Карл Мария Вебер (1786-1826) – неміс композиторы, жаңа романтикалық операның негізін қалаушы. Опералары, симфониялары, концерттері мен фортепиано туындыларымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс романтикалық композиторы (1786–1826)
German Romantic composer (1786–1826)
Карл Мария Фридрих Эрнст фон Вебер (шамамен 18 қараша 1786 – 5 маусым 1826) – неміс композиторы, дирижер, виртуоз пианист, гитарист және ерте романтика дәуірінің музыкалық сыншысы. Операларымен ең танымал, ол неміс романтикалық операсының (Romantische Oper) дамуындағы маңызды тұлға болды. Жастық шағында әкесі Франц Антон отбасын Гамбург, Зальцбург, Фрайберг, Аугсбург және Вена қалалары арасында үздіксіз көшіріп жүрді. Осының салдарынан ол көптеген ұстаздардан – әкесі Иоганн Петер Гейшкель, Михаил Хайдн, Джованни Валеси, Иоганн Непомук Кальчер және Георг Иосиф Фоглерден – сабақ алды. Олардың жетекшілігімен ол төрт опера жазды, бірақ олардың ешқайсысы толық күйінде сақталған жоқ. Опералық емес музыкасы да аз емес, оның ішінде екі симфония, екі концерт, кларнет пен оркестрге арналған концертино, фагот концерті, валторна концертиносы, фортепиано мен оркестрге арналған екі концерт және Konzertstück, «Биге шақыру» сияқты фортепиано туындылары бар; сонымен қатар, виртуоз кларнетші Генрих Берман үшін жазылған көптеген кларнетке арналған шығармалар бар. Оның толыққанды опералары – «Силвана» (1810), «Абу Хасан» (1811), «Der Freischütz» (1821), «Die drei Pintos» (1820–21 ж. құрастырылған), «Euryanthe» (1823), «Oberon» (1826) – кейінгі неміс композиторларына, оның ішінде Маршнер, Мейербер және Вагнерге зор әсер етті; фортепианоға арналған шығармалары Мендельсон, Шопен және Листтің шығармаларына ықпал етті. Оның ең танымал туындысы – «Der Freischütz» – ең маңызды неміс операларының бірі болып табылады.
Carl Maria Friedrich Ernst von Weber (c. 18 November 17865 June 1826) was a German composer, conductor, virtuoso pianist, guitarist, and critic of the early Romantic period. Best known for his operas, he was a crucial figure in the development of German Romantische Oper (German Romantic opera). Throughout his youth, his father, lt=Franz Anton, relentlessly moved the family between Hamburg, Salzburg, Freiberg, Augsburg and Vienna. Consequently he studied with many teachers—his father, Johann Peter Heuschkel, Michael Haydn, Giovanni Valesi, Johann Nepomuk Kalcher, and Georg Joseph Vogler—under whose supervision he composed four operas, none of which survive complete. He had a modest output of non operatic music, which includes two symphonies, two concertos and a concertino for clarinet and orchestra, a bassoon concerto, a horn concertino, two concertos and a Konzertstück for piano and orchestra, piano pieces such as Invitation to the Dance; and many pieces that featured the clarinet, usually written for the virtuoso clarinetist Heinrich Baermann. His mature operas—Silvana (1810), Abu Hassan (1811), Der Freischütz (1821), Die drei Pintos (comp. (composed in) 1820–21), Euryanthe (1823), Oberon (1826)—had a major impact on subsequent German composers including Marschner, Meyerbeer, and Wagner; his compositions for piano influenced those of Mendelssohn, Chopin and Liszt. His best known work, Der Freischütz, remains among the most significant German operas.
Балалық шақ
Карл Мария Фридрих Эрнст фон Вебер 1786 жылғы 18 қарашада Любек епископтығының Еутин қаласында дүниеге келді. Ол Франц Антон фон Вебер мен оның екінші әйелі, веналық әнші Генуэфа Вебердің үш баласының үлкені болды. 1786 жылғы 20 қарашада Карл Фридрих Эрнст деген атпен католик дініне шомылдырылды; Мария есімді екінші аты кейін ғана пайда болды. Оның інісі мен қарындасы сәби кезінде қайтыс болды. Әкесі мен анасы екеуі де католик болған, және Германияның оңтүстігінен келген. Әкесі "фон" атағын бекер пайдаланған, себебі ол аристократ емес еді және сол кезде жойылған оңтүстік неміс ақсүйек отбасынан шыққанмын деп мәлімдеген. 1779 жылғы сәуірде Франц Антон Еутин епископтық оркестрінің директоры болып тағайындалды, бірақ 1781 жылы қаржыны үнемдеу үшін оркестр таратылды. Содан кейін ол Еутин қалалық музыка директоры лауазымын иеленді. Бұл лауазымнан қанағаттанбаған ол 1787 жылы қызметтен кетіп, Гамбургте театр труппасын құрды. Венада қысқа уақыт тұрғаннан кейін, ол Иоганн Фридрих Тоскани (Елизавета Тосканидің күйеуі) мен Питер Карл Санторинидің театр компаниясына қосылды, олар Кассель, Марбург және Хофгейсмарда өнер көрсетті. Ол өз труппасын құруға бірнеше рет тырысты, бірақ толыққанды табысқа жете алмады. Франц Антонның жартылай інісі , , Цецилия Штаммға үйленді және төрт қызы болды – Жозефа, Алоизия, Констанца және София, олардың барлығы белгілі әншілерге айналды. Вольфганг Амадей Моцарт Алоизияға құда түсуге тырысып, оған арнап бірнеше пьеса жазды. Ол оның ұсыныстарын қабылдамағандықтан, Моцарт Констанцаға үйленді, демек Моцарттың әйелі Карл Мария фон Вебердің туысы болды. Дарынды скрипкашы Франц Антон Веберді Моцарт сияқты бала кезінде дарынды болуға тәрбиелеуді армандаған. Вебер тумысынан жамбас сүйегінің бұзылуымен дүниеге келді және төрт жасқа дейін жүре алмады. Бірақ сол кезде ол өте жақсы әнші және пианист болды.
Carl Maria Friedrich Ernst von Weber was born around 18 November 1786 in Eutin, Bishopric of Lübeck. He was the eldest of the three children of Franz Anton von Weber and his second wife, Genovefa Weber, a Viennese singer. He was baptized Catholic on 20 November 1786 with the name Carl Friedrich Ernst; the alternative second name Maria appeared only later. His brother and sister died in infancy. Both parents were Catholic and originally came from the far south of Germany. The "von" was an affectation of his father's, who was not an aristocrat and who claimed descent from a south German noble family which was already extinct at the time. In April 1779, Franz Anton had been appointed director of the prince bishopric orchestra, Eutin, which, however, was dissolved in 1781 because of spending cuts. He then took the position of Eutin's municipal music director. Dissatisfied with this position, he resigned in 1787 and founded a theatre company in Hamburg. After a brief stay in Vienna, he joined the theatre company of Johann Friedrich Toscani (husband of Elisabeth Toscani) and Peter Carl Santorini, who performed in Kassel, Marburg, and Hofgeismar. He tried repeatedly to establish a lasting company of his own but had only intermittent success. Franz Anton's half brother, , married Cäcilia Stamm and had four daughters—Josepha, Aloysia, Constanze, and Sophie—all of whom became notable singers. Wolfgang Amadeus Mozart attempted to woo Aloysia, composing several pieces for her. After she rejected his advances, Mozart went on to marry Constanze; thus Mozart's wife was a cousin of Carl Maria von Weber. A gifted violinist, Franz Anton had ambitions of turning Weber into a child prodigy like Mozart. Weber was born with a congenital hip disorder and did not begin to walk until he was four. But by then, he was already a capable singer and pianist.
Білім
Франц Антон Веберге жан-жақты білім берді, бірақ отбасының көшіп-қонуы оқу процесін жиі үзеді. 1796 жылы Вебер музыка білімін Хилдбургхаузенде жалғастырды, онда ол гобойші Иоганн Петер Хьюшкельден сабақ алды. 1797 жылдың күзінде Зальцбургке көшкеннен кейін, Вебер 1798 жылдан бастап Майкл Хайднмен, әйгілі Джозеф Хайднның інісімен оқыды, ол Веберге тегін сабақ беруге келісті. Оның Зальцбургтегі уақытын 13 наурызда туберкулезден қайтыс болған анасы Женовефа мен 29 желтоқсанда Мюнхенде бір жасар қарындасы Антонеттаның өлімі көлеңкеледі. Карлдың анасы қайтыс болғаннан кейін, оның әкесінің әпкесі Аделаида оның күтімін өз мойнына алды. Вебер Жозеф Хайднге Виенаға барып, одан оқуын жетілдіруді үміттенді, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. 1798 жылдың күзінде Вебер Мюнхенге көшіп, онда Иоганн Евангелист Валлисхаузерден ән салуды және Вебердің алғашқы операсын бақылаған Иоганн Непомук Кальхерден композицияны оқыды («Махаббат пен шараптың күші»). Осы кезеңдегі өзге шығармалары сияқты, бұл опера да жоғалып кетті. Он екі жасар Вебердің фортепианоға арналған алты фюгетасы Лейпцигте жарияланды. Вебердің музыкалық білімі литографияны меңгеру арқылы кеңейтілді, ол оны Алоис Сенфельдердің (осы процестің ойлап табушысы) және Франц Глейснердің шеберханасында (1799 жылдың күзінде) үйренді. Вебердің өзі «Пианофортқа арналған вариациялар» жинағын литографиялық әдіспен жасады. 1800 жылы отбасы Саксониядағы Фрайбергке көшіп, онда 14 жастағы Вебер «Сыбыр орман қызы» (Das stumme Waldmädchen) атты опера жазды. Ол Фрайберг пен Кемниц театрларында, содан кейін Санкт-Петербургте (1804), Венада және Прагада (1806) қойылды. Жас Вебер музыка сыншысы ретінде мақалалар жариялай бастады, мысалы, 1801 жылы «Лейпцигтің жаңа газетінде». 1801 жылы отбасы Зальцбургке оралды, онда Вебер Майкл Хайднмен оқуын жалғастырды. Вебер «Питер Шмолл және оның көршілері» (Peter Schmoll und seine Nachbarn) атты үшінші операсын жазды, оны оның ұстазы мақұлдады. 1802 жылы концерттік турнеден кейін Веберлер Аугсбургке қайтып келді, онда «Питер Шмоллдың» премьерасы болды деп есептеледі. 1803 жылдың ортасында Вебер Мангейм, Стокгольм және Дармштадт қалаларындағы маңызды музыка мектептерінің негізін қалаушы Аббе Фоглермен Венада оқуын жалғастырды. Дармштадттағы Фоглердің тағы бір белгілі шәкірті Якоб Мейер Бир, кейін Джакомо Мейербер деп аталған, Вебердің жақын досы болды. Олар бір-біріне жазған хаттарында бір-бірін «бауырласым» деп атады.
Franz Anton gave Weber a comprehensive education, which was frequently interrupted by the family's moves. In 1796, Weber continued his musical education in Hildburghausen, where he was instructed by the oboist Johann Peter Heuschkel. After moving to Salzburg in autumn 1797, Weber studied from 1798 with Michael Haydn, younger brother of the better known Joseph Haydn, who agreed to teach Weber free of charge. His time in Salzburg was overshadowed by the death of his mother Genovefa, who succumbed to tuberculosis on 13 March 1798, and that of his one year old sister Antonetta on 29 December 1798 in Munich. After the death of Carl's mother, his paternal aunt Adelaide took over the care of him. A visit to Joseph Haydn in Vienna, presumably in hope of advanced teaching, was fruitless. In autumn 1798, Weber moved to Munich where he studied singing with Johann Evangelist Wallishauser and composing with Johann Nepomuk Kalcher, who supervised Weber's first opera, (The Power of Love and Wine). Like his other compositions of that period, this opera is lost. Six fughettas for piano of the twelve year old Weber were published in Leipzig. Weber's musical education was extended by a mastering of lithography which he learned in the workshop of Alois Senefelder (the inventor of the process) and Franz Gleißner (autumn 1799). A set of his Variations for the Pianoforte was lithographed by Weber himself. In 1800, the family moved to Freiberg in Saxony, where Weber, then 14 years old, wrote an opera called Das stumme Waldmädchen (The Silent Forest Maiden). It was produced at the Freiberg and Chemnitz theatres and later in Saint Petersburg (1804), Vienna and Prague (1806). The young Weber also began to publish articles as a music critic, for example in the Leipziger Neue Zeitung in 1801. In 1801, the family returned to Salzburg, where Weber resumed his studies with Michael Haydn. Weber composed his third opera Peter Schmoll und seine Nachbarn (Peter Schmoll and His Neighbours) of which his teacher approved. After a concert tour in 1802 the Webers returned to Augsburg where it is believed Peter Schmoll premiered. In mid 1803, Weber continued his studies in Vienna with Abbé Vogler, founder of important music schools in Mannheim, Stockholm, and Darmstadt. Another famous pupil of Vogler in Darmstadt was Jakob Meyer Beer, later known as Giacomo Meyerbeer, who became a close friend of Weber. In letters they addressed each other as "brother".
Карьерасының алғашқы жылдары 18041810
Воглер 17 жасар Веберді 1804 жылы Бреслау операсының директоры лауазымына ұсынды; Веберге бұл лауазым ұсынылып, ол оны қабылдады. Ол операны реформалауды, ескі әншілерді зейнеткерлікке шығаруды, оркестрді кеңейтуді және күрделі репертуарды игеруді көздеді. Оның оркестр директоры ретіндегі амбициялық және адал еңбегі мойындалды, бірақ темпі жиі тым жылдам деп сынға ұшырады. Күнделікті жұмыс оның өзінің шығармашылық жұмысына жеткілікті уақыт қалдырмағандықтан, Вебер екі жылдық мерзімін ұзартуға тырыспады. Вюртемберг герцогы Евгенийдің сарайындағы қызметтен кейін, 1807-1810 жылдары Вебер Вюртемберг королі Фредерик I-нің інісі герцог Людвигтің жеке хатшысы болып қызмет етті. Вебердің Вюртембергтегі уақыты қиындықтарға толы болды. Ол үлкен қарызға батып, жұмыс берушісінің қаржылық манипуляцияларына, мысалы, сатып алушыны әскери қызметтен босататын герцогтік қызметті растау куәліктерін сатуға тартылды. Вебер тұтқындалып, пара алу және мемлекеттік қаржыны жымқыру айыптары тағылды. Ол айыптауларды жоққа шығара алғандықтан, іс патшаның інісін, іс жүзіндегі манипуляторды қорғау үшін азаматтық құқық бойынша қарастырылды. Вебер шығындарды төлеуге келісті (соңғы төлем 1816 жылы жасалды) және әкесімен бірге Вюртембергтен қуылды. Қызықтысы, Вебер шығындарын және хат-хабарларын тіркеп, сондай-ақ ерекше оқиғалар туралы ой-пікірлерін жаза бастады. Осы кезеңде Вебер композитор ретінде өнімді болды, көбінесе католиктік мисса үшін діни музыка жазды. Бірақ бұл оған литургияда дәстүрлі ән салуды қайта жаңғыртуға ұмтылған консерваторлардың наразылығын тудырды. Варрак Вебердің өмірбаянында Вебердің шебер гитарист болғанын атап өтті. Осы жылы оның гитарамен сүйемелдеумен жазылған "Liebeszauber" атты алғашқы әні жарық көрді. Оның ең өзгеше және инновациялық әндерінің кейбірі келесі жылдары жазылды, соның ішінде "Er an Sie" (1808) және "Was zieht zu deinem Zauberkreise" (1809).
Vogler recommended the 17 year old Weber for the post of Director at the Breslau Opera in 1804; Weber was offered and accepted the post. He sought to reform the Opera by pensioning off older singers, expanding the orchestra, and tackling a more challenging repertoire. His ambitious and dedicated work as director of the orchestra was acknowledged, though his tempi were frequently criticized as too fast. As the daily routine did not leave sufficient time for his own creative work, Weber did not seek to extend his two year appointment. After an interlude at the court of Duke Eugen of Württemberg, who resided in Silesia, Weber served from 1807 to 1810 in Stuttgart as private secretary to Duke Ludwig, brother of King Frederick I of Württemberg. Weber's time in Württemberg was plagued with troubles. He fell deeply into debt and became entangled in the financial manipulations of his employer, e. g. the sale of confirmations of ducal service which exempted the purchaser from military service. Weber was arrested and charged with embezzlement and bribery. As he could disprove the allegations, the case was brought under civil law to avoid compromising the de facto manipulator, the brother of the king. Weber agreed to pay the costs (the last payment was made in 1816) and was banished from Württemberg together with his father. As a sobering side effect, Weber started to keep a diary to list his expenses and correspondence, and make occasional comments on special events. Weber remained prolific as a composer during this period, writing a quantity of religious music, mainly for the Catholic mass. This, however, earned him the hostility of conservatives working for the re establishment of traditional chant in liturgy. In his biography of Weber, Warrack notes that Weber was an accomplished guitarist. It was in this year that his first song with guitar accompaniment, "Liebeszauber", was printed. Some of his most original and innovative songs were written during the following years, including "Er an Sie" (1808) and "Was zieht zu deinem Zauberkreise" (1809).
Кейінгі еңбек жолы 18101826
1810 жылы Вебер Германияның бірнеше қалаларын аралады; 1811 жылы оның мансабындағы маңызды жыл болды, ол Мюнхен сарайының кларнетисі Генрих Берманмен танысып, осымен бірге жұмыс істеді және E-мажордағы Концертино, Op. 26, J. 109, сондай-ақ J. 114 және J. 118 нөмірлі екі концерт шығармаларын жазды. 1811 жылдың желтоқсанынан 1812 жылдың наурызына дейін Вебер Берманмен бірге гастрольдік сапарда болып, кларнетке арналған шығармаларын орындады. Осы гастрольдегі соңғы концерттер Вебердің туындыларына қатысты халықтың, сыншылардың және патшалық сарайдың пікірін өзгертті, сондай-ақ оған сол жылы Берлинде «Сильвана» операсын сәтті қоюға көмектесті. 1813-1816 жылдары Вебер Прага операсының директоры болды; 1816-1817 жылдары Берлинде жұмыс істеді, ал 1817 жылдан бастап ол Дрездендегі беделді операның директоры қызметін атқарды. Ол 18-шы ғасырдан бері Еуропалық музыкалық аренада үстемдік құрып келген итальяндық операға қарсы тұрып, неміс операсын дамытуға күш салды. Осы жолы ол «Sturm und Drang» кезеңінің идеалдарынан, сондай-ақ Арним мен Брентаноның «Des Knaben Wunderhorn» атты неміс халық әндері жинағынан шабыт алды. 1816 жылы ол гитара мен фортепианоға арналған Op. 38 «Дүэт» шығармасын жазды, бұл туынды Венада Хуммель мен Диабелли сияқты композиторлардың ұқсас шығармаларынан шабыттанған болуы мүмкін. 1817 жылдың 4 қарашасында ол «Сильвана» операсының басты рөлін ойнаған әншіге үйленді. 1819 жылы ол, әдетте, өзінің ең танымал фортепианолық шығармасы – «Бейге шақыру» туындысын жазды. 1821 жылдың 18 маусымында Берлинде «Der Freischütz» операсының сәтті премьерасы Еуропаның барлық аймандарында қойылымдарға жол ашты. Премьера күні Вебер фортепиано мен оркестрге арналған F минорындағы Концерттік туындысын аяқтады және бір аптадан кейін оны алғаш рет орындады. 1823 жылы Вебер Хельмина фон Чезидің либреттосына негізделген, толыққанды «Эврианте» операсын жазды, оның кейбір бөлімдері (әсіресе, Лиззарт пен Эглантин сияқты жаман кейіпкерлерге арналған музыкасы) Рихард Вагнердің ертедегі романтикалық операларын көре алады. 1824 жылы Вебер Лондонның Корольдік операсынан шақыру алды. Ол Кристоф Мартин Виландтың сол аттас поэмасына негізделген «Оберон» операсын жазуға және қоюға шақырылды. Вебер шақыруды қабылдады және 1826 жылы Англияға сапар шегіп, туындыны аяқтады және 12 сәуірде премьерасын өткізді. Вебер Лондонға келген кезде туберкулезбен ауырып жүрген. Ол сәуір және мамыр айларында Лондонда «Оберон» операсының премьерасын және он екі сатылып кеткен қойылымын жүргізді. Денсаулығы нашарлап бара жатқандықтан, ол жеке концерттер мен қайырымдылық шараларына қатысуын жалғастырды. 1826 жылдың 5 маусымында түнде ол жақсы досы және қонақ үй иесі сэр Джордж Смарттың үйінде ұйықтағанда қайтыс болды; ол 39 жаста еді. Ол Лондон қаласында жерленді. Он сегіз жыл өткен соң, 1844 жылдың желтоқсанында оның сүйегі Дрездендегі Ескі Католик зиратындағы отбасылық жерлеу учаскесіне көшірілді, онда оның ең кіші ұлы Александр, 19 жасында жеті апта бұрын қызылшадан қайтыс болған еді. Готфрид Семпердің жобалаған қарапайым қабір тасы солтүстік шекара қабырғасына орналасқан. Вагнер қайта жерлеуге арналған «Вебердің қабірі» WWV 72 атты мақтау сөз жазды. А капелла хорына арналған туындының премьерасы 1844 жылдың 16 желтоқсанында Дрезденде өтті. Бұл оқиғаға арналған Вагнер Вебердің «Эврианте» операсынан WWV 73 нөмірімен белгіленген «Желге арналған қоштасу музыкасын» да жазды. Вебердің аяқталмаған «Die drei Pintos» (Үш Пинтос) комикалық операсын оның жесірі бастапқыда Мейерберге аяқтау үшін берді; оны ақырында Густав Малер аяқтады, ол 1888 жылдың 20 қаңтарында Лейпцигте алғашқы қойылымды жүргізді.
In 1810, Weber visited several cities throughout Germany; 1811 was a pivotal year in his career when he met and worked with the Munich court clarinetist Heinrich Baermann and composed the Concertino in E Major, Op. 26, J. 109, and the two concerti J. 114 and J. 118 for him; from December 1811 through March 1812, Weber went on tour with Baermann playing the clarinet works, and it was some of the final concerts on this tour that changed public, critical, and royal opinions of Weber's work, and helped him to mount a successful performance of Silvana in Berlin later that year. From 1813 to 1816, he was director of the Opera in Prague; from 1816 to 1817 he worked in Berlin, and from 1817 onwards he was director of the prestigious Opera in Dresden, working hard to establish a German opera, in reaction to the Italian opera which had dominated the European music scene since the 18th century. He was inspired in this endeavour by the ideals of the Sturm und Drang period, and also by the German folk song collection "Des Knaben Wunderhorn" by Arnim and Brentano. It was in 1816 that he wrote the Duet Op. 38 for guitar and piano, possibly inspired by similar works printed in Vienna by such composers as Hummel and Diabelli. On 4 November 1817, he married , a singer who created the title role of Silvana. In 1819, he wrote perhaps his most famous piano piece, Invitation to the Dance. The successful premiere of Der Freischütz on 18 June 1821 in Berlin led to performances all over Europe. On the very morning of the premiere, Weber finished his Konzertstück in F minor for Piano and Orchestra, and he premiered it a week later. In 1823, Weber composed his first (and only) full length, through composed opera Euryanthe to a libretto by Helmina von Chézy, several passages of which (notably the music for the villainous couple Lysiart and Eglantine) anticipate the early, romantic operas of Richard Wagner. In 1824, Weber received an invitation from The Royal Opera, London, to compose and produce Oberon, based on Christoph Martin Wieland's poem of the same name. Weber accepted the invitation, and in 1826 he travelled to England, to finish the work and conduct the premiere on 12 April. Weber was already suffering from tuberculosis when he visited London. He conducted the premiere and twelve sold out performances of Oberon in London during April and in May, and despite his rapidly worsening health, he continued to fulfil commitments for private concerts and benefits. He died in his sleep during the night on 5 June 1826 at the home of his good friend and host Sir George Smart; he was 39 years old. He was buried in London. Eighteen years later, in December 1844, his remains were transferred to the family burial plot in the Old Catholic Cemetery in Dresden at the side of his youngest son Alexander, who at the age of 19 had died of measles seven weeks before. The simple gravestone, designed by Gottfried Semper, lies against the northern boundary wall. Wagner composed a eulogy "An Weber's Grabe" WWV 72 for the reburial. The piece for male choir a cappella was premiered on 16 December 1844 in Dresden. For this occasion Wagner also composed Funeral Music for Winds after Themes from "Euryanthe" of Weber, WWV 73. Weber's unfinished comic opera Die drei Pintos (The Three Pintos) was originally given by his widow to Meyerbeer for completion; it was eventually completed by Gustav Mahler, who conducted the first performance in Leipzig on 20 January 1888.
Мұра
Вебердің "Der Freischütz", "Euryanthe" және "Oberon" опералары Германиядағы Романтикалық операның (Romantische Oper) дамуына зор ықпал етті. "Der Freischütz" алғашқы неміс операсы деп есептелді, "Euryanthe" лейтмотивтерді бұрынғыдан да жоғары деңгейде дамытты, ал "Oberon" Мендельсонның "Жазғы түнгі арман" музыкасына әсер еткен болуы мүмкін, сонымен қатар Вебердің батыс емес мәдениеттер музыкасына өмір бойы қызығушылығын көрсетті. Бұл қызығушылық алғаш рет Вебердің Шилердің Гоццидің "Турандот" аудармасына арналған аралық музыкасында көрінді, онда ол қытай мелодиясын пайдаланды, бұл оны Моцарт және басқалар танымал еткен псевдо түрік үлгісі емес, Азия әуенін қолданған алғашқы батыс композиторы етті. Вебердің кларнет, фагот және мүйіз үшін жазған шығармалары музыкалық репертуарда маңызды орын алады. Оның кларнетке арналған екі концерті, концертино, квинтет, дуэт концертанты және "Silvana" операсының тақырыбындағы вариациялары бүгін де жиі орындалады. Мүйіз бен оркестрге арналған концерті орындаушыдан "мультифоника" деп аталатын техникада ойнағанда бір уақытта екі нотаны шығаруды талап етеді. Фагот концерті және Andante e Rondo ungarese (бұрын виола мен оркестр үшін жазылған шығарманың жаңа өңделуі) фаготистер арасында да танымал. Вебердің вокалдық және хорлық музыкаға қосқан үлесі де зор. Оның католиктік діни музыкасы 19 ғасырдағы Германияда кең таралды, ал ол "Сүйіктінің жоғалтуына арналған төрт темперамент" (Die Temperamente beim Verluste der Geliebten) атты алғашқы ән циклдерінің бірін жазды. Вебер сондай-ақ фортепиано немесе скрипкасыз дирижерлік еткен алғашқы дирижерлердің бірі болды. Вебердің оркестрлеу өнері де кейінгі композиторлар тарапынан жоғары бағаланып, үлгі алынды. Берлиоз өзінің аспаптану туралы трактатында оған бірнеше рет сілтеме жасады, ал Дебюсси Вебер оркестрінің дыбысы әр аспаптың жанын зерттеу арқылы қол жеткізілетінін айтты. Оның опералары кейінгі опера композиторларының, әсіресе Германиядағы Маршнер, Мейербер және Вагнер сияқты, сондай-ақ Глинка сияқты 19 ғасырдың ұлтшыл композиторларының жұмысына әсер етті. 20 ғасырдың көптеген композиторлары, мысалы Дебюсси мен Стравинский Веберге құрмет көрсетті. Малер Вебердің аяқталмаған "Die drei Pintos" комикалық операсын аяқтады және "Euryanthe" мен "Oberon" операларын қайта қарады, ал Хиндемит Карл Мария фон Вебердің тақырыптарына негізделген "Симфониялық метаморфоза" шығармасын жазды. Вебер музыка туралы мақалалар жазды, халық әндеріне қызығушылық танытты және өзінің шығармаларын басу үшін литографияны үйренді. Виртуоз пианист болған Вебер төрт соната, екі концерт және Шопен, Лист және Мендельсон сияқты композиторларды шабыттандырған F минорындағы концерттік пьеса (Konzertstück) жазды. Концерттік пьеса бір бөлімнен тұратын концерттер үшін жаңа үлгі болды (Лист сияқты композиторлар осы пьесаны жиі орындады), ал Стравинский оны фортепиано мен оркестрге арналған "Каприччо" шығармасының үлгісі деп мойындады. Вебердің "Бейге шақыру" сияқты кішкентай фортепианолық пьесаларын Берлиоз оркестрледі, ал "Polacca Brillante" пьесасын Лист фортепиано мен оркестрге бейімдеді. Алайда Вебердің фортепианолық музыкасы репертуардан көбінесе шығып кетті. Соло фортепианоға арналған негізгі шығармалардың көптеген жазбалары бар, соның ішінде фортепиано сонаталарының толық жазбалары және кішкентай фортепианолық пьесалар, сондай-ақ Клаудио Арау (1-соната), Альфред Корто және Эмиль Гиллс (2-соната), Свиатослав Рихтер (3-соната) және Леон Флейшер (4-соната) орындауындағы жеке сонаталардың жазбалары бар. "Бейге шақыру" Берлиоздың оркестрлеуінде ("Der Freischütz" балетінің бөлігі ретінде) жақсы танымал болса да, көптеген пианистер оны орындап, жазбаға түсірген (мысалы, Бенно Моисеевич Карл Таусигтің өңдеуінде). "Бейге шақыру" Бенни Гудманның "Let's Dance" радио бағдарламасының тақырыптық әніне де негіз болды.
Weber's operas Der Freischütz, Euryanthe, and Oberon greatly influenced the development of the Romantische Oper (Romantic opera) in Germany. Der Freischütz came to be regarded as the first German opera, Euryanthe developed the leitmotif technique to an unprecedented degree, while Oberon may have influenced Mendelssohn's music for A Midsummer Night's Dream and, at the same time, revealed Weber's lifelong interest in the music of non Western cultures. This interest was first manifested in Weber's incidental music for Schiller's translation of Gozzi's Turandot, for which he used a Chinese melody, making him the first Western composer to use an Asian tune that was not of the pseudo Turkish kind popularized by Mozart and others. Weber's compositions for clarinet, bassoon, and horn occupy an important place in the musical repertoire. His compositions for the clarinet, which include two concertos, a concertino, a quintet, a duo concertante, and variations on a theme from his opera Silvana, are regularly performed today. His Concertino for Horn and Orchestra requires the performer to simultaneously produce two notes by humming while playing—a technique known as "multiphonics". His bassoon concerto and the Andante e Rondo ungarese (a reworking of a piece originally for viola and orchestra) are also popular with bassoonists. Weber's contribution to vocal and choral music is also significant. His body of Catholic religious music was highly popular in 19th century Germany, and he composed one of the earliest song cycles, Die Temperamente beim Verluste der Geliebten ([Four] Temperaments on the Loss of a Lover). Weber was also notable as one of the first conductors to conduct without a piano or violin. Weber's orchestration has also been highly praised and emulated by later generations of composers—Berlioz referred to him several times in his Treatise on Instrumentation while Debussy remarked that the sound of the Weber orchestra was obtained through the scrutiny of the soul of each instrument. His operas influenced the work of later opera composers, especially in Germany, such as Marschner, Meyerbeer, and Wagner, as well as several nationalist 19th century composers such as Glinka. Homage has been paid to Weber by many 20th century composers, such as Debussy and Stravinsky. Mahler completed Weber's unfinished comic opera Die drei Pintos and made revisions of Euryanthe and Oberon while Hindemith composed the popular Symphonic Metamorphosis of Themes by Carl Maria von Weber, based on Weber's lesser known keyboard works and the incidental music to Turandot. Weber also wrote music journalism and was interested in folksong, and learned lithography to engrave his own works. A virtuoso pianist himself, Weber composed four sonatas, two concertos, and the Konzertstück in F minor (Concert Piece), which inspired composers such as Chopin, Liszt, and Mendelssohn. The Konzertstück provided a new model for the one movement concerto in several contrasting sections (such as Liszt's, who often played the work), and was acknowledged by Stravinsky as the model for his Capriccio for Piano and Orchestra. Weber's shorter piano pieces, such as the Invitation to the Dance, were later orchestrated by Berlioz, while his Polacca Brillante was later set for piano and orchestra by Liszt. However, Weber's piano music all but disappeared from the repertoire. There are several recordings of the major works for the solo piano, including complete recordings of the piano sonatas and the shorter piano pieces, and there are recordings of the individual sonatas by Claudio Arrau (1st sonata), Alfred Cortot and Emil Gilels (2nd sonata), Sviatoslav Richter (3rd sonata), and Leon Fleisher (4th sonata). The Invitation to the Dance, although better known in Berlioz's orchestration (as part of the ballet music for a Paris production of Der Freischütz), has long been played and recorded by pianists (e. g., by Benno Moiseiwitsch [in Carl Tausig's arrangement]). Invitation to the Dance also served as the thematic basis for Benny Goodman's swing theme song for the radio program Let's Dance.