АҚШ армиясының далалық госпиталі – CSH: тасымалдалатын, құрастырылатын, жарақат алғандарға (әскерилерге, бейбіт тұрғындарға) көмек көрсететін медициналық бөлім. MASH-тың жаңа түрі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ әскери медициналық бөлімі – АҚШ әскери медициналық бөлімінің "CSH" типіндегі арнайы бөлімшесі.
U. S. military medical unit
the specific "CSH" type of U. S. military medical unit
Жауынгерлік қолдау ауруханасы (CSH, "кэш" деп айтылады) – қазіргі АҚШ Армиясының далалық ауруханасының бір түрі. CSH ұшақтармен және жүк көліктерімен тасымалданады және әдетте корпустың қолдау аймағына стандартты әскери меншікті ажыратылатын контейнерлерде (MILVAN) жеткізіледі. Тасымалдалғаннан кейін, оны персонал науқастарды емдеу үшін шатыр ауруханасына құрастырады. Операциялық жағдайға байланысты (мысалы, соғыс алаңында), CSH азаматтық адамдар мен жараланған жау әскерлерін де емдеуі мүмкін. CSH – Мобильді армиялық хирургиялық аурухананың (MASH) ізбасары. 2017 жылдың қарашасынан бастап АҚШ Армиясы және АҚШ Армиясының Резерві жауынгерлік қолдау ауруханаларын кішігірім, модульдік бөлімшелерге – "далалық ауруханаларға" қайта ұйымдастыра бастады.
A Combat Support Hospital (CSH, pronounced "cash") is a type of modern United States Army field hospital. The CSH is transportable by aircraft and trucks and is normally delivered to the Corps Support Area in standard military owned demountable containers (MILVAN) cargo containers. Once transported, it is assembled by the staff into a tent hospital to treat patients. Depending upon the operational environment (e. g., battlefield), a CSH might also treat civilians and wounded enemy soldiers. The CSH is the successor to the Mobile Army Surgical Hospital (MASH). From November 2017, the United States Army and United States Army Reserve began reorganizing combat support hospitals into smaller, modular units called "field hospitals".
Құрылыс
Жауынгерлік қолдау ауруханасының мөлшері шектелмеген, себебі шатырларды тізбектеуге болады; әдетте 44-тен 248-ге дейінгі төсек-орынмен жабдықталады, оның ішінде 44 төсек-орын ең көп кездеседі. Науқастарға күтім көрсету үшін CSH климаттық бақылауда ұсталады және дәріхана, зертхана, рентген (көбінесе КТ сканерімен бірге) және стоматологиялық қызметтерге ие (ATP 4 02.5 Жарақатқа күтім, 2013 жылдың мамыр айы). Ол генераторлар арқылы өз қуатын қамтамасыз етеді. Депмедс (DEPMEDS) жүйесінің басты операциялық артықшылығы – бір немесе екі есе кеңейтілетін ISO контейнерлері немесе модульдерін пайдаланып, қатты қабырғалы, кондиционерленген, стерильді операциялық бөлмелер мен жансақтау бөлімдерін құру болып табылады. Бұл бөлімдер бекітілген ауруханалардағыдай хирургиялық нәтижелерді қамтамасыз етеді және оны қиын жағдайларда да іске асыруға мүмкіндік береді.
The size of a combat support hospital is not limited, since tents can be chained together; it will typically deploy with between 44 and 248 hospital beds, with 44 beds being most common. For patient care the CSH is climate controlled, and has pharmacy, laboratory, X Ray (often including a CT Scanner) and dental capabilities (ATP 4 02.5 Casualty Care, May 2013). It provides its own power from generators. The great operational advantage of the Deployable Medical Systems (DEPMEDS) facility is the use of single or double expanding ISO containers or units to create hard sided, air conditioned, sterile operating rooms and intensive care facilities, which can produce surgical outcomes similar to that seen in fixed facility hospitals and do so in an austere environment.
Функция
Олар үлкен және салыстырмалы түрде жылжыту қиын болғандықтан, жауынгерлік қолдау ауруханалары майдан медицинасының алдыңғы қатарында емес. Батальондық медициналық пункттер, бригадалық қолдау батальондарының медициналық компаниялары және алдыңғы хирургиялық топтар әдетте жарақат алған әскерлерге медициналық көмек көрсетудің бірінші нүктесі болып табылады. Жарақат алғандардың көпшілігі CSH-ға тікұшақпен жедел жәрдем арқылы жеткізіледі және олар бекітілген медициналық мекемелердегі ауруханалардағы одан әрі емдеу үшін тұрақтандырылады. Идеалды жағдайда, CSH кіріп келетін тікұшақтармен жедел жәрдем және шығып кететін әуе күштерінің ұшақтары арасындағы байланыс тізбегі ретінде орналасады. CSH көптеген жағдайларда толыққанды медициналық көмек беруге қабілетті. Қазіргі медициналық доктрина жарақат алған әскерлерді, егер олардың жедел түрде қызметке оралуы күтілмесе, жауынгерлік аймақта ұзақ уақытқа қалдыруға ұсыныс бермейді. Бұл ресурстардың болуына байланысты, оларды тез арада үйге қайтаруға мүмкіндік беретін тәжірибелік шешім. Әскери ұшақтар үнемі жабдықтар мен жабдықтармен операциялар театрына ұшып келеді, бірақ көбінесе кері жүк болмайды. Жеткілікті «әуе көлігі» болғандықтан, жарақат алғандарды жылдам эвакуациялау оңай. Осы себепті, CSH төсек-орындары бұрынғыдай толыққанды пайдаланылмайды. CSH-қа әдетте жердегі жедел жәрдем ротасы қоса беріледі. Бұл рота медициналық қызмет корпусының офицері басқаратын шамамен төрт взводтан тұрады. Жердегі жедел жәрдем ротасы, қолданыстағы әуе жедел жәрдемімен (MEDEVAC) бірлесе, батальондық медициналық пункттен және басқа да алдыңғы орналасқан жерлерден CSH-ға науқастар мен жарақат алғандарды тасымалдауға, сондай-ақ ауыр науқастар мен жарақат алғандарды АҚШ Әуе күштерінің ресурстарын пайдалана отырып, Америка Құрама Штаттарының материктік ауруханаларына апаратын медициналық эвакуация тізбегі арқылы эвакуациялауға жауапты. CSH өзінің бұрынғы нұсқасы – Мобильдік әскери хирургиялық ауруханадан үлкен. Оған подполковник емес, полковник басшылық етеді. Толық штатпен жабдықталған CSH-да 600-ден астам адам және 248 төсек бар. Ұйымның модулдік құрылымы ішінара орналасуға мүмкіндік береді, ал толық бөлім жиі орналастырылмайды (ATP 4.02 5 Casualty Care, 2013 мамыр).
Because they are large and relatively difficult to move, combat support hospitals are not the front line of battlefield medicine. Battalion aid stations, the medical companies of Brigade Support Battalions and Forward Surgical Teams are usually the first point of contact medical care for wounded soldiers. The CSH receives most patients via helicopter air ambulance, and stabilizes these patients for further treatment at fixed facility hospitals. Ideally, the CSH is located as the bridge between incoming helicopter ambulances and outgoing air force aircraft. The CSH is capable of providing definitive care for many cases. Current medical doctrine does not encourage wounded soldiers, if they are not expected to quickly return to operational status, to stay in the combat zone. This is a pragmatic decision as the resources are usually available to bring them home quickly. Military aircraft constantly fly into a theater of operations loaded with equipment and supplies, but often lack a back cargo. Given that adequate "airlift" is usually present, it is easy to evacuate wounded promptly. For this reason, the CSH bed capacity is not as heavily used as in past conflicts. The CSH will generally have a ground ambulance company attached. This company consists of approximately four platoons of ground ambulances commanded by a Medical Service Corps officer. The ground ambulance company in cooperation with available air ambulances Medical Evacuation (MEDEVAC) is responsible for the movement of sick and wounded from the battalion aid station and other forward deployed locations to the CSH, as well as evacuation through an established medical treatment chain leading ultimately, for those seriously sick or wounded, to hospitals in the Continental United States in cooperation with resources in the U. S. Air Force. The CSH is larger than its predecessor, the Mobile Army Surgical Hospital. It is commanded by a colonel, rather than a lieutenant colonel. A fully staffed CSH has over 600 people when fully staffed 248 beds. The modular nature of the organization allows for partial deployments, and the full unit is not often deployed (ATP 4.02 5 Casualty Care, May 2013).
Тарих және бұрынғы конфигурациялар
1973 және 1974 жылдары 28-ші хирургиялық аурухана (мобильді) (армия) (MASH) бұрынғы кенеп шатырларын ауыстырып, операциялық бөлмелер мен науқастарға арналған жаңа үлгілерді енгізуге көмектесті. Осыдан кейін, әскерде қолданылатын барлық аурухана конфигурациялары тоқтатылды немесе CSH конфигурациясына қайта жабдықталды. Соңғы ауысқан 212-ші мобильді әскери хирургиялық аурухана болды. 1970-ші жылдардың ортасында «Медициналық бөлімше, өздігінен қамтамасыз ететін, тасымалданатын» (MUST) деген тағайындама қолданылды. Суық соғыс кезінде Кеңес Одағы мен Варшава шартының елдеріне қарсы қақтығыс болу мүмкіндігі болғанда, белсенді қызметтегі MUST бөлімшелері барлық қажетті негізгі қызметкерлермен (мысалы, фельдшерлер, рентген техниктері, фармацевттер, асханашылар, кеңсе қызметкерлері) жабдықталды. Дәрігерлер, медбикелер және мамандар жұмылдырылып, даладағы бөлімшеге қосылған. Бөлімше Батыс Германияға ұшып барып, қоймалардан толық жабдықталған ауруханалық жабдықтар мен әскери көліктерін алып, содан кейін орналасты. Онда 200 төсекке арналған барлық қажетті функциялар болды, оның ішінде екі жансақтау бөлімі, сегіз медициналық палата, жедел жәрдем бөлімі, төрт операциялық бөлме, ортопедиялық бөлме, зертхана, рентген кабинетi, дәріхана және бөлімшенің көлік құралдары. Ол қатты контейнерлерден тұратын, оларды белгіленген орынға тасымалдап, содан кейін дөңгелектерін алып тастап, кеңейтетін. Олардың ішінде операциялық бөлмелер, зертхана, рентген кабинетi және дәріхана орналасқан. Аурухананың науқастарға арналған бөлімдерін қамтамасыз ету үшін екі қабатты оқшауланған аймақтарды жасауға арналған қауыншақтар қолданылды. Бұл «қауыншақтарға» электр қуатын беру үшін «қосымша жиынтық» (сондай-ақ «U жиынтығы» немесе «электр станциясы») деп аталатын электр жүйесі қажет болды. Қосымша жиынтыққа центрифугалық ағынды газ турбиналық қозғалтқыш (Libby Welding Co. LPU 71 үлгісі, Airesearch PPU85 5 үлгісі, AmerTech Co. APP 1 үлгісі немесе Hollingsworth JHTWX10/96 үлгісі) кірді. Ол 60 Гц АЖ, 400 Гц АЖ және 24 ВДЦ электр қуатын қамтамасыз етті. 250 төсектік ауруханаға сегіз U жиынтығы қажет болды. Әрқайсысы сағатына реактивті отынды тұтынды. Бірнеше жыл қолданғаннан кейін, олар 1980-ші жылдардың ортасында, көбінесе қауыншақтардың ауырлығы және шатырлардың құлауын болдырмау үшін қажетті отын мөлшеріне байланысты қолданудан шығарылды. 1980-ші жылдардағы «Армияның үздік сапасы» кестесі бойынша MASH-тің міндеті – науқастарды жауынгерлік желіден артқа эвакуациялауға мүмкіндік беру үшін жедел, өмірді сақтайтын хирургиялық көмек көрсету болды. Жауынгерлік қолдау ауруханалары 200-ден астам төсектік ауруханалар болды, олар MASH-тан кейін майданға ең жақын орналасқан. CSH науқастарға операция жасауға маманданған, олардың жағдайы өмірге қауіпті емес. CSH-тің артында, бірақ әлі де корпустың артқы аймағында, 400 төсектік эвакуациялық ауруханалар орналасқан, олар жансақтау және қалпына келтіру көмегін көрсетті. Жоспарлау мақсатындағы бөлу негізі – әр қолдау көрсетілген дивизияға бір MASH, бір CSH және екі EVAC ауруханасы, барлығы дивизияға 1060 төсек. Коммуникациялық аймақтағы (егер құрылса) немесе АҚШ-тағы бас ауруханалар түпкілікті көмек көрсетуге арналған. Нақты төсек қажеттілігі жауынгерлік қарқындылыққа және эвакуация саясатына байланысты болады.
In 1973 and 1974, the 28th Surgical Hospital (Mobile) (Army) (MASH) helped phase in new designs for operating rooms and patient facilities from the previous canvas tents. Since then, all other configurations of army deployable hospitals have been inactivated or reconfigured to the CSH configuration. The last to convert was the 212th Mobile Army Surgical Hospital. In the mid 1970s the Medical Unit, Self contained, Transportable (MUST) designation was applied. During the Cold War, with conflict possible against the Soviet Union and Warsaw Pact, active duty MUST units were staffed by all the basic personnel necessary (e. g., medics, X ray techs, pharmacists, cooks, clerks). Doctors, nurses and specialists would be mobilized and mate up with the unit in the field. The unit would be flown to West Germany, withdraw pre positioned complete hospital MUST equipment and military vehicles from warehouses and then deploy. It contained all necessary functions to provide care for 200 beds, including two intensive care units, eight medical wards, an emergency room, four operating rooms, an orthopedic room, a laboratory, an X ray, a pharmacy and the unit's transport vehicles. It consisted of hard containers, which would be transported to the designated site, then the wheels would be removed and then expanded. They housed the operating rooms, laboratory, X ray, and pharmacy. Inflatable shelters were used to provide double wall insulated areas for the patient care areas of the hospital. These "inflatables" required a power system called a "utility pack" (also known as a "U pack" or "power station") to provide utility services, heat, cooling, inflation, hot water, and filtered air from chemical, biological, and radiological contaminants. The utility pack was powered by a centrifugal flow gas turbine engine (Libby Welding Co. Model LPU 71, Airesearch Model PPU85 5, AmerTech Co. Model APP 1, or Hollingsworth Model JHTWX10/96). It provided electricity at 60 Hz AC, 400 Hz AC, and 24 VDC. At 250 beds, the hospital required eight U packs. Each consumed of jet fuel per hour. After several years of using inflatables they were abandoned in the mid 1980s, largely due to the weight of the inflatables, and the amount of fuel required just to keep the tents from collapsing. Under the 1980s "Army of Excellence" Table of Organization and Equipment, the MASHs had the task of providing enough emergency, life saving surgery so that patients could live to be evacuated to hospitals further to the rear from the fighting line. The Combat Support Hospitals were 200+ bed hospitals that, after the MASHs, were next closest to the front line. The CSHs "specialize[d] in performing surgery on patients whose condition [was] not life threatening." Behind the CSHs, but still within the Corps rear area, were the 400 bed evacuation hospitals, which provided resuscitative and restorative care. The basis of allocation for planning purposes was one MASH, one CSH, and two EVAC hospitals per Division supported, for a total of 1,060 beds per Division. General Hospitals in the Communications Zone (if one were established) or in the Continental United States would provide definitive care. Actual bed requirements would be driven by combat intensity and the theater evacuation policy.