Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы 1898-1925 жылдары.
US Supreme Court justice from 1898 to 1925
Жүсіп МакКенна (10 тамыз 1843 – 21 қараша 1926) – АҚШ федералдық үкіметінің үш тармағында – АҚШ Өкілдер палатасының мүшесі, АҚШ Бас прокуроры және Жоғарғы соттың судьясы ретінде қызмет еткен американдық саясаткер. Ол Өкілдер палатасының мүшесі болғаннан кейін Жоғарғы сотта қызмет еткен он жеті адамның бірі (оның ішінде екі Бас судья).
Joseph McKenna (August 10, 1843 – November 21, 1926) was an American politician who served in all three branches of the U. S. federal government as a member of the U. S. House of Representatives, as U. S. Attorney General and as an Associate Justice of the Supreme Court. He is one of seventeen members of the House of Representatives who subsequently served on the Supreme Court (including two Chief Justices).
Өмірбаян
Филадельфияда (Пенсильвания) дүниеге келген, ирландтық католик иммигранттарының ұлы, ол Бенисиядағы (Калифорния) Сент-Джозеф колледжі мен Колледж институтында оқыды. 1865 жылы Калифорния адвокатурасына қабылданғаннан кейін бір жыл жеке практикамен айналысып, содан кейін Солано округінің округтік прокуроры болды. Одан кейін екі жыл бойы Калифорния штатының заң шығару ассамблеясында депутат болып сайланды (1875–1877). Бір мерзім қызметтен кейін және спикерліке үміткерлігі сәтсіз аяқталғаннан кейін зейнеткерлікке шықты. Екі сәтсіз әрекеттен кейін МакКенна 1885 жылы АҚШ Өкілдер палатасына сайланды және төрт мерзім бойы қызмет етті. Конгресте болған кезінде ол қытайларға қатысты шектеулерді "күшті қолдады". 1892 жылы президент Бенджамин Харрисон оны 9-шы апелляциялық сотқа тағайындады. МакКенна 1897 жылдың 16 желтоқсанында президент МакКинли тарапынан Стефан Джонсон Филдтің орнына АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы болып тағайындалды. Сенат 1898 жылдың 21 қаңтарында дауыс беру арқылы оны бекітті. Содан кейін 1898 жылдың 26 қаңтарында судьялық қызметке ант берді. Ол ешқашан тұрақты заң философиясын қалыптастырмаса да, бірқатар маңызды шешімдердің авторы болды. Ең танымалдарының бірі – 1920 жылғы «АҚШ қарсы U.S. Steel Corporation» ісі бойынша антимонополиялық істер «ақылға қолайлылық қағидасы» негізінде қаралатыны туралы пікірі. Ол қызмет еткен кезеңде 614 көпшілік пікір мен 146 қарсы пікір жазды. Теміржолда жұмыс істеген кезде қаза тапқан әйеліне «ақшалай көмек» төлеуден бас тартуға қатысты оның қарсылығы жұмыс берушілердің жауапкершілігі туралы заңға өзгеріс енгізуге ықпал етті. Оның ең маңызды шешімдерінің бірі – «Hipolite Egg Co. v. United States», 220 U. S. 45 (1911) ісі, онда Біржақты сот 1906 жылғы Таза тағам және дәрі-дәрмек туралы заңды қолдады. «Hoke v. United States» (1913) ісінде ол Манн заңын қолдауға келісті. Алайда, төрт жылдан кейін «Caminetti v. United States» (1917) ісі бойынша соттың шешіміне қарсы дауыс берді, онда бұл заң жеке, коммерциялық емес шақыруларға қатысты, мақсаты жыныстық қатынас үшін штат аралық шекарадан өту болды. МакКеннаның пікірінше, бұл заң тек коммерциялық азғындықты, яғни «пайда табу мақсатындағы арамдықтарды» реттейді. МакКенна «Williams v. Mississippi» ісінде штаттың 1890 жылғы расистік Конституциясын қолдады, ол сайлау салығы мен сауаттылық сынақтары арқылы штаттың барлық афроамерикандықтарын сайлау құқығынан айырды, ал ақ адамдарды «бабалар туралы ереже» арқылы босатты. МакКенна, әдетте, федералды билікке оң көзқарас танытса да, соттың тиісті процестік құқық саласына қосылды және 1905 жылғы «Lochner v. New York» ісінде көпшілікпен бірге дауыс берді, бұл нан пісірушілер үшін штаттың ең көп жұмыс уақытын шектеу заңын жойды. МакКеннаның 10 жыл бұрын өткерген инсульті салдарынан қызметтік міндеттерін орындау қабілеті айтарлықтай төмендеді, сондықтан оның өкілеттігі аяқталған кезде МакКеннадан біртұтас пікірлерді күтуге болмайтын еді. МакКенна 1869 жылы Аманда Борнеманға үйленді, олардың үш қызы мен бір ұлы болды.
Born in Philadelphia, Pennsylvania, the son of Irish Catholic immigrants, he attended St. Joseph's College and the Collegiate Institute in Benicia, California. After being admitted to the California bar in 1865, he entered private practice for one year and then became District Attorney for Solano County and then campaigned for and won a seat in the California State Assembly for two years (1875–1877). He retired after one term and an unsuccessful bid for Speaker. After two unsuccessful attempts, McKenna was elected to the United States House of Representatives in 1885 and served for four terms. While in Congress, he was a "vehement proponent" of Chinese exclusion. He was appointed to the Ninth Circuit Court of Appeals in 1892 by President Benjamin Harrison. McKenna was nominated by President McKinley on December 16, 1897, as an associate justice of the Supreme Court of the United States, to succeed Stephen Johnson Field. He was confirmed by the Senate on January 21, 1898, by a voice vote. He then took the judicial oath of office on January 26, 1898. Although he never developed a consistent legal philosophy, McKenna was the author of a number of important decisions. One of the most notable was his opinion in the case of United States v. U. S. Steel Corporation (1920) which held that antitrust cases would be decided on the "rule of reason" principle—only alleged monopolistic combinations that are in unreasonable restraint of trade are illegal. He authored 614 majority opinions, and 146 dissenting opinions during his time on the bench. His passionate rebuttal to the denial of "pecuniary benefit" to a wife whose husband had been killed while working on the railroad was among those which brought a change to the Employer Liability Act. One of his most noteworthy opinions was Hipolite Egg Co. v. United States, 220 U. S. 45 (1911), in which a unanimous Court upheld the Pure Food and Drug Act of 1906. In Hoke v. United States (1913), he concurred in upholding the Mann Act. However, four years later, he dissented from the Court's opinion in Caminetti v. United States (1917), which held the act applied to private, noncommercial enticements to cross state lines for purposes of a sexual liaison. According to McKenna, the Act regulated only commercial vice, i. e., "immoralities having a mercenary purpose." McKenna wrote Williams v. Mississippi, upholding the state's racist 1890 Constitution that disenfranchised nearly every African American in the state through poll taxes and literacy tests, while exempting whites through a grandfather clause. While McKenna was generally quite favorable to federal power, he joined the Court's substantive due process jurisprudence and voted with the majority in 1905's Lochner v. New York, which struck down a state maximum hours law for bakery workers. McKenna's ability to perform his duties had been diminished significantly by a stroke suffered 10 years earlier, and by the end of his tenure McKenna could not be counted on to write coherent opinions. McKenna married Amanda Borneman in 1869, and the couple had three daughters and one son.