Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бразилияға көші-қон туралы жалпы шолу
Overview of immigration to Brazil
Бразилияға көші-қон – шетелдік халықтардың Бразилияға тұрақты қоныстану үшін келуі. Бұл Африкадан құл ретінде күштеп әкелумен шатастырылмауы керек. Латын Еуропасы келгендердің төрттен бес бөлігін құрады (1,8 миллион португал, 1,5 миллион итальян және 700 000 испан). Бұл керемет көпмәдени қоғамды қалыптастырды. Дегенмен, бірнеше буын ішінде Бразилия осы жаңа халықтарды Жаңа Дүниенің қалған бөлігіндегідей қабылдады. Тарихы бойы Бразилия әрқашан қоныс аударушыларды қабылдап келген, бірақ бұл 19 ғасырдың соңында және 20 ғасыр бойы Еуропадан, Таяу Шығыстан және Жапониядан үлкен көлемде иммиграция келуімен маңыздырақ атанды, бұл Бразилияның демографиясына, мәдениетіне, тіліне және экономикасына ұзақ мерзімді із қалдырды. Жалпы алғанда, 1822 жылға дейін, тәуелсіздік алған жылға дейін Бразилияға келген адамдардың барлығы отарлаушылар болды деп есептеледі. Одан кейін тәуелсіз мемлекетке келгендердің арасында иммигранттар да болды, олардың көпшілігі португалдар, итальяндықтар және испандықтар еді, сондай-ақ немістер, жапондықтар, поляктар, ливандықтар, сириялықтар, литвалықтар, украиндер, еврейлер, орыстар және тағы да көптеген басқалар. 1871 жылға дейін иммигранттардың саны жылына екі-үш мыңнан аспады. Иммиграция, әсіресе Сан-Паулу штатындағы ірі кофе плантациялары кезеңінде, экономиканың кеңеюінен кейін және Бразилияға халықаралық құл саудасының тоқтатылуынан кейін күшейді. Иммиграция Бразилиядағы адам халқының құрамы, құрылымы және тарихындағы өте маңызды демографиялық фактор болды, оның мәдениет, экономика, білім беру, нәсілдік мәселелерге қатысты барлық факторлары мен салдары зор болды. Бразилия АҚШ, Аргентина және Канадамен бірге Батыс жарты шардағы ең көп иммигранттарды қабылдаған елдердің бірі. 1872 жылдан (алғашқы санақ жүргізілген жыл) бастап 2000 жылға дейін Бразилияға шамамен 6 миллион иммигрант келді.
Immigration to Brazil is the movement to Brazil of foreign peoples to reside permanently. It should not be confused with the forcible bringing of people from Africa as slaves. Latin Europe accounted for four fifths of the arrivals (1.8 million Portuguese, 1.5 million Italians, and 700,000 Spaniards). This engendered a strikingly multicultural society. Yet over a few generations, Brazil absorbed these new populations in a manner that resembles the experience of the rest of the New World. Throughout its history, Brazil has always been a recipient of settlers, but this began to gain importance in the late 19th century and throughout the 20th century when the country received massive immigration from Europe, the Middle East, and Japan, which left lasting marks on demography, culture, language and the economy of Brazil. In general, it is considered that people who entered Brazil up to 1822, the year of independence, were wholly colonizers. Since then, some of those who entered the independent nation were immigrants, mainly Portuguese, Italians and Spaniards, but also Germans, Japanese, Poles, Lebanese, Syrians, Lithuanians, Ukrainians, Jews, Russians and many others. Before 1871, the number of immigrants rarely exceeded two or three thousand people a year. Immigration increased pressure from the first end of the international slave trade to Brazil, after the expansion of the economy, especially in the period of large coffee plantations in the state of São Paulo. Immigration has been a very important demographic factor in the composition, structure and history of human population in Brazil, with all its attending factors and consequences in culture, economy, education, racial issues. Brazil has received one of the largest numbers of immigrants in the Western Hemisphere, along with the United States, Argentina and Canada. Counting from 1872 (year of the first census) by the year 2000, Brazil received about 6 million immigrants.
Бразилия халқы иммиграцияға дейін
1500 жылы португалдар Бразилияны Жаңа әлемдегі жаңа жер ретінде қоныстандырған кезде, оның жергілікті халқы шамамен 2,4 миллион америкалық үндіміштен тұрды. Одан кейінгі үш онжылдықта еуропалықтар елде сирек кездесті. Олардың көпшілігі – португалдар, олардың ішінде негізінен заңнан тыс қалғандар, Португалиядан қуылған қылмыскерлер, кеме апатынан құтқарылғандар немесе көтеріліс жасаған теңізшілер болды. Олар жергілікті тайпаларға сіңіп, жоғары технологияларын пайдаланып, олардың арасында ерекше мәртебеге ие болды. 1530 жылдан бастап португалдар Бразилияға маңызды көлемде қоныстана бастады. Дегенмен, Португалияда Бразилияны дамытуға жететін халық болмады. 1550 жылы отарлаушылар африкалық құлдарды әкеле бастады. 1500 жылдан бастап португалдар Бразилияға келгеннен бастап, 1822 жылы тәуелсіздік алғанға дейін, Бразилияда 500 000-нан 700 000-ға дейін португалдар қоныстанды, олардың 600 000-ы 18-ші ғасырда келді. Португалдар бүкіл аумаққа қоныстанды, бастапқыда жағалауға жақын болды, Сан-Паулу аймағынан басқа, онда бандейранттар ішкі аймаққа тарады. 18-ші ғасырда Минас-Жерайс аймағында алтынның табылуына байланысты португалдардың үлкен толқындары елге келді, бірақ Бразилияның отарлық дәуірінде қоныс аударған португалдардың саны африкалық құлдарға қарағанда әлдеқайда аз болды: 1550 жылдан 1850 жылға дейін Бразилияға 4 миллионға жуық құл әкелінді, бұл өте жоғары өлім-жітім көрсеткішін білдіреді. Құл әйелдерінен туған балалар құлдық жағдайын мұра еткенімен, португалдар жұмыс күшін жаңарту және арттыру үшін құл саудагерлерінен сатып алынған құлдарға үнемі сүйенді; құл халқының табиғи өсімі әрдайым өте төмен болды. 19-шы ғасырдың басында Бразилияның халқы негізінен үш түрлі текті адамдардан тұрды: жергілікті тұрғындар, португалдар және олардың ұрпақтары, африкалықтар мен олардың ұрпақтары және, әрине, әртүрлі дәрежедегі "жартылай қанастық" араласқандар. 1872 жылы шамамен 350 000 еуропалық иммигранттар мен шамамен 1 150 000 африкалықтар Бразилияға құл ретінде күштеп әкелінгеннен кейін, алғашқы Бразилиялық халық санағы Бразилияда 9 930 478 адамды санады, олардың ішінде 3 787 289 (38,14%) ақ терілілер, 3 380 172 (34,04%) "пардостар", 1 954 452 (19,68%) қара терілілер және 386 955 (3,90%) "кабоклостар" болды.
When Brazil was settled as a new land in the New World by the Portuguese in 1500, its native population was composed of about 2.4 million Amerindians. During the three decades afterwards, the country remained sparsely inhabited by Europeans. Among those few, mainly Portuguese, most were renegades, criminals banished from Portugal, shipwreck survivors, or mutinous sailors. They integrated into the local tribes, using their superior technology to attain privileged positions among them. After 1530, the Portuguese started to settle in Brazil in significant numbers. However, Portugal had a small population to develop the exploitation of Brazil. By 1550, the colonists started to bring African slaves. From 1500, when the Portuguese reached Brazil, until its independence in 1822, from 500,000 to 700,000 Portuguese settled in Brazil, 600,000 of whom arrived in the 18th century alone. The Portuguese settled in the whole territory, initially remaining near the coast, except in the region of São Paulo, from where the bandeirantes would spread into the hinterland. In the 18th century, large waves of Portuguese settled the country, in the wake of the discovery of gold in the region of Minas Gerais, but the number of Portuguese who settled in Brazil in its colonial era was far lower than of African slaves: from 1550 to 1850, some 4 million slaves were brought to Brazil. implying extremely high mortality rates. Although children born to slave women inherited the slave condition, the Portuguese always relied on slaves purchased from slave traders to replace and increase the work force; the natural growth of the slave population was always very small. In the early 19th century, Brazil was mainly composed of people of three different origins: the indigenous inhabitants, the Portuguese and their descendants, the Africans and descendants, and, naturally, people of varying degrees of "racial" mixture. In 1872, after the arrival of about 350,000 mostly European immigrants and about 1,150,000 Africans forcibly brought to Brazil as slaves, the first Brazilian Census counted 9,930,478 people in Brazil, of which 3,787,289 (38.14%) were Whites, 3,380,172 (34.04%) were "pardos", 1,954,452 (19.68%) were Blacks, and 386,955 (3.90%) were "caboclos".
Бірінші кезең: 18201871
Иммиграция Бразилия порттарының ашылуымен 1808 жылы басталды. Үкімет еуропалықтардың жер участаларын иеленуіне және шағын шаруаларға айналуына ықпал ете бастады. 1812 жылы Азор аралдарынан Еспириту-Сантуға, ал 1819 жылы Рио-де-Жанейродағы Нова-Фрибургоға швейцариялықтар әкелінді. Португалиядан тәуелсіздік алғаннан кейін Бразилия империясы Оңтүстік Бразилия провинцияларын мекендеуге басымдық берді. Бұл негізінен Оңтүстік Бразилияның халқы аз болғандықтан, Аргентина және Каинганг үндістерінің шабуылдарына осал еді. 1824 жылдан бастап Орталық Еуропадан келген иммигранттар қазіргі Рио-Гранде-ду-Сул провинциясындағы Сан-Леопольдо аймағын қоныстандыра бастады. Лео Вайбельдің сөзіне сүйенсек, бұл неміс иммигранттары негізінен «құғынға ұшыраған шаруалар және Наполеон армиясының бұрынғы сарбаздары» болды. 1830 жылы императорлық үкіметтің иммигранттарды қоныстандыруға қаражат жұмсауына тыйым салатын заң қабылданды, бұл 1834 жылға дейін иммиграцияны тоқтатты. Содан кейін провинциялық үкіметтерге иммиграцияны ілгерілету міндеті жүктелді. Америка Азамат соғысынан кейін Оңтүстік Америкадан шамамен 20 000 конфедерат Бразилия империясына көшіп келді. Олардың көпшілігі Сан-Паулуда, әсіресе қазіргі Американа қаласының жанында қоныстанды. Осы иммигранттар Бразилияға баптизм және методизмді алғаш рет әкелді. Бұл американдық иммигранттар мен олардың ұрпақтары шахмат пирогы сияқты көптеген тағамдық өнімдерді әкелді. Бүгінде Бразилияда конфедераттардың шамамен 260 000 ұрпағы тұрады. 1859 жылы Пруссия Бразилияға эмиграциялауға тыйым салды. Бұл негізінен Сан-Паулудағы кофе плантацияларында немістердің қанауға ұшырауы туралы шағымдарға байланысты болды. Дегенмен, 1820 жылдан 1876 жылға дейін Бразилияға 350 117 иммигрант келді. Олардың 45,72% португалдықтар, 35,74% «басқа ұлттардан», 12,97% немістер болды, ал итальяндықтар мен испандықтардың үлесі 6%-ға жетпеді. Жылдық иммигранттардың орташа саны 6000-ға жуық болды. Көптеген иммигранттар, әсіресе немістер, шағын жер иелері ретінде ауылдық қауымдастықтарға қоныстандырылды. Оларға жер, тұқым, мал және дамуына қажетті басқа да заттар берілді.
Immigration properly started with the opening of the Brazilian ports, in 1808. The government began to stimulate the arrival of Europeans to occupy plots of land and become small farmers. In 1812, settlers from the Azores were brought to Espírito Santo and in 1819, Swiss to Nova Friburgo, Rio de Janeiro. After independence from Portugal, the Brazilian Empire focused on the occupation of the provinces of Southern Brazil. It was mainly because Southern Brazil had a small population, vulnerable to attacks by Argentina and the Kaingang Indians. From 1824, immigrants from Central Europe started to populate what is nowadays the region of São Leopoldo, in the province of Rio Grande do Sul. According to Leo Waibel, these German immigrants were mainly "oppressed peasants and former soldiers of the army of Napoleon". In 1830 a bill was passed forbidding the Imperial government from spending money with the settlement of immigrants, which stalled immigration until 1834, when the provincial governments were charged with promoting immigration. Following the American Civil War, some 20,000 Confederates from the American South immigrated to the Empire of Brazil. Many of them settled in São Paulo, particularly in the vicinity of the present day city of Americana. The immigrants were the first to bring Baptism, as well as Methodism to Brazil. These American immigrants and their descendants brought numerous culinary products over, such as chess pie. Today, there are some 260,000 descendants of the Confederates living in Brazil. In 1859, Prussia prohibited emigration to Brazil. This was mainly because of complaints that Germans were being exploited in the coffee plantations of São Paulo. Still, between 1820 and 1876, 350,117 immigrants entered Brazil. Of these, 45.72% were Portuguese, 35.74% of "other nationalities", 12.97% Germans, while Italians and Spanish together did not reach 6%. The total number of immigrants per year averaged 6,000. Many immigrants, particularly the Germans, were brought to settle in rural communities as small landowners. They received land, seed, livestock and other items to develop.
Екінші кезең: 1872-1903
XIX ғасырдың соңғы ширегінде Бразилияға иммигранттардың келуі күрт өсті. Бір жағынан, Еуропа ауыр демографиялық дағдарысқа тап болды, нәтижесінде эмиграция күшейді; екінші жағынан, Бразилиядағы құлдықтың соңғы дағдарысы бразилиялық билікті жұмыс күші мәселесін шешу жолдарын іздеуге итермеледі. Осылайша, 1871 жылға дейін иммиграция негізінен жер иелерінің қауымдастықтарын құруға бағытталған болса, осы кезеңде, бұл бұрынғы үдеріс жалғасқанмен, иммигранттар көбінесе Сан-Паулудың кофе плантацияларына тартылды, онда олар жұмысшы ретінде жұмыс істеді немесе кофе жинау маусымында еңбекақысы ретінде шағын жер учаскелерін өңдеуге рұқсат алды. Бұл кезеңде иммиграция айтарлықтай қарқынды болды: еуропалықтардың көп саны, әсіресе итальяндықтар, кофе жинауға жұмысқа тартылды. 1877 жылдан 1903 жылға дейін шамамен екі миллион иммигрант келді, яғни жылына 71 мың адам. Бразилияның иммигранттарды қабылдау жүйесі, заңнамасы және қоныстандыру саясаты сол кездегі Канада мен АҚШ-қа қарағанда нашар ұйымдастырылған. Дегенмен, 1886 жылы Сан-Паулуда Иммигранттар үйі (Hospedaria dos Imigrantes) салынды, сондай-ақ Витория, Рио-де-Жанейро, Сантос, Паранагуа, Флорианополис және Порту-Алегри теңіз порттарына кемемен келген иммигранттарды жылдам қабылдау және тіркеу процедуралары енгізілді. Сан-Паулудағы орталық ғана шамамен 100 жыл бойы үздіксіз жұмыс істеген кезде 2,5 миллионнан астам иммигрантты тіркеді. 70-тен астам түрлі ұлт өкілдері тіркелді. 1850 жылы Бразилия құл саудасын тоқтату туралы жариялады. Бұл Бразилияның әртүрлі аймақтарына әртүрлі әсер етті. Сол кезде Сан-Паулу аймағы кофе өсірудің кеңеюіне байланысты экономикалық өркендеуді бастан өткерді, демек, жұмыс күшіне қажеттілік артты. Басқа аймақтар, әсіресе Солтүстік-Шығыс, керісінше, экономикалық құлдырауға ұшырады, сондықтан жұмыс күшін қысқартуға мүмкіндік алды. Бұл халықаралық құл саудасын ішкі немесе провинцияаралық құл саудасымен алмастыруға әкелді, нәтижесінде Солтүстік-Шығыстағы құлдар көптеп Оңтүстік-Шығысқа сатылды. Бұл Сан-Паулу мен басқа кофе плантацияларындағы жұмыс күші мәселесін уақытша шешті. Алайда, 1870 жылға қарай паулиста элитасы Солтүстік-Шығыс құл иелері өз құлдары үшін қаржылық өтемақы алатынын, яғни іс жүзінде өтемақымен құлдықты жоюға болатынын түсінді.
In the last quarter of the 19th century, the entry of immigrants in Brazil grew strongly. On one hand, Europe underwent a serious demographic crisis, which resulted in increased emigration; on the other hand, the final crisis of Brazilian slavery prompted Brazilian authorities to find solutions for the problem of work force. Consequently, while immigration until 1871 was focused on establishing communities of landowners, during this period, while this older process continued, immigrants were more and more attracted to the coffee plantations of São Paulo, where they became employees or were allowed to cultivate small tracts of land in exchange for their work in the coffee crop. During this period, immigration was much more intense: large numbers of Europeans, especially Italians, started to be brought to the country to work in the harvest of coffee. From 1877 to 1903, almost two million immigrants arrived, at a rate of 71,000 per year. Brazil's receiving structure, legislation and settlement policies for immigrants were much less organized than in Canada and the United States at the time. Nevertheless, an Immigrant's Hostel (Hospedaria dos Imigrantes) was built in 1886 in São Paulo, and quick admittance and recording routines for the throngs of immigrants arriving by ship at the seaports of Vitória, Rio de Janeiro, Santos, Paranaguá, Florianópolis and Porto Alegre were established. The São Paulo site alone processed more than 2.5 million immigrants in its almost 100 years of continuous operation. People of more than 70 different nationalities were recorded. In 1850, Brazil declared the end of the slave trade. This had different impacts on the different regions of Brazil. At the time, the region of São Paulo was undergoing a process of economic boom, linked to the expansion of the cultivation of coffee, and consequently needed increased amounts of labour. Other regions, notedly the Northeast, on the contrary, faced economic retraction, and were, consequently, able to dispense workforce. This entailed the replacement of the international slave trade by an internal or interprovincial slave trade, in which Northeastern slaves were sold in large numbers to the Southeast. This temporarily solved the workforce problem in São Paulo and other coffee plantation areas. However, by 1870 the paulista elite came to realise that the Northeastern slaveholders were in fact being able to obtain financial compensation for their slaves, or, in practice, an abolition with compensation.
Үшінші кезең: 1904-1930 жылдар
1904 жылдан 1930 жылға дейін Бразилияға 2,142,781 иммигрант келді, бұл жыл сайынғы орташа есеппен 79 000 адамды құрады. 1902 жылғы Принетти жарлығының нәтижесінде Бразилияға субсидияланған эмиграцияға тыйым салынғандықтан, итальяндық иммиграция осы кезеңде күрт азайды: 1887 жылдан 1903 жылға дейінгі орташа жылдық келуі 58 мың адамды құрады. Ал осы кезеңде олардың саны жылына 19 мыңға дейін төмендеді. Португалдықтар келушілердің 38%-ын, испандықтар 22%-ын құрады. 1914 жылдан 1918 жылға дейін Бірінші дүниежүзілік соғысқа байланысты барлық ұлттан келген иммигранттардың саны азайды. Иммигранттар кофе плантацияларында жұмыс істеуді жалғастырды. 1934 жылға қарай, Сан-Паулу штатындағы кофе өндірісінің 40%-дан астамын штаттың 14,5%-ын құрайтын шетелдік халқы өндірді, бұл олардың кәсіпкерлік қабілеті мен жоғары мақсаттарын көрсетті. Шындығында, 19 ғасырдағы иммигранттардың көпшілігі Бразилияның жергілікті халқынан артық білім мен тәжірибеге ие болды. Ел олардың келуінен ғана емес, сонымен қатар олардың білімі мен дағдыларын бөлісуінен де пайда тапты. Бұл әсер адам капиталының деңгейін арттырды, бұл әсері көшіп келгендердің саны ең көп болған аймақтарда ең айқын байқалды.
From 1904 to 1930, 2,142,781 immigrants came to Brazil—making an annual average of 79,000 people. In consequence of the Prinetti Decree of 1902, that forbade subsidised emigration to Brazil, Italian immigration had, at this stage, a drastic reduction: their average annual entries from 1887 to 1903 was 58,000. In this period they were only 19,000 annually. The Portuguese constituted 38% of entries, followed by Spaniards with 22%. From 1914 to 1918, due to World War I, the entry of immigrants of all nationalities decreased. Immigrants continued working in coffee plantations. By 1934, over 40% of the coffee production in São Paulo was produced by the 14.5 percent foreign population of the state, showing their entrepreneurial spirit and ambition. In fact, 19th century immigrants usually exhibited a formal and informal education and training that was better than that of native Brazilians. The country benefitted from their arrival not only because of their workforce, but also because of the skills and knowledge they shared. Spillover effects led to increased levels of human capital, with the effect being most prominent in regions with the highest numbers of immigrants.
Төртінші кезең: 1931-1964
Еуропадағы саяси жағдайдың радикалдануымен, демографиялық дағдарыстың аяқталуымен, кофе мәдениетінің құлдырауымен, 1930 жылғы революциямен және одан кейін ұлтшыл үкіметтің билікке келуімен Бразилияға иммиграция айтарлықтай азайды. Назар көшіп келушілерді мәдени тұрғыдан сіңіруге және халықты «ағартуға» аударылды. 1931 жылдан 1963 жылға дейін Бразилияға 1 106 404 иммигрант келді. Иммигранттардың жылдық келуі 33 500-ге дейін төмендеді. Португалдықтар ең ірі топ болып қала берді, олардың үлесі 39,35% құрады. Жапондықтардың қатысуы артып, 12,79% үлесімен екінші ең маңызды топқа айналды. Әсіресе 1932-1935 жылдары Жапониядан келген иммигранттардың үлесі жалпы қабылдаудың 30% құрады. 1990 жылдары Бразилияға бұрынғы Югославия республикаларынан, Ауғанстан мен Анголадан аз санда иммигранттар келді. Соңғы иммиграцияның басым бөлігін қытайлықтар мен корейлер құрайды, сондай-ақ шамалы мөлшерде аргентиналықтар мен басқа латын америкалық иммигранттар да бар. Саяси мәселелерге байланысты боливиялықтар Бразилияға көшіп келеді. Боливиялықтардың көп бөлігі Ла-Пас, Сукре, Санта-Крус-де-ла-Сьерра және Кочабамба қалаларынан келеді. Олар әдетте Мато-Гросо штатындағы Куяба немесе Мато-Гросо-ду-Сул штатындағы Сан-Матиас арқылы Бразилияға кіреді, бұл қалалар Мато-Гросо және Корумбамен шектес. Ай сайын 1200-1500 боливиялық иммигрант жұмыс іздеп Бразилияға келеді. Олардың көпшілігі Сан-Паулу агломерациясындағы заңсыз тоқыма өнеркәсібінде жұмыс істейді. Сан-Паулу агломерациясында шамамен 200 000 боливиялық тұрады, олардың көпшілігі құжаттары жоқ иммигранттар. 2019 жылдың шілдесінде президент Жаир Болсонару «Көптеген дәрігерлер» бағдарламасына (Mais Médicos) қатысқан кубалық дәрігерлердің Бразилияда тұру құқығын реттеді. Екі жыл бойы Бразилияда тұруға рұқсат алу үшін үміткер Бразилия Федералды полициясына өтініш беруі керек. Одан кейін иммигранттар екі жылдық тұру мерзімі аяқталуға тиіс болған күнден 90 күн бұрын тағы бір өтініш беру арқылы елде тұрақты тұруға рұқсат алуға өтініш бере алады. Тұру құқығын сұрап өтініш берген дәрігерлер жеке куәлік немесе паспорт, сондай-ақ Бразилия штаттарында және олар тұрған елдердегі полиция анықтамалары, «Көптеген дәрігерлер» бағдарламасына қатысқандығының растамасы, иммиграциялық құжаттар мен фотосуреттер сияқты бірнеше құжаттарды ұсынуы керек. 2020 жылы Бразилия босқын мәртебесін алу үшін 24 880 өтінішті мақұлдады. Ең көп саны венесуэлалықтар (24 030), содан кейін сириялықтар (479), кубалықтар (114), ирактықтар (35) және ауғандықтар (28) құрады. Венесуэлалық босқын дағдарысына байланысты 2020 жылы венесуэлалықтар Бразилияда тұратын ең ірі иммигрант тобын құрады. Аргентиналықтар Бразилияға жақын орналасқандығы, иммиграциялық келісімдер, португал және испан тілдерінің ұқсастығы және Бразилиядағы экономикалық өсім сияқты факторларға байланысты Бразилиядағы бесінші ірі иммигрант тобы болып табылады, бұл факторлар көрші елге көшіп кетуді жеңілдетеді.
With the radicalization of the political situation in Europe, the end of the demographic crisis, the decadence of coffee culture, the Revolution of 1930 and the consequent rise of a nationalist government, immigration to Brazil was significantly reduced. The focus shifted to culturally assimilating immigrants and "whitening" the population. From 1931 to 1963, 1,106,404 immigrants entered Brazil. The annual arrival of immigrants fell to 33,500. The Portuguese remained the most significant group, with 39.35%, The participation of the Japanese continued to increase, becoming the second most important group, with 12.79%. Particularly from 1932 to 1935 immigrants from Japan constituted 30% of total admissions. During the 1990s Brazil received small numbers of immigrants from the former republics of Yugoslavia, from Afghanistan and Angola. Recent immigration is mainly constituted by Chinese and Koreans and, in a smaller degree, by Argentines and other Latin American immigrants. Because of political issues, people from Bolivia immigrate to Brazil. The majority of the Bolivians come from cities such as La Paz, Sucre, Santa Cruz de la Sierra, and Cochabamba. Usually they enter Brazil through Cuiabá, in Mato Grosso, or San Mathias, in Bolivia, which borders Caceres, Mato Grosso and Corumbá, in Mato Grosso do Sul. Between 1,200 and 1,500 Bolivian immigrants come to Brazil every month looking for a job. Most of them work in the illegal textile industry in the Greater São Paulo. There are an estimated 200,000 Bolivians living in the Greater São Paulo, the majority of which are undocumented immigrants. In July 2019, President Jair Bolsonaro regulated the right of residence of Cuban doctors who participated in the Mais Médicos Program, or More Doctors. To be allowed to stay in Brazil for two years, the candidate must submit an application to the Federal Police of Brazil. Thereafter, immigrants can apply to live in the country indefinitely with permanent residence, submitting another application within ninety days prior to the end of the two year residence period. Physicians requesting the right of residence must present several documents, such as identity or passport, as well as police records from the Brazilian states and countries where they resided, and finally, proof of participation in the Mais Médicos initiative, immigration documents and photos. In 2020, Brazil approved 24,880 processes for requesting recognition of refugee status. The largest refugee ancestries were Venezuelan (24,030), Syrian (479), Cuban (114), Iraqi (35), and Afghan (28). Due to the Venezuelan refugee crisis, in 2020, Venezuelans are the largest immigrant group living in Brazil. Argentines are the fifth largest immigrant group in Brazil due to factors such as proximity to Brazil, immigration agreements, linguistic similarity between Portuguese and Spanish, and economic growth in Brazil, facilitate this movement to the neighboring country.
Иммиграциялық құқық
Тұрақты тұруға рұқсаты бар шетелдік Бразилия азаматына берілгенге ұқсас құқықтарға ие, мысалы, Бразилиядағы денсаулық сақтау және білім беру қызметтеріне қол жеткізу, сондай-ақ бизнес ашу, банк шоттарын ашу, жүргізуші куәлігі алу сияқты мүмкіндіктерге ие. Тұрақты тұрғындар сайлауға қатыса алмайды және сайлануға құқығы жоқ, осы екі құқықты тек Бразилия азаматтығын алғаннан кейін ғана пайдалана алады.
A foreigner with a permanent resident visa has nearly all of the same rights as a Brazilian citizen, such as access to health and education services in Brazil, in addition to being able to open a business, bank account, obtain a driver's license, among others. The permanent resident cannot vote or be elected to political office, and can only exercise these two rights after Brazilian naturalization.
Бразилиядағы ресми тілдер
Осы ғасырда иммигранттар (мысалы, итальяндықтар мен неміс тілдері) немесе солтүстіктегі жергілікті тұрғындар қоныстанған қалаларда екі тілдің ресми мәртебеге ие болуының жаңа үрдісі қалыптасты, екеуі де Туризм министрлігінің қолдауымен жүзеге асырылуда. Жақында Санта-Мария-де-Жетиба, Помероде және Вила-Павао қалаларында неміс тілі де ресми тіл мәртебесіне ие болды. Бразилияда екі тілді ресми мойындаған алғашқы муниципалитет 2002 жылы Сан-Габриэль-да-Кашоэйра болды. Одан бері басқа муниципалитеттер де басқа тілдерді ресми тілдер қатарына қосуға тырысуда. Санта-Катарина және Рио-Гранде-ду-Сул штаттары талиан тілін осы штаттардың мұралық тілі ретінде ресми түрде бекітті, ал Эспириту-Санто штаты неміс тілімен қатар Шығыс Померания диалектін де мәдени мұра ретінде мойындады.
In this century has grown a recent trend of co official languages in cities populated by immigrants (such as Italian and German) or indigenous in the north, both with support from the Ministry of Tourism, as was recently established in Santa Maria de Jetibá, Pomerode and Vila Pavão, where German also has co official status. The first municipality to adopt a co official language in Brazil was São Gabriel da Cachoeira, in 2002. Since then, other municipalities attempt to co officialise other languages. The states of Santa Catarina and Rio Grande do Sul have Talian officially approved as a heritage language in these states, and Espírito Santo has the East Pomeranian dialect, along with the German language, such as cultural heritage state.