Афро-бразильдіктер: Африкалық текті бразилиялықтар кімдер? "Preto" және "pardo" терминдері, тегі мен сыртқы келбеті бойынша айырмашылықтары. Бразилия халқы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сахара төңірегіндегі Африкадан тегі бар бразилиялықтар
Brazilians with sub Saharan African ancestry
Афро-бразилиялықтар (afro brasileiros; ˈafɾo bɾaziˈle(j)ɾus) – негізінен Сахара төңірегіндегі Африкадан тегі бар бразилиялықтар (қараңыз "preto"). Басқа топ мүшелерінің көпшілігі, көп ұлтты бразилиялықтар немесе пардостар да түрлі дәрежеде африкалық текті болуы мүмкін. Жағдайға байланысты (орта, жер және т.б.), африкалық белгілері айқын көрінетіндер басқалар тарапынан әрқашан немесе жиі "африкалықтар" деп қабылданады, сондықтан олар өздерін солай таныстырады, ал осындай белгілері аз болғандар мұндай қабылдауға жиі тап болмайды. "Pardo" термині, "preto" сияқты, санақ деректерінен тыс жерде сирек қолданылатынын атап өту маңызды. Бразилиялық қоғамда көп ұлтты адамдарды сипаттау үшін түрлі сөздер бар, соның ішінде "negro" сөзі де. "Preto" және "pardo" Бразилия География және Статистика институты қолданатын бес этникалық категорияның бірі, сондай-ақ "branco" ("ақ"), "amarelo" ("сары", Шығыс Азиялық этнос) және "indígena" (үндістер). 2010 жылы 14,5 миллион бразилиялық (Бразилия халқының шамамен 8%) өзін "preto" деп атады, ал 82 миллион (халықтың 43%) – "pardo" деп атады. Бразилиялықтар тері мен шаштың түсінің айқындығына, сондай-ақ "раса" (raça) ұғымымен байланысты басқа да ерекшеліктерге негізделген күрделі жіктеу жүйесін пайдаланады. XXI ғасырдың басынан бері Бразилияның расалық теңдікті қолдау саясатының арнайы хатшылығы (SEPPIR) және Instituto de Pesquisa Econômica Aplicada (IPEA) сияқты мемлекеттік органдар "preto" және "pardo" (әр түрлі расалық тегі бар адамдар) категорияларын "negro" (қара) деп аталатын бір категорияға біріктіруді қарастырып келеді, себебі екі топтың да әлеуметтік-экономикалық кемсітушілік белгілері байқалады. Олар бұл шара мүмкіндіктерден шеттетілген адамдарға көмектесуді жеңілдетеді деп санайды. Бұл ұсыныс көп дау тудырды, өйткені "pardo" тобының көп бөлігі – "caboclo" немесе "mestiço", яғни жергілікті халықтың ұрпақтары, олар елдің көптеген аймақтарында халықтың басым бөлігін құрайды. "Pardo" мен "preto" топтарын бір категорияға біріктіру бразилиялық "mestiço" және Бразилияның жергілікті тегін жоюға әкелуі мүмкін. Дегенмен, бразилиялық қоғамда осы мәселе бойынша бірлік жоқ. Бразилиялықтар "африкалық бразилиялық" сөз тіркесін этникалық сәйкестіктерді анықтау үшін сирек қолданады. 1998 жылғы шілдедегі PME зерттеуінде "Afro Brasileiro" (африкалық бразилиялық) және "Africano Brasileiro" (африкалық бразилиялық) категориялары мүлдем таңдалмады, ал респонденттердің 0,004% "Africano" (африкалық) санатын таңдады. 1976 жылғы Ұлттық үй шаруашылықтарының үлгісінде (PNAD) бұл терминдердің ешқайсысы бір рет те қолданылмады. Бразилиялық генетик Серджио Пена американдық ғалым Эдвард Теллесті "preto" және "pardo" топтарын бірге қарағаны үшін сынады. Оның сөзіне göre, "Рио-де-Жанейродан алынған туыс емес адамдарда жүргізілген аутосомалық генетикалық талдаулар "preto" және "pardo" топтарын бірге қарастырудың ешқандай мағынасы жоқ екенін көрсетті". Рио-де-Жанейроның кедей ауданындағы мектеп оқушыларының аутосомалық генетикалық зерттеуі "pardo" топтарының орта есеппен 40% астам еуропалық тегі бар екенін анықтады. Зерттеуге дейін оқушылар өздерін (сұралғанда) 1/3 еуропалық, 1/3 африкалық және 1/3 үндістер деп сипаттады. Эдвард Теллестің пікірінше, Бразилияда "расалық жіктеуге" байланысты үш түрлі жүйе қолданылады. Біріншісі – санақ жүйесі, ол үш санатты ажыратады: "branco" (ақ), "pardo" және "preto". Екіншісі – "қаралар" қозғалысы, ол екі ғана санатты ажыратады, "pardo" және "preto" топтарын ("қаралар", кіші әріптер) "negro" ("Қаралар", үлкен әріппен) деп біріктіреді, ал қалғандарын "ақ" деп атайды. Соңғы уақытта "afrodescendente" термині қолданыла бастады, бірақ ол өте ресми дискурстарда ғана қолданылады, мысалы, үкіметтік немесе академиялық талқылауларда, және кейбіреулер оны АҚШ-пен байланысты "саяси дұрыстық сөйлеуінен" мәдени таңбалау деп қарастырады.
Afro Brazilians (afro brasileiros; ˈafɾo bɾaziˈle(j)ɾus) are Brazilians who have predominantly sub Saharan African ancestry (see "preto"). Most members of another group of people, multiracial Brazilians or pardos, may also have a range of degree of African ancestry. Depending on the circumstances (situation, locality, etc. ), the ones whose African features are more evident are always or frequently seen by others as "africans" consequently identifying themselves as such, while the ones for whom this evidence is lesser may not be seen as such as regularly. It is important to note that the term pardo, such as preto, is rarely used outside the census spectrum. Brazilian society has a range of words, including negro itself, to describe multiracial people. Preto and pardo are among five ethnic categories used by the Brazilian Institute of Geography and Statistics, along with branco ("white"), amarelo ("yellow", ethnic East Asian), and indígena (Native American). In 2010, 14.5 million Brazilians (approximately 8% of the Brazilian population) identified as preto, while 82 million (43% of the population) identified as pardo. Brazilians have a complex classification system based on the prominence of skin and hair pigmentation, as well as other features associated with the concept of race (raça). Since the early 21st century, Brazilian government agencies such as the Special Secretariat for Policies to Promote Racial Equality (SEPPIR) and the Instituto de Pesquisa Econômica Aplicada (IPEA), have considered combining the categories preto and pardo (individual with varied racial ancestries) into a single category called negro (Black), because both groups show socioeconomic indications of discrimination. They suggest doing so would make it easier to help people who have been closed out of opportunity. This proposal has caused much controversy because a large portion of pardos are caboclos or mestiços, who are descendants of indigenous people, constituting the majority of the population in many parts of the country. By lumping pardos and pretos into a single category, it essentially erases Brazilian mestiços and Brazil's indigenous ancestry. Nevertheless, there is no consensus about it in Brazilian society. Brazilians rarely use the American style phrase "African Brazilian" as a term of ethnic identity In the July 1998 PME, the categories Afro Brasileiro (Afro Brazilian) and Africano Brasileiro (African Brazilian) were not chosen at all; the category Africano (African) was selected by 0.004% of the respondents. In the 1976 National Household Sample (PNAD), none of these terms was used even once. Brazilian geneticist Sérgio Pena has criticised American scholar Edward Telles for lumping pretos and pardos in the same category. According to him, "the autosomal genetic analysis that we have performed in non related individuals from Rio de Janeiro shows that it does not make any sense to put pretos and pardos in the same category". An autosomal genetic study of students in a school in the poor periphery of Rio de Janeiro found that the pardos among the students were found to be on average more than 40% European in ancestry. Before testing, the students identified (when asked) as ⅓ European, ⅓ African and ⅓ Native American. According to Edward Telles, three different systems related to "racial classification" along the White Black continuum are used in Brazil. The first is the Census System, which distinguishes three categories: branco (White), pardo, and preto. The third is the Black movement, which distinguishes only two categories, summing up pardos and pretos ("blacks", lowercase) as negros ("Blacks", with capital initial), and putting all others as "whites". More recently, the term afrodescendente has been adopted for use, but it is restricted to very formal discourse, such as governmental or academic discussions, being viewed by some as a cultural imposition from the "politically correct speech" associated with the United States.
Қара және бейбітшілік туралы түсінік
Бразилияда адамның нәсілі негізінен физикалық келбетіне сүйенген. Бразилияда екі түрлі түсті бауырлардың әрқайсысы әртүрлі нәсілге жататын адамдар ретінде жіктелуі мүмкін. Қара терілі ана мен еуропалық әкеден туған баланың сыртқы келбеті африкалық болса, қара, ал еуропалық болса, ақ деп есептеледі. Нәсілдік жіктелудің қатаң өлшемдері болмағандықтан, терісі ашық мулаттар (әрине, еуропалықтардың ұрпақтары) ақ нәсілді халыққа оңай сіңіп кетті. Тарихи жағдайларға сәйкес, еуропалықтар африкалық әйелдерді күңдер немесе жыныстық серіктестер ретінде ұстаған, нәтижесінде мулат балалар дүниеге келген. Ұзақ жылдар бойы интеграция мен нәсілдік ассимиляция нәтижесінде, еуропалық тегі бар ақ бразилиялықтар, сондай-ақ африкалық тегі бар қара нәсілді халық қалыптасты. АҚШ-та құлдық нәсілдік кастаға айналды, ал құл аналардан туған балалар құлдықта туған деп есептелді. Азамат соғысы мен Жаңару кезеңінен кейін ақ үстемдікті күшейтуге жасалған әрекеттердің нәтижесінде 20 ғасырдың басында оңтүстік штаттар «бір тамшы ережесін» қабылдады, осылайша қанда болмасын африкалық тегі бар адамдар терісінің түсіне қарамастан, қара деп жіктелетін болды. Сол уақытта АҚШ-қа миллиондаған еуропалық иммигранттар келді. 21 ғасырда көптеген афроамерикандықтардың еуропалық тегі бар, ал ақ американдықтардың африкалық тегі барлары аз. 2007 жылғы зерттеу көрсеткендей, ақ жұмысшылардың орташа айлық табысы қара және пардо (қоңыр) жұмысшылардың табысынан шамамен екі есе жоғары болды. Қара және қоңыр жұмысшылардың орташа жалақысы 1,8 ең төменгі жалақыны құрады, ал ақ жұмысшылардың жалақысы 3,4 ең төменгі жалақыны құрады. Гилберто Фрейре бай бразилиялықтардың көпшілігі африкалық тегі бар екенін мойындамайтынын айтқан.
In Brazil, a person's race is based primarily on physical appearance. In Brazil it is possible for two siblings of different colors to be classified as people of different races. Children who are born to a black mother and a European father would be classified as black if their features read as African, and classified as white if their features appeared more European. With no strict criteria for racial classifications, lighter skinned mulattoes (who obviously were descendants of some Europeans) were easily integrated into the white population. Historically, Europeans took African women as concubines or sexual partners, resulting in mulatto children. Through years of integration and racial assimilation, a white Brazilian population has developed with more historic African ancestry, as well as a black population with European ancestry. In the United States, slavery became a racial caste, and children of slave mothers were considered born into slavery. The efforts to enforce white supremacy after the Civil War and Reconstruction resulted in southern states adopting a one drop rule at the turn of the 20th century, so that people with any known African ancestry were automatically classified as Black, regardless of skin color. At the same time, the United States was receiving millions of European immigrants. In the 21st century, many Black Americans have some degree of European ancestry, while few white Americans have African ancestry. A 2007 study found that White workers received an average monthly income almost twice that of blacks and pardos (browns). The blacks and browns earned on average 1.8 minimum wages, while the whites had a yield of 3.4 minimum wages. Gilberto Freyre has described that few wealthy Brazilians admit to having African ancestry.
Ибериялық барлаушылар және Америкадағы ерте құлдық
Америкадағы алғашқы испан және португал саяхатшылары бастапқыда америкалық халықтарды құлдыққа салды. Кейде бұл еңбек күші, басып алған еуропалықтардың билігіне өткен америкалық штаттар арқылы қолжеткізілді; ал кейбір жағдайларда америкалық штаттар өздері еңбек күшін ұсынды. Португалдықтардың жағдайында, Бразилия жағалауында бағындырған тупи-гуарани тайпаларының саяси жүйелерінің әлсіздігі және осы америкалықтардың жүйелі шаруалық еңбек тәжірибесінің болмауы, оларды мәжбүрлемес еңбек шарты арқылы пайдалануды жеңілдетті. Көптеген жағдайларда еуропалық ауруларға ұшырау америкалық халық арасында өлім-жітімнің жоғары деңгейіне алып келді, нәтижесінде жұмысшылар тапшы болды. Ибериялық жаулап алушылар өз елдерінен колонияларға жеткілікті көшпендер тарта алмады және 1570 жылдан кейін Африкадан ұрланған құлдарды негізгі еңбек күші ретінде әкеле бастады.
The first Spaniards and Portuguese explorers in the Americas initially enslaved Amerindian populations. Sometimes this labor was available through existing Native American states that fell under the control of invading Europeans; in other cases, Native American states provided the labor force. In the case of the Portuguese, the weakness of the political systems of the Tupi Guarani Amerindian groups they conquered on the Brazilian coastline, and the inexperience of these Amerindians with systematic peasant labor, made them easy to exploit through non coercive labor arrangements. In many cases, exposure to European diseases caused high levels of mortality among the Amerindian population, to such an extent that workers became scarce. The Iberian conquerors could not attract sufficient settlers from their own countries to the colonies and, after 1570, they began increasingly to bring enslaved people who had been kidnapped in Africa as a primary labor force.
Африкадан шыққан құлдар Америкада
1500 жылдардың соңынан 1860 жылдарға дейінгі шамамен үш ғасыр бойы Бразилия Америкадағы африкалық құлдардың ең ірі қабылдаушы елi болды. Осы кезеңде шамамен 4,9 миллион африкалық құл Бразилияға тасымалданды. Бразилиялық құлдықта әртүрлі еңбек түрлері болды. Мысалы, Бразилияда алтын өндіру 1690 жылдар шамасында Бразилияның ішкі аймақтарында, қазіргі Минас-Жерайс штаны сияқты жерлерде дами бастады. Бразилиядағы құлдар Пернамбуко капитандығындағы қант плантацияларында да жұмыс істеді. Бразилия тарихындағы сол дәуірде құл еңбегінен алынған басқа да өнімдерге темекі, мата және кашаса кірді, олар Африка құрлығында құлдарға айырбас жасалған маңызды тауарлар еді.
Over nearly three centuries from the late 1500s to the 1860s, Brazil was consistently the largest destination for African slaves in the Americas. In that period, approximately 4.9 million enslaved Africans were imported to Brazil. Brazilian slavery included a diverse range of labor roles. For example, gold mining in Brazil began to grow around 1690 in interior regions of Brazil, such as modern day region of Minas Gerais. Slaves in Brazil also worked on sugar plantations, such as those found in the Captaincy of Pernambuco. Other products of slave labor in Brazil during that era in Brazilian history included tobacco, textiles, and cachaça, which were often vital items traded in exchange for slaves on the African continent.
Саяхат
Африкада қара нәсілділердің шамамен 40%-ы тұтқынға алынған жерлер мен Африка жағалауы арасындағы жолда қаза тапты. Тағы 15%-ы Африка мен Бразилия арасындағы Атлант мұхитын кесіп өтетін кемелерде көз жұмды. Атлант жағалауынан сапар 33-ден 43 күнге дейін созылуы мүмкін. Мозамбиктен – 76 күнге дейін. Бразилияға жеткеннен кейін, құлдардың 10-12%-ы болашақ иелері сатып алу үшін алып кеткен жерлерде қайтыс болды. Осының салдарынан, Бразилияда құл болу үшін Африкадан тұтқынға алынған африкалықтардың бар болғаны 45%-ы тірі қалды. Дарси Рибейроның есебуынша, осы процесте 12 миллионға жуық африкалық тұтқынға алынып, Бразилияға әкелінді, бірақ олардың көпшілігі елде құл бола алмай тұрып қайтыс болды.
In Africa, about 40% of Blacks died on the route between the areas of capture and the African coast. Another 15% died in the ships crossing the Atlantic Ocean between Africa and Brazil. From the Atlantic coast, the journey could take from 33 to 43 days. From Mozambique it could take as many as 76 days. Once in Brazil, from 10 to 12% of the slaves also died in the places where they were taken to be bought by their future masters. In consequence, only 45% of the Africans captured in Africa to become slaves in Brazil survived. Darcy Ribeiro estimated that, in this process, some 12 million Africans were captured to be brought to Brazil, even though the majority of them died before becoming slaves in the country.
Зорлық-зомбылық және қарсылық
Бразилиядағы африкалық құлдар түрлі-түрлі физикалық зорлық-зомбылыққа ұшырағаны мәлім. Артқа қамшы салу ең көп таралған жазалау түрі болды. Күн сайын шамамен 40 рет қамшылау жиі кездесетін, және бұл құлдардың мүшелерін кесіп тастауға жол бермеді.
The African slaves in Brazil were known to have suffered various types of physical violence. Lashes on the back was the most common repressive measure. About 40 lashes per day were common and they prevented the mutilation of slaves.
Дін
Кандомбле рәсімінде қарашағырайлы қыздар. Қара адамдардың көпшілігі христиан, негізінен католиктер. Кандомбле және Умбанда сияқты афро-бразилиялық діндердің көптеген жақтастары бар, бірақ олар кез келген нәсілге жататын адамдарға ашық. Шындысы, осы діндерді ұстанатындар арасында қара нәсілділердің үлесі (қатаң мағынада, яғни "претос") жалпы халықтан жоғары болғанымен, Умбандада ақтар басым, ал Кандомбледе айтарлықтай азшылық құрайды (қатаң мағынада қара нәсілділерден көп). Олар негізінен Сальвадор, Ресифе, Рио-де-Жанейро, Порто-Алегре, Бразилия, Сан-Луис сияқты ірі қалалық орталықтарда шоғырланған. Батыс Африканың түпнұсқалық діндеріне жақын Кандомбледен басқа, католик және кардецизм спиритизмінің африкалық сенімдерімен біріккен Умбанда да бар. Кандомбле, Батуке, Ксанго және Тамбор де Мина бастапқыда Африкадан Бразилияға әкелінген құл африкалықтар әкелген. Бұл құлдар өздерінің құдайларын шақыратын, Оришас, Водун немесе Инкис деп аталатын, Африкадан әкелген әндер мен билер арқылы шақыратын. Бұл діндер бұрыннан католиктердің ықпалынан қудаланып келген. Алайда, Бразилия үкіметі оларды заңдастырды. Қазіргі уақытта Умбанда жақтастары рухтарға арнап қоғамдық орындарда тағам, шам және гүлдер сыйлайды. Кандомбле террейролары көбінесе жасырын болады, бірақ Йеманджа фестивалі және Солтүстік-Шығыстағы Оксала сулары сияқты танымал фестивальдерде көрінеді. Баиядан солтүстікке қарай Катимбо, Юрема сияқты басқа да практикалар бар, бірақ олар міндетті түрде түпнұсқалық элементтерге ие емес. 20-ғасырдың соңынан бері көптеген афро-бразилиялықтар неопентекостальдық шіркеулерге, негізінен протестанттық конфессияларға жатты. Бразилияның басым этникалық топтарының ішінде қаралар Пятидесятница протестанттарының ең үлкен үлесін құрайды, ал ақтар Пятидесятница протестанттары емес топтың ең үлкен бөлігін құрайды. Куиломбо-дос-Пальмарес, Пернамбуко капитандығында пайда болды. Бразилияның құжаттары, аңыздары және әдебиеттері осы практиканы жазады, әсіресе Сальвадор портында, онда колониалды қоғам қара африкалықтарды кемсітіп, оларды жамандықтар ретінде қарады. Жазаға қарамастан, африкалықтар осы жекпе-жекті би дей отырып жалғастырды. Бүгінгі күнге дейін капоэйра би мен күресті шатастырады және Бразилия мәдениетінің маңызды бөлігі болып табылады. Ол жерде немесе толығымен кері бұрылып ойналатын шебер, қиын қозғалыстармен ерекшеленеді. Кейбір нұсқаларында күшті акробатикалық элементтер бар. Символист ақын Жоао до Рио, хроникашы Мария Фирмина дос Рейс, аболиционист және автор Жозе до Патросинио, журналист және т.б. Халықтық музыкада афро-бразилиялықтардың таланттары дамуына қолайлы жағдай тапты. Самба шеберлері Пиксингинья, Картола, Луписинио Родригес, Геральдо Перейра, Уилсон Морейра және MPB, Милтон Насименто, Хорхе Бен Йор, Гилберто Гил, Гарринча, оң жақтағы шабуылшы Леонидас да Силва, Жоао Карлос де Оливейра, Жадел Грегорио, Нельсон Пруденсио, Адгемар да Силва. Спортта ерекше маңызға ие капоэйра, оның өзі қара бразилиялықтардың туындысы; маңызды "Местерлер" (ұстаздар) - Mestre Амен Санто, Mestre Бимба, Mestre Кобра Манса, Mestre Жоао Гранде, Mestre Жоао Пеккено, Mestre Мораес, Mestre Пастинья, Mestre Пе де Чумбо. 1980-жылдардың соңынан бастап афро-бразилиялықтардың саяси қатысуы артты. Маңызды саяси қайраткерлердің қатарында Сау Paulo қаласының бұрынғы мэрі Цельсо Питта, Лурдес де Оливейра, Зозимо Булбул, Милтон Гонсалвес бар.
thumb|Black girls during a Candomblé ceremony. Most black people are Christians, mainly Catholics. Afro Brazilian religions such as Candomblé and Umbanda have many followers, but they are open to people of any race, and, indeed, while the proportions of black people (in the strict sense, i. e., "pretos") are higher among practitioners of these religions than among the population in general, Whites are a majority in Umbanda, and a significant minority (bigger than black people in the strict sense) in Candomblé. They are concentrated mainly in large urban centers such as Salvador, Recife, Rio de Janeiro, Porto Alegre, Brasília, São Luís. In addition to Candomblé, which is closer to the original West African religions, there is also Umbanda, which blends Catholic and Kardecist Spiritism beliefs with African beliefs. Candomblé, Batuque, Xango and Tambor de Mina were originally brought by enslaved Africans shipped from Africa to Brazil. These enslaved Africans would summon their gods, called Orixas, Voduns or Inkices with chants and dances they had brought from Africa. These religions have been persecuted in the past, mainly due to Catholic influence. However, the Brazilian government has legalized them. In current practice, Umbanda followers leave offerings of food, candles and flowers in public places for the spirits. The Candomblé terreiros are more hidden from general view, except in famous festivals such as Iemanjá Festival and the Waters of Oxalá in the Northeast. From Bahia northwards there is also different practices such as Catimbo, Jurema with heavy, though not necessarily authentic, indigenous elements. Since the late 20th century, a large number of Afro Brazilians became followers of Protestant denominations, mainly Neopentecostal churches. Among Brazil's predominant ethnicities, Blacks make up the largest proportion of Pentecostal Protestants, while Whites make up the largest group of non Pentecostal Protestants. Appeared in Quilombo dos Palmares, located in the Captaincy of Pernambuco. Documents, legends and literature of Brazil record this practice, especially in the port of Salvador, a city in which black Africans were discriminated against by colonial society and seen as villains. Despite being reprimanded, Africans continued to practice this martial art, on the pretext that it was just a dance. Until the present, Capoeira confuses dance and fight, and is an important part of the culture of Brazil. It is marked by deft, tricky movements often played on the ground or completely inverted. It also has a strong acrobatic component in some versions symbolist poet, João do Rio, chronicler, Maria Firmina dos Reis, abolitionist and author, José do Patrocínio, journalist, among others. In popular music, the talents of Afro Brazilians have found fertile ground for their development. Masters of samba, Pixinguinha, Cartola, Lupicínio Rodrigues, Geraldo Pereira, Wilson Moreira, and of MPB, Milton Nascimento, Jorge Ben Jor, Gilberto Gil, Garrincha, right forward Leônidas da Silva, João Carlos de Oliveira Jadel Gregório, Nelson Prudêncio, Adhemar da Silva. Particularly important among sports is capoeira, itself a creation of Black Brazilians; important "Mestres" (masters) include Mestre Amen Santo, Mestre Bimba, Mestre Cobra Mansa, Mestre João Grande, Mestre João Pequeno, Mestre Moraes, Mestre Pastinha, Mestre Pé de Chumbo. Since the end of the 1980s, the political participation of Afro Brazilians has increased. Some important politicians include former mayor of São Paulo Celso Pitta, Lourdes de Oliveira, Zózimo Bulbul, Milton Gonçalves,