Элеонора Рэтбоун: Британ саяхатшысы және әйел құқықтары үшін күрескен тұлға.
Eleanor Rathbone
Элеонора Рэтбоун (1872-1946) – британдық парламентарий, отбасылық жәрдемақы және әйелдер құқығы үшін күрескен белсенді. Ливерпульдік реформаторлар отбасынан шыққан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық тәуелсіз Парламент мүшесі және әлеуметтік белсенді
British independent Member of Parliament and campaigner
Элеонора Флоренс Ратбоун (12 мамыр 1872 – 2 қаңтар 1946) – британдық тәуелсіз Парламент мүшесі (депутат) және отбасына көмекақы төлеу және әйелдер құқықтары үшін ұзақ жылдар бойы күрескен белсенді. Ол Ливерпуль қаласындағы танымал Ратбоун әулетінің мүшесі болған.
Eleanor Florence Rathbone (12 May 1872 – 2 January 1946) was an independent British Member of Parliament (MP) and long term campaigner for family allowance and for women's rights. She was a member of the noted Rathbone family of Liverpool.
Ерте өмір
Ратбоун әлеуметтік реформатор Уильям Ратбоун VI мен оның екінші әйелі Эмили Ачесон Лайлдың қызы болды. Ол өзінің алғашқы жылдарын Ливерпульде өткізді. Оның отбасы оны әлеуметтік мәселелерге назар аударуға ынталандырды; отбасылық ұрандары "Істеуге тиіс нәрсені істеуге болады" дегенді білдірді. Ратбоун Лондондағы Кенсингтон орта мектебінде (қазіргі Кенсингтон дайындық мектебі) оқыды, кейіннен Оксфордтағы Сомервилл колледжіне түсті, бұл шешім анасының қарсылығына ұшырады, бірақ Люси Мэри Силкокс берген классикалық білімнің арқасында мүмкін болды. Ол Сомервиллде классика пәнінен оқытушы болмағандықтан, колледжден тыс оқытушылармен сабақ алды, Генри Фрэнсис Пелхамнан рим тарихын, Эдвард Кейрдтан моральдық философияны және Реджинальд Макеннан грек тарихын оқыды. Кейбір сабақтарды Барбара Брэдбимен бірге тыңдады, ал Марджери Фрай және Хилда Оукли де ерте мүшелердің қатарында болды. Әйел болғандықтан Оксфордтан диплом алу мүмкіндігінен айырылған ол, 1904 және 1907 жылдар аралығында Ирландияға сапар шеккен "пароход әйелдерінің" бірі болды, онда Дублин университетінде (Тринити колледжінде) теңдестірілген диплом алды. Оксфордты бітірген соң, Ратбоун 1902 жылы қайтыс болғанға дейін Ливерпульдегі әлеуметтік және өндірістік жағдайларды зерттеу үшін әкесімен бірге жұмыс істеді. Олар сондай-ақ Екінші Бур соғысына қарсы болды. 1903 жылы Ратбоун Ливерпуль доктеріндегі еңбек жағдайларын арнайы зерттеудің нәтижелері туралы есеп жариялады. 1905 жылы ол Ливерпуль университетінде Әлеуметтік ғылымдар мектебін құруға көмектесті, онда ол мемлекеттік басқару пәнінен дәріс берді. Университетпен байланысы Элеонора Ратбоун ғимараты, лекция залы және социология кафедрасы арқылы әлі де сақталып қалды.
Rathbone was the daughter of the social reformer William Rathbone VI and his second wife, Emily Acheson Lyle. She spent her early years in Liverpool. Her family encouraged her to concentrate on social issues; the family motto was "What ought to be done, can be done." Rathbone went to Kensington High School (now Kensington Prep School), London; and later went to Somerville College, Oxford, over the protests of her mother, and supported by Classics coaching from Lucy Mary Silcox. She studied with tutors outside of Somerville, which at that time did not yet have a Classics tutor, taking Roman History with Henry Francis Pelham, Moral Philosophy with Edward Caird, and Greek History with Reginald Macan. Some of these classes were taken together with Barbara Bradby, a lifelong friend. and other early members were Margery Fry and Hilda Oakeley. Denied an Oxford degree by her gender, she was one of the steamboat ladies who travelled to Ireland between 1904 and 1907 to receive an ad eundem University of Dublin degree (at Trinity College Dublin). After Oxford, Rathbone worked alongside her father to investigate social and industrial conditions in Liverpool, until he died in 1902. They also opposed the Second Boer War. In 1903 Rathbone published their Report on the results of a Special Inquiry into the conditions of Labour at the Liverpool Docks. In 1905 she assisted in establishing the School of Social Science at the University of Liverpool, where she lectured in public administration. Her connection with the university is still recognised by the Eleanor Rathbone building, lecture theatre and Chair of Sociology.
Жергілікті саясаткер және науқаншы
1897 жылы Ратбоун Ливерпуль әйелдерінің сайлау құқығы қоғамының атқару комитетінің құрметті хатшысы болып тағайындалды, ол әйелдердің дауыс беру құқығын алуы үшін күреске бағытталған жұмыстарға белсенділік танытты. 1910 жылы Ратбоун Гранби округінен Ливерпуль қалалық кеңесіне тәуелсіз депутат болып сайланды және 1935 жылға дейін осы мәртебесін сақтап қалды. Ол суфражисттік «The Common Cause» журналына бірқатар мақалалар жазды. Ратбоун мен Элис Моррисси сияқтылар Ливерпульдегі діни, саяси және сайлау құқығын қолдайтын ұйымдарда әйелдердің қатысуын байқады, бұл кездегі қоғамдағы секталық және саяси жіктерге қарамастан. 1913 жылы ол Несси Стюарт Браунмен бірлесіп Ливерпуль әйелдер азаматтық қауымдастығын құрды, мақсаты – әйелдердің саяси істерге қатысуын ынталандыру. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Ратбоун қалалық әкімшілік басқармасының солдаттар мен теңізшілердің отбасыларына көмек қорын (қазіргі SSAFA, Қарулы күштерге көмек көрсететін қайырымдылық ұйымы) ұйымдастырды, ол солдаттардың әйелдері мен олардың күтушілеріне қолдау көрсетті. Ратбоун Ливерпульде «1918 клубын» құрды (әлі күнге дейін Адельфи қонақүйінде жиналады), ол әйелдер форумының ең көнесі саналады. 1918 жылдан бастап Ратбоун аналарға тікелей төленетін отбасылық жәрдемақы жүйесін қолдады. Ол сондай-ақ Ирландиядағы көтерілісті күшпен басуға қарсы болды (Айрландияның өзін-өзі басқару қозғалысын қараңыз). 1918 жылғы Халықты өкілдік ету туралы заңға әйелдерді енгізу шарттарын келісуде маңызды рөл атқарды. 1919 жылы Миллисент Фосетт зейнеткерлікке шыққанда, Ратбоун Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қоғамдарының одағының (кейіннен Ұлттық азаматтық қоғамдар одағы деп аталды) президенті болды және Ливерпуль жеке қызметтер қоғамын құруға қатысты. Ливерпуль жеке қызметтер қоғамы (кейіннен PSS) 1919 жылы Ратбоун мен әлеуметтік жұмыскер Дороти Килинг құрған. «Ливерпуль жеке қызметтер қоғамы» атағы 1922 жылға дейін қабылданбады, бірақ оны құруға Элеонора Ратбоун, Килинг, Элизабет Макадам және ғалым Фредерик Д’Ает қатысты. Олар достық сапарлардың қажеттігін түсінді. PSS бастапқыда материалдық көмек көрсетпейді және бәсекелес ұйым ғана деп есептеген басқа қайырымдылық ұйымдарының қарсылығына тап болды. Ол сондай-ақ Үндістандағы әйелдер құқығы үшін күресті, бірақ дұрыс емес жолмен. Радж билігінің үнді әлеуметтік мәселелерін шеше алмайтынына сенген ол 1931 жылғы санақтан алынған деректерді қолданып, мұндай некелер азаймағанын және бұл заң сандардың күрт өсуіне себеп болды деген қате пікірін қолдады. Оның сөзіне қарағанда, 1921 жылдан бері 15 жасқа дейінгі әйелдердің саны 50 пайызға, ал 5 жасқа дейінгі әйелдердің саны 4 есеге өсті, бұл әйелдердің өмірін қиын жағдайға түсірді. Ол үндістердің өздеріне көмектесе алмайтынына және британдық биліктен қатаң нұсқаулар қажет екеніне сенді, өзгерістерді тек қана ынталандырудың орнына күштеп енгізу керек. Мұндай пікірталастар, сенімсіз ақпаратқа негізделген, үнді ұлтшылдығы және Ұлыбританияның елдегі рөлі туралы пікірлерді қалыптастырды. Ратбоун үнді феминисі Рама Раумен кездесті, ол британдықтардың үнді мәдениетін түсінуге лайықты емес екенін және «білімді үнді әйелдері өз елінің әр провинциясында әлеуметтік зұлымдықтарды және ескірген әдет-ғұрыптар мен көзқарастарды жою үшін жұмыс істеп жатыр, біз үнді қоғамындағы әлеуметтік зұлымдықтарды жою британдықтардың жауапкершілігі екенін қабылдамаймыз» деді. 1922 жылғы жалпы сайлауда Ратбоун Ливерпуль шығыс Токстет округіндегі Уиннионист депутатына қарсы тәуелсіз кандидат ретінде қатысты, бірақ жеңіліске ұшырады. 1924 жылы «Дизингерит отбасы» атты еңбегінде әйелдердің экономикалық тәуелділігінің себебі – ерлерге төленетін жалақы, олар отбасысы бар-жоғына қарамастан, әртүрлі мөлшердегі отбасыларды асырауы екенін дәлелдеді. Кейін ол үйленген әйелдердің жұмыссыздыққа және денсаулық сақтануға қолжетімділігін шектейтін сақтандыру ережелерін жариялады.
In 1897, Rathbone became the Honorary Secretary of the Liverpool Women's Suffrage Society Executive Committee in which she focussed on campaigning for women to get the right to vote. Rathbone was elected as an independent member of Liverpool City Council in 1910 for the seat of Granby Ward, a position she retained until 1935. She wrote a series of articles to a suffragist magazine The Common Cause. Rathbone and others, such as Alice Morrissey saw women's participation in religious, political and franchise groups co operating in Liverpool despite the sometimes violent sectarianism and political divisions of the community at that era. In 1913 with Nessie Stewart Brown she co founded the Liverpool Women Citizen's Association to promote women's involvement in political affairs. At the outbreak of the First World War, Rathbone organised the Town Hall Soldiers' and Sailors' Families Association (today known as SSAFA, the Armed Forces charity) to support wives and dependants of soldiers. Rathbone formed the "1918 Club" in Liverpool (still meeting at the Adelphi Hotel), reputedly the oldest women's forum still meeting. From 1918 onwards, Rathbone was arguing for a system of family allowances paid directly to mothers. She also opposed violent repression of rebellion in Ireland (see Irish Home Rule movement). She was instrumental in negotiating the terms of women's inclusion in the 1918 Representation of the People Act. In 1919, when Millicent Fawcett retired, Rathbone took over the presidency of the National Union of Societies for Equal Citizenship (the renamed National Union of Women's Suffrage Societies), and as such was involved in the creation of the Liverpool Personal Service Society. The organisation that would become the Liverpool Personal Services Society (and later just PSS) was founded in 1919 by Rathbone and social worker Dorothy Keeling. The title 'Liverpool Personal Services Society was not adopted until 1922 but those involved with its creation were Eleanor Rathbone', Keeling, Elizabeth Macadam, and academic Frederic D'Aeth. They saw the need for friendly visiting. The PSS initially faced opposition by other charities who saw them as offering no material help and just another competitor. She also campaigned for women's rights in India, although in a misguided manner. A believer that the Raj authorities were not getting to grips with Indian social issues, she used figures from the 1931 census to support her misguided claim that such marriages were not in decline and that the act had caused a significant spike in the numbers. She claimed that there had been a 50 percent increase in wives under the age of 15 and a quadrupling of wives under 5 years old since 1921, and that the lives of women were being blighted. She thought Indians incapable of helping themselves and in need of firmer instruction from British authorities, who should enforce change, rather than merely encourage it. In turn, debates such as those, based on untrustworthy information, informed opinions about Indian nationalism and the role of Britain generally in the country. Rathbone herself was confronted by Rama Rau, an Indian feminist, who said that the British were simply not well placed to understand Indian culture and that "educated Indian women were working in every province of their country to eradicate social evils and outmoded customs and prejudices, and we refused to accept the assertion that the removal of social evils in Indian society was the responsibility of the British". She contested the 1922 General Election as an Independent candidate at Liverpool East Toxteth against the sitting Unionist MP and was defeated. In 1924 in the Disinherited Family, she argued that economic dependence of women was based on the practice of supporting variably sized families with wages that were paid to men, regardless of whether the men had families or not. Later she exposed insurance regulations that reduced married women's access to unemployment benefits and health insurance.
Жеке өмір
Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Ратбоун және әлеуметтік жұмысқа белсенділік танытқан Элизабет Макадам Лондонда бірге үй сатып алды. Екі дос 1946 жылдың қаңтарында Ратбоунның күрт қайтыс болуына дейін сол үйді бөлісіп тұрды. Ратбоун актер Базил Ратбоунның алыс туысы еді. Оның жүрек туысы Джон Рэнкин Ратбоун 1935 жылдан бастап, 1940 жылы Ұлыбритания шайқасында қаза болғанға дейін Бодмин округінен консерватор партиясының депутаты болды, содан кейін оның әйелі Беатрис депутаттық мандатын мұрагерлік етті. Оның шөбересі Тим Ратбоун 1974 жылдан 1997 жылға дейін Льюз округінен консерватор партиясының депутаты болды. Оның шөбере қызы Дженни Ратбоун Ислингтон округіндегі Лейборист партиясының кеңесшісі болды, кейіннен 2010 жылғы жалпы сайлауда Оңтүстік Уэльстегі Кардифф Орталық сайлау округінен Лейборист партиясының парламенттік үміткері болды. Ол 2011 жылғы Ұлттық Ассамблея сайлауында Уэльс Ұлттық Ассамблеясына Кардифф Орталық округінің өкілі ретінде сайланды.
At the end of the First World War, Rathbone and the social work campaigner Elizabeth Macadam bought a house in London together. The two friends continued to share the house until Rathbone's sudden death in January 1946. Rathbone was a first cousin once removed of the actor Basil Rathbone. Her nephew John Rankin Rathbone was the Conservative MP for Bodmin from 1935 until his death in the Battle of Britain, 1940, when his wife Beatrice succeeded him as MP. Her great nephew Tim Rathbone was Conservative MP for Lewes from 1974 to 1997. Her great niece, Jenny Rathbone, was a Labour councillor in Islington and later was the Parliamentary Candidate for the Labour Party in the South Wales constituency of Cardiff Central at the 2010 General Election. She was elected to the National Assembly for Wales as representative for Cardiff Central in the 2011 National Assembly elections.
Мұра
1945 жылы, қайтыс болуына бір жыл қалғанда, Элеонора Ратбоун отбасылық жәрдемақы заңының қабылданылғанын көрді. 1986 жылы Ұлы Лондон кеңесі оның тұрған жері – Вестминстер қаласындағы, Вестминстер, Лондон SW1P 3QH, Tufton Street, Tufton Court мекенжайында оған көк тақта орнатты. Оның есімі мен суреті (сондай-ақ 58 басқа әйелдер сайлау құқығы үшін күрескендерінің есімдері) 2018 жылы ашылған Парламент алаңындағы Милисент Фосетт ескерткішінің тұғырына жазылды. Ливерпуль университеті Ратбоунды Элеонора Ратбоун ғимараты арқылы еске алады; онда Заң және әлеуметтік әділет мектебі мен Психология факультеті, сондай-ақ сахналық қойылымдар мен музыкалық өнерпаздықтар үшін қолданылатын Элеонора Ратбоун театры орналасқан. Эдж Хилл университетінде оның әлеуметтік реформатор ретіндегі еңбегін құрметтеп, Элеонора Ратбоун деп аталған жатақхана бар.
In 1945, the year before her death, Eleanor Rathbone saw the Family Allowances Act pass into law. In 1986, a blue plaque was erected for her by Greater London Council at Tufton Court, Tufton Street, Westminster, London SW1P 3QH, City of Westminster, where she had lived. Her name and picture (and those of 58 other women's suffrage supporters) are on the plinth of the statue of Millicent Fawcett in Parliament Square, London, unveiled in 2018. The University of Liverpool acknowledges Rathbone by way of its Eleanor Rathbone Building; the site houses the School of Law and Social Justice and the Department of Psychology, as well as the Eleanor Rathbone Theatre used for stage productions and musical performances. Edge Hill University has a hall of residence called Eleanor Rathbone in honour of her work as a social reformer.