Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қорымтауыш – жаназада табын көтеруші адам, жаназадағы міндет.
Person who carries a casket at a funeral
a role at a funeral
Қорымтауыш – жаназа кезінде табын көтеруге көмектесетін бірнеше қатысушының бірі. Олар табынға зақым келтірмеу және марқұмға құрмет көрсету үшін ақ қолғап киеді. Кейбір дәстүрлерде қорымтауыштар мен табын көтерушілердің рөлдері ерекшеленеді. Біріншілері – салтанаттық лауазым, олар шапанның ұшын немесе оған байланған бауды көтеріп жүреді. Екіншілері ауыр жүк көтеріп, табынды иықтарына мінгізеді. Егер табын жануардың немесе көлік құралының үстінде болса, онда қорымтауыштар тек символдық мағынада ғана болады. Батыс мәдениетінде табын көтерушілер әдетте марқұмның еркек туыстары, жақын достары немесе әріптестері болады. Ерекше жағдайдың бірі – Ли Харви Освальдтың жаназасы, онда табынды көтеруге мәжбүр болған журналистер аза тұрушылардың санын басып өтті. Кейбір африкалық мәдениеттерде қорымтауыштар отбасы мүшелері емес, ақылы қызметтер ұсынатын арнайы жобалау агенттіктерінің қызметкерлері болып табылады. Қорымтауыштың бірінші міндеті – жаназа басталғанға дейін кем дегенде отыз минут бұрын келу, себебі жаназа директоры оларға қажетті нұсқаулар бере алады. Екіншіден, оларға жаназа кезінде қайда отыра алатындары туралы хабарланады, содан кейін табын көтеріледі. Үшіншіден, қорымтауыштар жаназадан кейін марқұмды соңғы демалыс орнына жеткізеді. Дәстүрге байланысты, қорымтауыштар табынды иықтарына немесе белдеріне байлап көтереді. Кейде қосымша қорымтауыштар, құрметті қорымтауыштар деп аталатындар, марқұмға құрмет көрсету үшін табынның артында немесе тікелей алдында жүреді. Мұндай қорымтауыштар көбінесе марқұмның мамандығымен айналысқан және лауазымында үлкен жетістіктерге жеткен адамдар болады.
A pallbearer is one of several participants who help carry the casket at a funeral. They may wear white gloves in order to prevent damaging the casket and to show respect to the deceased person. Some traditions distinguish between the roles of pallbearers and casket bearer. The former is a ceremonial position, carrying a tip of the pall or a cord attached to it. The latter do the actual heavy lifting and carrying. There may otherwise be pallbearers only in the symbolic sense if the casket is on an animal or vehicle. In Western cultures, the pallbearers are usually male family members, close friends, or colleagues of the deceased. A notable exception was the funeral of Lee Harvey Oswald, in which reporters, pressed into service to carry the coffin, outnumbered the mourners. In some African cultures, pallbearers are not family members but are staffs of professional funeral agencies who are paid for their services. The first duty of a pallbearer is to appear at least thirty minutes before the funeral begins as the funeral director can then provide directions. Secondly, they will also be notified on where they are able to sit during the funeral service and during then the casket would be carried. Thirdly, pallbearers are carrying the casket to one's final resting area after the funeral. Depending on the tradition, pallbearers would either carry the coffin on their shoulders or by their waist. At times additional pallbearers, known as honorary pallbearers, walk either behind or directly in front of the casket in a showcase of supplemental distinction towards the deceased. This type of pallbearer is most often a gentleman in the profession of the deceased who has achieved significant merit within their position.
Этимология
Қақпақ - тіксіздің үстіне жабылатын ауыр мата. Сондықтан, "қақпақ көтеруші" термині тіксізді көтеріп әкелетін адамды білдіреді, себебі қақпақ сол тіксізді жабады. Рим дәуірінде әскерлер паллиум деп аталатын плащ киетін. Орта ғасырларда паллиум сөзі палл деп қысқартылды. Христиандар жақындарының үстін жерлегенде қақпақпен жабатын.
A pall is a heavy cloth that is draped over a coffin. Thus the term pallbearer is used to signify someone who "bears" the coffin which the pall covers. In Roman times, a soldier wore a cape or cloak called the pallium. In medieval times the term pallium was shortened to pall. Christians would use a pall to cover their loved ones when burying them.
Буддистік мәдениет
Ежелгі үнді буддалық мәдени дәстүрлерінде аза тұту кезінде, көбінесе мәйітті көтерушілер сарымсақ, пияз, биязы пияз және қияқты қоспаған вегетариандық диета ұстанады. Олар қайтыс болғаннан кейін кем дегенде 49 күн бойы алкогольден де бас тартады. Бұл өлім мен жаңадан туу арасындағы ең ұзақ мерзім деп есептеледі. Сондықтан, осы мерзім ішінде қайтыс болған адам үшін жақсылық жасау мақсатында жиі амалдар орындалады. Осылайша, бұл соңғы күні «аяқтау» рәсіміне алып келеді. Буддизмнің барлық дәстүрінде мәйітті көтерушілердің тілегі бойынша қайтыс болғандармен байланыс жасайтын рухани адамдар кездеседі. Әдетте, басты себеп – қайтыс болғанның отбасы қайта туудың қажетсіз түріне жол бермеу үшін жеткілікті жақсылық жасағанын анықтау болып табылады.
In Ancient Indian Buddhist cultural traditions of grieving, often requires pallbearers to consume a vegetarian diet which excludes garlic, onions, leek and chives. They tend to also abstain from alcohol for at least 49 days after passing. This is thought to be the maximum duration likely between death and rebirth. Hence, acts might be performed frequently during this duration in order to produce merit for the dead. Thus, this leads up to the ‘ending’ ritual on the last day. In every tradition of Buddhism, there seem to be spiritualist who communicates with the dead at the request of the pallbearer. Usually, the primary reason is to make sure that there has been sufficient merit produced by the deceased's family to prevent an unwanted rebirth.
Британдық мәдениет
1768 жылы ханшайым Луизаның жерлеу рәсімінде әйелдердің жерлеу рәсімінде шапанды ұстауға қатысатыны туралы алғашқы хабарлама жарияланды. Содан кейін Гартер корольі Лорд Чемберленге әйелдердің бұрын тек аза тұту рәсімінде немесе бас аза тұрушылардың ілесушілері ретінде ғана жерлеу процесіне қатысқандарын хабарлады. Ұлыбританияда, Австралияда, Ирландияда және Азияның көптеген елдерінде табыт көбінесе иыққа көтеріліп әкелінеді. Табыттың мөлшері мен салмағына қарай, әдетте 6-8 адам табыт көтереді. Скандинавияда табыт үш баумен тасымалданады, олар табыттың астына салынады; табыт көтерушілер әр жағынан баудың өзіндік бөлігін иықтарына арқалайды, ал табыттың өзі бауларға тізе деңгейінде ілінеді. Бұл әдістің артықшылығы – табыттың салмағы табыт көтерушілердің иығына таралады және табыт бірден қабірге түсірілуі мүмкін, себебі табыт көтерушілер қабірдің әр жағынан бойлық бағытта жүреді. Табыт төмен түсірілгеннен кейін, табыттың оң жағындағы (марқұмның жүрегі тұсындағы) табыт көтерушілер бауларды шешіп алады.
The arrangement for Princess Louisa's funeral during 1768, held the first announcement that females were to be utilised as contributors of the pall at the funeral. Garter King of Arms then promptly notified the Lord Chamberlain that ladies had only gone into a funeral process by mourning or attendants under the chief mourners. In the United Kingdom, Australia, Ireland, and most countries in Asia, the coffin is often carried on the shoulders. There are typically 6 to 8 pallbearers depending on the size and weight of the coffin. In Scandinavia, the casket is carried by three straps, which go under the casket; the pallbearers on each side take their side of the strap over their shoulders and the casket itself is suspended by the straps on knee height. The advantage of this method is that the weight of the casket is distributed on the shoulders of the pallbearers, and the casket can be lowered immediately to the grave, as the pallbearers will simply walk lengthwise on each side of the grave. Once the casket has been lowered, the pallbearers on the right side of the casket (the heart of the deceased) then pull the straps off.
Британдық ауыл және вагондар
Сонымен қатар, басты аза тұтушылар мен көмілкіге қатысушылар, мысалы, табын ұстаушылар мен шатыр ұстаушылар да, көбінесе капюшонды қара киім киетін. Арнайы аза киімдерін кию, сондай-ақ, тамақ сыйлау және жерлеу дастарқаны – бұл Еуропалық Ренессанс дәуірінен жеткен ежелгі амалдар, ол 19-ғасырға дейін сақталған. Алдыңғы атқарушы көлікте екі жетекші – жерлеу директоры мен дін қызметкері отыратын. Қалған табын ұстаушылар екінші көлікте болады. Құрметті табын ұстаушылар да белсенді табын ұстаушылардың артынан ұқсас ретпен орналасады. Табын ұстаушылардың көліктері белгілі бір уақытта белгілі бір жерден шығатын, осылай шіркеуге немесе үйге бірге аттанғысы келетіндер сол жерде жинала алатын.
Further, chief mourners and attendants such as pallbearers and canopy usually wore mourning gowns with hoods. The act of putting on of particular mourning clothing, along with offering food, and burial banquet were ancient practices preserved by European Renaissance burial traditions that lasted till the 19th century. The 2 leading pallbearers, funeral director and clergyman, would be in the first carriage. The rest of the pallbearers would take the second carriage. Honorary pallbearers are arranged in a similar manner following the active pallbearers. Pallbearers’ carriages would leave a specific place at a certain time in case those who wish to ride to the church or house could meet at that area.
Бірлікте немесе басқа қоғамда өлім
Егер марқұм бір бауырластық немесе басқа да қоғамның мүшесі болса, отбасы сол топтың бәрін таңдауы мүмкін. Масондық жерлеу рәсімдерінде мәйіт-қорапты көтеріп жүрушілер әдетте сол ұйымнан таңдалады. Егер бірнеше ұйым болса, олардың әрқайсысынан адамдар таңдап алуға болады. Әрбір қоғамның басшылары өз мүшелерін дұрыс тағайындау үшін жоспар туралы хабардар етілуі керек. Кейбір жерлерде, тәжірибелі мәйіт-қорапты көтеріп жүрушілерді жерлеу директоры таңдайтын дәстүр бар. Мұндай жағдайда, мәйіт-қорапты көтеріп жүрушілер өз міндеттері мен орнын мойындайды және сол сәтте бұл мәселенің егжей-тегжейін талқылауға міндетті емес. Егер шіркеуге дейінгі жол тар болса және бұрылыстар өткір болса, мәйіт-қорапты көтеріп жүрушілерге өту қиын болса, табутты тасымалдауға арналған көлік пайдаланылуы мүмкін. Әйтпесе, мәйіт-қорапты тәрелкеге көтеріп, мәйіт-қорапты көтеріп жүрушілер төменге түсіре алады. Көшеде мәйіт-қорапты көліктен алып тастау мүмкін болмаса, онда оны үйдің немесе шіркеудің алдына қоюға болмайды. Мәйіт-қорапты көтеріп жүрушілерге арналған орын әдетте сол жақ алдыңғы қатардағы орындықтарда болады, мәйіт-қорап орналастырылғаннан кейін мәйіт-қорапты көтеріп жүрушілер отыра алады, ал жерлеу директоры мәйіт-қораптың тікелей артында отырады. Осылайша, қоғам мүшесінің қазасы қоғамға қалай әсер ететіні және мәйіт-қорапты көтеріп жүрушілердің жұмысы қысқа мерзімде қалай жүзеге асырылатыны көрсетіледі.
If the dead was a member of a fraternity or other societies, the family could likely select that entire group. At Masonic funerals, pallbearers are usually selected from that order. If there are more than one organisation, it is possible that some would be chosen from each of these societies. The leaders of each society should be informed of the plan, in order to properly appoint their members. There is a tradition in a couple of places where trained pallbearers were chosen by funeral directors. When this happens, pallbearers acknowledge their duties and position, and are not required to go into details on the subject during that time. If the church path is narrow and the turns are sharp which may be hard to go past with pallbearers, a coffin carriage might be used. Otherwise the coffin can be lifted to the altar and placed down by the pallbearers. Unless the state of the street is that the coffin cannot be removed from the hearse standing near the curbing, it would not be backed up at either the church or house. Allocated seating for the pallbearers is usually at the left front pews, once the coffin is placed then pallbearers may sit, and funeral director sits directly behind the coffin. Thus, this shows how societies are impacted by a death of a member and how pallbearers function in short turns.