Вортли Топ Фордж – тарихи темір зауыты, Англиядағы Йоркширдың Оңтүстігінде орналасқан. 14-ғасырдан бері металлургия орталығы, Англия азамат соғысы кезінде зеңбірек доптарын жасаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Wortley Top Forge – тарихи бұрынғы балқыту пеші және темір зауыты, бастапқыда XVII ғасырға жатады, бірақ дәлелдерге сүйенсек, темір өңдеу осы аймақта XIV ғасырдың басында жүргізілген. Ол Англияның Оңтүстік Йоркшир округіндегі Барнсли қалашығында, Вортли ауылының жанындағы Дон өзенінің иілімінде орналасқан. Жоғарғы Фордж әрқашан жақын жердегі Wortley Low Forge-пен тығыз байланыста болды. 1639 жылы (немесе екеуі де) бір пеш салынған болуы мүмкін, ал 1641 жылы ол әрі қарай кеңейтілді, сол кезден бастап Вортлидегі теміршілер Томас Коттон және оның ұлы Уильям Коттон (1627–1674) жұмыс істеді; соңғысы Томас Коттонның әкесі болды. Англия азамат соғысы кезінде осында зеңбірек доптары жасалған деседі. Содан кейін балқыту пештері көбінесе Кауторн қаласындағы Канон Холлдан Спенсер отбасы мүшелері басқарған темір шеберлерінің желісіне тиесілі болды, бірақ 1676 мен 1690 жылдар аралығында басқа темір шеберлеріне жалға берілген. Екі пеш әрқашан Нейтер Банк Пешімен бірге жалға берілді, ол шамамен 1780 жылы жабылғанға дейін, барлығы Вортли отбасынан жалға алынған. 1744 жылы пеш Джон Кокшутқа (1774 жылы қайтыс болды) жалға берілді, ол оны серіктесімен бірге басқарды. Оның «қағаз диірмені» де болды. Одан кейін оның ұлы, тағы да Джон, оның орнына келді, ал шамамен 1800 жылы оның ісін ағасы Джеймс жалғастырды. Джеймс Мертир Тидфилде Уильям Кроушейдің Cyfarthfa темір зауытында серіктес ретінде жұмыс істеді және серіктестік таратылғаннан кейін 1791 жылы Вортлиге оралғаннан кейін, ол Вортлиге балқыту әдісін енгізді, қағаз диірмені, мүмкін, темірдің сырықтарын жасау үшін өзгертілді. 1820 жылы Джеймс қайтыс болғаннан кейін, зауыт туыстарына, содан кейін түрлі қоғамдық тұлғаларға өтті, 1849 жылы Томас Эндрюстің қолына тиді. 1871 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Томас Эндрюс оның орнына келді, ол 1907 жылы қайтыс болды. Жоғарғы Фордждағы ғимараттардың бірінде 1713 жылғы тас орнатылған. Алайда, ғимараттың қазіргі орналасуы 1850 жылдарға дейін сақталған, сол кезде пеш негізінен теміржол вагондары үшін шахталар мен осьтерді өндіруге ауыстырылды. Инженер және металлург Томас Эндрюс осы жерде әлемдегі ең алғашқы металлургиялық тәжірибелердің бірін жүргізді. XIX ғасырда осында жоғары сапалы теміржол осьтері өндіріліп, бүкіл әлемге экспортталды. Өндіріс шамамен 1912 жылы тоқтатылды, бірақ 1929 жылға дейін учаскенің бір бөлігі пайдаланылды. Топ Фордж балғаларының бірі 1933 немесе 1934 жылы демонстрациялық мақсатта қолданылды. 1955 жылы К. Р. Эндрюстің (екінші Томас ұлы) арманы орындалды, Шеффилд сауда тарихы қоғамы (қазіргі Оңтүстік Йоркшир индустриялық тарихы қоғамы) пешті өнеркәсіптік мұражай ретінде қайта ашты. 1960 жылдардың ортасынан бастап 40 жылдан астам уақыт бойы пештің құрметті кураторы Кен Хоули болды, ол 1998 жылы MBE орденімен марапатталған, ол пешті қазіргі күйіне дейін сақтап, қалпына келтіруде жетекшілік еткен еріктілер тобының күші болды. Ерекше қызығушылық тудыратын мәселе – учаскеде тек су доңғалақтары ғана қолданылған. Барлық үш су доңғалағы жұмыс істеуге жарамды күйге келтірілді. Оның ғимараттарында әртүрлі өнеркәсіптік машиналар, соның ішінде Маршалл екі цилиндрлі бу машинасы орналасқан.
Wortley Top Forge is an historic former finery forge and ironworks originally dating back to the seventeenth century, although evidence suggests iron working took place in the vicinity as early as the fourteenth century. It is situated in the metropolitan borough of Barnsley, in South Yorkshire, England, on a loop of the River Don near the village of Wortley. The Top Forge was always closely related to Wortley Low Forge, a short distance downstream. One of the forges was probably built about 1639 (possibly both of them) and certainly existed by 1641, from which time the ironmasters at Wortley were Thomas Cotton, and his son William Cotton (1627–1674); the latter being the father of Thomas Cotton. Cannonballs are said to have been made here during the English Civil War. After that the finery forges usually belonged to a network of ironmasters led by members of the Spencer family of Cannon Hall, Cawthorne, but not between 1676 and 1690, when they were rented by other ironmasters. The two forges were always leased together with a blast furnace, Nether Bank Furnace, until the latter's closure probably about 1780, all of them being rented from the Wortley family. In 1744, the forge was let to John Cockshutt (died 1774), who ran it with a partner. He also had a 'tinmill'. He was followed by his son, another John, who was succeeded by his brother James about 1800. James had worked at Merthyr Tydfil as a partner of William Crawshay in the Cyfarthfa Ironworks and when he returned to Wortley in 1791 after the dissolution of their partnership, he introduced puddling to Wortley, the tinmill probably being altered to roll blooms into bars of iron. After James' death in 1820, the works passed to relatives and then through various hands, coming into the hands of Thomas Andrews in 1849. On his death in 1871 he was followed by his son another Thomas Andrews, who died in 1907. One of the buildings at Top Forge includes a date stone for 1713. However, the current layout of the building dates from the 1850s when the forge was turned over to the production of shafts and axles mainly for use on railway wagons. Some of the earliest metallurgical experiments in the world were conducted at the site by the engineer and metallurgist Thomas Andrews. Railway axles of the highest quality were manufactured at the site in the nineteenth century and exported all over the world. Production ceased around 1912, but parts of the site remained in use until 1929. One of the Top Forge hammers was run as a demonstration in 1933 or 1934. In 1955, the dream of C. R. Andrews (the son of the second Thomas) was fulfilled, the forge being reopened as an industrial museum by Sheffield Trades Historical Society (now South Yorkshire Industrial History Society). From the mid 1960s the Honorary Curator of the forge for over 40 years was Ken Hawley, who was the driving force behind a team of volunteer workers who preserved and restored the forge into its present condition – work that was recognised when he was appointed MBE in 1998. Of particular interest is that the site only ever used waterwheels to power the machinery. All three waterwheels have been restored to working order. Its buildings are used to house a variety of industrial machinery, including a Marshall twin cylinder steam engine.