нәтижесінде оның төлемақысы 5000 RM-нан 3000 RM-ға дейін төмендетілді. Кейін ол 1939 жылғы нұсқаны «үнемделген (әртәуір басылған) нұсқа» деп атады. Сахнадағы кішкентай ансамбльдің орнына тағы да қалыпты кішкентай опера оркестрі болды, ешқандай сиқырлы соққылы аспаптар болған жоқ, барлығы кешірілмейтін ұступтар еді. Композитордың наразылығы, бастапқы композициялық қиындықтарымен бірге, кейде кем дегенде, ішкі жан ауыруының салдары деп түсіндіріледі. Томас Рёш бұл жоба туралы былай деп жазды: «Орф әрдайым жоғары бағалаған өнердің тәуелсіздігі диктатура ішінде тек бір иллюзия ғана болды, ал композитордың таза көркемдік, эстетикалық көзқарасқа деген талабы осы жағдайда сөзсіз үлкен қателікке айналды». Орф өзінің «Ein Sommernachtstraum» партитурасын үш рет қайта жазды. Келесі нұсқаның премьерасы 1944 жылғы 10 қыркүйекте өтуі тиіс болған, бірақ соғыс уақытындағы қиын жағдайларға байланысты барлық театрлардың жабылуы оның өтуіне кедерес келтірді. 1945 жылғы желтоқсанда Орф Штутгартта қойылым жасауға үміттенді, бірақ 1946 жылы Готфрид фон Айнем Сальцбург фестивалінде осы нұсқаның премьерасы туралы сұрағанда, ол тартынды және Айнемнің бұл шығарма үшінші рейхтің тапсырысымен жасалған ба деп сұрағанда қорғанышқа көшті. Орф одан әрі түзетулер жасады, ал бұл нұсқа алғаш рет 1952 жылғы 30 қазанда Дармштадтта орындалды. Сондай-ақ, 1956 жылғы 19 шілдеде Эмпайр Стейт музыка фестивалінде Леопольд Стоковскийдің американдық қойылымы болды. Орф 1962 жылы партитураны тағы да қайта қарады; бұл соңғы нұсқа алғаш рет 1964 жылғы 12 наурызда Штутгартта орындалды.

Orff was one of numerous German composers under the Nazi regime who wrote new incidental music for William Shakespeare's A Midsummer Night's Dream—in German Ein Sommernachtstraum—after the music of Felix Mendelssohn for that play had been banned. Orff's version was first performed on 14 October 1939 in Frankfurt as the result of a commission through that city. By his report, he had already composed music for the play as early as 1917 and 1927, long before the Frankfurt commission; no materials from these earlier (presumably incomplete) versions are extant. Orff's publisher had serious reservations about the project, and Orff's commission was unable to make the original deadline of the commission, resulting in the reduction of his payment from 5,000 RM to 3,000 RM. He later called the 1939 iteration "a compromised (unfortunately printed) version. In place of the small onstage ensemble there was again a normal small opera orchestra, no more magical percussion, all inexcusable concessions." The composer's discontent, together with his initial difficulties in composition, sometimes has been interpreted at least in part as due to pangs of conscience. Thomas Rösch has written of this project: "The autonomy of art, which Orff always held highly, was only more illusion within the dictatorship – and the insistence of the composer on a purely artistic, aesthetic viewpoint inevitably changed under this condition to a momentous error." Orff went on to rework his Ein Sommernachtstraum score three times. The next version was to have its premiere on 10 September 1944, but the closure of all theaters in dire wartime conditions prevented it from occurring. In December 1945, Orff expressed hope for a performance in Stuttgart, but when Gottfried von Einem asked him in 1946 about a premiere of this version at the Salzburg Festival, he demurred and responded defensively when Einem asked if the work had been a commission from the Third Reich. Orff made further revisions still, and this version was first performed on 30 October 1952 in Darmstadt. It also had an American performance by Leopold Stokowski at the Empire State Music Festival on 19 July 1956. Orff revised the score yet again in 1962; this final version had its first performance on in Stuttgart on 12 March 1964.

Курт Губермен қарым-қатынасы

Орф Курт Губердің (1893–1943), Людвиг Максимилиан университетінің профессоры, досы болды, ол 1934 жылдан бастап Бавария халық музыкасымен айналысты. Orff's Schulwerk серіктесі Ханс Бергеземен (1910–2000) бірге 1942 жылы «Musik der Landschaft: Volksmusik in neuen Sätzen» атты екі томдық халық музыкасы жинағын жариялады. 1942 жылдың желтоқсанында Губер «Weiße Rose» (Ақ гүл) студенттік қарсылық қозғалысының мүшесі болды. Ол 1943 жылдың 27 ақпанында тұтқындалып, Германияның Халық сотында өлім жазасына кесілді және 1943 жылдың 13 шілдесінде нацистер тарапынан өлімге кесілді. Оқиғаға орай, Орф Губер тұтқындалғаннан кейін бір күні оның үйіне келді. Губердің қайғыға толы әйелі Клара (туған тегі Шликенридер, 1908–1998) Орфтың күйеуіне көмектесу үшін өкімін пайдаланады деп үміттенді, бірақ Орф Курт Губердің тұтқындалғанын естігенде, «құрып кетемін» (ruiniert) деп қорқып, үрейленді. Клара Губер кейін Орфты ешқашан көрмегенін айтты, бірақ олардың одан әрі байланысқа түскенін көрсететін құжаттар бар. Ол бір рет Орфтың Балдур фон Ширах арқылы күйеуіне көмектесуге тырысқанын еске алды (ол Орфтың байланысқа түскен және кем дегенде екі рет кездескен ең жоғары дәрежелі нацистік шенеунік болды); бірақ бұл мәлімет расталмады. 1949 жылдың маусымында Орф «Musik der Landschaft» құқығын Губердің отбасына берді. Соғыстан кейін көп ұзамай Клара Губер Орфты күйеуінің құрметіне арналған естелік жинаққа үлес қосуды сұрады; ол бірнеше жылдан кейін Кацке жазған сияқты, тікелей Курт Губерге арналған эмоционалды хат жазды. Орфтың 1946 жылы аяқтаған және Губер өлім жазасына кесілгенге дейін талқылаған «Die Bernauerin» жобасы Губердің естелігіне арналған. Бұл туындының Агнес Бернауэрдің заңсыз өлімі туралы соңғы сахнасында, кінәлі хор кейіпкердің өліміне қатысқан жоқ деп жалбарынады.

Нацистерді жою

1946 жылдың наурыз айының соңында Орф Бад-Гомбургте АҚШ Әскери үкіметінің (OMGUS) кеңсесінің бөлімшесі – Ақпараттық бақылау бөлімінің (ICD) психологиялық тексеру орталығында нацистік идеологиядан тазару процесінен өтті. Орф "Сұр C, қабылдауға жарамды" деп бағаланды, оның бағалаушысы Бертрам Шаффнер (1912–2010) оны "нацистік кезеңдегі әрекеттерімен байланысы бар, бірақ нацистік ілімді қабыланбаған" деп түсіндірді. Кейбір дереккөздер Орфтың бағалау алдында қара тізімге енгізілгенін, бұл оның шығармаларынан авторлық төлем алуына кедергі келтіретінін хабарлайды. Оливер Раткольбтың жаңағы зерттеулеріне сәйкес, мұны растайтын ешқандай дәлел жоқ. 1946 жылдың қаңтарында америкалық офицер Ньюэлл Дженкинс (1915–1996) – Орфтың бұрынғы шәкірті (онымен ол ресми емес "сіз" деп обращение жасады), кейін дирижер болып мансап жасады – егер ол дирижерлік етпесе, сабақ бермесе немесе басқаша қоғамдық ортада өнер көрсетпесе, композитор ретінде лицензия алудың қажеті жоқ екенін мәлімдеді. Дегенмен, Дженкинс Орфтың Штутгартта интендант лауазымына тағайындалуына үміттенеді, ол бастапқыда бас тартқаннан кейін мұны қарастырып жатқан еді. Бұл бағалаудан өтуді талап етеді, сондықтан Дженкинс Орфты нацизмге қарсы белсенді күрес жүргізгенін қалай дәлелдей алатынын ойлауға шақырды, себебі мұндай адамдар ең жоғары бағаланатын. Орф 1946 жылдың наурыз айының басында Штутгарттағы лауазымнан бас тартты, бірақ Дженкинс ол айдың соңында бағалаудан өтуін қалады. Шаффнердің баяндамасында: "Орф опера театрының "интенданты" ретінде лицензия алғысы келмейді және ол мұндай ұсыныстан бас тартқанын айтады, себебі жұмыс негізінен музыкалық емес, әкімшілік болады. Ол қонақ дирижер ретінде өнер көрсетуге рұқсат сұрайды". Орфқа "Сұр C, қабылдауға жарамды" деген бағасы берілгеніне қарамастан, ешқандай шектеусіз лицензия берілді, бірақ соғыстан кейін ол қоғамдық орында дирижерлік еткеніне ешқандай дәлел жоқ. Шаффнер нацизмнің түпкі себептері Германиядағы әлеуметтік қатаңдық пен авторитаризмді қамтиды деп сенді, әсіресе отбасылық өмірдегі әкелерге және мектеп, әскери сияқты институттарға қатысты. Оның теориялары оның және әріптестерінің нацистік идеологиядан тазару бағалауларына әсер етті. Шаффнер Орф туралы баяндамасында былай деп жазды: Орфтың қайта жіктелуіне ешқандай дәлел жоқ, бірақ оның лицензиясында шектеулер болмағандықтан, мұндай қадам қажет емес еді. Орфтың психологиялық бағасы туралы Шаффнер былай деп жазды: Кейбір ғалымдар Орф бағалаушыларын белгілі бір дәрежеде алдаған деп санайды. Керісінше, Орф кейбір жағдайларда өзін жалған көрсеткенімен, американдықтардың оны дұрыс бағалауға және оған сәйкес баға беруге жеткілікті ақпараты болды. Баяндамада Орфтың Франкфурт және Вена қалаларынан алған қаржылық қолдауы, 1936 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына қатысуы және "Жазғы түнгі арман" музыкасы (оның қойылымдарының саны азайтылған болса да) туралы айтылған. Ол "өзінің жеке музыкалық көзқарасынан" жазғанын айтты, бірақ "оны жазу үшін тарихтағы бақытсыз сәт таңдалғанын мойындады". Орф "нацистік музыка сыншыларының бірінен де оң пікір алмағанын" мәлімдеді, бірақ оның шығармаларын көпшілік және сыншылар құлшыныспен қабылдады. Ол сондай-ақ "оның үлкен жетістігі" 1942 жылы Миландағы Ла Скалада "Кармина Бурана" қойылымымен болды, "пропаганда министрлігінің қолдауымен емес". Шындығында, Орф кейіннен 1940 жылғы 4 қазанда Дрезденде өткен "Кармина Бурананың" екінші қойылымын өзінің үлкен табысының бастамасы ретінде сипаттады. Америкалық сарапшылар Үшінші рейхте оны қабылдау туралы Орфтың есебіне сенбеді: "Соғыс кезінде оның кейінге қалдырылуы оның Пропаганда министрлігінде жақсы қаралмағаны туралы мәлімдемесіне қайшы келеді. Ол өте жақсы түсіндірме бермейді". Баяндама сонымен қатар Үшінші рейхтің соңғы кезеңінде Орфтың табысының күрт өскенін атап көрсетеді. Таң қалдыратыны, бұл баяндамада Орфтың өзіне пайдалы болуы мүмкін бірнеше факторлар жоқ, атап айтқанда оның еврей әріптестерімен қарым-қатынасы, сондай-ақ оның жартылай еврейлік тегі, соңғысы оның өмірінде көпшілікке мәлім болған емес. Сондай-ақ, оның шығармаларындағы әлеуетті бүлдіруші және авторитарлыққа қарсы мәтіндер туралы ешнәрсе айтылмаған, атап айтқанда "Клюге" (премьерасы 1943) деген үзінділер, кейде тіпті Орфтың өмірінде (соның ішінде Карл Дальхаус) осындай деп танылған.

In late March 1946, Orff underwent a denazification process in Bad Homburg at a psychological screening center of the Information Control Division (ICD), a department of the Office of Military Government, United States (OMGUS). Orff was rated "Grey C, acceptable", which his evaluator Bertram Schaffner (1912–2010) defined as for those "compromised by their actions during the Nazi period but not subscribers to Nazi doctrine". Some sources report that Orff had been blacklisted before the evaluation, which would have prevented him from collecting royalties on his compositions. According to more recent research by Oliver Rathkolb, there is no evidence to support this. In January 1946, American officer Newell Jenkins (1915–1996) – Orff's former student (with whom he used the informal du), who went on to have a career as a conductor – informed him that he did not need a license as a composer if he was not seeking to conduct, teach, or otherwise appear in public. Jenkins, however, hoped that Orff would take an Intendant position in Stuttgart, which Orff was considering after initially saying no. This would require evaluation, and thus Jenkins encouraged Orff to think of how he could prove that he had actively resisted Nazism, as such persons were most highly valued. Orff turned down the Stuttgart position by early March 1946, but Jenkins still insisted Orff undergo an evaluation at the end of that month. Schaffner's report notes: "Orff does not wish a license as 'Intendant' of an opera house, and states that he has already refused such an offer, because the work would be primarily administrative and not musical. He wishes to have permission to appear as guest conductor." Orff was granted a license without any restrictions despite his rating of "'Grey C', acceptable", but there is no evidence that he conducted in public after the war. Schaffner believed that the root causes of Nazism included an underlying societal rigidity and authoritarianism in Germany, especially as they pertained to fathers in family life and institutions such as the school and the military. His theories informed his and his colleagues' denazification evaluations. In his report on Orff, Schaffner wrote:

There is no evidence that Orff was ever reclassified, but since his license had no restrictions, this was not necessary. For Orff's psychological evaluation, Schaffner wrote:

Some scholars have maintained that Orff deceived his evaluators to some degree. The counterpoint is that Orff misrepresented himself in some instances, but the Americans had enough information to assess him fundamentally correctly and rate him accordingly. The report notes some of Orff's financial support from the cities of Frankfurt and Vienna, his participation in the 1936 Summer Olympics, and the music for A Midsummer Night's Dream (although the number of its performances was undercounted), which Orff said he wrote "from his own private musical point of view" but "admit[ted] that he chose an unfortunate moment in history to write it." Orff said "that he never got a favorable review by a Nazi music critic"; however, his work had been enthusiastically received by audiences and many critics. He also said that "[h]is great success" was in 1942 with a performance of Carmina Burana in La Scala in Milan, "not under the auspices of the Propaganda Ministry." In fact, Orff later publicly characterized the second staging of Carmina Burana, which took place in Dresden on 4 October 1940, as the beginning of his great success. The American evaluators disbelieved Orff's account of his reception in the Third Reich: "The fact that he was deferred during the war is contradictory to his claim that he was not well thought of at the Propaganda Ministry. He does not give a very good [e]xplanation." The report likewise notes Orff's very sharp rise in income in the latter part of the Third Reich. Surprisingly absent from the report are several factors that Orff could have used in his favor, notably his associations with Jewish colleagues as well as his own partly Jewish ancestry, the latter of which was never publicly known while he was alive. Nor is there any mention of the potentially subversive and anti authoritarian texts in his works, notably the passages in Die Kluge (premiere 1943) that have been identified as such, sometimes even during Orff's lifetime (including by Carl Dahlhaus).

Ақ роза дау-дамай

Майкл Катердің айтуынша, Орф нацизмнен арылу кезеңінде Германияда "Ақ роза" қарсылық қозғалысын құруға көмектескенін мәлімдеп, өзін ақтап алды. Катер сонымен қатар Орфтың нацистік Германия билігімен ынтымақтасқанын нақты дәлелдеді. Кейбір жағдайларда пікір таласқа қатысушылар арасындағы ашу-ызаға көбірек ден қойылды. "Нацистік дәуір композиторлары: Сегіз портрет" (2000) еңбегінде Катер Ратколб тапқан құжаттарды қарастырғаннан кейін бұрынғы айыптауларын белгілі бір деңгейде қайта қарады. Бірақ кейін Катер Орф пен "Ақ розаға" қатысты бастапқы мәлімдемесін нацизмнен арылу туралы құжаттарға сілтеме жасамай қайталады. Кейбір ғалымдар Катердің пікірін қабылдағанмен, Ратколб және басқалар Орфтың қарсылық қозғалысының мүшесі болғаны туралы жалғандығын зерттеді және оған сенуге жеткіліксіз дәлелдер тапты, Дженкинстің Катермен сұхбатынан басқа нақты растау жоқ екенін атап өтті. 2021 жылы жазған Зигфрид Геллнер Ратколб пен Томас Рёш мәлімдегендей, "Ақ роза" туралы жалғандығы толыққанды жоққа шығарылғанына көз жеткізбеді, бірақ "Ақ роза эпизоды ешқашан жазбада болмағандықтан немесе Орф бұл туралы ашық мәлімдеме жасаған жоқ, Дженкинстің Катерге баяндаған оқиғаның болғаны немесе түсініспеушілік нәтижесі болғаны маңызды емес. Катер кез келген жағдайда Дженкинстің сөзіне тым көп мән берді". 1999 жылы, даудың қызу шағында, музыка зерттеушісі Рейнхард Шульц бұл оқиғаны "ғылыми төбелес" (wissenschaftlichen Hahnenkampfes) деп сипаттап, "бір фактіден гөрі Орфтың өмірі мен шығармашылығымен байланысын түсіну әлдеқайда маңызды" деп қосты.

Жеке өмір

Карл Орф жеке өміріне қатысты өте сақ болды. Театр ғалымы де-ден сол кездегі неміс композиторларының автобиографиялық жинағы үшін қолжазба жазуын сұрағанда, ол тек: "Карл Орф[,] 1895 жылы Мюнхенде туылған, сонда тұратын" (Carl Orff[,] geboren 1895 in München[,] lebt daselbst) деп жазды. Орф төрт рет үйленген және үш рет ажырасқан. Оның алғашқы некесі 1920 жылы әнші Элис Солшермен (1891–1970) болды. Орфтың жалғыз баласы Годела Орф (кейіннен Орф Бюхтеман, 1921–2013) 1921 жылы 21 ақпанда дүниеге келді. Годела дүниеге келгеннен кейін шамамен алты ай өткен соң, олар бөлек тұра бастады және 1927 жылы ресми түрде ажырасты. Годела анасы шамамен 1930 жылы карьерасын жалғастыру үшін Мельбурнға көшкенде әкесімен бірге қалды. 1939 жылы Орф өзінің шәкірті болған және Орф Шульверк әдісін қолданып музыкалық терапияны дамытқан Гертруд Виллертке (1914–2000) үйленді; олар 1953 жылы ажырасты. 1952 жылы ол жазушы Луиз Ринсермен (1911–2002) қарым-қатынас бастады, оған 1954 жылы үйленді. 1955 жылы олар Мюнхеннен Аммерзее көлінің жанындағы Диессен қаласына көшіп барды. Олардың некесі қиындыққа толы болды және 1959 жылы ажырасты, сол кезде Орф келесі әйелі болатын адаммен бірге өмір сүрді. Орфтың соңғы некесі, өмірінің соңына дейін жалғасқан, оның хатшысы болған Лизелот Шмитцпен (1930–2012) болды. Ол қайтыс болғаннан кейін Карл Орф қоры арқылы оның мұрасын жалғастырды. Олар 1960 жылы 10 мамырда Андексте үйленді. Діңге берілген католик ата-анасының ұлы болған Орф жас кезінде діни догмадан бас тартты. Оның қызы оның шіркеуден кетуін сыныптасының өзіне қол жұмсауымен байланыстырды және оны крещение рәсімінен өткізбегенін айтты. Гертруд Орф: "Ол ешқашан шіркеуге бармады, тіпті керісінше. Бұл, әрине, осындай нәрселерге қарсы ішкі қарсылықтың уақыты болды. Ол дінге сенетін адам еді. Бірақ шіркеудің мүшесі емес" деді. Дегенмен, ол Мюнхеннің оңтүстік-батысында орналасқан Андекстегі бенедикт монастырінің барокко стиліндегі шіркеуінде жерленгісі келді, өйткені ол бұл монастырды Диессендегі үйінен көре алатын. Орф бала кезінен бастап отбасының әскери дәстүрін жалғастыруға ниеті болмады. Кейінірек ол: "Әкем [Гейнрих Орф] менің әскери істерге жақын еместігімді және оған қызығушылық танытпайтынымды білді" деп жазды. Годела Орфтың айтуынша, композитордың ата-анасы "оның өмір салты олардың үміттеріне сай келмесе де, оған әрдайым сүйіспеншілікпен қарады", ал Орф пен оның әпкесі "оларды сүйіспеншілікпен және төзімділікпен бақылап, қолдады". Ол сондай-ақ әкесінің анасы Паула Орф ұлының шығармашылығын үнемі дамытып, оған "шабыт сыйлаған" деді. Орф өзі анасы туралы: "Мен әуелден-ақ анамның баласы едім. Өмірдің ең қиын және күрделі жағдайларында ол мені жүрегімен терең түсінді, тіпті оның дәстүрге берілген идеялары оған кедергі келтірсе де" деп жазды. Паула Орф 1960 жылы 22 шілдеде қайтыс болды, содан кейін Орфтың әріптесі Карл Амадеус Хартман оған: "Мен сенің анаңмен қаншалықты тығыз байланыста болғаныңды білемін, мен де өзімнің анаммен сондай едім, сондықтан жоғалтудың ауырлығын ерекше түсіне аламын" деп хат жазды. Годела Орф әкесімен арақатынасы кейде қиын болғанын айтты. "Оның өмірі болды және басқаша болмады", - деді ол Тони Палмерге O Fortuna деректі фильмінде. Олардың қарым-қатынасы 1940 жылдардың аяғында ерекше шиеленісті болды; олар 1970 жылдардың басында татуласты.

Carl Orff was very guarded as to his personal life. When asked by the theater scholar de to provide a handwritten entry for a collection of autobiographies of German composers of the day, for which some of his colleagues wrote as many as three pages, he sent only: "Carl Orff[,] born 1895 in Munich[,] living there" (Carl Orff[,] geboren 1895 in München[,] lebt daselbst). Orff was married four times and had three divorces. His first marriage was in 1920 to the singer Alice Solscher (1891–1970). Orff's only child, Godela Orff (later Orff Büchtemann, 1921–2013) was born on 21 February 1921. The couple separated about six months after Godela's birth and were divorced officially in 1927. Godela remained with her father when her mother moved to Melbourne to pursue her career around 1930. In 1939, Orff married Gertrud Willert (1914–2000), who had been his student and who founded a method of music therapy using the Orff Schulwerk; they divorced in 1953. By 1952, he began a relationship with author Luise Rinser (1911–2002), whom he married in 1954. In 1955, they moved from Munich to Dießen am Ammersee. Their marriage was troubled and ended in divorce in 1959, by which time Orff was living with the person who would become his next wife. Orff's final marriage, which lasted to the end of his life, was with Liselotte Schmitz (1930–2012), who had been his secretary, and who after his death carried on his legacy in her capacity with the Carl Orff Stiftung. They married in Andechs on 10 May 1960. Born to devout Roman Catholic parents, Orff broke from religious dogma at a young age. His daughter tied his break from the church to the suicide of a classmate, and she reported that he did not have her baptized. Gertrud Orff said that "he never went to church; to the contrary. It was probably the time of inner rebellion against things like that. He was a religious person, yes. But not a person of the church." Nevertheless, he wanted to be buried in the Baroque church of the beer brewing Benedictine priory of Andechs, southwest of Munich; he could see this monastery from his home in Dießen. Orff had no desire to follow in his family's military tradition, even as a child. He later wrote: "My father [Heinrich Orff] knew that everything soldierly lay far from me and that I could not warm up to it." According to Godela Orff, the composer's parents "nevertheless always remained lovingly inclined toward him, even when his way of life did not meet their expectations", and Orff and his sister "were watched over and supported with loving tolerance." She also wrote that her father's mother, Paula Orff, always fostered her son's creativity and gave him "the gift of inspiration". Orff himself wrote of his mother: "From time immemorial I was a real mother's boy. In life's serious and most difficult situations she understood me deeply with her heart, even if her ideas, strongly set in tradition, stood in the way of it." Paula Orff died on 22 July 1960, after which Orff's colleague Karl Amadeus Hartmann wrote to him: "I know how intimately bonded you were with your mother, similar to me with mine, and can therefore especially sympathize with the entire gravity of the loss." Godela Orff described her relationship with her father as having been difficult at times. "He had his life and that was that", she tells Tony Palmer in the documentary O Fortuna. Their relationship became especially strained in the late 1940s; they reconciled around the early 1970s.

Өлім

Орф 1982 жылғы 29 наурызда Мюнхенде 86 жасында қатерлі ісіктен қайтыс болды. Бұл туындының фашизммен байланысы Пьер Паоло Пазолиниді өзінің соңғы фильмі «Сало немесе Содомның 120 күні» фильміндегі азаптау мен кісі өлтіру сахналарын қорытындылау үшін «Veris leta facies» музыкалық бөлігін қолдануға итермеледі. Пазолини фильм түсірген кезде өнерді билік пайдалануы мүмкін деген мәселемен айналысты, бұл мәселе Орфтың жағдайына да қатысты.

Кармина Буранаға дейінгі шығармалармен байланысы

Орф жиі айтатын, «Кармина Бурана» спектаклінің жалпы репетициясынан кейін ол баспасына былай деді: «Мен осы уақытқа дейін жазғандарымның бәрін, өкінішке орай, сіздер басып шығарғандарын енді макулатураға жіберуге болады. «Кармина Бурана» – менің жинақталған шығармаларымның бастауы». Майкл Х. Катер бұл мәлімдемені құжаттамалық дәлелдердің жетіспеуіне және «Кармина Бурана» премьерасынан кейін Орфтың бұрынғы шығармаларының орындалуының жалғасуына байланысты күмәндік тудырды, дегенмен осы орындалымдардың көпшілігі қайта жөнделген нұсқаларда болды. Орф кейіннен өзінің жиі қайталайтын сөзін былай деп түсіндірді: «Мен мұны ойсыз айттым, con leggerezza [яғни "жеңілдікпен"]: мен жақсы білгендей, бұл шындық та, шындық емес те болатын. Мен осы сөзбен «Кармина Бурана» осы уақытқа дейін менің шығармаларымда қандай маңызға ие болғанын атап көрсетуді қаладым, және бұл мен үшін де анық еді». 1975 жылы осы цитата туралы сұрағанда, Орф былай деп жауап берді: «Алғаш рет мен өзім қалағандай жасадым және оны дұрыс қолданғанымды білдім. Бұдан артық айтарлық ештеңе жоқ». Орф өзінің көптеген ертерек шығармаларын қайта қарастырды, ал кейінірек мансабында «Кармина Бурана» алдындағы композицияларын аздаған түзетулермен қайта басып шығарды. Оның соңғы басылымдарының бірі – 1911-1920 жылдар аралығында жазған әндер жинағы болды.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

Орфтың кейінгі туындыларының көпшілігі – Антигона (1949), де (Эдип Тиран, 1959), Прометей десмотес (Прометей Буйылған, 1968) және De temporum fine comoedia (Уақыт Соңындағы Комедия, 1973) – көне заман мәтіндеріне немесе тақырыптарына негізделген. Олар Carmina Burana тілін қызықты жолдармен кеңейтеді, бірақ оларды сахналау қымбатқа соғады және (Орфтың өзінің айтуынша) дәстүрлі мағынада опера емес. Тіпті Германияда да олардың толыққанды қойылымдары сирек кездеседі. 1947 жылғы 8 қаңтарда шәкірті Генрих Сутермейстерге жазған хатында Орф «Бернауринді» «өз бұрынғы туындыларының соңғысы деп атады; Антигона жаңа кезеңді бастайды». Антигона – Фридрих Хёльдерлиннің Софоклдің пьесасын аударған нұсқасы. Орф осы материалға Бірінші дүниежүзілік соғыстағы оқиғалардан кейін қызығушылық танытып, 1940 жылдың соңында жұмысты жоспарлай бастады. Премьерасы 1949 жылғы 9 тамызда Зальцбург фестивалінде өтті. Орф Антигонадан кейін Хёльдерлиннің Софокл пьесасының аудармасын қолданып, «Эдип Тиранн» және Эсхилге жатқызылатын грек пьесасының түпнұсқа тілінде «Прометей» туындыларын жазды. Олардың премьерасы 1959 және 1968 жылдары Фердинанд Лейтнердің жетекшілігімен Штутгартта өтті. Грек трагедияларының барлығында мәтінге ешқандай қысқартулар немесе өзгерістер енгізілмеген. Грек трагедиялары үшін өте ерекше ансамбльдер қолданылады, олар үлкен соққылы аспаптар тобына негізделген, соның ішінде батыс және батыс емес аспаптар, көптеген соққылы аспаптар (литофонды қоса алғанда) және бірнеше фортепиано (Прометейде төрт, ал қалған екеуінде алты) бар; дәстүрлі скрипкалық бөлім тоғыз контрабасқа дейін азайтылған. Сондай-ақ, алты флейта мен алты гобой (пикколо, альт флейта және ағылшын мүйізінің әртүрлі қосарлануымен), сондай-ақ трубалар (Антигона мен Прометейде алты, Эдип Тираннда сегіз, сахна артында) қолданылады. Эдип Тиранн мен Прометейде алты тромбон мен орган да бар. Барлық үш туындыда төрт арфа бар; Эдип Тираннда мандолина, ал Прометейде төрт тенор банжо бар. Прометейдің премьерасынан кейін Эверетт Хелм былай деп жазды: Орф әншілерге де, көрермендерге де оңайлық бермейді. Бірақ түпнұсқа мәтіннің сақталуы қазіргі тілде тудыра алмайтын көңіл-күйді оятқаны сөзсіз. «Прометей» – әдеттегі опера емес. Орфтың басқа туындылары сияқты, бұл музыкалық театр, онда музыка драмалық тұтастықтың бір бөлігі болып табылады және оған бағынады. Дауыстар үнемі сөйлеу ырғағында немесе псалмодиялық речитативте айтылады. Тек кейде (және ең тиімдісі) қатал псалмодия Грегориан әнінің гүлденген бөлімдерін еске түсіретін мелизмаларға жол береді. Ариялар мен концерттік номерлер жоқ. Оркестрдегі қысқаша интерлюдиялар интеръекция сипатына ие. Музыкалық немесе психологиялық даму жоқ. Үлкен дыбыс блоктары статикалық, қозғалмайтын форма мен атмосфераны тудырады. Оркестрдің құрамы қатты, металл дыбыстарды шығарады, примитивті остинато ырғақтарымен аяусыз жетеледі. Әсері белгілі бір дәрежеде элементарлы, бірақ ешқандай жайлық жоқ. Орфтың стильдік примитивизмі жоғары деңгейдегі күрделілікті жасырады. Орфтың сахнадағы соңғы туындысы – De temporum fine comoedia (Уақыт Соңындағы Комедия) 1973 жылғы 20 тамызда Герберт фон Караян мен WDR симфониялық оркестрі мен хорының орындауында Зальцбург фестивалінде көрсетілді. Онда үлкен актерлік құрам және грек трагедияларына ұқсас сазгерлік қолданылған, бірақ кейбір ерекшеліктер бар, атап айтқанда, обоисттердің орнына барлық кларинетшілер (барлығы Ми бемоль кларинеттерімен), сондай-ақ контрабасон, мүйіздер мен туба қосылған. Томас Рёш бұл туындыны «көп жағынан [Орфтың] барлық туындыларының жиынтығы» деп атады. Орфтың De temporum fine comoedia-дан кейін тағы бір сахналық туынды жазуды жоспарлағаны туралы ешқандай мәлімет жоқ, ал 1979 жылы ол сұхбат берушіге бұл туындысының соңы (Schluß) екеніне сенімді екенін айтты. Бұл өте жеке туындысында Орф грек, неміс және латын тілдерінде орындалған, уақыт соңы туралы өз көзқарасын қысқаша баяндаған құпия пьесаны ұсынды. Оның философиясы көптеген діни дәстүрлерден, ең алдымен Оригеннің апокатастазис идеясынан алынған. De temporum fine comoedia сонымен қатар Орфтың бұрынғы композицияларына, әсіресе Die Bernauerin-ге көптеген сілтемелер жасайды. Премьера кезінде ол өзінің туындылары «сарымсаққа ұқсайтынын: бір қабат екіншісін жалғастыратынын» айтты. Сол кезде ол De temporum fine comoedia туралы былай деді: «Бұл бәрі арман, тек қиял ғана. Пессимистік, оптимистік, әркім қалайды».

Most of Orff's later works – Antigonae (1949), de (Oedipus the Tyrant, 1959), Prometheus desmotes (Prometheus Bound, 1968), and De temporum fine comoedia (Play on the End of Times, 1973) – were based on texts or topics from antiquity. They extend the language of Carmina Burana in interesting ways, but they are expensive to stage and (on Orff's own characterization) are not operas in the conventional sense. Live performances of them have been few, even in Germany. In a letter dated 8 January 1947 to his student Heinrich Sutermeister, Orff called Die Bernauerin "the last piece in the series of my earlier work; Antigonae starts a new phase." Antigonae is a setting of Friedrich Hölderlin's translation of the play by Sophocles. Orff first became interested in this source material shortly after his trauma in World War I and began planning his work late in 1940. The premiere took place on 9 August 1949 at the Salzburg Festival. Orff followed Antigonae with Oedipus der Tyrann, also using Hölderlin's translation of Sophocles's play, and Prometheus, using the original language of the Greek play attributed to Aeschylus. Their premieres took place in Stuttgart, respectively in 1959 and 1968, conducted by Ferdinand Leitner. All three of the Greek tragedies make no cuts or alterations to the texts. The Greek tragedies are scored for highly unusual ensembles centered on large percussion ensembles, which include non Western instruments and numerous mallet instruments (including lithophone), and several pianos (four in Prometheus and six in the other two); the traditional string section is dispensed with excepting nine contrabasses. They also have six flutes and six oboes (with various auxiliary doublings of piccolo, alto flute, and English horn), as well as trumpets (six in Antigonae and Prometheus; eight in Oedipus der Tyrann, behind the scene). Oedipus der Tyrann and Prometheus also have six trombones and organ. All three works also have four harps; there is additionally mandolin in Oedipus der Tyrann and four tenor banjos in Prometheus. Following the premiere of Prometheus, Everett Helm wrote: Orff does not make things easy for either singers or audience. But the retention of the original text undoubtedly evoked a mood such as could not have been created by a modern language. "Prometheus" is not an opera in the usual sense. Like other works by Orff, it is music theater in which the music is part of, and subordinated to, the dramatic whole. The voices declaim almost constantly – either in spoken rhythm or in a kind of psalmodic recitative. Only occasionally (and most effectively) does the stark psalmody give way to melismas that recall the more florid passages of Gregorian chant. There is no semblance of arias or concerted numbers Brief interludes in the orchestra have the character of interjections. There is no development, either musical or psychological. The huge blocks of sound produce a static, immobile form and atmosphere The makeup of the orchestra produces, hard, metallic sounds, mercilessly driven by primitive ostinato rhythms. The whole effect is elemental to a degree, but in no sense naive. Orff's stylized primitivism masks a high degree of sophistication. Orff's final work for the stage, De temporum fine comoedia (Play on the End of Times), had its premiere at the Salzburg Festival on 20 August 1973, performed by Herbert von Karajan and the WDR Symphony Orchestra Cologne and Chorus. It has a large cast and similar scoring to the Greek tragedies with some exceptions, notably clarinetists (all with E flat clarinets) instead of oboists and the addition of contrabassoon, horns, and tuba. Thomas Rösch has called this work "in many respects the summation of [Orff's] entire work." There is no evidence Orff considered writing another stage work after De temporum fine comoedia, and in 1979 he told an interviewer he was certain it was the end (Schluß) of his composition. In this highly personal work, Orff presented a mystery play, sung in Greek, German, and Latin, in which he summarized his view of the end of time. His philosophy draws from many religious traditions, primarily Origen's idea of apocatastasis. De temporum fine comoedia also makes numerous references to Orff's previous compositions, notably Die Bernauerin. Around the time of the premiere, he said that his works are "as with an onion: one layer follows the others." On the same occasion, he said of De temporum fine comoedia: "It is all a dream, only a fantasy. Pessimistic, optimistic, as anyone wants."

Педагогикалық шығармалар

Педагогикалық ортада ол, ең алдымен, өзінің "Шуливерк" ("Мектеп жұмысы") еңбегімен танымал. Алғашқыда 12-ден 22 жасқа дейінгі оқушыларға арналған Гюнтерсшуль мектебі үшін жазылып, жарияланған шығармалар жинағы, кейіннен 1949 жылы Бавариядағы радиохабарлар негізінде жарық көрген кітаптарында да осы атау қолданылды. Бұл шығармалар "Musik für Kinder" ("Балаларға арналған музыка") деп аталады, сонымен қатар "Schulwerk" термині де пайдаланылады. Олар оның бұрынғы шәкірті, композитор және педагог Гуннильд Китманмен (1904–1990) бірлесіп жазылған, ол "Musik für Kinder" ("Балаларға арналған музыка") жинақтарындағы көптеген ноталар мен аранжировкалардың авторы болды. Орфтың идеялары Гуннильд Китманмен бірге балаларға арналған музыка білімінің өте жаңашыл тәсіліне айналды, ол Orff Schulwerk деп белгілі. Музыка қарапайым және қозғалыс, ән салу, ойнау және импровизацияны үйлестіреді. Орф пен Китман бірлесіп жазған "Гассенхауэр", "Хексененмалейнс" және "Пассион" шығармалары Терренс Маликтің "Бадлендс" (1973) фильміне музыкалық сүйемелдеме ретінде қолданылды.