Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канада провинциясы Парламентінің Актісі
Act of Parliament of Province of Canada
1855 жылғы милиция актісі – Канада провинциясы Парламенті қабылдаған, «Белсенді милиция» құруға рұқсат берген акті. Кейіннен бұл милиция Тұрақты белсенді милиция және Тұрақты емес белсенді милиция болып бөлінді, ал провинция 18 әскери округке бөлінді.
The Militia Act of 1855 was an Act passed by the Parliament of the Province of Canada that permitted the formation of an "Active Militia", which was later subdivided into the Permanent Active Militia and the Non Permanent Active Militia, and divided the province into 18 military districts.
Тарих
Ерікті офицерлердің көмегімен әр ауданды полковник басқарды, ал бүкіл операцияны полковник Этьен Пашаль Таше жетекшілік етті. Салық төлеушілердің қаражаты есебінен оқытылған еріктілер қару-жарақпен, жабдықтармен қамтамасыз етілді және жылына 10 күндік оқу үшін күніне 5 шиллинг алды (артиллериядағылар үшін 20 күн), капитанға күніне 10 шиллинг 6 пенс төленді, алайда, әскерилер өз формаларын өздерімен алып келуі керек еді. Бастапқыда 5000 адамға белгіленген, алайда заңның үлкен танымалдылығы үкіметті 1856 жылға қарай оның санын екі есеге көбейтіп, 10000 адамға жеткізуге мәжбүр етті. 1858 жылға қарай экономикалық дағдарыс канадалықтардың ойын жапқанда, ынта-күш сарқылып кетті. 1860 жылы Уэльс ханзадасының сапары әскери рухты қайта жандандырды. Канадалықтар, Нова-Шотландия және Нью-Брансуик өз ерікті бөлімдерін құрды. Бұл бөлімдер батальондарға бірігіп, біртіндеп тұрақты милицияны басып өтті. 1864 жылы тұрақты милиция «Қызмет ете алмайтын милиция» деп қайта аталды, ал 1869 жылы оның батальондары әр округтің «Резервтік милициясына» дейін қысқартылды. Резервтік милиция соңғы рет 1873 жылы тіркелді (бірақ ешқашан шақырылмады), содан кейін тоқтатылды, ал әрбір еңбекке қабілетті адам әскери қызметке тартылуға міндетті деген теория 1950 жылы толығымен жойылды. Әскери қызметтен босату: «Квакерлер, меннониттер немесе Тункерлер қоғамынан куәлік алған, немесе Канаданың кез келген тұрғыны, кез келген діни ағымнан, әскери міндетке жататын болса да, діни сенімдеріне орай қару-жарақ ұстауға қарсы және жеке әскери қызметтен бас тартатын болса, бейбіт уақытта немесе соғыс кезінде, Губернатор кеңесі белгілейтін шарттар мен ережелер бойынша осындай қызметтен босатылады». 1869 жылдан Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін, Канада үкіметі Канадаға көшіп келуді ынталандырған діни топтарға «толық босату» туралы бірнеше жарлықтар шығарды. Олар – Ресейден келген меннониттер (1873), духоборлар (1898) және гуттерлер (1899) болды.
Assisted by volunteer staff officers, each district was commanded by a colonel, while the entire operation was led by Colonel Étienne Paschal Taché. Trained at the expense of taxpayers, the volunteers were armed, equipped and paid 5 shillings a day for 10 days of training a year (20 days for those in the artillery), with Captains being paid 10 shillings 6 pence a day, however, the men had to provide their own uniforms. Initially set at 5,000 men, the Act's popularity forced the government to double its size to 10,000 men by 1856. By 1858, enthusiasm waned when economic depression occupied the minds of Canadians. In 1860, military spirit was revived by the royal visit of the Prince of Wales. Canadians, Nova Scotians, and New Brunswickers launched their own volunteer units. These companies began to form into battalions that gradually eclipsed the Sedentary Militia. In 1864, the Sedentary Militia was re styled as the "Non Service Militia", and in 1869, its battalions were reduced to the "Reserve Militia" of each county. The Reserve Militia was last enrolled in 1873 (but never called out), deferred thereafter, and the theory that every able bodied man was liable for service was finally abolished in 1950. Exemption from military service: "Every person bearing a certificate from the Society of Quakers, Mennonites or Tunkers, or any inhabitant of Canada, of any religious denomination, otherwise subject to military duty, but who, from the doctrine of religion, is averse to bearing arms and refuses personal military service, shall be exempt from such service when balloted in time of peace, or war, upon such conditions and under such regulations as the Governor in Council, may, from time to time, prescribe." From 1869 to World War I, several orders in council were issued providing "entire exemption" for religious groups that the Canadian government was encouraging to immigrate to Canada. These were Mennonites from Russia (1873), Doukhobors (1898) and Hutterites (1899).