Кіріспе

Соңғышұңқырлы жоталы валлаби (Onychogalea fraenata), сондай-ақ баулы жоталы валлаби, жоталы валлаби, меррин және флэшджек деп те белгілі, қауіпті жағдайдағы макроподтардың бір түрі. Бұл Австралияның Квинсленд штатындағы үш оқшау аймақта кездесетін кішкентай валлаби және оның саны азайып бара жатыр. 2019 жылдың басында түрдің жалпы популяциясы жабайыда 500-ден аз ересек жекелеген өкілдері және тұтқында 2285-ке жуық болды деп бағаланды.

Таксономия

Оның бір данасын Джон Гулд 1840 жылы Лондон Линнеев қоғамына ұсынды, ал келесі жылы қоғамның журналында жарияланды. Гулд Австралияда болғанда осы үлгілерді алды және ғылыми зерттеу үшін Англияға қайтарып берді; ол бұл жануарға "желкенқанды кенгуру" деген жалпы атау берді. "Шұқыр тырнақ" ерекшелігі тағы екі валлаби түріне тән: солтүстік шұқыр тырнақты валлаби және ай тәрізді шұқыр тырнақты валлаби (1956 жылы жойылған деп жарияланды). Гулд осы түрдің етінің дәмін тамаша деп сипаттаған.

Экология және мінез-құлық

Бұл түрлер көбінесе түн уақытында белсенді болады. Шамамен 23 күндік жүктілік кезеңінен кейін, жалғыз баласы анасының қапшығында тағы төрт ай бойы дамуын жалғастырады. Тымсалған тырнақ құйрықты валлабинің туған жергілікті жыртқыштардан қорғану әрекеті әдетте жерге жатып, қоршаған ортада жасырыну болып табылады. Алайда, 2021 жылы жабайы мысықтар және түлкілер сияқты келген жыртқыштарға жауап ретінде, оның мінез-құлқы өзгергені және жыртқыштың иісін сезіп жасырынуды үйренгені байқалды. Бұл түрлер вирустарға және түрлі ауруларға басқа бауқұйрықтылардан гөрі оңай жұғады. 2019 жылғы мәліметтер бойынша, бұл түр үш популяциямен шектелген: Квинслендтегі Таунтон және Авоцет, сондай-ақ Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Австралия жабайы табиғатты қорғау ұйымының Скотия қорығы, онда 2018 жылы 1000-нан астам валлаби тіркелген. Таунтон консервациялық паркінде 2008 жылы 65 валлаби тіркелді, бірақ 2021 жылдың басына қарай олардың саны шамамен 1300-ге жетті.