Анна Мэй Вонг: Голливудтың алғашқы қытай-американдық жұлдызы

Кіріспе

Американдық актриса (1905–1961)
Канадтық суретші

Вонг Лю Цонг (3 қаңтар 1905 – 3 ақпан 1961), кәсіби аты Анна Мэй Вонг, американдық актриса, Голливудтағы алғашқы қытай-американдық киножұлдыз және халықаралық деңгейде танылған алғашқы қытай-американдық актриса. Оның жан-жақты мансабы үнсіз фильмдер, дыбысты фильмдер, теледидар, сахна және радионы қамтыды. Лос-Анджелесте тайшаньдық қытай-американдық ата-анасының екінші буынында дүниеге келген Вонг киноға қызығып, 11 жасында актриса болуды шешті. Оның алғашқы рөлі 1919 жылғы «Қызыл фонарь» фильміндегі эпизодтық роль болды. Үнсіз фильмдер дәуірінде ол 1922 жылғы «Теңіздің зарлы үні» (The Toll of the Sea) – түсті фильмдердің бірінде және Дуглас Фэрбенкстің 1924 жылғы «Бағдад ұрысы» фильмінде ойнады. Вонг сәндік иконаға айналып, 1924 жылы халықаралық деңгейде танылды. Вонг флэппер стилін қабылдағандардың алғашқыларының бірі болды. 1934 жылы Нью-Йорктегі Мейфэр манекендер қоғамы оны «дүниедегі ең жақсы киінген әйел» деп таныды. 1920-1930 жылдары Вонг ең танымал сән иконаларының бірі ретінде есімдері сақталды. Голливудтағы стереотиптік қосалқы рөлдерден көңілі толмаған Вонг 1928 жылдың наурыз айында Еуропаға кетті, онда ол бірнеше танымал пьесалар мен фильмдерде ойнады, соның ішінде «Пикадилли» (1929) фильмінде. Ол 1930-шы жылдардың бірінші жартысын АҚШ пен Еуропа арасында кино және сахналық жұмыстармен өткізді. Вонг дыбысты фильмдер дәуірінің алғашқы фильмдерінде түсті, содан кейін 1931 жылғы «Аждаһаның қызы» фильмінде, 1932 жылғы Джозеф фон Штернбергтің «Шанхай экспресі» фильмінде Марлен Дитрихпен бірге, 1934 жылғы «Жава басы» және 1937 жылғы «Шанхай қызы» фильмдерінде ойнады. 1935 жылы Вонг мансабындағы ең ауыр күйзеліске тап болды, өйткені Metro Goldwyn Mayer Пёрл С. Бактың «Жақсы жер» фильмінің кинонұсқасында қытай кейіпкері О Ланның басты рөліне оны қарастырудан бас тартты. MGM оның орнына Луиза Райнерді сары жүзбен басты рөлге бекітті. Бір өмірбаяншы бұл шешімнің себебі Хейс кодексінің ақ актердің әйелі (ирониялық түрде сары жүзбен қытай кейіпкерін ойнаған Пол Муни) ақ актриса болуын талап ететін, нәсілдер араласқандығына қарсы ережелерімен байланысты болды деп санайды. Бірақ Американың кино өндірушілер мен дистрибьюторларының 1930–1934 жылдардағы Хейс кодексі тек «расалық араласқандыққа (ақ және қара нәсілдер арасындағы жыныстық қатынасқа) тыйым салынды» деп талап етті және басқа нәсілдер арасындағы некелер туралы ештеңе айтпады. Басқа өмірбаяншылар бұл теорияны растаған жоқ, соның ішінде тарихшы Ширли Дженнифер Лимнің «Анна Мэй Вонг: Заманауи бейнесін жасау» еңбегінде. MGM Вонгты азғырушы Лотостың қосалқы рөліне сынады, бірақ ол рөлді принцип бойынша қабылдамады ма, әлде қабылданбады ма, бұл белгісіз. Вонг келесі жылы Қытайда гастрольдік сапармен болып, отбасының ата-бабаларының ауылына барып, қытай мәдениетін зерттеді және сол кезде Голливудта белгілі әйел режиссерлердің аза болуына байланысты, тәжірибесін фильмге түсірді. 1930-шы жылдардың соңында ол Paramount Pictures компаниясының бірнеше B фильмдерінде түсті, онда қытай және қытай-американдықтарды оң жағынан көрсетті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол кинодағы мансабына аз көңіл бөлді, уақыты мен қаржысын Жапонияға қарсы қытай халқының күресіне жұмсады. Вонг 1950-ші жылдары бірнеше теледидарлық қойылымдармен көпшілік назарына қайта оралды. 1951 жылы Вонг «Мадам Лю Цунның галереясы» телешоуымен тарих жасады, бұл Азиялық американдық актрисаның басты рөлде ойнаған алғашқы АҚШ телешоуы болды. Ол 1961 жылы 56 жасында жүрек талмасынан қайтыс болған кезде «Гүлді барабан әні» фильміне қайта оралуды жоспарлап отырды. Өлгеннен кейін ондаған жылдар бойы Вонг көбінесе стереотиптік «Аждаһа ханым» және оған жиі берілген «күңкей» рөлдерімен еске алынды. Оның өмірі мен мансабы туған күнінің жүз жылдығына орай үш ірі әдеби еңбекте және кино ретроспективасында қайта қарастырылды.

Wong Liu Tsong (January 3, 1905 – February 3, 1961), known professionally as Anna May Wong, was an American actress, considered the first Chinese American film star in Hollywood, as well as the first Chinese American actress to gain international recognition. Her varied career spanned silent film, sound film, television, stage, and radio. Born in Los Angeles to second generation Taishanese Chinese American parents, Wong became engrossed with films and decided at the age of 11 that she would become an actress. Her first role was as an extra in the movie The Red Lantern (1919). During the silent film era, she acted in The Toll of the Sea (1922), one of the first films made in color, and in Douglas Fairbanks' The Thief of Bagdad (1924). Wong became a fashion icon and had achieved international stardom in 1924. Wong had been one of the first to embrace the flapper look. In 1934, the Mayfair Mannequin Society of New York voted her the "world's best dressed woman." In the 1920s and 1930s, Wong was acclaimed as one of the top fashion icons. Frustrated by the stereotypical supporting roles she reluctantly played in Hollywood, Wong left for Europe in March 1928, where she starred in several notable plays and films, among them Piccadilly (1929). She spent the first half of the 1930s traveling between the United States and Europe for film and stage work. Wong was featured in films of the early sound era, and went on to appear in Daughter of the Dragon (1931), with Marlene Dietrich in Josef von Sternberg's Shanghai Express (1932), Java Head (1934), and Daughter of Shanghai (1937). In 1935, Wong was dealt the most severe disappointment of her career, when Metro Goldwyn Mayer refused to consider her for the leading role of the Chinese character O Lan in the film version of Pearl S. Buck's The Good Earth. MGM instead cast Luise Rainer to play the leading role in yellowface. One biographer believes that the choice was due to the Hays Code anti miscegenation rules requiring the wife of a white actor, Paul Muni (ironically playing a Chinese character in yellowface) to be played by a white actress. But the 1930–1934 Hays Code of the Motion Picture Producers and Distributors of America insisted only that "miscegenation (sex relationship between the white and black races) was forbidden" and said nothing about other interracial marriages. Other biographers have not corroborated this theory, including historian Shirley Jennifer Lim's Anna May Wong: Performing the Modern. MGM screen tested Wong for the supporting role of Lotus, the seductress, but it is ambiguous whether she refused the role on principle or was rejected. Wong spent the next year touring China, visiting her family's ancestral village, studying Chinese culture, and documenting the experience on film at a time when prominent female directors in Hollywood were few. In the late 1930s, she starred in several B movies for Paramount Pictures, portraying Chinese and Chinese Americans in a positive light. She paid less attention to her film career during World War II, when she devoted her time and money to help the Chinese cause against Japan. Wong returned to the public eye in the 1950s in several television appearances. In 1951, Wong made history with her television show The Gallery of Madame Liu Tsong, the first ever U. S. television show starring an Asian American series lead. She had been planning to return to film in Flower Drum Song when she died in 1961, at the age of 56, from a heart attack. For decades after her death, Wong was remembered principally for the stereotypical "Dragon Lady" and demure "Butterfly" roles that she was often given. Her life and career were re evaluated in the years around the centennial of her birth, in three major literary works and film retrospectives.

Ерте өмір

Анна Мей Вонг 1905 жылдың 3 қаңтарында Лос-Анджелестегі Flower Street-те, Қытай ауданынан солтүстікке қарай бір блокқа орналасқан, қытай, ирланд, неміс және жапон тұрғындарының қатар тұрған қоғамдастығында Wong Liu Tsong (黃柳霜, Liu Tsong сөзбе-сөз "талдың мұзы" дегенді білдіреді) болып дүниеге келді. Ол Сам Ки кір жууханасының иесі Вонг Сам Синг пен оның екінші әйелі Ли Гон Тойдың жеті баласының екіншісі болды. Вонгтың ата-анасы екінші буын қытайлық американдықтар еді; оның анасы мен әкесінің ата-бабалары АҚШ-қа 1855 жылдан бұрын келген. Оның әкесінің әкесі А Вонг Вонг, Пласер округінің алтын кен аймағы Мичиган Блафста екі дүкенге ие болған саудагер еді. Ол 1853 жылы Қытайдың Гуандун провинциясындағы Тайшань қаласының жанындағы Чан Он ауылынан келген. Анна Мейдің әкесі жастығын АҚШ пен Қытай арасында саяхаттап өткізді, ол жерде ол алғашқы әйеліне үйленіп, 1890 жылы ұл тудырды. 1890 жылдардың соңында АҚШ-қа оралды және 1901 жылы Қытайдағы отбасын асырауды жалғастыра отырып, Анна Мейдің анасымен екінші рет үйленді. Анна Мейдің үлкен әпкесі Лью Ин (Лулу) 1902 жылы, ал Анна Мей 1905 жылы дүниеге келді, одан кейін тағы алты бала туды: Джеймс (1907–1971), Мэри (1910–1940), Франк (1912–1989), Роджер (1915–1983), Мариетта (1919–1920) және Ричард Вонг (1922–2007). 1910 жылы отбасы Фигероа көшесіндегі ауданға көшті, онда олар өз блогындағы жалғыз қытайлар болды, көбінесе мексикалық және шығыс еуропалық отбасылармен бірге өмір сүрді. Жаңа үйлерінен Қытай ауданын бөліп тұрған екі төбе Вонгқа американдық мәдениетке бейімделуге көмектесті. Ол бастапқыда үлкен әпкесімен бірге мемлекеттік мектепке барды, бірақ қыздар басқа оқушылардың нәсілдік қорлауына ұшыраған соң, олар Пресвитериандық қытай мектебіне ауысты. Сабақтар ағылшын тілінде жүргізілді, бірақ Вонг түстен кейін және сенбі күндері қытай тілінде сабақ беретін мектепке қатысты. Сонымен бірге, АҚШ-тың кино өндірісі Шығыс жағалаудан Лос-Анджелес аймағына көше бастады. Вонгтың тұрған жерінің маңында үнемі фильмдер түсірілді. Ол Nickelodeon кинотеатрларына бара бастады және тез арада "flickers"-ке ғашық болды, мектепке бармай, киноға бару үшін түскі ақшасын жұмсады. Әкесі оның киноға деген қызығушылығына наразы болды, себебі ол оқуына кедергі келтірді, бірақ Вонг кино мансабын жалғастыруға шешім қабылдады. Тоғыз жасында ол үнемі кинорежиссерлерден рөл сұрап, өзін "C. C. C." немесе "Қызығушыл қытай баласы" деп атауға ие болды. 11 жасқа келгенде Вонг өзінің ағылшын және отбасылық есімдерін біріктіріп, Анна Мей Вонг сахналық есімін ойлап тапты.

Anna May Wong was born Wong Liu Tsong (黃柳霜, Liu Tsong literally meaning "willow frost") on January 3, 1905, on Flower Street in Los Angeles, one block north of Chinatown, in an integrated community of Chinese, Irish, German and Japanese residents. She was the second of seven children born to Wong Sam sing, owner of the Sam Kee Laundry, and his second wife, Lee Gon toy. Wong's parents were second generation Chinese Americans; her maternal and paternal grandparents had arrived in the U. S. no later than 1855. Her paternal grandfather, A Wong Wong, was a merchant who owned two stores in Michigan Bluffs, a gold mining area in Placer County. He had come from Chang On, a village near Taishan, Guangdong Province, China, in 1853. Anna May's father spent his youth traveling between the U. S. and China, where he married his first wife and fathered a son in 1890. He returned to the U. S. in the late 1890s and in 1901, while continuing to support his family in China, he married a second wife, Anna May's mother. Anna May's older sister Lew ying (Lulu) was born in 1902, and Anna May in 1905, followed by six more children: James (1907–1971), Mary (1910–1940), Frank (1912–1989), Roger (1915–1983), Marietta (1919–1920), and Richard Wong (1922–2007). In 1910, the family moved to a neighborhood on Figueroa Street where they were the only Chinese people on their block, living alongside mostly Mexican and Eastern European families. The two hills separating their new home from Chinatown helped Wong to assimilate into American culture. She attended public school with her older sister at first, but then when the girls became the target of racial taunts from other students, they moved to a Presbyterian Chinese school. Classes were taught in English, but Wong attended a Chinese language school afternoons and on Saturdays. About that same time, U. S. motion picture production began to relocate from the East Coast to the Los Angeles area. Movies were shot constantly in and around Wong's neighborhood. She began going to Nickelodeon movie theaters and quickly became obsessed with the "flickers", missing school and using lunch money to attend the cinema. Her father was not happy with her interest in films, feeling that it interfered with her studies, but Wong decided to pursue a film career regardless. At the age of nine, she constantly begged filmmakers to give her roles, earning herself the nickname "C. C. C." or "Curious Chinese Child". By the age of 11, Wong had come up with her stage name of Anna May Wong, formed by joining both her English and family names.

Ерте мансап

Вонг Голливудтың «Париж қаласы» атты дүкенінде жұмыс істеп жүрген кезде Metro Pictures компаниясына Алла Назимованың «Қызыл фонарь» (1919) фильміне 300 әйел актер қажет болды. Әкесі білмейтін жағдайда, кино байланыстары бар досы оған фонарь ұстайтын қосымша актер рөліне түсуге көмектесті. Вонг келесі екі жыл бойы Присцилла Дин және Коллин Мур фильмдері сияқты әртүрлі фильмдерде қосымша актер ретінде жұмыс істеді. Оқушы кезінде Вонг «Ырымды би» деп аталатын ауруға шалдығып, бірнеше ай мектепке бара алмады. Ол эмоционалдық құлдыраудың алдында тұрғанда, әкесі оны дәстүрлі қытай медицинасының шеберіне алып барды. Емдеу сәтті аяқталды, бірақ Вонг кейін бұл оның әдістерін ұнатпауымен байланысты болғанын айтты. Конфуцийшілдік, әсіресе даосизм және Лаоцзының ілімдері сияқты басқа қытай философиялық ағымдары Вонгтың өмір бойы жеке философиясына зор әсер етті. Отбасының діни өмірінде христиандық ойлар да болды, олар пресвитериандық дін түрінде көрінді, ал ересек болғаннан кейін ол біраз уақыт христиан ғылымын ұстанды. Алайда ол ешқашан ресми түрде шіркеуге қосылмады және Жаңа Ой Бірлігі шіркеуімен байланысқа түскеннен кейін оған деген қызығушылығы азайды. Оқу және өнерінің арасында тепе-теңдік сақтау қиын болғандықтан, Вонг 1921 жылы Лос-Анджелес орта мектебін тастап, актерлік мансабына толыққанды берілді. Шешімін еске алып, Вонг 1931 жылы Motion Picture Magazine журналына: «Мен өте жас болғандықтан, егер мен сәтсіздікке ұшырасам, әлі де жастық шағым бар екенін білдім, сондықтан актер ретінде табысқа жету үшін өзіме 10 жыл беріп, тырысуға бел будым» деді. 1921 жылы Вонг «Өмірдің кескіндері» фильміндегі рөлі үшін алғашқы экрандық кредитін алды, ол алғашқы антологиялық фильм болды, онда ол «Хоп» атты бөлімде Лон Чейнидің кейіпкерінің әйелі Той Лингтің рөлін ойнады. Кейін ол бұл рөлді ана рөлін ойнаған жалғыз рет ретінде еске алды; оның қатысуы оған британдық Picture Show журналының мұқабасында сурет түсіруге мүмкіндік берді. 17 жасында Вонг Metro компаниясының екі түсті Technicolor фильміндегі «Теңіз сағасы» фильмінде алғашқы басты рөлін ойнады. Франсис Марионның сценарийі Мадам Баттерфляйға негізделген. Variety журналы Вонгтың «өте жақсы» актерлік шеберлігін жоғары бағалады. The New York Times газеті: «Вонг ханым көрерменге рөліне қажетті барлық жанашырлықты сезіндіреді және ол ешқашан театрлық «сезімнің» артық көрінуімен көңілді жағдайға түсірмейді. Оның қиын рөлі бар, оннан тоғыз рет бұзылатын рөл, бірақ оның рөлі оныншы рет орындалады. Камераға мүлдем бейжай, пропорцияны жақсы сезінеді және пантомималық дәлдігі таң қалдырады. Ол экранда қайта-қайта көрінуі керек» деп жазды. Мұндай пікірлерге қарамастан, Голливуд Вонг үшін басты рөлдер жасауға құлшынбады; оның ұлты АҚШ режиссерлеріне оны басты әйел рөлінде көруге кедергі келтірді. «Ол Голливудта жұлдыздық деңгейге жетті, бірақ Голливуд онымен не істеу керектігін білмеді», - деді «Көшпенді бейне музейінің» бас кураторы Дэйвид Шварц. Ол келесі бірнеше жылды «экзотикалық атмосфераны» қамтамасыз ететін қосымша рөлдерде өткізді, мысалы, Тод Браунингтің «Жарқын» (1923) фильміндегі нағашы қызының рөлі. Фильм карьерасына үміткер болған Вонг 1923 жылы: «Фильмдер жақсы, мен жақсы өмір сүріп жатырмын, бірақ киім-кешектің артында болу осылай жаман емес, сондықтан сіз жақсы рөлдерді күтіп, өзіңізді дамытуға болады» деді. Фильм 2 миллион доллардан астам табыс әкелді және Вонгты көпшілікке таныстыруға көмектесті. Осы уақытта Вонг бір жыл бұрын оны «Жарқын» фильмінде режиссерлік еткен Тод Браунингпен қарым-қатынаста болды. Осы екінші маңызды рөлден кейін Вонг отбасылық үйден жеке пәтеріне көшіп кетті. Калифорнияда туып өскеніне қарамастан, американдықтар оны «шетелде туған» деп қарастыратынын білген Вонг флэппер имиджін қалыптастыруға кірісті. 1924 жылдың наурыз айында қытай мифтері туралы фильмдер түсіруді жоспарлап, ол Анна Мей Вонг Продакшнс құру туралы келісімге келді. Оның серігінің адал емес әрекеттері анықталғаннан кейін, Вонг оған қарсы сотқа жүгінді және компания таратылды. Көп ұзамай Вонгтың мансабы американдық нәсілге қарсы заңдармен шектелетіні анық болды, бұл оған экранда басқа нәсілдің өкілімен сүйісуге тыйым салды, тіпті кейіпкер азиялық болса да, бірақ рөлді ақ актер сомдаған жағдайда да. АҚШ фильмдеріндегі жалғыз жетекші азиялық актер - Сессу Хаякава. Азиялық актерлер табылмаса, Вонг басты рөлде ойнай алмады. Вонгқа кинодағы «вампир» стереотипінің өркендеуіне сәйкес экзотикалық қосымша рөлдер ұсыныла берді. Ол 1924 жылы түсірілген екі фильмде абориген қыздардың рөлін ойнады. Аляска территориясында түсірілген «Аляскалық» фильмінде ол эскимос қызын сомдады. Ол Лос-Анджелеске оралып, Питер Пэн фильміндегі Тигр Лилия ханшайымын ойнады. Екі фильмті де оператор Джеймс Вонг Хоу түсірді. Питер Пэн сәтті болды және Рождество маусымының хитіне айналды. Келесі жылы Вонг «Қырық ұйқы» фильміндегі манипулятивті шығыс «вампирі» рөлі үшін сыншылардың мақтауына ие болды. Мұндай жағымды пікірлерге қарамастан, ол кастингке көбірек наразы болды және сәттілікке басқа жол іздеуді бастады. 1925 жылдың басында ол варьете сахналарында гастрольдік турға бір топ сериалдық жұлдыздармен қосылды. Тур сәтсіз аяқталғаннан кейін Вонг және топтың қалған бөлігі Голливудқа оралды. 1926 жылы Вонг Грауманның қытай театрының құрылысындағы алғашқы құрылымдық бөлшекке бұранданы орнатты, Норма Талмаджбен бірге негіздік салтанатқа қатысты, бірақ оған қол іздерін және аяқ табандарын цементке қалдыруға рұхсат берілмеді. Осы жылы Вонг «Жібек гүлдер» фильмінде түсті. 1927 жылы «Дракон атты» деп қайта аталған фильм АҚШ-тағы қытай қолдауымен түсірілген алғашқы фильмдердің бірі болды, оны Сан-Францисконың Қытай алты компаниясы ұсынды. Оқиға Мин әулеті тұсындағы Қытайда өріледі және азиялық актерлер азиялық рөлдерді сомдады. Вонг әлі де қосымша рөлдерге бекітілді. Голливудтағы азиялық әйел кейіпкерлері екі стереотиптік полюске ұмтылды: «көңілсіз және құрбан болатын» «Бабочка» және «ашкөз және алдағыш» «Дракон ханым». 1927 жылы Алан Кросленд режиссерлік еткен «Ескі Сан-Франциско» фильмінде Вонг «Дракон ханымды», гангстердің қызын сомдады. «Мистер Ву» (1927) фильмінде оған әртүрлі нәсілді жұптарға қатысты цензураның күшеюіне байланысты басты рөл берілмеді. «Қызыл қала» фильмінде де осы жағдай қайталанды.

Wong was working at Hollywood's Ville de Paris department store when Metro Pictures needed 300 female extras to appear in Alla Nazimova's film The Red Lantern (1919). Without her father's knowledge, a friend of his with movie connections helped her land an uncredited role as an extra carrying a lantern. Wong worked steadily for the next two years as an extra in various movies, including Priscilla Dean and Colleen Moore pictures. While still a student, Wong came down with an illness identified as St. Vitus's Dance which caused her to miss months of school. She was on the verge of emotional collapse when her father took her to a practitioner of traditional Chinese medicine. The treatments proved successful, though Wong later claimed this had more to do with her dislike of the methods. Other Chinese thought such as Confucianism and particularly Taoism and the teachings of Laozi had a strong influence on Wong's personal philosophy throughout her life. The family's religious life also included Christian thought, in the form of Presbyterianism, and as an adult she was a Christian Scientist for some time. However, she never officially joined the church, and her interest in it waned as she became involved with the New Thought Unity Church. Finding it difficult to keep up with both her schoolwork and her passion, Wong dropped out of Los Angeles High School in 1921 to pursue a full time acting career. Reflecting on her decision, Wong told Motion Picture Magazine in 1931: "I was so young when I began that I knew I still had youth if I failed, so I determined to give myself 10 years to succeed as an actress." In 1921, Wong received her first screen credit for Bits of Life, the first anthology film, in which she played the wife of Lon Chaney's character, Toy Ling, in a segment entitled "Hop". She later recalled it fondly as the only time she played the role of a mother; her appearance earned her a cover photo on the British magazine Picture Show. At the age of 17, Wong played her first leading role, in the early Metro two color Technicolor movie The Toll of the Sea. Written by Frances Marion, the story was based loosely on Madama Butterfly. Variety magazine singled Wong out for praise, noting her "extraordinarily fine" acting. The New York Times commented, "Miss Wong stirs in the spectator all the sympathy her part calls for and she never repels one by an excess of theatrical 'feeling'. She has a difficult role, a role that is botched nine times out of ten, but hers is the tenth performance. Completely unconscious of the camera, with a fine sense of proportion and remarkable pantomimic accuracy She should be seen again and often on the screen." Despite such reviews, Hollywood proved reluctant to create starring roles for Wong; her ethnicity prevented U. S. filmmakers from seeing her as a leading lady. David Schwartz, the chief curator of the Museum of the Moving Image, notes, "She built up a level of stardom in Hollywood, but Hollywood didn't know what to do with her." She spent the next few years in supporting roles providing "exotic atmosphere", for instance playing a concubine in Tod Browning's Drifting (1923). Still optimistic about a film career, in 1923 Wong said: "Pictures are fine and I'm getting along all right, but it's not so bad to have the laundry back of you, so you can wait and take good parts and be independent when you're climbing." The film grossed more than $2 million and helped introduce Wong to the public. Around this time, Wong had a relationship with Tod Browning, who had directed her in Drifting a year earlier. After this second prominent role, Wong moved out of the family home into her own apartment. Conscious that Americans viewed her as "foreign born" even though she was born and raised in California, Wong began cultivating a flapper image. In March 1924, planning to make films about Chinese myths, she signed a deal creating Anna May Wong Productions; when her business partner was found to be engaging in dishonest practices, Wong brought a lawsuit against him and the company was dissolved. It soon became evident that Wong's career would continue to be limited by American anti miscegenation laws, which prevented her from sharing an on screen kiss with any person of another race, even if the character was Asian but being portrayed by a white actor. The only leading Asian man in U. S. films in the silent era was Sessue Hayakawa. Unless Asian leading men could be found, Wong could not be a leading lady. Wong continued to be offered exotic supporting roles that followed the rising "vamp" stereotype in cinema. She played indigenous native girls in two 1924 films. Filmed on location in the Territory of Alaska, she portrayed an Eskimo in The Alaskan. She returned to Los Angeles to perform the part of Princess Tiger Lily in Peter Pan. Both films were shot by cinematographer James Wong Howe. Peter Pan was more successful, and it was the hit of the Christmas season. The next year, Wong was singled out for critical praise in a manipulative Oriental vamp role in the film Forty Winks. Despite such favorable reviews, she became increasingly disappointed with her casting and began to seek other roads to success. In early 1925 she joined a group of serial stars on a tour of the vaudeville circuits; when the tour proved to be a failure, Wong and the rest of the group returned to Hollywood. In 1926, Wong put the first rivet into the structure of Grauman's Chinese Theatre when she joined Norma Talmadge for its groundbreaking ceremony, although she was not invited to leave her hand and foot prints in cement. In the same year, Wong starred in The Silk Bouquet. Re titled The Dragon Horse in 1927, the film was one of the first U. S. films to be produced with Chinese backing, provided by San Francisco's Chinese Six Companies. The story was set in China during the Ming dynasty and featured Asian actors playing the Asian roles. Wong continued to be assigned supporting roles. Hollywood's Asian female characters tended toward two stereotypical poles: the naïve and self sacrificing "Butterfly" and the sly and deceitful "Dragon Lady". In Old San Francisco (1927), directed by Alan Crosland for Warner Brothers, Wong played a "Dragon Lady", a gangster's daughter. In Mr. Wu (1927), she played a supporting role as increasing censorship against mixed race onscreen couples cost her the lead. In The Crimson City, released the following year, this happened again.

Еуропаға көшіп келу

Азиялық емес актрисаларға қарағанда, Азиялық кейіпкерлердің рөлдерін ойнауға шаршаған Вонг 1928 жылы Голливудтан Еуропаға кетті. 1933 жылы Дорис Маккидің "Фильм апталығы" журналына берген сұхбатында Вонг өзінің Голливудтағы рөлдері туралы: "Мен ойнауға тиіс рөлдерімнен шаршадым", - деп шағымданды. Ол былай деді: "Мен үшін Голливудта аз нәрсе бар сияқты, өйткені продюсерлер шынайы қытайлықтарға қарағанда, қытайлық рөлдеріне венгрлерді, мексикалықтарды, американдық үндістерді артық көреді". Еуропада Вонг танымал болды, ол есімдері белгілі фильмдерде ойнады, мысалы, Schmutziges Geld (саз және шоу өмірі, 1928), Großstadtschmetterling (Қалалық көбелек, 1929) және Der Weg zur Schande (Ұятқа апаратын жол, 1930), олардың барлығын Ричард Айхберг түсірген. Неміс сыншыларының "Song" фильміне берген жауабы туралы "The New York Times" газеті Вонгты "тек қана таланты зор актриса ғана емес, сонымен қатар керемет сұлу ретінде де бағалады" деп хабарлады. Мақалада немістер Вонгтың американдық тегін ескермегені айтылды: "Берлин сыншылары, жұлдызды да, фильмді де мақтап, Анна Мэйдің американдық екенін айтпай қалды. Олар тек оның қытайлық тегін ғана атады". Венада ол ағылшын тілінде "Tschun Tschi" опереттасында басты рөлді ойнады. Германияда болған кезде Вонг сол кезде актер болған және әлі кинорежиссерлікпен айналыспаған Лени Рифенштальмен дос болды. Оның өмір бойы бірнеше әйелдермен, соның ішінде Марлен Дитрих пен Сесил Каннингэммен тығыз достық қарым-қатынасы лесбияндық туралы әңгімелерге әкеліп соқты, бұл оның қоғамдық беделіне нұқсан келтірді. Бұл әңгімелер, әсіресе Дитрихпен болған қарым-қатынасы туралы, Вонгтың отбасын одан әрі ұялтты. Олар көптен бері оның актерлік мансабына қарсы болды, ол кезде бұл кәсіп толыққанды құрметті емес деп есептелді. Лондондық продюсер Базил Дин Вонгты жас Лоренс Оливьемен бірге "Шеңбердегі бор" пьесасын қоюға шақырды, бұл оның Ұлыбританиядағы алғашқы сахналық қойылымы болды. Композитор Констан Ламберт, оны фильмдерде көргеннен кейін актрисаға ғашық болып, оның ашылу кешінде спектакльге қатысты және кейіннен оған арналған Ли Поның сегіз өлеңін жазды. Вонг өзінің соңғы үнсіз фильмі "Piccadilly" фильмін 1929 жылы түсірді, ол өзінің басты рөлде ойнаған бес британдық фильмнің біріншісі болды. Фильм Ұлыбританияда үлкен қызығушылық тудырды. Гилда Грей ең көп төленген актриса болды, бірақ "Variety" журналы Вонгтың "жұлдызды көлденең басып өтетінін" және "Мисс Вонг ас үйдің артқы жағында билеген сәттен бастап, ол Мисс Грейден "Piccadilly" фильмін ұрлап алатынын" жазды. Фильм Вонгты бес фильмнің ішіндегі ең сезімтал рөлінде көрсеткенмен, оған ақ нәсілді сүйіктісін сүйіп көруге рұқсат берілмеді және фильмнің түсіріліміне дейін өбісуге қатысты даулы жоспарланған көрініс қысқартылды. Шығарылғаннан кейін ондаған жылдар бойы ұмытылған "Piccadilly" фильмін кейін Британдық кино институты қалпына келтірді. "Time" журналының Ричард Корлис "Piccadilly" фильмін Вонгтың ең жақсы фильмі деп атады, ал "The Guardian" газеті бұл фильмнің қайта ашылуы және Вонгтың ондағы рөлі актрисаның беделін қалпына келтіруге жауапты болды деп хабарлады. Вонгтың алғашқы дыбыстық фильмі "Махаббаттың жалыны" (1930) болды, ол француз, ағылшын және неміс тілдерінде жазылды. Вонгтың рөлін, әсіресе үш тілді меңгергенін мақтағанмен, фильмнің үш нұсқасы да жағымсыз пікірлер алды.

Tired of being both typecast and passed over for lead Asian character roles in favor of non Asian actresses, Wong left Hollywood in 1928 for Europe. Interviewed by Doris Mackie for Film Weekly in 1933, Wong complained about her Hollywood roles: "I was so tired of the parts I had to play." She commented: "There seems little for me in Hollywood, because, rather than real Chinese, producers prefer Hungarians, Mexicans, American Indians for Chinese roles." In Europe, Wong became a sensation, starring in notable films such as Schmutziges Geld (aka Song and Show Life, 1928), Großstadtschmetterling (Pavement Butterfly, 1929) and Der Weg zur Schande (The Road to Dishonour, 1930), all three directed by Richard Eichberg. Of the German critics' response to Song, The New York Times reported that Wong was "acclaimed not only as an actress of transcendent talent but as a great beauty". The article noted that Germans passed over Wong's American background: "Berlin critics, who were unanimous in praise of both the star and the production, neglect to mention that Anna May is of American birth. They mention only her Chinese origins." In Vienna, she played the title role in the operetta Tschun Tschi in fluent German. While in Germany, Wong became a friend of Leni Riefenstahl, who was at that time an actor and had not yet taken up film directing. Her close friendships with several women throughout her life, including Marlene Dietrich and Cecil Cunningham, led to rumors of lesbianism which damaged her public reputation. These rumors, in particular of her supposed relationship with Dietrich, further embarrassed Wong's family. They had long been opposed to her acting career, which was not considered an entirely respectable profession at the time. London producer Basil Dean brought the play A Circle of Chalk for Wong to appear in with the young Laurence Olivier, her first stage performance in the United Kingdom. Composer Constant Lambert, infatuated with the actress after having seen her in films, attended the play on its opening night and subsequently composed Eight Poems of Li Po, dedicated to her. Wong made her last silent film, Piccadilly, in 1929, the first of five British films in which she had a starring role. The film caused a sensation in the UK. Gilda Gray was the top billed actress, but Variety commented that Wong "outshines the star" and that "from the moment Miss Wong dances in the kitchen's rear, she steals 'Piccadilly' from Miss Gray." Though the film presented Wong in her most sensual role yet of the five films, once again she was not permitted to kiss her white love interest and a controversial planned scene involving a kiss was cut before the film was released. Forgotten for decades after its release, Piccadilly was later restored by the British Film Institute. Time magazine's Richard Corliss calls Piccadilly Wong's best film, and The Guardian reports that the rediscovery of this film and Wong's performance in it has been responsible for a restoration of the actress' reputation. Wong's first talkie was The Flame of Love (1930), which she recorded in French, English, and German. Though Wong's performance⁠—particularly her handling of the three languages⁠—was lauded, all three versions of the film received negative reviews.

Голливудқа оралу

1930 жылдары американдық студиялар жаңа еуропалық таланттарды іздеді. Анық айтқанда, Вонг олардың назарына түсіп, 1930 жылы оған Paramount Studios келісімшарты ұсынылды. Басты рөлдер мен жоғары гонорарлардың үмітімен, ол АҚШ-қа оралды. Еуропада алған беделі мен тәжірибесінің арқасында Вонг Бродвейдегі «Оң жерде» атты драмада басты рөлді ойнады, бұл қойылым 167 рет көрсетілді және кейін «Білуге қауіпті» деген атпен фильмге түсірілді. Драма режиссері Вонгтың қытай кейіпкерін сомдағанда, «Мадам Баттерфлай» операсынан алынған стереотипті жапондық мінез-қалпын көрсетуін қалағанда, Вонг бас тартты. Оның орнына ол қытай мәдениеті мен әдет-ғұрыптары туралы білімін пайдаланып, кейіпкерге шынайылық сыйлады. 1930 жылы Голливудқа оралғаннан кейін Вонг шығармашылық ізденісі үшін сахна мен кабареге жиі қайта оралды. 1930 жылдың қараша айында Вонгтың анасы Фигероа көшесіндегі үйдің алдында көлік қағып қайтыс болды. 1934 жылға дейін отбасы сол үйде тұрды, содан кейін Вонгтың әкесі Анна Мэйдің кіші бауырлары мен қарындасымен бірге Қытайдағы туған қаласына оралды. Анна Мэй кіші туындарының біліміне қаржы жұмсады, олар Қытайға көшкеннен кейін алған білімдерін жұмысқа қосты. Отбасы кетіспей тұрып, Вонгтың әкесі шетелдегі тайшандықтарға арналған «Синнин» журналында қызының әйгілілігімен мақтанатын қысқа мақала жариялады. Жозеф фон Штернбергтің фильмінде түсуге уәде берген Вонг тағы бір стереотиптік рөлді қабылдады – «Аждаһаның қызы» (1931) фильміндегі Фу Манчудың кекшіл қызының рөлін. Бұл Вонгтың «жаман қытай» рөліндегі соңғы жұмысы болды, сонымен қатар ол сол дәуірдегі жалғыз танымал азиялық актер Сессу Хаякавамен бірге түскен жалғыз басты рөлдік фильм болды. Басты рөлді ойнағанына қарамастан, ол алған жалақысы оның статусына сай болмады: оған 6000 доллар, Хаякаваға 10 000 доллар, ал фильмде бар болғаны 23 минут ойнаған Уорнер Оландқа 12 000 доллар төленді. Вонг өзінің жаңа танымалдығын саяси мәселелерді көтеру үшін пайдалана бастады. Мысалы, 1931 жылдың соңында ол Мукден оқиғасын және Жапонияның Маньчжурияға басып кіруін қатты сынады. Ол сондай-ақ қытайлық американдықтардың мүддесін қорғау және кинодағы рөлдердің жақсаруы үшін белсенді түрде сөйледі. 1933 жылы «Фильм апталығы» журналына берген сұхбатында Вонг «Аждаһаның қызы» фильміндегі жағымсыз стереотиптерді сынап: «Неге экрандағы қытайлар әрқашан жаман болып келеді? Олар соншалықты қарапайым жамандыққа толы – кісі өлтіруші, сатқын, жылан сияқты! Біз олай емеспіз. Батыстан әлдеқайда көне өркениетке ие болған халық қалай олай болуы мүмкін?» деді. Вонг Марлен Дитрихпен бірге Стернбергтің «Шанхай экспресі» фильмінде өзін-өзі құрбан ететін куртизанка рөлінде ойнады. Заманауи сыншылар Дитрихтің актерлік шеберлігіне және Стернбергтің режиссерлік шеберлігіне назар бөлгенімен, бүгінгі кино зерттеушілері Вонгтың ойыны Дитрихтің ойынынан асып түсетінін айтады. Қытай баспасөздері Вонгтың мансабына қатысты әртүрлі пікірлер білдірген, ал «Шанхай экспресіндегі» ойнаған рөліне жағымсыз баға берген. Бір қытай газеті «Парамоунт Анна Мэй Вонгты Қытайды ұятқа қалдыратын фильм түсіру үшін пайдаланады» деген тақырыппен мақала жариялады және былай деді: «Ол көркемдік жағынан жетілмегеніне қарамастан, қытай ұлтын ұятқа қалдыру үшін жеткілікті іс тындырды». Қытайдағы сыншылар Вонгтың экрандағы жыныстық тартымдылығы қытай әйелдері туралы жағымсыз стереотиптерді таратуы мүмкін деп есептеді. Ең қатал сын Ұлттық үкіметтен келді, бірақ Қытайдың зиялылары мен либералдары Вонгқа әрдайым қарсы болған жоқ, мысалы, 1932 жылы Пекин университеті актрисаға құрметті докторлық диплом табыс еткені осыны көрсетеді. Заманауи дереккөздер бұл актердің осындай құрметке ие болған жалғыз жағдай екенін хабарлады. Америкада да, Еуропада да Вонг он жылдан астам уақыт бойы сәндік икона ретінде танылды. 1934 жылы Нью-Йорктегі Мейфэр Маннекин қоғамы оны «Әлемдегі ең жақсы киінген әйел» деп таныды, ал 1938 жылы «Look» журналы оны «Әлемдегі ең әдемі қытай қызы» деп атады.

During the 1930s, American studios were looking for fresh European talent. Ironically, Wong caught their eye, and she was offered a contract with Paramount Studios in 1930. Enticed by the promise of lead roles and top billing, she returned to the United States. The prestige and training she had gained during her years in Europe led to a starring role on Broadway in On the Spot, a drama that ran for 167 performances and which she would later film as Dangerous to Know. When the play's director wanted Wong to use stereotypical Japanese mannerisms, derived from Madame Butterfly, in her performance of a Chinese character, Wong refused. She instead used her knowledge of Chinese style and gestures to imbue the character with a greater degree of authenticity. Following her return to Hollywood in 1930, Wong repeatedly turned to the stage and cabaret for a creative outlet. In November 1930, Wong's mother was struck and killed by an automobile in front of the Figueroa Street house. The family remained at the house until 1934 when Wong's father returned to his hometown in China with Anna May's younger brothers and sister. Anna May had been paying for the education of her younger siblings, who put their education to work after they relocated to China. Before the family left, Wong's father wrote a brief article for Xinning, a magazine for overseas Taishanese, in which he expressed his pride in his famous daughter. With the promise of appearing in a Josef von Sternberg film, Wong accepted another stereotypical role – the title character of Fu Manchu's vengeful daughter in Daughter of the Dragon (1931). This was the last stereotypically "evil Chinese" role Wong played, and also her one starring appearance alongside the only other well known Asian actor of the era, Sessue Hayakawa. Though she was given the starring role, this status was not reflected in her paycheck: she was paid $6,000, while Hayakawa received $10,000 and Warner Oland, who is only in the film for 23 minutes, was paid $12,000. Wong began using her newfound celebrity to make political statements: late in 1931, for example, she wrote a harsh criticism of the Mukden Incident and Japan's subsequent invasion of Manchuria. She also became more outspoken in her advocacy for Chinese American causes and for better film roles. In a 1933 interview for Film Weekly entitled "I Protest", Wong criticized the negative stereotyping in Daughter of the Dragon, saying, "Why is it that the screen Chinese is always the villain? And so crude a villain—murderous, treacherous, a snake in the grass! We are not like that. How could we be, with a civilization that is so many times older than the West?" Wong appeared alongside Marlene Dietrich as a self sacrificing courtesan in Sternberg's Shanghai Express. Though contemporary reviews focused on Dietrich's acting and Sternberg's direction, film historians today judge that Wong's performance upstaged that of Dietrich. The Chinese press had long given Wong's career very mixed reviews, and were less than favorable to her performance in Shanghai Express. A Chinese newspaper ran the headline: "Paramount Utilizes Anna May Wong to Produce Picture to Disgrace China" and continued, "Although she is deficient in artistic portrayal, she has done more than enough to disgrace the Chinese race." Critics in China believed that Wong's on screen sexuality spread negative stereotypes of Chinese women. The most virulent criticism came from the Nationalist government, but China's intellectuals and liberals were not always so opposed to Wong, as demonstrated when Peking University awarded the actress an honorary doctorate in 1932. Contemporary sources reported that this was probably the only time that an actor had been so honored. In both America and Europe, Wong had been seen as a fashion icon for over a decade. In 1934, the Mayfair Mannequin Society of New York voted her "The World's best dressed woman" and in 1938 Look magazine named her "The World's most beautiful Chinese girl".

Атлантикалық теңізден өту

Еуропадағы жетістігінен және «Шанхай экспресіндегі» маңызды рөлінен кейін Вонгтың Голливудтағы мансабы бұрынғы қалпына оралды. «The Son Daughter» фильміндегі басты әйел рөліне Хелен Хейз таңдалды; Metro Goldwyn Mayer оны «қытайлық рөлдерді ойнауға тым қытайлық» деп есептеді. Вонг Франк Капраның «Генерал Йеннің ащы шайы» (1933) фильмінде жемқор қытай генералының жақын адамы рөлін ойнауға жоспарланған еді, бірақ бұл рөл Тошиа Мориге берілді. Голливудтан қайта көңілі қалған Вонг Британияға оралды, онда ол үш жылға жуық уақыт тұрды. Төрт фильмде ойнағаннан басқа, ол Шотландия мен Ирландияда варьете шоуының бөлігі ретінде гастрольдік сапар жасады. Сондай-ақ ол 1935 жылы Король Георгтың күміс мерейтойына арналған бағдарламада қатысты. Оның «Java Head» (1934) фильмі, көбінесе маңызды емес деп есептелсе де, Вонгтың фильмдегі ер адам кейіпкерін, өзінің ақ күйеуін сүйген жалғыз фильм болды. Вонгтың өмірбаянын жазған Грэм Рассел Ходжес бұл фильмнің Вонгтың сүйікті фильмдерінің бірі болуының себебі болуы мүмкін деп атап өтті. Лондонда Вонг Бейжің операсының ең танымал жұлдызының бірі – Мей Ланфангпен танысты. Ол бұрыннан қытай операсына қызығушылық танытып келген, ал Мей Қытайға келсе Вонгқа сабақ беруге уәде берді. 1930 жылдары Перл Бактың романдары, әсіресе «Жақсы жер», сондай-ақ Жапонияның империализміне қарсы күресте Қытайға деген американдық қолдаудың артуы АҚШ фильмдерінде оңтайлы қытайлық рөлдерге мүмкіндік ашты. Вонг 1935 жылдың маусымында АҚШ-қа оралды, мақсаты MGM-нің «Жақсы жер» фильміндегі басты әйел кейіпкері Олан рөлін алу болды. 1931 жылы жарық көргеннен бері Вонг кітаптың киноверсиясында Оланды ойнағысы келетінін айтқан еді, ал 1933 жылы Лос-Анджелес газеттері Вонгты бұл рөлге ең лайықты деп жариялаған. Дегенмен, студия Вонгты бұл рөлге ешқашан қарастырмаған сияқты. Қытай үкіметі де студияға Вонгты рөлге бекітпеуге кеңес берді. MGM-нің қытайлық кеңесшісі: «Ол киноға түскен сайын, газеттер оның суретін «Анна Мэй тағы да Қытайдың абыройын жоғалтты» деген тақырыппен жариялайды» деді. Вонгтың сөзіне сүйенсек, оған Лотостың рөлі ұсынылды – ол отбасын құртуға көмектесетін және отбасының үлкен ұлын азғыратын адал әнші қыз. Вонг бұл рөлден бас тартып, MGM өндірісінің басшысы Ирвинг Тальбергке: «Егер маған Оланды ойнауға рұқсат берсеңіз, мен өте қуанышты болар едім. Бірақ сіз маған – қытай қандық болғандықтан – фильмдегі жалғыз жағымсыз рөлді ойнауды сұрап отырсыз, онда американдық актерлердің толық құрамы қытайлық кейіпкерлерді сомдайды». MGM-нің Вонгты АҚШ киносындағы ең танымал қытайлық кейіпкерге қарастырмауы бүгін «1930 жылдардағы актерлік таңдаудағы кемсітудің ең әйгілі жағдайларының бірі» ретінде есте қалады.

After her success in Europe and a prominent role in Shanghai Express, Wong's Hollywood career returned to its old pattern. She was passed over for the leading female role in The Son Daughter in favor of Helen Hayes; Metro Goldwyn Mayer deemed her "too Chinese to play a Chinese" in the film. Wong was scheduled to play the role of a mistress to a corrupt Chinese general in Frank Capra's The Bitter Tea of General Yen (1933), but the role went instead to Toshia Mori. Again disappointed with Hollywood, Wong returned to Britain, where she stayed for nearly three years. In addition to appearing in four films, she toured Scotland and Ireland as part of a vaudeville show. She also appeared in the King George Silver Jubilee program in 1935. Her film Java Head (1934), though generally considered a minor effort, was the only film in which Wong kissed the lead male character, her white husband in the film. Wong's biographer, Graham Russell Hodges, commented that this may be why the film remained one of Wong's personal favorites. While in London, Wong met Mei Lanfang, one of the most famous stars of the Beijing Opera. She had long been interested in Chinese opera and Mei offered to instruct Wong if she ever visited China. In the 1930s, the popularity of Pearl Buck's novels, especially The Good Earth, as well as growing American sympathy for China in its struggles with Japanese imperialism, opened up opportunities for more positive Chinese roles in U. S. films. Wong returned to the U. S. in June 1935 with the goal of obtaining the role of O lan, the lead female character in MGM's film version of The Good Earth. Since its publication in 1931, Wong had made known her desire to play O lan in a film version of the book; and as early as 1933, Los Angeles newspapers were touting Wong as the best choice for the part. Nevertheless, the studio apparently never seriously considered Wong for the role. The Chinese government also advised the studio against casting Wong in the role. The Chinese advisor to MGM commented: "whenever she appears in a movie, the newspapers print her picture with the caption 'Anna May again loses face for China' ". According to Wong, she was instead offered the part of Lotus, a deceitful song girl who helps to destroy the family and seduces the family's oldest son. Wong refused the role, telling MGM head of production Irving Thalberg, "If you let me play O lan, I will be very glad. But you're asking me—with Chinese blood—to do the only unsympathetic role in the picture featuring an all American cast portraying Chinese characters." MGM's refusal to consider Wong for this most high profile of Chinese characters in U. S. film is remembered today as "one of the most notorious cases of casting discrimination in the 1930s".

Қытай турнесі және танымалдылығының өсуі

"Жақсы жер" фильміндегі рөлден кейін қатты көңіл көшірген Вонг, Тайшаньдағы әкесі мен туыстарына бару үшін Қытайға бір жылдық сапар жоспарлағанын хабарлады. 1934 жылы Вонгтың әкесі кіші ұлдары мен қызымен бірге Қытайдағы туған жеріне оралған еді. Мей Ланфанның оған сабақ беру туралы ұсынысынан бөлек, ол қытай театры туралы көбірек білуді және ағылшын тіліне аударма арқылы кейбір қытай пьесаларын халықаралық көрермендер алдында жақсырақ орындауды мақсат етті. "Сан-Франциско Хроникл" газетіне аттанатын күні ол: "Бір жыл бойы ата-бабаларымның жерін зерттеймін. Әлде болмаса, келгенде өзімді жатсыған секілді сезінуі мүмкін. Әлде болмаса, менің өткен өмірім түс көру сияқты, нақтылықтан алыс болып көрінуі мүмкін", - деді. Шанхайға жол тартқанда Токиодағы жергілікті журналистер оның жеке өміріне қызығып, үйлену жоспары бар ма деп сұрады. Вонг: "Жоқ, мен өнеріммен үйленгенмін", - деп жауап берді. Бірақ ертесі күні жапон газеттері Вонгтың Кантондық бай адамға, "Арт" есімді күйеуге үйленгенін жариялады. Қытайдағы саяхаты барысында Вонгты ұлтшыл үкімет пен кино саласынан сын тегеурінді шабуылдар күтіп тұрды. Ол Қытайдың көптеген аймақтарында тіл табысуда қиындықтарға тап болды, себебі ол мандарин тілінде емес, Тайшан диалектісінде тәрбиеленген. Кейін ол қытай тілінің кейбір түрлері "маған гаэль тілі сияқты жат естілгенін" айтты. "Осылайша мен өз халқыммен аудармашы арқылы сөйлесудің ерекше тәжірибесін бастан өткердім". Халықаралық даңқ Вонгтың жеке өміріне кері әсерін тигізіп, депрессия мен кенеттен туындайтын ашу, сондай-ақ шектен тыс темекі шегу мен ішімдік ішуге алып келді. Гонконгқа келгенде ашуланған Вонг, күтіп тұрған жұртшылыққа сыпайылық танытпады, олар дереу жаулық көрсетті. Бір адам: "Қытайды қаралаған Хуан Лю Цонгты құлатайық! Оны жағаға шығармаңыздар!" - деп шулады. Вонг жылап, дүрлікідің басталуына себепкер болды. Филиппинге қысқа сапардан кейін жағдай баяулап, Вонг Гонконгтағы отбасына қосылды. Әкесі мен бауырларымен бірге Вонг, отбасының Тайшан маңындағы атамекеніне барып, оның әкесінің бірінші әйелімен кездесті. Көрісқандардың айтуынша, оны ауыл тұрғындары жылы қарсы алыпты немесе жаулықпен қарсы шыққан. Ол Қытайға сапарын жалғастыру үшін отбасылық ауылда және көрші ауылдарда он күннен астам уақыт өткізді. Голливудқа оралғаннан кейін Вонг Қытайдағы жылы мен Голливудтағы мансабы туралы ой бөлісті: "Мен Қытай театрында ешқашан ойнай алмайтынымды түсіндім. Менде оған деген сезім жоқ. Менің 'өте американдық' болғаным үшін қытайлардың, ал американдық продюсерлердің қытай рөліне басқа ұлт өкілдерін артық көруі салдарынан қабылдамауы өте қайғылы жағдай".

After the major disappointment of losing the role in The Good Earth, Wong announced plans for a year long tour of China, to visit her father and his family in Taishan. Wong's father had returned to his hometown in China with her younger brothers and sister in 1934. Aside from Mei Lanfang's offer to teach her, she wanted to learn more about the Chinese theater and through English translations to better perform some Chinese plays before international audiences. She told the San Francisco Chronicle on her departure, " for a year, I shall study the land of my fathers. Perhaps upon my arrival, I shall feel like an outsider. Perhaps instead, I shall find my past life assuming a dreamlike quality of unreality." In a stopover in Tokyo on the way to Shanghai, local reporters, ever curious about her romantic life, asked if she had marriage plans, to which Wong replied, "No, I am wedded to my art." The following day, however, Japanese newspapers reported that Wong was married to a wealthy Cantonese man named "Art". During her travels in China, Wong continued to be strongly criticized by the Nationalist government and the film community. She had difficulty communicating in many areas of China because she was raised with the Taishan dialect rather than Mandarin. She later commented that some of the varieties of Chinese sounded "as strange to me as Gaelic. I thus had the strange experience of talking to my own people through an interpreter." The toll of international celebrity on Wong's personal life manifested itself in bouts of depression and sudden anger, as well as excessive smoking and drinking. Feeling irritable when she disembarked in Hong Kong, Wong was uncharacteristically rude to the awaiting crowd, which then quickly turned hostile. One person shouted: "Down with Huang Liu tsong—the stooge that disgraces China. Don't let her go ashore." Wong began crying and a stampede ensued. After she left for a short trip to the Philippines, the situation cooled and Wong joined her family in Hong Kong. With her father and her siblings, Wong visited his family and his first wife at the family's ancestral home near Taishan. Conflicting reports claim that she was either warmly welcomed or met with hostility by the villagers. She spent over 10 days in the family's village and some time in neighboring villages before continuing her tour of China. After returning to Hollywood, Wong reflected on her year in China and her career in Hollywood: "I am convinced that I could never play in the Chinese Theatre. I have no feeling for it. It's a pretty sad situation to be rejected by Chinese because I'm 'too American' and by American producers, because they prefer other races to act Chinese parts."