АҚШ-тағы тұтынушылардың құқығын қорғау заңы: қарыз жинаушылардың әрекеттеріне қатысты FDCPA заңы, сіздің құқықтарыңыз бен қарызды тексеру жолдары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ тұтынушыларды қорғау заңнамасы
U. S. consumer protection law
Fair Debt Collection Practices Act (FDCPA), Pub. L. 95 109; 91 Stat. 874, кодификацияланған 1692p ретінде, 1977 жылдың 20 қыркүйегінде мақұлданған (кейіннен өзгертілген), – тұтынушыларды қорғау заңнамасына енгізілген түзету, тұтынушылардың қарыз өндіріп алудағы зәбірлі әрекеттерден құқықтық қорғалуын қамтамасыз етеді, осы заңның VIII тарауы ретінде. Заңның негізгі мақсаттары: тұтынушылардың қарызын өндіріп алудағы теріс тәжірибелерді жою, қарыз өндіріп алудың әділдігін қамтамасыз ету, сондай-ақ тұтынушыларға қарыз туралы ақпаратты даулап, оның дұрыстығын тексеруге мүмкіндік беру. Заң қарыз өндіріп алушылардың қызметін жүргізу ережелерін белгілейді, қарыз өндіріп алушылармен байланыстағы тұтынушылардың құқықтарын анықтайды және заң бұзушылықтар үшін жазалар мен өтеу шараларын қарастырады. Ол кейде Әділ несиелік есеп беру туралы заңмен бірге қолданылады.
The Fair Debt Collection Practices Act (FDCPA), Pub. L. 95 109; 91 Stat. 874, codified as –1692p, approved on September 20, 1977 (and as subsequently amended), is a consumer protection amendment, establishing legal protection from abusive debt collection practices, to the Consumer Credit Protection Act, as Title VIII of that Act. The statute's stated purposes are: to eliminate abusive practices in the collection of consumer debts, to promote fair debt collection, and to provide consumers with an avenue for disputing and obtaining validation of debt information in order to ensure the information's accuracy. The Act creates guidelines under which debt collectors may conduct business, defines rights of consumers involved with debt collectors, and prescribes penalties and remedies for violations of the Act. It is sometimes used in conjunction with the Fair Credit Reporting Act.
FDCPA-ға кіретін адамдар мен ұйымдар
FDCPA қарыз жинаушыны "негізгі мақсаты кез келген қарызды жинау болып табылатын кез-келген мемлекетаралық сауданың құралын немесе поштаны пайдаланатын, немесе тікелей немесе жанама түрде қарыздарды жинауға тырысатын кез келген адам" деп анықтайды. FDCPA көбінесе үшінші тарап қарыз жинаушыларға ғана қолданылады, «алғашқы кредитор» үшін ішкі жинаушыларға емес. Бірақ, кейбір штаттарда, мысалы Калифорнияда, FDCPA-ны қайталайтын және бастапқы кредиторларды реттейтін тұтынушыларды қорғау туралы заңдар бар. Сонымен қатар, кейбір федералды соттар қарызды жинаушыны «кредитор» емес, керісінше FDCPA бойынша «қарыз жинаушы» деп шешті, егер қарыз жинаушы бастапқы кредитордан қарызды жинау мақсатымен сатып алған жағдайда. Анықтамалар мен қолданыс ауқымы уақыт өте келе өзгерді. FDCPA-ның өзі «қарыз жинаушы» анықтамасына көптеген ерекшеліктерді қамтиды, әсіресе 2006 жылғы 13 қазанда 2006 жылғы Қаржылық қызметтерді реттеу туралы заң қабылданғаннан кейін. Бастапқыда қарыз жинаушы ретінде нақты көрсетілмеген адвокаттар, 1986 жылдан бастап (егер олар анықтамаға сәйкес келсе) енгізілді. FDCPA-ның «тұтынушылар» және «қарыз» анықтамалары заңның қолданылуын жеке, отбасылық немесе үй шаруашылығымен жасалған мәмілелерге ғана шектейді. Сондықтан, бизнестің (немесе жеке тұлғалардың бизнес мақсаты үшін) қарызы FDCPA-ға жатпайды. Федералды салық ісінде Smith v. United States, Бесінші апелляциялық округ соты салық төлеушінің «Әділ қарыз жинау туралы заңға жүгінуі негізсіз, себебі заң «қарыз жинаушы» анықтамасынан «қарызды жинау немесе жинауға тырысу оның ресми міндеттерін орындау кезінде болған жағдайда» АҚШ-тың кез келген лауазымды адамы немесе қызметкерін» алып тастайды. 15 U.S.C. § 1692a(6)(C)». Бірақ 1998 жылы Конгресс Ішкі кірістер кодексін «Әділ салық жинау практикасы» деген жаңа 6304-тарауды қосу арқылы өзгертті, ол Әділ қарыз жинау практикасы туралы заңның кейбір ережелеріне ұқсас ережелерді қамтиды. Henson v. Santander Consumer USA Inc. ісінде Жоғарғы Сот тұтынушылық қарызды FDCPA-дан сатып алатын өндіріп алу компанияларын қолданыстан шығарды, бірауыздан компания өз есебінен сатып алған қарызды Әділ өндіріп алу практикасы туралы заң бойынша «қарыз жинаушы» деген заңдық анықтаманы іске асырмай өндіріп ала алатынын шешті. Дегенмен, кем дегенде бір округтік соттың кейінгі шешімі Хенсонның әсерін азайтып, тұтынушылық қарызды сатып алатын компаниялар FDCPA-ға «негізгі мақсаты» қарызды жинау болып табылатын бизнес ретінде кіре алатынын анықтады.
The FDCPA broadly defines a debt collector as "any person who uses any instrumentality of interstate commerce or the mails in any business the principal purpose of which is the collection of any debts, or who regularly collects or attempts to collect, directly or indirectly, debts owed or due or asserted to be owed or due another." While the FDCPA generally applies only to third party debt collectors—not internal collectors for an "original creditor"—some states, such as California, have similar state consumer protection laws which mirror the FDCPA, and regulate original creditors. In addition, some federal courts have ruled that a collector of debt is not a "creditor" but is rather a "debt collector" under the FDCPA where the collector of debt buys defaulted debt from an original creditor for the purpose of debt collection. The definitions and coverage have changed over time. The FDCPA itself contains numerous exceptions to the definition of a "debt collector", particularly after the October 13, 2006, passage of the Financial Services Regulatory Relief Act of 2006. Attorneys, originally explicitly exempted from the definition of a debt collector, have been included (to the extent that they otherwise meet the definition) since 1986. The FDCPA's definitions of "consumers" and "debt" specifically restricts the coverage of the act to personal, family or household transactions. Thus, debts owed by businesses (or by individuals for business purposes) are not subject to the FDCPA. In the federal tax case of Smith v. United States, the United States Court of Appeals for the Fifth Circuit stated that the taxpayer's "invocation of the Fair Debt Collection Act is entirely without merit, as the statute expressly excludes 'any officer or employee of the United States to the extent that collecting or attempting to collect any debt is in the performance of his official duties' from the definition of 'debt collector'. 15 U. S. C. section 1692a(6)(C)." In 1998, however, Congress amended the Internal Revenue Code by adding a new section 6304, "Fair Tax Collection Practices", which refers to and includes certain rules that are similar to some provisions of the Fair Debt Collection Practices Act. In Henson v. Santander Consumer USA Inc., the Supreme Court excluded collection companies that purchase consumer debt from the FDCPA when it unanimously held that a company may collect debts that it purchased for its own account without triggering the statutory definition of a "debt collector" under the Fair Debt Collection Practices Act. Nonetheless, at least one subsequent Circuit Court opinion has cabined the impact of Henson by subsequently finding that companies that purchase consumer debt could still be subject to the FDCPA under the alternative definition of debt collector as a business whose "principal purpose" is the collection of debts.
FDCPA-ны орындау
Федералды сауда комиссиясы бастапқыда Федералды сауда комиссиясы туралы заңға сәйкес өкілеттіктерін пайдалана отырып, FDCPA-ны әкімшілік тәртіппен орындауға құқылы болды. Алайда, 2010 жылғы Додд-Франк заңының ауқымды реформаларынан кейін FDCPA-ны негізінен Тұтынушылардың қаржылық қорғалуы бюросы іске асырады. Зарда көрген тұтынушылар үшінші тараптан қарыз жинаушылардан зиянды өтеуді (нақты, заңмен белгіленген, адвокаттық гонорарлар және сот шығындары) алу үшін штаттық немесе федералды сотқа жеке шағымдануға құқылы. FDCPA – қатаң жауапкершілік заңы, яғни егер қарыз жинаушы FDCPA-ны бұзғаны дәлелденсе, тұтынушы нақты зиянды дәлелдемей-ақ 1000 долларға дейінгі заңмен белгіленген өтемақыны және ақылға қонымды адвокаттық гонорарды талап ете алады. Дегенмен, егер қарыз жинаушы бұзушылықтың (немесе бұзушылықтардың) қасақана жасалмағанын және осы қателіктерді болдырмауға бағытталған процедураларға қарамастан, «жақсы ниетпен жасалған қате» салдарынан болғанын көрсетсе, жазадан құтылуы мүмкін. Егер тұтынушы сот процесін ұтылып, сот тұтынушының істі жаман ниетпен және мазалау мақсатында бастағанын анықтаса, сот қарыз жинаушыға адвокаттық гонорар төлеуді бұйыруы мүмкін. Тағы бір шектеу – бір жылдық мерзім, Жоғарғы Соттың Rotkiske v. Klemm (2019) ісі бойынша шешімінде бұл мерзімнің күдікті бұзушылық жасалған күнінен басталатыны, оқиғаның анықталған күнінен емес, белгіленді.
The Federal Trade Commission originally had the authority to administratively enforce the FDCPA using its powers under the Federal Trade Commission Act. However, under the sweeping reforms of the 2010 Dodd Frank Act, the FDCPA is enforced primarily by the Consumer Financial Protection Bureau. Aggrieved consumers may also file a private lawsuit in a state or federal court to collect damages (actual, statutory, attorney's fees, and court costs) from third party debt collectors. The FDCPA is a strict liability law, which means that a consumer need not prove actual damages in order to claim statutory damages of up to $1,000 plus reasonable attorney fees if a debt collector is proven to have violated the FDCPA. The collector may, however, escape penalty if it shows that the violation (or violations) was unintentional and the result of a "bona fide error" that occurred despite procedures designed to avoid the error at issue. Alternatively, if the consumer loses the lawsuit and the court determines that the consumer filed the case in bad faith and for the purposes of harassment, the court may then award attorney's fees to the debt collector. Another limitation is the one year statute of limitations, which the Supreme Court ruled in Rotkiske v. Klemm (2019) starts tolling from the date of the alleged violation, not from the date the incident was discovered.
Тұтынушылар топтары бойынша
Кейбір тұтынушылар топтары FDCPA жеткілікті деңгейде емес екенін, және адал емес өндіріп алу агенттіктеріне қарсы тиісті эсерді қамтамасыз етпейді деп санайды. Тұтынушылар ұйымдары заңның 1977 жылғы бастапқы нұсқасында белгіленген ең жоғары заңдық өтеуақымның инфляциямен бірге өспегеніне шағымданады; 1977 жылғы 1000 доллардың құны қазіргі кезде шамамен <есептелген сома> тең.
Some consumer groups argue that the FDCPA does not go far enough, and does not provide sufficient deterrence against unscrupulous collection agencies. Consumer groups have complained that the maximum statutory damages contained in the original 1977 version of the law has not kept up with inflation; $1,000 in 1977 dollars is worth $1000.0 in 1977 is equivalent to about <calculated amount> in recent years as of .
Кредиттік индустрия бойынша
Керісінше, несие индустриясындағы көптеген мамандар мен кейбір соттар FDCPA жиі негіссіз сот процесін бастау және ұсақ-түйек техникалық бұзушылықтар үшін өтемақы талап ету үшін қолданылғанын, ал кейде жарамды қарыздарды өндіріп алу мүмкіндігіне елеулі кедергі келтіргенін мәлімдеді. FDCPA-ның қатаң жауапкершілік принципіне байланысты, қарыз өндіру саласы және оларға жауапкершілік сақтандырумен қамтамасыз ететін сақтандыру компаниялары Конгреске осы "шамадан тыс техникалық" бұзушылықтар үшін азаматтық жауапкершілікті азайту мақсатында заңның ережелерін жеңілдету үшін бірнеше рет лобби жасады. Дебиторлық есептерді басқару индустриясы да FDCPA-да азаматтық істерде өндіріп алу агенттіктерінің жауапкершілігіне әкелетін қайшылықтар бар екенін, әсіресе заң қабылданған кезде болмаған технологиямен жұмыс істегенде алаңдаушылық білдірді. Мысалы, FDCPA өндіріп алу агенттігін тұтынушымен кез келген хабарласуда өзін агенттік ретінде таныстыруға міндеттейді. Сонымен қатар, өндіріп алу агенттігі тұтынушының қарызы туралы ешкімге хабарлай алмайды. Егер өндіріп алушы телефон жауабына немесе дауыстық поштаға хабарлама қалдырса, бұл екі талап қарама-қайшы болады. Егер өндіріп алушы өзін және компаниясын таныстырса, үшінші тұлға хабарламаны ести алады, бұл үшінші тарапқа ақпарат беру туралы бұзушылыққа әкелуі мүмкін. Сот практикасы бұл мәселені қарастырды, бірақ оны әлі шешкен жоқ.
Conversely, many in the credit industry and some courts have taken the stance that the FDCPA has often been used to file frivolous lawsuits and seek damages for minor technical violations and has, at times, seriously impeded their ability to collect valid debts. Given the strict liability nature of the FDCPA, the collections industry and the insurance companies that provide liability coverage for them have repeatedly lobbied Congress to relax provisions of the law to reduce their civil exposure for these "hyper technical" violations. The accounts receivable management industry has also raised concerns that the FDCPA contains contradictions that often lead to liability on the part of collection agencies in civil cases, especially when dealing with technology that did not exist when the law was written. For example, the FDCPA requires a collection agency to identify itself as such in any communication with a consumer. At the same time, a collection agency cannot disclose the debt of a consumer to anyone else. These two requirements are at odds when a collector leaves a message on an answering machine or voicemail system. If the collector identifies himself and his company, a third party could hear the message, thus resulting in a third party disclosure violation. Case law has tackled this issue but has not yet resolved it.
Реттеуші агенттіктер мен FDCPA
Өз кезегінде, Федералды сауда комиссиясы (FTC) өз FDCPA-ны орындау қызметінің нәтижелері туралы Конгреске жыл сайынғы есеп ұсынады. Бұл есепте FDCPA-ны бұзу туралы тұтынушылардың FTC-ге берген шағымдарының мәліметтері келтірілген. 2013 жылғы есепке сәйкес, 2012 жылы FTC үшінші тараптан қарыз өндіріп алушылар туралы 125 136 тұтынушы шағымын алды, бұл 2011 жылы алынған 144 451 шағымнан кем. FTC басқа кез келген салаға қарағанда қарыз өндіріп алушылар туралы көбірек шағым алады, бірақ шағымдар саны қарыз өндіріп алушылардың тұтынушылармен жасайтын жалпы байланыстардың шағын пайызын құрайды. FTC-ның FDCPA бойынша қарыз өндіріп алушылардың әрекеттері туралы ресми пікірлер беруге құқығы бар, бірақ Додд-Франк Уолл-стрит реформасы және тұтынушыларды қорғау туралы заң, 2011 жылдың 21 қаңтарынан 21 шілдесіне дейін ереже жасау құқығын Жаңа Тұтынушыларды қаржылық қорғау бюросына (CFPB) береді. FTC FDCPA-ны орындау құқығын сақтайды, бірақ CFPB FTC-ның кеңес беру функциясын өз мойнына алады. FTC-ның ресми пікіріне адал сәйкестік FDCPA бойынша екінші заңдық қорғаныс болып табылады. Дегенмен, FTC кеңес беру пікірлерін беру құқығын сирек қолданды. 2000 жылға дейін FTC FDCPA бойынша ешқандай кеңес беру пікірін жарияламады, ал 2009 жылға дейін тек төрт пікір жарияланды.
For its part, the Federal Trade Commission (FTC) produces an annual report to Congress of its findings with respect to its FDCPA enforcement activities. This report details consumer complaints to the FTC about alleged debt collector violations of the FDCPA. The 2013 report indicated that the FTC received 125,136 consumer complaints about third party debt collectors in 2012, which is a decrease from the 144,451 received in 2011. The FTC receives more complaints about debt collectors than about any other specific industry, though the number of complaints represents a small percentage of the overall number of contacts by debt collectors with consumers. The FTC has authority to issue formal opinions regarding debt collectors' conduct under the FDCPA, but the Dodd Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act transfers authority for rule making to the new Consumer Financial Protection Bureau (CFPB) effective between January 21, 2011 and July 21, 2011. The FTC will retain FDCPA enforcement authority, but the CFPB will take over the FTC's advisory opinion function. Good faith conformity with a formal opinion of the FTC constitutes a second statutory defense under the FDCPA. The FTC has only rarely exercised its authority to issue advisory opinions, however. Prior to 2000, the FTC had not issued any advisory opinions regarding the FDCPA, it has issued only four such opinions through 2009.