Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бразилияның әлеуметтік-географиялық бөлінісі Бразилияның аймақтар бойынша бөлінісінен сәл өзгеше. Ол елді үш түрлі және ерекше аймаққа бөледі:
The Brazil socio geographic division is a slightly different division than the Brazilian Division by Regions. It separates the country into three different and distinctive regions:
Амазония Заңдық
Орталық-Оңтүстік
Солтүстік-Шығыс
Amazônia Legal
Centro Sul
Nordeste
Тарихи тұрғыдан алғанда, Бразилияның әр түрлі аймақтарында өздерінің көші-қон қозғалыстары болды, бұл осы аймақтар арасындағы нәсілдік айырмашылықтарға әкелді. Оңтүстік аймақта еуропалық иммиграцияның әсері зор болды және оның көпшілігі ақ нәсілділер, бұл Солтүстік және Солтүстік-Шығыс аймақтарындағы үлкен пардо (аралас нәсіл) көпшілігімен қарама-қайшы. Солтүстік Бразилияда негізгі нәсілдік үлес жергілікті америкалықтардың, еуропалық және африкалықтардың ықпалы аз болды. Солтүстік-Шығыс Бразилияда негізгі үлес африкалықтардың, ал еуропалық және америкалықтардың ықпалы аз болды. Оңтүстік-Шығыс Бразилияда негізгі үлес еуропалықтардың, ал Африка мен америкалықтардың ықпалы аз болды. Колониялық дәуірде бұл аймақта халық саны өте аз болды. Қазіргі Оңтүстік Бразилия аймағын бастапқыда америкалықтар, негізінен гуаранилер мен кайнгангтар мекендеген. Сол кезде Сан-Паулудан келген бірнеше адам ғана сол жерде тұратын. Бұл жағдай аймақты көршілес елдердің шабуылдарына бейім етті. Бұл Португалия королін аймақты қоныстандыруға мәжбүр етті. Бұл үшін португалдық Азор аралдарынан қоныс аударушылар жағалауға жіберілді. Бразилияға көшіп келуді ынталандыру үшін король азорлық ерлі-зайыптыларға бірнеше жеңілдіктер ұсынды. 1748 - 1756 жылдар аралығында алты мың португал азорлық Санта-Катарина жағалауына көшіп келді. Олар көбінесе жақсы өмір сүруді көздеген жаңадан үйленген адамдар еді. Сол кезде Азор аралдары Португалияның ең кедей аймақтарының бірі еді. Олар негізінен Санта-Катарина аралында, қазіргі Флорианполис аймағында тұрақтады. Кейіннен кейбір ерлі-зайыптылар Рио-Гранде-ду-Сулға көшіп барып, сонда астанасын - Порто-Алегреді құрды. Азорлықтар балық аулау мен егіншілікпен, әсіресе ұнмен өмір сүруі. Олар 18 ғасырдың аяғында Рио-Гранде-ду-Сул мен Санта-Катаринаның жартысынан астамын құрады. Парана штатына Сан-Паулудан келген отарлаушылар қоныстанды, өйткені олар жақын орналасқан (Парана XIX ғасырдың ортасына дейін Сан-Паулудың бөлігі болды). Рио-Гранде-ду-Сулдың ішкі аймағында ірі қара мал өсірудің дамуымен құл болған африкалықтар көптеп келе бастады. 1822 жылы Рио-Гранде-ду-Сул халқының 50% -ы қара нәсілділер болды. Бұл көрсеткіш 1858 жылы 25%-ға дейін, ал 2005 жылы 5,2%-ға дейін төмендеді. Олардың көпшілігі Анголадан келді. Португалиядан тәуелсіздік алғаннан кейін (1822 ж.) Бразилия үкіметі оңтүстікке қоныс аудару үшін иммигранттардың жаңа толқынының келуін ынталандыруды бастады. 1824 жылы олар неміс қауымы - Сан-Леопольдоны құрды. Бразилияда тұратын неміс майоры Шеффер иммигранттарды әкелу үшін Германияға жіберілді. Рейнланд-Пфальц аймағынан майор иммигранттар мен сарбаздарды алып келді. Германиядан қоныс аударушылар шағын шаруалар ретінде жұмыс істеуге әкелінді, өйткені жұмысшылар жоқ көптеген жер иеліктері болды. Иммигранттарды тарту үшін Бразилия үкіметі оларға үлкен жер учаскелерін берді, онда олар отбасыларымен бірге қоныстанған және аймақты отарлаған. Алғашқы жылдары оңай болған жоқ. Көптеген немістер тропикалық аурулардан қайтыс болды, ал басқалары өмір сүрудің жақсы жағдайларын іздеп, отарлардан кетіп қалды. Сан-Леопольдодағы неміс колониясы апатқа ұшырады. Алайда келесі жылдары Сан-Леопольдоға тағы 4830 неміс келді, содан кейін колония дамып, иммигранттар Ново-Гамбург қаласын (Жаңа Гамбург) құрды. Сан-Леопольдо мен Ново-Гамбургтен неміс иммигранттары Рио-Гранде-ду-Сулдың басқа аймақтарына, негізінен өзендердің көздеріне жақын тарады. Vale dos Sinos аймағының барлығын немістер мекендеген. 1830-шы жылдар мен 1840-шы жылдардың бір бөлігінде Бразилияға неміс иммиграциясы елдегі қақтығыстар (Рагамуффин соғысы) салдарынан үзілді. Иммиграция 1845 жылдан кейін жаңа отарлар құрылғаннан кейін қайта басталды. Ең маңыздылары 1850 жылы Санта-Катарина штатында Блуменау және 1851 жылы Жойнвилл болды; олар мыңдаған неміс иммигранттарын аймаққа тартты. Алдағы бес онжылдықта тағы 28 мың неміс Рио-Гранде-ду-Сулға ауылдағы шағын шаруалар ретінде жұмыс істеуге әкелінді. 1914 жылға дейін осы штатта 50 мың неміс қоныстанған деп есептейді. Бұл аймаққа көшіп келудің тағы бір бумы 1875 жылы басталды. Италиялық иммигранттармен бірлестіктер Бразилияның оңтүстігінде де құрылды. Италиялықтар тұрып жатқан алғашқы отарлар Рио-Гранде-ду-Сулдың таулы аймақтарында (Serra Gaúcha) құрылды. Бұл Гаррибалди және Бенто-Гонсалвес еді. Бұл иммигранттар негізінен Италияның солтүстігіндегі Венетодан келді. Бес жылдан кейін, 1880 жылы, келіп жеткен итальяндық иммигранттардың көп саны Бразилия үкіметін тағы бір итальяндық отар, Кашиас-ду-Сул құруға мәжбүр етті. Бастапқыда үкіметтік отарларда қоныстанғаннан кейін, көптеген итальяндық иммигранттар Рио-Гранде-ду-Сулдың басқа аймақтарына, одан әрі мүмкіндіктер іздеп тарады. Олар негізінен таулы аймақтарда көптеген басқа итальяндық отарларды құрды, өйткені жазықтар немістер мен жергілікті гаушолармен қоныстанған еді. Итальяндықтар аймақта көптеген жүзімдіктерді орнатты. Бүгінде Оңтүстік Бразилиядағы итальяндық қоныстану аймақтарында өндірілген шарап ел ішінде жоғары бағаланады, бірақ экспортқа аз мөлшерде ғана қол жеткізіледі. 1875 жылы Санта-Катаринада алғашқы итальяндық отарлар құрылды, ол Рио-Гранде-ду-Сулдың солтүстігіне жақын орналасқан. Отарлар Крисиума сияқты қалаларға жол берді, содан кейін Параныға да тарады. Оңтүстік Бразилияға көптеген поляктар қоныстанды. Алғашқы иммигранттар 1869 жылы келді және 1959 жылға дейін Бразилияға 100 мыңнан астам поляк көшіп келгені, олардың 95% -ы шаруалар екені есептеледі. Параны штаты көптеген поляк иммигранттарын қабылдады, олар негізінен Куритиба аймағында, Маллет, Круз-Машаду, Сан-Матеус-ду-Сул, Ирати және Униао-да-Витория қалаларында қоныстанды. Ресейліктер мен украиндер де бар.
Historically, the different regions of Brazil had their own migratory movements, which resulted in racial differences between these areas. The Southern region had a greater impact of the European immigration and has a large White majority, which contrasts with the Northern and Northeastern regions, which have a large Pardo (mixed race) majority. In Northern Brazil, the main racial contribution was of the native Amerindians, with a smaller European and African influence. In Northeastern Brazil, the main contribution was of Africans, with a smaller European and Amerindian influence. In Southeastern Brazil, the main contribution was of Europeans, with a smaller African and Amerindian influence. In colonial times, this region had a very small population. The region what is now Southern Brazil was originally settled by Amerindian peoples, mostly Guarani and Kaingangs. Only a few settlers from São Paulo were living there. This situation made the region vulnerable to attacks from neighboring countries. This fact forced the King of Portugal to decide to populate the region. For this, settlers from the Portuguese Azores islands were sent to the coast. To stimulate the immigration to Brazil, the king offered several benefits for the Azorean couples. Between 1748 and 1756, six thousand Portuguese from the Azores moved to the coast of Santa Catarina. They were mainly newly married who were seeking a better life. At that time, the Azores were one of the poorest regions of Portugal. They established themselves mainly in the Santa Catarina Island, nowadays the region of Florianópolis. Later, some couples moved to Rio Grande do Sul, where they established Porto Alegre, the capital. The Azoreans lived on fishing and agriculture, especially flour. They composed over half of Rio Grande do Sul and Santa Catarina's population in the late 18th century. The state of Paraná was settled by colonists from São Paulo due to their proximity (Paraná was part of São Paulo until the mid 19th century). With the development of cattle in the interior of Rio Grande do Sul, enslaved Africans began arriving in large numbers. By 1822, Blacks were 50% of Rio Grande do Sul's population. This number decreased to 25% in 1858 and to only 5.2% in 2005. Most of them came from Angola. After independence from Portugal (1822) the Brazilian government started to stimulate the arrival of a new wave of immigrants to settle the South. In 1824 they established São Leopoldo, a German community. Major Schaeffer, a German who was living in Brazil, was sent to Germany in order to bring immigrants. From Rhineland Palatinate, the Major brought the immigrants and soldiers. Settlers from Germany were brought to work as small farmers, because there were many land holdings without workers. To attract the immigrants, the Brazilian government had promised large tracts of land, where they could settle with their families and colonize the region. The first years were not easy. Many Germans died of tropical disease, while others left the colonies to find better living conditions. The German colony of São Leopoldo was a disaster. Nevertheless, in the following years, a further 4,830 Germans arrived at São Leopoldo, and then the colony started to develop, with the immigrants establishing the town of Novo Hamburgo (New Hamburg). From São Leopoldo and Novo Hamburgo, the German immigrants spread into others areas of Rio Grande do Sul, mainly close to sources of rivers. The whole region of Vale dos Sinos was populated by Germans. During the 1830s and part of the 1840s German immigration to Brazil was interrupted due to conflicts in the country (Ragamuffin War). The immigration restarted after 1845 with the creation of new colonies. The most important ones were Blumenau, in 1850, and Joinville in 1851, both in Santa Catarina state; these attracted thousands of German immigrants to the region. In the next five decades, other 28 thousand Germans were brought to Rio Grande do Sul to work as small farmers in the countryside. Until 1914, it is estimated that 50 thousand Germans settled in this state. Another immigration boom to this region started in 1875. Communities with Italian immigrants were also created in southern Brazil. The first colonies to be populated by Italians were created in the highlands of Rio Grande do Sul (Serra Gaúcha). These were Garibaldi and Bento Gonçalves. These immigrants were predominantly from Veneto, in northern Italy. After five years, in 1880, the great numbers of Italian immigrants arriving caused the Brazilian government to create another Italian colony, Caxias do Sul. After initially settling in the government promoted colonies, many of the Italian immigrants spread themselves into other areas of Rio Grande do Sul seeking further opportunities. They created many other Italian colonies on their own, mainly in highlands, because the lowlands were already populated by Germans and native gaúchos. The Italian established many vineyards in the region. Nowadays, the wine produced in these areas of Italian colonization in southern Brazil is much appreciated within the country, though little is available for export. In 1875, the first Italian colonies were established in Santa Catarina, which lies immediately to the north of Rio Grande do Sul. The colonies gave rise to towns such as Criciúma, and later also spread further north, to Paraná. A significant number of Poles have settled in Southern Brazil. The first immigrants arrived in 1869 and until 1959, it is estimated that over 100,000 Poles migrated to Brazil, 95% of whom were peasants. The State of Paraná received the majority of Polish immigrants, who settled mainly in the region of Curitiba, in the towns of Mallet, Cruz Machado, São Matheus do Sul, Irati, and União da Vitória. Russians and Ukrainians are present as well.
Оңтүстік-шығыс
Бразилияның оңтүстік-шығыс аймағы – елдің этникалық жағынан ең алуан түрлі бөлігі. Оның халқының 58,8%-ын ақ нәсілділер, ал аралас нәсілділер мен африкалық тектілердің үлесі 40,2%-ды құрайды. Аймақтағы Азиялық бразилиялықтардың саны ең көп, олар жалпы халықтың 0,8%-ын құрайды, ал шағын американдық индейлер қауымы 0,2%-ды құрайды. Оңтүстік-шығыс Бразилияда 1532 жылы құрылған, Америкадағы ең көне португалдық поселенісі – Сан-Висенте (Сан-Паулу) орналасқан. Аймақ отарлаудың бастапқы кезеңдерінен бері ақ, үнді және қара нәсілділердің қосылыс нүктесі болды. Бұл аймақтағы американдық индейлер португалдықтардың құлдығына түсті. Үнді әйелдері мен португалдық әкімшілердің араласуынан Бандейрантелер пайда болды – Сан-Паулудың отарлық тұрғындары, олар Бразилияның ішкі аймандарын зерттеп, португалдық отарлау аумағын кеңейтті. Бұл аралас нәсілділердің негізгі тілі – тупи және португал тілінен құралған Língua geral болды. 17 ғасырдың соңында Бандейрантелер қазіргі Минас-Жерайс аймағында алтын тапты. Бразилияда алтын асығысы басталды, осы кезеңде мыңдаған португалдық отаршылар келді. Бандейрантелер мен португалдықтардың кен орындарына иелік ету үшін болған қақтығысы Эмбоабас соғысына әкелді. Португалдықтар соғыста жеңіске жетті. Американдық индейлердің мәдениеті төмендеп, португалдық мәдениеттің күшті ықпалына жол берді. Байлықты бақылау мақсатында Португалия королі Бразилияның астанасын Сальвадордан (Баия) Рио-де-Жанейроға көшірді. Мыңдаған африкалық құлдар алтын кен орындарында жұмыс істеу үшін әкелінді. Олар Рио-де-Жанейроға түсіріліп, басқа аймақтарға жіберілді. 18 ғасырдың соңына қарай Рио-де-Жанейро "африкалық қалаға" айналды: оның халқының көп бөлігі құлдардан тұрды. Рим империясы құлағаннан бері әлемде құлдардың саны осы деңгейге жеткен басқа ешбір жер болған жоқ. 1808 жылы Наполеоннан қашып келген Португалия корольдік отбасы Рио-де-Жанейроға басқарып келді. Бразилияға 15 мыңға жуық португалдық ақсүйек көшіп келді. Аймақ көп өзгеріске ұшырап, еуропалық сипатқа ие болды. Тәуелсіздік алғаннан кейін, әсіресе 1850 жылдан кейін, Оңтүстік-шығыс Бразилияға кофе плантацияларында африкалық құлдарды ауыстыру үшін үкімет шақырған еуропалық иммигранттар көптеп келді. Көбінесе иммигранттар Сантос портына келіп, Сан-Паулудағы кофе шаруашылықтарына жіберілді. Иммигранттардың басым көпшілігі Италиядан келді. Бразилия 1870-1953 жылдар аралығында шамамен 5 миллион иммигрантты қабылдады. Оңтүстік-шығыс Бразилияның көптеген аймақтарында итальяндықтардың көптігі байқалады. Олардың ұрпақтары қазіргі уақытта көптеген аймақтарда басымдық құптайды. Мысалы, Сан-Паулудың солтүстік-шығысында 65% итальяндықтар тұрады. Еуропаның, Таяу Шығыстың және Азияның түрлі аймақтарынан келген иммигранттардың келуі этникалық жағынан алуан түрлі халықты құрады. Сан-Паулудағы Бастос қаласында жапондықтардың үлесі 11,4%-ды құрайды. Сан-Паулу қаласы Жапониядан тыс жапон халқының ең көп шоғырланған жері болып табылады.
The Southeastern region of Brazil is the ethnically most diverse part of the country. Whites make up 58.8% of its population, and those of mixed race and African descent make up, together, 40.2%. It has the largest percentage of Asian Brazilians, composing 0.8%, and small Amerindian community (0.2%). Southeast Brazil is home to the oldest Portuguese village in the Americas, São Vicente, São Paulo, established in 1532. The region, since the beginning of its colonization, is a melting pot of Whites, Indians and Blacks. The Amerindians of the region were enslaved by the Portuguese. The race mixing between the Indian females and their White masters produced the Bandeirante, the colonial inhabitant of São Paulo, who formed expeditions that crossed the interior of Brazil and greatly increased the Portuguese colonial territory. The main language spoken by these people of mixed Indian/Portuguese heritage was Língua geral, a language that mixed Tupi and Portuguese words. In the late 17th century the Bandeirantes found gold in the area that nowadays is Minas Gerais. A gold rush took place in Brazil, and thousands of Portuguese colonists arrived during this period. The confrontation between the Bandeirantes and the Portuguese for obtaining possession of the mines led to the Emboabas' War. The Portuguese won the war. The Amerindian culture declined, giving space to a stronger Portuguese cultural domination. In order to control the richness, the Portuguese Crown moved the capital of Brazil from Salvador, Bahia to Rio de Janeiro. Thousands of African slaves were brought to work in the gold mines. They were landed in Rio de Janeiro and sent to other regions. By the late 18th century, Rio de Janeiro was an "African city": most of its inhabitants were slaves. No other place in the world had so many slaves, since the end of the Roman Empire. In 1808 the Portuguese royal family, fleeing from Napoleon, took charge in Rio de Janeiro. Some 15 thousand Portuguese nobles moved to Brazil. The region changed a lot, becoming more European. After independence and principally after 1850, Southeast Brazil was "inundated" by European immigrants, who were attracted by the government to replace the African slaves in the coffee plantations. Most immigrants landed in the Port of Santos and have been forwarded to the coffee farms within São Paulo. The vast majority of the immigrants came from Italy. Brazil attracted nearly 5 million immigrants between 1870 and 1953. A large numbers of Italians are apparent in many parts of Southeast Brazil. Their descendants are nowadays predominant in many areas. Northeast São Paulo is 65% Italian, for example. The arrival of immigrants from several places of Europe, the Middle East and Asia produced an ethnically diverse population. The city of Bastos, in São Paulo, is 11.4% Japanese. The city of São Paulo is home to the largest Japanese population outside Japan itself.
Солтүстік-шығыс
Солтүстік-шығыс Бразилия халқы төрт ғасырдан астам уақыт бойы аймақта жүрген қарқынды нәсілдік араласудың нәтижесі болып табылады. 2006 жылғы халық санауы бойынша, өзін "қоңыр" деп жариялағандар халықтың 62,5% құрайды. "Қара" деп тіркелгендер 7,8% құрайды. Бұл аймаққа 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Оңтүстік Бразилияда болған үлкен еуропалық көші-қонның ықпалы болған жоқ. Солтүстік-шығыс Бразилия 17-шы ғасырдың соңында қант плантацияларының құлдырауынан бері кедей аймақ болып келді, сондықтан оның экономикасына иммигранттар қажет болған жоқ. Халықтың этникалық құрамы 16-шы ғасырда қалыптаса бастады. Португалдықтар әйелдерді сирек алып келгендіктен, үнді әйелдерімен қарым-қатынасқа түсуге соқтырды. Кейін португалдықтар мен африкалық әйелдер арасында аралас некелер пайда болды. Бұрын миллиондаған африкалық құлдар (көбінесе қазіргі Ангола, Гана, Нигерия және Бенин елдерінен) қант плантацияларында жұмыс істеу үшін келген жағалау аймағында бүгінде мулаттар басым – ақ және қара терілі адамдардың ұрпақтары. Сальвадор, Баия қаласы Африкадан тыс ең ірі африкалық қала саналады, оның халқының 80% астамы африкалық бразилиялықтар. Ішкі аймақтарда үндістер мен ақ нәсілділердің араласуы басым.
The population of Northeast Brazil is a result of an intensive race mixing, which has occurred in the region for more than four centuries. According to the 2006 census people reported as "brown" make up 62.5% of the population. Those reported as Black account for 7.8%. This region did not have much effect from the massive European immigration that took place in Southern Brazil in the late 19th century and first decades of the 20th century. The Northeast has been a poorer region of Brazil since the decline of sugar cane plantations in the late 17th century, so its economy did not require immigrants. The ethnic composition of the population starts in the 16th century. The Portuguese settlers rarely brought women, which led to relationships with the Indian women. Later, interracial relationships occurred between Portuguese and African females. The coast, in the past the place where millions of Black slaves arrived (mostly from modern day Angola, Ghana, Nigeria and Benin) to work in sugar cane plantations, is where nowadays there is a predominance of Mulattoes, those of Black and White ancestry. Salvador, Bahia is considered the largest Black city outside of Africa, with over 80% of its inhabitants being African Brazilians. In the interior, there is a predominance of Indian and White mixture.
Солтүстік
Солтүстік Бразилия, көбінесе Амазонка ормандарымен жабылған, мәдениеті мен этникалық құрамындағы үндістердің ең көп әсеріне ие Бразилия аймағы болып табылады. Әртүрлі үнді тайпаларының мекендеген жері, Бразилияның бұл бөлігіне 17 ғасырда португал және испан отарлаушылары келген, бірақ оны үнді емес адамдар тек 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында мекендеуге бастады. Автомобиль өнеркәсібінің өсуімен байланысты резеңке өндірісінің пайдалануы аймаққа үлкен көші-қонды әкелді. Бразилияның кедей Солтүстік-Шығысынан, көбінесе Сеарадан көптеген адамдар Амазонка аймағына қоныс аударды. Үндістер мен солтүстік-шығыстың резеңке өндірушілері арасындағы байланыс аймақтың этникалық құрамын қалыптастырды, нәсілдердің араласуы нәтижесінде көпшілік бөлігі құрылды.
Northern Brazil, largely covered by the Amazon rainforest, is the Brazilian region with the largest Amerindian influences, both in culture and ethnicity. Inhabited by diverse indigenous tribes, this part of Brazil was reached by Portuguese and Spanish colonists in the 17th century, but it started to be populated by non Indians only in the late 19th and early 20th centuries. The exploitation of rubber used in the growing industries of automobiles, has emerged a huge migration to the region. Many people from the poor Northeast Brazil, mostly Ceará, moved to the Amazon area. The contact between the Indians and the northeastern rubbers created the base of the ethnic composition of the region, with its mixed race majority.
Орталық-Батыс
Бразилияның Орталық Батыс аймағы португалдар 18-ші ғасырдың басында келген кезде түрлі үндістермен қоныстанған. Португалдар сол жерде табылған құнды тастарды табу үшін келді. Португалдар мен үндістердің араласуы нәтижесінде аралас нәсілді халық пайда болды. 20-шы ғасырдың ортасына дейін Орталық Батыс Бразилияда халық саны өте сирек болды. 1960 жылы Бразилияның жаңа астанасы – Бразилианың салынуымен жағдай өзгерді. Көптеген жұмысшылар, әсіресе Бразилияның солтүстік-шығысынан, бұл аймаққа тартылды. 1970 жылдардан бастап қоныс аударушылардың жаңа толқыны басталды. Бразилияның оңтүстігіндегі ауыл шаруашылығының механизациялануына байланысты, неміс және итальян тегінен шыққан көптеген ауыл шаруашылығы жұмысшылары Орталық Батыс Бразилияға көшіп келді. Кейбір аймақтарда олар қазірдің өзінде халықтың көп бөлігін құрайды.
The Central West region of Brazil was inhabited by diverse Indians when the Portuguese arrived in the early 18th century. The Portuguese came to explore the precious stones that were found there. Contact between the Portuguese and the Indians created a mixed race population. Until the mid 20th century, Central West Brazil had a very small population. The situation changed with the construction of Brasilia, the new capital of Brazil, in 1960. Many workers were attracted to the region, mostly from northeastern Brazil. A new wave of settlers started arriving from the 1970s. With the mechanization of agriculture in the South of Brazil, many rural workers of German and Italian origin migrated to Central West Brazil. In some areas, they are already the majority of the population.