Лион Соборының Екіншісі (1272-1274)

Кіріспе

Католик шіркеуінің 14-ші экуменикалық кеңесі (1272–74) 1245 жылы өткен 13-ші экуменикалық кеңес.

Лионның екінші кеңесі – Рим католик шіркеуінің он төртінші экуменикалық кеңесі, 1272 жылдың 31 наурызында шақырылып, 1274 жылы Арль корольдігінің Лион қаласында (қазіргі Францияда) өткізілді. Рим папасы Григорий X кеңеске төрағалық етті, ол Византия императоры Михаил VIII-дің Шығыс шіркеуін Батыспен қайта біріктіру туралы уәдесіне байланысты шақырылды. Кеңеске 300-ге жуық епископ, 60 абат және мыңнан астам прелат немесе олардың прокурорлары қатысты, олардың арасында университеттердің өкілдері де болды. Көптеген қатысушылардың болуына байланысты, Лионға арнайы шақырылмағандарға «Құдайдың батасымен» және Папаның батасымен кетуге рұқсат берілді. Кеңеске қатысқандардың арасында Арагон королі Яков I, император Михаил VIII Палеологтың елшісі, грек дін қызметкерлері және Ильхан хандығының Абақа хан елшілері болды. Томас Аквинский кеңеске шақырылған, бірақ Фоссанова абаттығында қайтыс болды. Бонавентура алғашқы төрт сессияға қатысты, бірақ 15 шілдеде Лионда қайтыс болды. Лионның бірінші кеңесінде болғандай, Томас Кантилуп ағылшын қатысушысы және папаның капелланы болды. Арагоннан басқа, Яковтың жеке өкілі болған Германия, Англия, Шотландия, Франция, Испания және Сицилия патшаларының өкілдері қатысты, сондай-ақ Норвегия, Швеция, Венгрия, Богемия, Польша және «Дакия патшалығы» патшалықтарының өкілдері де болды. Кеңесте сақталатын рәсімдерде ұлттар алғаш рет шіркеулік кеңесте өкілдік еткен элементтер ретінде пайда болды, өйткені олар ортағасырлық университеттерді басқаруда өкілдікке ие болды. Бұл жаңалық Еуропалық ұлттық мемлекеттердің құрылуы барысында қалыптасқан ұлт идеясын мойындауға бағытталған қадам болып табылады. Кеңесте талқыланған басты тақырыптар – Киелі жерді жаулап алу және Шығыс пен Батыс шіркеулерінің бірігуі болды. Бірінші сессия 1274 жылдың 7 мамырында өтті, одан кейін 1274 жылдың 18 мамырында, 4 немесе 7 маусымда, 6 шілдеде, 16 шілдеде және 17 шілдеде тағы бес сессия өтті. Кеңестің соңында 31 конституция жарияланды. Екінші сессияда әулет аталары Zelus fidei декретін мақұлдады, онда заңдық заңдар жоқ, бірақ Киелі Жердегі қауіп-қатерлер туралы конституцияларды, ұсынылып отырған крест жорығын төлеудің құралдарын, қарақшылар мен корсарды және оларды қорғаған немесе олармен сауда жасағандарды экскоммуникациялауды, христиандар арасындағы бейбітшілік туралы декларацияны, крест жорығына барғысы келгендерге кешірім беруді, гректермен қарым-қатынасты қалпына келтіруді және кеңесте сақталатын тәртіп пен рәсімді айқындауды қорытындылады. Гректер Filioque мәселесіне (Никейлік сенімге қосылған екі сөз) келісті, содан кейін одақ жарияланды, бірақ содан кейін Андроник II одақты жоққа шығарды. Арагонның Яков I экспедицияны бірден ұйымдастыруды қалады, бірақ оған Темплирлер қарсы болды. Францискандық монах Фиденциус Падуанский, Киелі жерде тәжірибе жинаған, папа Киелі жерді қайтару туралы есеп жазуды тапсырды. Татар ханның елшілері Рим папасымен келіссөздер жүргізді, ол христиандарды исламға қарсы соғыста бейбітшілікте қалдыруды өтінді. 16 моңғол кеңеске келді, әсіресе олардың басшысы көпшілік алдында шомылдыру рәсімінен өткенде, бұл үлкен толқу тудырды. Елшіліктің құрамында Дэвид Ашби және хатшы Рихалдус болды. Бір елші былай деп жазды: «Моңғолдар мұнда дінге байланысты емес, мәсіхшілермен одақ құру үшін келген». Абаканың латын хатшысы Рихалдус кеңеске есеп берді, онда Абаканың әкесі Хулагудың кезінде өткен еуропалық Ильхандық қатынастар сипатталды. Хұлагу христиан елшілерін өзінің сарайына қарсы алғаннан кейін, Каган үшін дұға ету үшін латындық христиандарды салықтар мен алымдардан босатуға келісті. Ричардтың айтуынша, Хулагу франк мекемелерін қорлауды тыйым салған және Иерусалимді франктерге қайтаруға уәде берген. Ричард жиналғандарға Хүлэгудің өлімінен кейін де Абака мамлюктерді Сириядан қуып шығаруға бел буғанын айтты. Соборда папа Григорий 1278 жылы моңғолдармен бірлесіп жаңа крест жорығын бастау туралы жарлық шығарды. Рим папасы крест жорығын бастау үшін үлкен бағдарлама жасады, ол өзінің «Иман құлшынысына арналған конституциялар» деп аталады. Бұл мәтінде Крест жорығын жүзеге асыру үшін төрт негізгі шешім ұсынылады: үш жыл бойы жаңа салық салу, сарацендермен кез келген сауда-саттықты тыйым салу, Италияның теңіз республикалары кемелерін жеткізу және Батыс Византиямен және Иль-хан Абагамен одақ құру. Алайда, папалық жоспарларға қарамастан, еуропалық монархтардан қолдау аз болды, олар осы кезде крест жорығы идеясын ауызша қолдау көрсетуге көбірек бейімділік танытты, әскери күштерді жіберуге емес. Папаның 1276 жылы қайтыс болуы осы жоспарларға нүкте қойды, және жиналған ақша Италияда таратылды.

The Second Council of Lyon was the fourteenth ecumenical council of the Roman Catholic Church, convoked on 31 March 1272 and convened in Lyon, Kingdom of Arles (in modern France), in 1274. Pope Gregory X presided over the council, called to act on a pledge by Byzantine emperor Michael VIII to reunite the Eastern church with the West. The council was attended by about 300 bishops, 60 abbots and more than a thousand prelates or their procurators, among whom were the representatives of the universities. Due to the great number of attendees, those who had come to Lyon without being specifically summoned were given "leave to depart with the blessing of God" and of the Pope. Among others who attended the council were James I of Aragon, the ambassador of the Emperor Michael VIII Palaiologos with members of the Greek clergy and the ambassadors of Abaqa Khan of the Ilkhanate. Thomas Aquinas had been summoned to the council, but died en route at Fossanova Abbey. Bonaventure was present at the first four sessions but died at Lyon on 15 July 1274. As at the First Council of Lyon, Thomas Cantilupe was an English attendee and a papal chaplain. In addition to Aragon, which James represented in person, representatives of the kings of Germany, England, Scotland, France, the Spains and Sicily were present, with procurators also representing the kingdoms of Norway, Sweden, Hungary, Bohemia, Poland, and the "realm of Dacia". In the procedures to be observed in the council, for the first time the nations appeared as represented elements in an ecclesiastical council, as they had already become represented in the governing of medieval universities. This innovation marks a stepping stone towards the acknowledgment of coherent ideas of nationhood, which were in the process of creating the European nation states. The main topics discussed at the council were the conquest of the Holy Land and the union of the Eastern and Western Churches. The first session took place on 7 May 1274 and was followed by five additional sessions on 18 May 1274, 4 or 7 June 1274, 6 July 1274, 16 July 1274, and 17 July 1274. By the end of the council, 31 constitutions were promulgated. In the second session, the fathers approved the decree Zelus fidei, which contained no juridical statutes but rather summed up constitutions about the perils of the Holy Land, the means for paying for a proposed crusade, the excommunication of pirates and corsairs and those who protected them or traded with them, a declaration of peace among Christians, a grant of an indulgence for those willing to go on crusade, restoration of communion with the Greeks, and the definition of the order and procedure to be observed in the council. The Greeks conceded on the issue of the Filioque (two words added to the Nicene Creed), and union was proclaimed, but the union was later repudiated by Andronicus II, James I of Aragon wished to organize the expedition at once, but this was opposed by the Knights Templar. The Franciscan friar Fidentius of Padua, who had experience in the Holy Land, was commissioned by the pope to write a report on the recovery of the Holy Land. Ambassadors of the Khan of the Tatars negotiated with the Pope, who asked them to leave Christians in peace during their war against Islam. 16 Mongols to the council, which created a great stir, particularly when their leader underwent a public baptism. Among the embassy were David of Ashby, and the clerk Rychaldus. According to one chronicler, "The Mongols came, not because of the Faith, but to conclude an alliance with the Christians". Abaqa's Latin secretary Rychaldus delivered a report to the council, which outlined previous European Ilkhanid relations under Abaqa's father, Hulagu, where after welcoming the Christian ambassadors to his court, Hulagu had agreed to exempt Latin Christians from taxes and charges, in exchange for their prayers for the Qaghan. According to Richardus, Hulagu had also prohibited the molestation of Frank establishments, and had committed to return Jerusalem to the Franks. Richardus told the assembly that even after Hulagu's death, Abaqa was still determined to drive the Mamluks from Syria. At the council, Pope Gregory promulgated a new Crusade to start in 1278 in liaison with the Mongols. The Pope put in place a vast program to launch the Crusade, which was written down in his "Constitutions for the zeal of the faith". This text puts forward four main decisions to accomplish the Crusade: the imposition of a new tax during three years, the interdiction of any kind of trade with the Saracens, the supply of ships by the Italian maritime Republics, and the alliance of the West with Byzantium and the Il Khan Abagha. However, despite papal plans, there was little support from European monarchs, who at this point were more likely to give lip service to the idea of a Crusade than to commit actual troops. The Pope's death in 1276 put an end to any such plans, and the money that had been gathered was instead distributed in Italy.

Талқыланған басқа тақырыптар

Бұл кеңес Грегорийдің сауалдары жіберген шіркеу реформасымен айналысты. Бірнеше епископтар мен аббаттар лайықсыздықтары үшін қызметтен алынды, ал кейбір кедейлер ордендері таратылды. Екінші жағынан, доминикан және францискан екі жаңа ордені бекітілді. Қасиетті Тақтың бірнеше ұзақ уақытқа бос тұрған кезеңдері болды, соңғысы Клемент IV-нің 1268 жылдың 29 қарашадағы қайтысынан бастап, Григорийдің 1271 жылдың 1 қыркүйегінде сайлануына дейін жалғасты. Кеңес болашақта кардиналдар папа сайланғанша конклавтан шығуға тиіс емес деп шешті. Бұл шешім 1276 жылы Папа Адриан V-тің бұйрығымен тоқтатылып, кейін Папа Иоанн XXI-нің бұйрығымен қайта жаңартылды. Ол содан бері қайта орнатылды және қазіргі папа сайлау заңнамасының негізі болып табылады. Ақырында, кеңес Кастилияның Альфонсо X-і талап еткен Императорлық тақ мәселесін қарады. Оның талабы Рим Папасы тарапынан қабылданбады, ал Рудольф I 1274 жылдың 6 маусымында Рим патшасы және болашақ император деп жарияланды.