Кіріспе

Саясатта алдыңғы қатардағы (сондай-ақ, алдыңғы қатарлы немесе алдыңғы қатарлы деп те жазылады) сайлау жарысындағы көшбасшы. Спорт жарыстарындағы алдыңғы қатардағы (саяси ұғымның бастауы) көшбасшы әдетте анық болса, саяси алдыңғы қатардағы үміткер, әсіресе президенттік іріктеу кезеңінде, одан бетер, себебі потенциалды үміткерлер дауыс беру нәтижелерінде көшбасшы болуы, ең көп танылу деңгейіне ие болуы, ең көп қаржы жинауы немесе осылардың барлығының комбинациясы болуы мүмкін. Көшбасшыны көбінесе жарысты қадағалап отырған БАҚ жариялайды және оның туралы қарсыластарынан өзгеше стильде жазады.

Этимология

Сөз "алдыңғы қатарлы" АҚШ-та туындаған. Бұл термин жүгіруден пайда болды. 1914 жылға дейін қолданысқа енген. Дегенмен, "Америка тілінің сөздігі" сол жылы бұл сөздің "жарыс, сайлау және т.б. жүргізушісі" деген мағынаны білдіргенін айтады. 1980 жылдарға қарай, тауар нарығында "алдыңғы қатарлы" терминінің жаңа анықтамасы пайда болды, онда бұл сөз зат есім ретінде де қолданылды. Анықтама "ірі клиенттік тапсырысты саудагердің нарыққа тигізер әсерінен жеке пайда табу үшін жасырып алуын" сипаттау үшін пайдаланылды. Бұл "алдыңғы қатарлы" және "-итис" қосылған сөздердің үйлесімі, бұл қосымша әдетте ауруға теңеумен сипатталатын бейімділік немесе көңіл-күйді білдіру үшін бейресми түрде қолданылады. Сол кезде бұл термин "басты үміткер болу жағдайын" сипаттау үшін қолданылды. Алайда, Сафирдің айтуынша, қазіргі кездегі "алдыңғы қатарлы" сөзінің "жағымсыз мәні" бар, яғни оның жеңілу ықтималдығы жоғары. Мысалы, ол Франклин Д. Рузвельттің 1932 жылғы президенттік науқанының басында Роберт В. Вуллиден алған хатын келтіреді, онда Рузвельттің алдыңғы қатардағы үміткер екендігі туралы айтылған: "Осы жерде сіз автоматты түрде басқа кандидаттардың, нақты және болашақтағы кандидаттардың нысанасына айналу қаупі бар. Сізге зиян келтіргеннің өзінде, әрбір «сүйікті ұлының» делегациясы, оларға бірде-бір мүмкіндік болғанда Рузвельттің тізімінен шықпайды". Сафир тағы бір мысал келтіреді, 1960 жылғы президенттік науқаны кезінде Джон Ф. Кеннедидің алдыңғы қатардағы үміткер екендігі туралы Тед Соренсеннің ойын келтіреді: «Алдыңғы қатарда болудың кемшіліктері болды. Сенатордың сыншылары ашық әрі дауыспен сөйледі, ал оның әр сөзі саяси тұрғыдан түсіндірілді». Сафирдің пікірінше, "алдыңғы қатарлы" жүгірушінің "жеңіске жету үшін конгреске жоғары жылдамдықпен кіріп, соңғы күшін сақтауы керек". Ол Томас Э. Дьюидің 1940 жылы республикалық партияның президенттік үмітінен бас тартқаны туралы жазған сөздерін мысалға келтіреді: «Шайлау басталғанда, әрбір кандидат бірінші раундта жетекшілердің бірі болу үшін жеткілікті күш көрсетуді қалайды. Олар сонымен қатар психологиялық тұрғыдан маңызды екінші раундта жеңіске жету үшін қосалқы күш-қуатты сақтағысы келеді. Мысалы, 1940 жылы алты бюллетеньнің алғашқы үшеуінде мен жетекшілік еттім, бірақ бұл дұрыс үш бюллетень емес еді. Екінші раундта мен үстемдігімді жойдым. Бұл соңғы аяққа жеткенінің бастамасы еді, және барлығы оны білді».

Алдыңғы қатардағылар

Ратгерс университетінің тарих және журналистика мен медиа зерттеулері кафедрасының доценті Дэвид Гринберг ерте сауалнамалар бойынша көш бастағандар көбінесе үміткерлікке ие бола бермейтінін айтады. Гринбергтің сөзіне қарағанда, алғашқы сауалнамалар 1976 жылғы Демократиялық партияның ішкі сайлауында Бирч Бэйді, 1980 жылғы Демократиялық партияның ішкі сайлауында Тед Кеннедиді, 1988 жылғы Демократиялық партияның ішкі сайлауында Джесси Джексонды, 1992 жылғы Демократиялық партияның ішкі сайлауында Джерри Браунды, 2004 жылғы Демократиялық партияның ішкі сайлауында Говард Динді және 2012 жылғы Республикалық партияның ішкі сайлауында Герман Кейнді көш бастағандар деп көрсеткен, бірақ олардың барлығы үміткерліктен бас тарды. Гринбергтің пікірінше, көптеген алғашқы көш бастағандардың сәтсіздігі ерте сауалнамалардың сенімсіздігін көрсетеді, әсіресе олардың жауап берушілерінің үміткерлерге салқындығын. Ол сайлаушылар үшін, штаттық ішкі сайлау жарыстың соңғы кезеңінде өтетін жағдайда, салқындық әсіресе орынды екенін атап өтеді. Ол саясаттанушы Дэвид Каролды келтіріп, оның айтуынша, «Бұқаралық ақпарат құралдары әрқашан «қалай екені белгісіз» немесе «жеткілікті білмеймін» деген сандарды жарияламайды». Пікірталас сарапшылары мен ғалымдар көш бастағандарға басқа үміткерлер көбінесе жиі шабуыл жасайтынын мойындайды. Бұл көш бастағандардың қарсыластарының, әсіресе үміттері аз үміткерлердің әдеттегі стратегиясы. 1999 жылдың 2 желтоқсанында өткен Республикалық партияның ішкі сайлау пікірталасында шабуылдардың барлығы көш бастаған Джордж Бушқа бағытталды. Ұзақ үміткерлер Гэри Бауэр, Оррин Хэтч және Алан Киз жаппай шабуылға елеулі үлес қосты. 1988 жылғы Демократиялық партияның ішкі сайлау кандидаттарының пікірталасында, үміттері аз кандидаттар көш бастағандарға «бірлесіп» шабуыл жасады. 1992 жылғы ішкі сайлау пікірталасының талдауы көрсеткендей, көш бастағандар ең көп шабуылға ұшырады. Дегенмен, көш бастағандарға тым көп шабуыл жасау беделіне және көрермендердің қолдауына зиян келтіруі мүмкін. 1999 жылдың 2 желтоқсанындағы Республикалық партияның ішкі сайлау пікірталасында Стив Форбстың жасаған 10 шабуылдың барлығы Джордж Бушқа қарсы болды, бұл Бушқа бағытталған шабуылдардың жартысынан астамын құрады. Стив Форбс өзінің беделіне кері әсер етті және пікірталасқа дейін 91 көрерменнің қолдауын жоғалтты. Форбстың құлдырауына тым көп шабуыл жасауынан басқа да себептер болған болуы мүмкін, бірақ көрермендер «оның Бушқа үнемі шабуылдауына айқын жағымсыз реакция білдірді». Ешқандай шабуыл жасамаған Джон Маккейннің беделі жақсарды және көрермендердің қолдауы артты. Бұл қарсылас «шабуылды өлшеулі түрде жасаса» сәттірек болуы мүмкін екенін көрсетеді. Сондай-ақ, егер қарсыласты көрермендер «заңды бәсекелес» деп таныса, олар шабуылдан бас тартып, «көптеген [үміттері аз кандидаттарға] көш бастағандарға шабуыл жасаудың қиын жұмысын жасауға мүмкіндік беруі мүмкін». Бұл қарсыластың өз идеяларына қатысты «жағымды хабарламаны» таратуға мүмкіндік береді.