Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Универсалды прагматика (UP), соңғы кезде формалды прагматика деп аталатын, коммуникация арқылы түсіністікке жету үшін қажетті шарттарды философиялық тұрғыдан зерттеу болып табылады. Философ Юрген Хабермас "Жалпыға ортақ прагматика дегеніміз не?" атты мақаласында осы терминді ұсынды, онда адамзаттың бәсекелестігі, қақтығыстары және стратегиялық әрекеттері – модальдық шатасулардың салдарынан сәтсіз аяқталған түсіністікке жету әрекеттері екенін айтады. Бұл адамдардың бір-бірін қалай түсінетінін немесе түсінбейтінін анықтау әлеуметтік қақтығыстарды азайтуға көмектеседі дегенді білдіреді. Ол "түсіністікке" дегенде, ең болжағы, екі немесе одан көп әлеуметтік қатысушы белгілі бір сөздер мен тіркестердің мағынасын ортақ білгенде; ал ең жоғары болжағы, осы қатысушылар осы мағыналардың тиісті әлеуметтік үміттерге (немесе "өзара танылған нормативтік фонға") сәйкес келетініне сенген кезде деп түсінеді.
Universal pragmatics (UP), more recently placed under the heading of formal pragmatics, is the philosophical study of the necessary conditions for reaching an understanding through communication. The philosopher Jürgen Habermas coined the term in his essay "What is Universal Pragmatics?" where he suggests that human competition, conflict, and strategic action are attempts to achieve understanding that have failed because of modal confusions. The implication is that coming to terms with how people understand or misunderstand one another could lead to a reduction of social conflict. By coming to an "understanding," he means at the very least, when two or more social actors share the same meanings about certain words or phrases; and at the very most, when these actors are confident that those meanings fit relevant social expectations (or a "mutually recognized normative background").
Сын
Уақытсыз "коммуникация" туралы айтудың және "күнделікті практикалар" барлық уақыт пен мәдениеттерді кесіп өтетіндей етіп сипаттаудың қаншалықты орынды екені күмәнді. Мұндай екендігін алдын ала болжауға болмайды, ал антропология маңызды айырмашылықтарды көрсетеді. әмбебап прагматиканың ауқымын қазіргі дискурстың формаларымен шектеу арқылы осы фактілерді елемеуге болады, бірақ бұл Хабермастың өзінің (5) талабына қайшы келу қаупін тудырады. Сонымен қатар, классикалық және либералды рационалдыққа қатысты бастапқы алаңдаушылық олардың тарихқа қатысты еместігімен және олардың өзінің сол кездегі жағдайлардағы бастауларын мойындаудан бас тартуымен немесе оған қабілетсіздігімен байланысты болды. Фуко сияқтылардың осы жалған әмбебаптылықты жойғаннан кейін, "әмбебап" прагматика деконструкция мен скептицизмнің ұсынған сынақтарына төтеп бере ала ма, әлі көруге болады.
It is a question how appropriate it is to speak of "communication" without tense, and of "everyday practices" as though they cut across all times and cultures. That they do cannot be assumed, and anthropology provides evidence of significant difference. It is possible to ignore these facts by limiting the scope of universal pragmatics to current forms of discourse, but this runs the risk of contradicting Habermas's own demand for (5). Moreover, the initial unease with the classical and liberal views of rationality had to do precisely with their ahistorical character and refusal, or perhaps inability, to acknowledge their own origins in circumstances of the day. Their veneer of false universality torn off by the likes of Foucault, it remains to be seen whether "universal" pragmatics can stand up to the same challenges posed by deconstruction and skepticism.