Анжела Картердің әңгімелер жинағы: Қанды бөлме

Кіріспе

Анжела Картердің қысқа әңгімелер жинағы

"Қанды бөлме" (немесе "Қанды бөлме және басқа да әңгімелер") – ағылшын жазушысы Анжела Картердің қысқа прозалық шығармалар жинағы. Алғаш рет 1979 жылы Ұлыбританияда Gollancz баспасында жарық көрді және Челтенгем фестивалінің әдеби жүлдесін жеңіп алды. Әңгімелердің барлығы ертегілер мен халық әңгімелеріне негізделген. Дегенмен, Картер былай деп мәлімдеді:

Жинақта он әңгіме бар: "Қанды бөлме", "Мырза Лионмен кездесу", "Барыстың күйеуі", "Күліктің мысығы", "Эрл король", "Қар баласы", "Махаббат үйінің ханымы", "Жан түршігер", "Құсқырлар тобы" және "Жылқы Алиса". Әңгімелердің ұзындығы әртүрлі, "Қанды бөлме" повесті "басқа әңгімелердің ұзындығынан екі еседен астам, ал ең қысқасы ["Қар баласы" сияқты] отыз еседен астам". Жинақтың мазмұны Картердің "Кемелеріңді өрте" кітабында да қайта басылған.

Тарихтың қысқаша мазмұны

"Қанды бөлме" ішіндегі әңгімелер нақты түрде ертегілерге негізделген. Картер, сөзсіз, жақында ғана аударған Чарльз Перроның, автор және ертегілер жинақтаушысының шығармаларынан шабыттанды.

Қанды бөлме

("Көкжон" атты шығармаға негізделген) Айтқыш, әдемі жасөспірім қыз, жас, бай француз маркизіне үйленеді, ол оны шай тойда фортепианода ойнап жүрген кезде кездестіреді. Оның гувернантасы, жақсы үйлесімділікке қуанышты болса да, маркиздің бұрын үш әйелге үйленгенін, олардың барлығы құпия жағдайда қайтыс болғанын айтады. Ол қалыңдыққа рубиннен жасалған құшақ тірегі сыйлайды, оны алып тастамауға ескертеді және оны Бретаньдегі өз жағалаудағы сарайына алып барады, онда ол өзінің порнографиялық оюлар мен суреттер жинағын табады. Ол оның ұятқа қалуынан рақат алады, олар сол түні ақ қызғалдақ пен айнаға толы жатын бөлмеде некелерін толықтай орындайды. Келесі күні таңертең ол Нью-Йорктегі бір шұғыл ісіне қатысты хабар алады. Ол кетіп бара жатқанда оған кілттер тізбегін тапсырып, қалада қалаған жеріне бара алатынын айтады. Ол оған жеке орнын ашатын кілтті пайдалануға тыйым салады. Ол жаңадан тапқан ықыласына үйренуге тырысады, бірақ талантты пианист болғандықтан, соқыр пианиноны баптаушымен ең ыңғайлы сезінеді. Ол жақын маңдағы қалада тұрады, күйеуі оған үйлену тойына сыйлаған фортепианоны баптап болған соң, кейде оны тыңдауды сұрайды. Бірақ күйеуінің жоқ екеніне қатты күйініп, анасына телефон шалады. Содан кейін ол маркиз туралы көбірек білу үшін оның заттарын қарап шығады. Оның үстелін аралап шыққаннан кейін, ол бұрынғы әйелдері туралы көбірек біледі, бұл оны тыйым салынған кілтті алып, оның бөлмесіне кіруге итермелейді. Ол көп ұзамай өзінің бүлінген және кісі өлтіруші бейімділіктерінің толық көлемін түсінеді, ол бұрынғы әйелдерінің денелерін тапқанда, олардың кейбіреулері маркиз өз бөлмесін толтырған ақ қызғалдақтармен қоршалған. Ол шокта кілтті құлатып, оны қанмен жерге лақтырады. Ол пианиноны баптаушымен кездескенде жаңадан ашылған құпияны оған айтады. Екі жігіт қашып кете алмастан, маркиз үйіне оралады, оның іс сапары қысқарып қалды. Кілттің қанын тазалай алмай, маркиз оның қанды камераға кіргенін біледі және кілтті маңдайына басып, қызыл таңба қалдырады. Ол қызды ағашқа іліп өлтіруді шешеді. Батыр пианиноны баптаушы оны құтқара алмайтынын білгенімен, қалуға және оған еріп жүруге дайын. Оны оқиғаның соңында соңғы сәтте шешесі құтқарады, ол қамалға шабуыл жасап, маркизді сарайдағы қыздың басын шапқысы келген кезде атып өлтіреді. Қыз, оның анасы және фортепианоны баптаушы бірге өмір сүреді, ал жас жесір Париждің шетінде шағын музыка мектебін ашады. Оның мұралық ақшасының көп бөлігі түрлі қайырымдылық ұйымдарына беріліп, қамал соқырлар мектебіне айналдырылды. Алайда қыздың маңдайына кілтпен бірге қызыл таңба салынған.

(Based on "Bluebeard".) The narrator, a beautiful teenage girl, marries an older, wealthy French Marquis, who met her while she was playing the piano at a tea party. Her governess, though pleased she has made a good match, notes the Marquis has formerly wed three women, all of whom died in mysterious circumstances. He gifts his bride a choker made of rubies, warning her against taking it off, and takes her to his coastal castle in Brittany, where she discovers his collection of pornographic engravings and paintings. He takes pleasure in her embarrassment, and they consummate their marriage that night, in a bedroom filled with white lilies and mirrors. The following morning, he hears of urgent business he must attend to in New York. When he leaves, he entrusts her with a chain of keys, telling her she can use them to go about the castle as she wishes. He forbids her from using a certain key, telling her it opens his private den. She tries to grow accustomed to her new found decadence, but, being a talented pianist, feels most comfortable with the blind piano tuner. Closer to her age, he lives in a nearby town and, after tuning the piano her husband gave to her as a wedding present, asks to hear her play once in a while. But still, her husband's absence makes her feel melancholy, and she telephones her mother. Afterwards, she starts going through the Marquis' things in order to learn more about him. After going through his desk, she learns more of his previous wives, which pushes her to take the forbidden key and enter his chamber. She soon realizes the full extent of his perverse and murderous tendencies when she discovers the bodies of his previous wives, presented in gruesome ways, some of which are surrounded by the same white lilies the Marquis filled her own room with. In her shock, she drops the key, staining it with the blood on the floor. When she meets the piano tuner again, she confides the newly discovered secret to him. Before the two can flee, the Marquis returns home, his business trip having been cut short. Unable to clean the blood from the key, the Marquis discovers that she has entered the bloody chamber and presses the key into her forehead, leaving a red mark. He decides to kill her by execution upon a chopping block. The brave piano tuner is willing to stay and accompany her even though he knows he will not be able to save her. She is saved at the last moment at the end of the story by her mother, who bursts into the castle and shoots the Marquis just as he is about to behead the girl in the courtyard. The girl, her mother, and the piano tuner go on to live together and the young widow opens a little music school on the outskirts of Paris. Most of the money she inherited is given away to various charities and the castle is turned into a school for the blind. However, the girl is still stained with a red mark on her forehead with the key.

Лион мырзаның құдалық етуі

(Сұлу мен Адамның негізінде – Адамды арыстан сияқты бейнелеу, әсіресе 1946 жылғы француз фильмінде кең таралған.) Сұлудың әкесі, көлік бұзылғаннан кейін, бейтаныс адамның қонақжайлылығынан пайдаланады. Бірақ оның меценаты – Адам – оның сүйікті қызы үшін керемет ақ гүлді ұрлағаны үшін ренжіп қалады. Сұлу арыстан тәрізді Адамның қонағы болады, ал Адам оның әкесіне байлығын қайтаруға көмектеседі. Кейін Сұлу Лондонға әкесіне қосылады, онда ол Адамды ұмытып, оның жүрегі қайғыдан сарқылуына себеп болады. Сұлу оның өліп бара жатқанын білгенде, қайта оралып, оны құтқарады. Сұлу мен Адам бір-біріне деген махаббатын білдіреді және Адамның адамдығы ашылады. Олар бақытты өмір сүреді.

Тайгердің қалыңдығы

(Осы да "Сұлу да Аң" ертегісіне негізделген.) Әкесі оны карта ойынында жеңіліске шалып бергеннен кейін, бір әйел құпиялы, бетперделі "Милорд" - Аңмен бірге тұруға көшеді. Милордтың ақырында жолбарыс екені белгілі болады. "Мистер Лионның құдайы" ертегісінің соңына кері бұрылыс жасап, басты кейіпкер Аңның лайықты серігі болатын сұлу жолбарысқа айналады, ол енді өз табиғатына адал болып, адам кейпінде жасырынбайды. Бұл оқиға Үндістанның "Жолбарысқа үйленген брамин қызы" ертегісімен және "Бақа ханзаданың" соңғы элементтерімен ұқсастықтарды бөліседі.

Қазықпен қапталған мысық

(Бұл "Шапан киген мысық" және "Севильялық шаштараз" секілді туындыларға негізделген.) Фигаро, мысық, құмарлыққа берілген, бейқам өмір сүріп жатқан жас жігітке көшіп келеді. Олар еркін өмір сүреді, мысық түрлі тәсілдермен карта ойнап ақша табуға көмектеседі, бірақ жас жігіт шын мәнінде бір әйелге ғашық болады (мысықтың наразылығына қарамастан), ол мұнарада тұтқындалған, жасы үлкен, ашкөз күйеуі оны тек мүлік деп есептейтін жас бойжеткені. Мысық досы әйелге көңілі тояр деп үміттенеді, сондықтан жас жігітке сүйіктісінің жатын бөлмесіне жол табуға көмектеседі, ескі күйеу мен бойжеткенінің күзетшісін алдап. Фигароның өзі де бойжеткенінің мысығына ғашық болады, ал екі мысық өздерінің және жас жігіт пен әйелдің тағдырын шешеді, қартты іштен құлатып, оның өліміне себеп болады. Анжела Картер "Шапан киген мысықты" "Алаяқ ретінде мысық – цинизмнің шедеврі, Фигаро сияқты қызметші – иесінен де асып түскен қызметші" деп сипаттаған.

Ерл-патша

(Халық ауыз әдебиетіндегі Эрлкингтің өңделуі; бір түрі гоблин немесе орман рухы.) Бір қыз орманға тегіс келіп, орманның өзіндей көрінетін, қатыгез Эрл Кингтің сүйкімділігіне беріледі. Бірақ ол, оның басқа қыздарды құсқа айналдырып, түрмеге қамауды ниеттенгенін ақырында түсінеді. Эрл Кингтің жоспарын сезіп, ол оны өз шашымен мойнынан қысып өлтіреді, осылайша өз еркіндігін сақтайды.

Қар баласы

(Тұрақтары әртүрлі халық ертегілерінде, ең айқын "Қар баласы", "Қар, Қарға және Қан" және сондай-ақ "Снегурочка" мен "Аққартайдың" сирек нұсқаларында жатыр. Бұл жинақ үшін қайта жөнделді. "Жолбарыстың жар-жолдасы" алғаш рет "Қанды бөлмеде" жарияланды. "Мысық етік" 1979 жылғы Эмма Теннанттың редакциялаған "Шаш пен алтын" антологиясы үшін жазылған, бірақ антология жарық көрген жоқ. Картердің жазу стиліне қатысты Маргарет Атвуд Картердің "қасіретті" сурет салғанын айтады, оның прозасы қорқынышты және күңгірт. "Оған Хемингуэйдің таза, жақсы жарықтандырылған жері де, Оруэллдің әйнектей айқын прозасы да керек емес. Ол керісінше, бұрыштарда сүйектер шағылысқан, шаң басқан айналардың тұрған лас, жарық аз жерді ұнатады". Осы шағын әңгімелерде Картердің қараңғы мұнаралар мен көңіл көншітпейтін ландшафттарға деген құштарлығы байқалады. Картердің өзі готикалық қорқыныш пен әсіресе Эдгар Аллан Поның жанкүйері екенін мойындайды, готикалық дәстүрді ояту үшін инцест пен каннибализм сияқты элементтерді әңгімелеріне енгізеді. Сондықтан, оның прозасына постмодернистік қағидалардың да әсері бар, оны ашық түрде дәстүрден тайып, сексуалдық және жыныстық қатынастарға қатысты бұрмаланған ұмтылыстар арқылы көруге болады, мысалы, "Қанды бөлмеде" және "Жолбарыстың жар-жолдасы" әңгімелеріндегі бойжеткендік пен бикештіктің үнемі айтылуы. Көбінесе оның жазуы да түсіндірілмейтін сиқырлы элементтерді енгізуге байланысты, сиқырлы реализмге ұқсас деп есептеледі. Бұл "Қанды бөлмеде" жақсы байқалады, онда баяндаушы жартылай реалистік ортада, қарапайым кілт сияқты көрінетін қанды тазарта алмайды. Оқиғалардың уақыты 20 ғасырдың басы. Мысалы, "Қанды бөлмеде" трансатлантикалық телефонның болуы 1930 жыл немесе одан кейінгі мерзімді білдіреді. Екінші жағынан, Густав Моро мен Одилон Редон сияқты суретшілердің және сәнгер Пол Пуаренің (кейіпкердің бірінің көйлегін тіккен) есімдерінің айтылуы 1945 жылға дейінгі уақытты көрсетеді. "Махаббат үйінің ханымы" әңгімесі бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін орын алады, ал жас жігіттің дәстүрге толы вампир үйіне велосипедпен келуі – 1914 жылдан кейін еуропалық қоғамды түбірімен өзгерткен жаңашылдықтың символы.

(Has roots in various folktales, most apparently The Snow child; The Snow, the Crow, and the Blood; and also tales such as Snegurochka and an obscure variant of Snow White. It was revised for this collection. "The Tiger's Bride" made its début in The Bloody Chamber. "Puss in Boots" was intended for a 1979 anthology The Straw and the Gold, edited by Emma Tennant, but the anthology was never published. In particular to Carter's writing style, Margaret Atwood states that Carter presents a "macabre" painting, filled with gruesome and melancholy prose. "Not for her Hemingway's clean, well lighted place, or Orwell's clear prose like a pane of glass. She prefers instead a dirty, badly lit place, with gnawed bones in the corner and dusty mirrors you'd best not consult." It shows throughout these short stories, Carter's dedication to dark towers and dusky landscapes. Carter herself admits to being a fan of both Gothic horror and Edgar Allan Poe in particular, including in her stories such elements as incest and cannibalism in order to call upon the Gothic tradition. As such, her prose is also influenced by post modern conventions, shown through her frank unorthodoxy and twisted proclivities towards sex and sexuality, such as the constant implications of virginity and deflowering in both "The Bloody Chamber" and "The Tiger's Bride". Oftentimes, her writing is also considered to be something similar to magical realism in relation to the insertion of inexplicable magical elements. This is shown in "The Bloody Chamber" when the narrator is unable to clean the blood from what seems to be a normal key in a semi realistic setting. The time periods of the stories are early 20th century. For example, in "The Bloody Chamber" the existence of a transatlantic telephone implies a date of 1930 or later. On the other hand, the mention of painters such as Gustave Moreau and Odilon Redon, and of fashion designer Paul Poiret (who designs one of the heroine's gowns) all suggest a date before 1945. "The Lady of the House of Love" is clearly set on the eve of the First World War, and the young man's bicycle on which he arrives at the tradition bound vampire's house is a symbol of the encroaching modernity which fundamentally altered European society after 1914.

Феминизм

Анжела Картердің әңгімелері ертегілерде әйелдер бейнесін сынға алады, бірақ оның көркем, терең сипаттамалары арқылы дәстүр мен қалыпты жағдайды сақтайды. Мысалы, "Қанды бөлме" ертегісінде, "Жас қыз бен Жеті қасқыр" ертегісінің қайта жазылуында, Картер канондық ертегілердің конвенцияларымен ойнайды. Басты кейіпкерді стереотипті еркек кейіпкер құтқарудың орнына, анасы құтқарады. Картер феминистік тақырыпты готикалық әдебиеттің дәстүрлі элементтерімен – әдетте әйел кейіпкерлерін әлсіз және қорғансыз етіп көрсеткен – күшті әйел кейіпкерлермен салыстыра отырып, тиімді түрде көрсетеді. Готикалық атмосфераның құнарсыздығы мен қорқыныштылығын өзінің кейіпкерлерінің күшімен қатар қойып, Картер ертегінің дәстүрлі аясында жыныстық азаттыққа ие әйелдерді жасай алады. Осылайша, Картер ертегілердің ескірген конвенцияларын қайта қарастырып, осы танымал және маңызды әңгімелердегі әйелдердің архетиптері мен стереотиптерін ашады. Әсіресе "Қанды бөлмеде" Картер кейіпкерлері мен олардың аналары арасындағы отбасылық байланысты нығайтады, ал түпнұсқа ертегілерде аналары әңгіменің басында қайтыс болып немесе есімдері аталмайтын. Осы байланысты күшейту арқылы Картер жалғыз әйелдің стереотипін бұзып, бұрын болмаған әрекеттердің хорын жасайды. Картер талдап, қайта қарастыратын конвенциялардың патриархалдық сипатта екені айқын. Ол шабыттанған түпнұсқа ертегілердің көптегені әйел кейіпкерлерін осал, қиын жағдайда бейнелейді. Картер әйел кейіпкерлеріне көбірек еркіндік беріп, осы дәстүрлі патриархалдық стереотиптерге тікелей жауап береді және сынға алады. Әңгімелер әйелдердің қарым-қатынастар мен некедегі рөлдері, олардың сексуалдылығы, ересек болу және бұрылып кету тақырыптарын қамтиды. "Қанды бөлме" және "Күгірткелер тобы" сияқты әңгімелер неке мен/немесе секстің қорқынышты немесе бұрылып кету жақтарымен және осындай қарым-қатынастардағы күш тепе-теңдігімен тікелей айналысады. "Ару және Ырысқор" ертегілерінде, мысалы, "Барыс әйелінде" әйелдік идентичность тақырыбы зерттеледі. Бір эпизодта, Ару, әңгіменің басты кейіпкері, әкесі оны тіктеп ойнағанда ақ раушан гүлдің жапырақтарын жұлып алады; бұл оның нағыз бейнесін табу үшін оның жекелігінің жалған қабаттарын жоюдың символдық бейнесі, бұл образ әңгіменің фантастикалық аяқталуында көрініс табады.

Angela Carter's short stories challenge the way women are represented in fairy tales, yet retain an air of tradition and convention through her voluptuously descriptive prose. For example, in the opening tale "The Bloody Chamber", which is a retelling of Bluebeard, Carter plays with the conventions of canonical fairy tales; instead of the heroine being rescued by the stereotypical male hero, she is rescued by her mother. Carter effectively draws out the theme of feminism by contrasting traditional elements of Gothic fiction – which usually depicted female characters as weak and helpless – with strong female protagonists. By contrasting the barren and horrific atmosphere found typically within the Gothic to the strong heroines of her story, Carter is able to create sexually liberated female characters that are set against the more traditional backdrop of the fairy tale. In doing so, Carter reinvents the outdated conventions of fairy tales and offers insight on the archetypes and stereotypes of women in these well known and celebrated stories. In particular, and especially in "The Bloody Chamber", Carter creates familial ties between her heroines and their mothers, where in the original fairy tales their mothers would have either died at the beginning of the story, or gone unmentioned. By creating and strengthening said bond, Carter inverts the trope of a lone woman and creates a chorus of agency, where once there was none. It is notable that the conventions Carter analyzes and reimagines are of a patriarchal nature. Many of the original fairy tales that she draws inspiration from illustrate female characters in a vulnerable, damsel in distress position. In giving her female characters more agency, Carter is directly responding to and critiquing these traditional patriarchal tropes. The stories deal with themes of women's roles in relationships and marriage, their sexuality, coming of age and corruption. Stories such as "The Bloody Chamber" and "The Company of Wolves" explicitly deal with the horrific or corrupting aspects of marriage and/or sex and the balance of power within such relationships. Themes of female identity are explored in the "Beauty and the Beast" stories such as "The Tiger's Bride". In one instance, Beauty, the story's heroine, is described as removing the petals from a white rose as her father gambles her away; this is a seeming representation of the stripping away of the false layers of her personality to find her true identity, an image that finds a mirror in the story's fantastical conclusion.

Готика көркем әдебиеті

Картер готикалық көркем әдебиет пен гендерлік тақырыптарды өріп, классикалық готикалық символизмді сюжетті дамыту үшін пайдаланады. Ол готикалық көркем әдебиет туралы: «Персонаждар мен оқиғалар шындықтан асып, символдарға, идеялар мен құштарлықтарға айналады» дейді, олардың барлығы алақанды қысып алатын атмосфера құруға бағытталған. «Қанды бөлмеде» ол символизмнің маңыздылығын, әсіресе, қасіретті готикалық сарай, кілттегі қан тамшысы немесе қалыңдыққа сыйлық ретінде берілген қан қызыл түстік сияқты бейнелерге назар аудару арқылы көрсетеді. Готикалық дәстүрге сәйкес, бұл заттар алдағы оқиғаны және басты кейіпкердің тағдырын болжайды: күйеуінің бұрынғы әйелдерінің қанын төсекке тамшу арқылы оның қараңғы құпиясын білуі, ал маркиз оның басын кесуге ант бергенде мойнынан қан тамшуы. Осы әңгімелердегі готикалық бейнелер қорқыныш пен қорқынышты күшейтеді, атмосфера құруға тырысады, сонымен қатар кейбір гендерлік стереотиптерді аударып тастауға ұмтылады: соңында, бұл перінің өзінің қаны, анасының бейнесіндегі әйелдік энергиясы және оның шапшаң ойлау қабілеті оны қорқынышты тағдырдан құтқарады. Сонымен қатар, Картер готикалық әдебиеттің нақты гендерлік құрылымдарды ұстанатынын түсінетіні байқалады. Джорджия университетінің профессоры Энн Уильямс былай дейді: «Ер адамдарға арналған готикалық сюжет Эдип мифін пайдаланады, ал әйелдерге арналған готикалық сюжет Психея мен Эрос мифіне сүйенеді». Психея мен Эрос, немесе Купидон мен Психея туралы әңгімелер «Ару мен Ғұмыр» сияқты әңгімелерде кездеседі, ал «Жолбарыстың қалыңдығы» оларға көп сүйенген. Осы аяда Картер көптеген әңгімелерін әйелдер дәстүріне негіздейді. Әсіресе «Қанды бөлмеде» ол Психеяның жыныстық табиғатын және Эросқа, яғни аңға айналған жартасты бейнелейді, өйткені баяндаушы сарайда тұтқынға алынып, оның пәктігі зорлықпен алынады. Бірақ түпнұсқадан өзгеше, Картер готикалық атмосфераға сәйкес сюжетті қараңғылатуды жалғастырады, мысалы, каннибализм сияқты қорқынышты жағдайлармен байланысты жыныстық актілердің табиғатын көрсету арқылы. Эрос пен Психеядан махаббат гүлденсе, маркиз үнемі басты кейіпкерді жұтып қоюға, оның денесін қиюға және готикалық қорқыныштың көрінісінде оны объектілеуге тырысады (Эдгар Аллан По өзінің қысқа әңгімелеріндегі қараңғы түстерді күшейту үшін осы тәсілді жиі қолданған). Марина Уорнер оның шабыттандырарлық күші туралы: «Ол мен үшін жазушы ретінде кілт ашты» деді. Нил Гейман осы кітапты өзінің шабытының бірі деп атады. 2019 жылы «Жоғалған хабарлар» кітабындағы эссесінде Грейди Хендрикс Анжела Картер туралы былай деді: «Ол фантастика жанры талап етпейтін жазушы, бірақ оның ықпалы зор. «Қанды бөлме» - барлық уақыттағы ең ұлы фантастикалық романдардың бірі». Алайда сыншы Патриция Данкер оны мақтауда сақтық танытты, жеткілікті табуларды бұзбағаны үшін сынға алды. Ол: «Картер Асқарды Құдай анамен бірге төсекте елестете алмаған болар» деді. Картердің «Қанды бөлме» және басқа да шығармаларындағы ертегілерді пайдалануына арналған бірнеше зерттеулер жарық көрді. Бұл жинақ университеттердегі әдебиет курстарында оқытылып, зерттеледі. Ол Ұлыбританияның мектептері мен колледждеріндегі A деңгейлері үшін AQA ағылшын әдебиеті, OCR ағылшын әдебиеті және Edexcel ағылшын тілі мен әдебиеті пәнінің бағдарламаларына енгізілген.

Carter continues to toy with Gothic fiction and gender, in a way that utilizes classic Gothic symbolism to push the narrative forward. She writes of Gothic fiction that "characters and events are exaggerated beyond reality, to become symbols, ideas, and passions," all of which work towards the singular purpose of creating an uneasy atmosphere. In "The Bloody Chamber", she extrapolates on the importance of symbolism, by placing emphasis on images such as the ominous Gothic castle, the blood on the key, or a blood red choker awarded the heroine as a wedding gift. As in the Gothic tradition, these artefacts foreshadow the story to come, and the fate of the heroine as she spills blood on the bed sheets after consummating her marriage, the blood of her husband's previous wives as she learns his dark secret, and the blood that is meant to be spilt from her neck, once the Marquis vows to chop her head off. Gothic images placed within these short stories emphasise terror and the gruesome, attempting to build an atmosphere, while also working to flip certain gendered tropes on their heads: in the end, it is the virgin's own blood, her feminine energy in the form of her mother and her quick thinking, that save her from a terrible fate. Furthermore, Carter seems to draw heavily from the understanding of Gothic literature as following specific, gendered structures. As English Professor at University of Georgia Anne Williams states, "The male Gothic plot employs the Oedipus myth, while the female Gothic plot draws on the myth of Psyche and Eros." The tale of Psyche and Eros, or Cupid and Psyche, can often be found in such story iterations such as "Beauty and the Beast", of which "The Tiger's Bride" is heavily based. Within this framework, as well, Carter bases many of her stories off of the female tradition. Particularly, in "The Bloody Chamber", she reflects on the sexual nature of Psyche and the beast that is Eros, as the narrator is trapped in a castle and ravished for her virginity. Though, unlike the original tale, Carter continues to darken the narrative in order to fit the Gothic landscape, in such ways as emphasising the nature of sexual acts in accordance to such horrors as cannibalism. While from Eros and Psyche bloom love, the Marquis is constantly looking to devour the heroine, to mutilate her body and objectify her in a show of Gothic horror that Edgar Allan Poe often used to influence the dark undertones in his short stories.) and Marina Warner (who, on its inspirational nature, said it "turned the key for [her] as a writer"). Neil Gaiman cited the book as one of his inspirations. In a 2019 essay in the book Lost Transmissions, Grady Hendrix said of Angela Carter: "She's someone who fantasy doesn't claim, and she's huge. The Bloody Chamber is one of the all time great fantasy novels." The critic Patricia Duncker, however, was more reserved in her praise, criticising it for not breaking enough taboos. She said "Carter could never have imagined Cinderella in bed with the fairy God mother." Several critical works have been published that focus on Carter's use of fairy tales in The Bloody Chamber and her other works. The collection has been taught and studied in University literature courses. It has been used as part of the AQA English Literature, the OCR English Literature and Edexcel English Language & Literature syllabus for A Levels in schools and colleges across the United Kingdom.

Радио

Картер кейіннен "The Company of Wolves" және "Puss in Boots" шығармаларын радиоспектакльдерге бейімдеді, олар 1980 және 1982 жылдары BBC Radio 3 арнасында эфирге шықты. 1982 жылғы "Күректі аяқкиіммен" (атауы өзгертілген) радиоспектаклінде Эндрю Сакс бас рөлді ойнады. Осы екі пьесаның сценарийлері Картердің "Come Unto These Yellow Sands" жинағында және кейіннен "The Curious Room" атты өлімнен кейінгі жинағында жарияланды, сондай-ақ оған қойылым туралы жазбалар да енді.

Фильм

1984 жылғы Нил Джорданның "Күгірткелер компаниясы" фильмі осы жинақтағы қасқырға айналатын адамдар туралы әңгімелерге негізделген, әсіресе "Күгірткелер компаниясы" – Қызыл Жарқын аналогы. Картер бұл фильмнің сценарийін жазуға да тікелей қатысты.

Музыкалық бейне

Панк-топ Daisy Chainsaw 1992 жылы "Hope Your Dreams Come True" музыкалық видеосы үшін ("The Lady of the House of Love" әңгімесін бейімдеп, осы аттас EP және кейіннен Eleventeen альбомынан да пайдаланды).

Музыка

The Parlour Trick тобы 2012 жылғы "A Blessed Unrest" альбомында "The Lady of the House of Love" атты әнін қосты. Альбом туралы мәліметтерде Анжела Картер шабыт көзі ретінде көрсетілген. Wolf Alice тобы өздерін осы жинақтағы әңгіме бойынша атады. Honeyblood тобы 2014 жылы шығарған, өзі аттас альбомында "Choker" әнін жариялады, ол "The Bloody Chamber" әңгімесін қайта баяндайды.