Шюффтан әдісі: ескі кинодағы арнайы эффект. Камера көрісін айнамен бөліп, суреттің бөліктерін біріктіру арқылы жасалады. "Метрополис" фильмінде қолданылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кинодағы арнайы эффект
Cinematic special effect
Шюффтан процесі – бұл оның ойлап тапқан неміс операторы Эуген Шюффтанның (1893–1977) есімімен аталатын кинодағы арнайы эффект. Бұл техника камера көрісінің бір бөлігін айнамен жабудан тұрады, бұл фильм жасаушыларға бірнеше бөліктен бір сурет құрауға мүмкіндік береді. 20-ғасырдың бірінші жартысында кеңінен қолданылған, бірақ кейіннен травеллинг матт және блюскрин эффекттерімен толығымен ығыстырылды. Алғаш рет 1927 жылғы «Метрополис» фильмінде танымал болған бұл техникада камера мен миниатюралар арасына 45 градус бұрышпен шыны тақта орналастырылып, актерлер енгізілетін аймақ белгіленетін, ал бұл контур айнаға көшірілетін. Бұл процесс 19 ғасырдағы «Pepper's ghost» сахналық техникасына ұқсас. Альфред Хичкок және Питер Джексонның фильмдері сияқты көптеген фильмдерде қолданылғанға қарамастан, Шюффтан процесі көбінесе матт кадрлармен және блюскрин эффекттерімен алмастырылды.
The Schüfftan process is a special effect in filmmaking named after its inventor, German cinematographer Eugen Schüfftan (1893–1977). The technique consists of covering part of the camera's view with a mirror, allowing filmmakers to assemble an image from multiple parts. It was widely used in the first half of the 20th century before being almost completely replaced by the travelling matte and bluescreen effects. First popularized in the 1927 film Metropolis, this technique involved positioning a plate of glass at a 45 degree angle between the camera and the miniatures, outlining the area where actors would be inserted, and transferring this outline to a mirror. The process is similar to "Pepper's ghost", a 19th century stage technique. Despite its use in numerous films, including works by Alfred Hitchcock and Peter Jackson, the Schüfftan process has largely been replaced by matte shots and bluescreen effects.
Қолдану
Бұл әдісті неміс операторы Эуген Шюффтан "Метрополис" (1927) фильмінде жұмыс істеп жүрген кезде жетілдіріп, танымал етті, бірақ осыған ұқсас техникаларды одан бұрын басқа киноөндірушілер қолданғандығы туралы мәліметтер де бар. Фильмнің режиссері Фриц Ланг актерлерді көктайғаштар мен басқа ғимараттардың миниатюраларына енгізуді қалағандықтан, Шюффтан актерлердің үлкен, шынайы көрінетін декорациялармен өзара әрекеттесетіндей сезім тудыру үшін арнайы жасалған айна қолданды. Шюффтан камера мен миниатюралық ғимараттардың арасына 45 градус бұрышпен шыны табақ орналастырды. Ол камераның видоискательін пайдаланып, актерлер кейіннен шыныға салынатын аймақтың контурын белгіледі. Бұл контур айнаға көшірілді және контурдың сыртындағы барлық жарық шағылыстыратын беттер алынып тасталды, нәтижесінде мөлдір шыны қалды. Айна бастапқы шыны табақтың орнына қойылғанда, жарық шағылыстыратын бөлігі миниатюралық ғимараттың бір бөлігін жапты және сонымен қатар камераның артындағы сахнаны шағылыстырды. Актерлер айнадан бірнеше метр қашықтықта орналастырылды, осылайша олардың шағылысы дұрыс өлшемде көрінетін болды. Сол фильмде Шюффтан осы процестің бір түрін қолданды, онда миниатюралық декорация (немесе сурет) айнаның жарық шағылыстыратын бөлігінде көрсетілді, ал актерлер мөлдір бөліктен түсірілді. Келесі жылдары Шюффтан әдісін көптеген басқа режиссерлер де қолданды, соның ішінде Альфред Хичкок өзінің "Шантаж" (1929) және "39 баспақыш" (1935) фильмдерінде, сондай-ақ Питер Джексонның "Жүзіктердің иесі: Патшаның оралуы" (2003) фильмінде де пайдаланды. Шюффтан әдісі көбінесе матта түсірілімдермен алмастырылды, бұл суреттің екі бөлігін әртүрлі уақытта түсіруге және постпродакшнде көптеген өзгерістер жасауға мүмкіндік береді. Шюффтан әдісіндегі айналардың қолданылуы 19 ғасырдың сахналық техникасы – Пеппердің көлеңкесіне өте ұқсас.
The process was refined and popularized by the German cinematographer Eugen Schüfftan while he was working on the film Metropolis (1927), although there is evidence that other film makers were using similar techniques earlier than this. The film's director, Fritz Lang, wanted to insert the actors into shots of miniatures of skyscrapers and other buildings, so Schüfftan used a specially made mirror to create the illusion of actors interacting with huge, realistic looking sets. Schüfftan placed a plate of glass at a 45 degree angle between the camera and the miniature buildings. He used the camera's viewfinder to trace an outline of the area into which the actors would later be inserted onto the glass. This outline was transferred onto a mirror and all the reflective surface that fell outside the outline was removed, leaving transparent glass. When the mirror was placed in the same position as the original plate of glass, the reflective part blocked a portion of the miniature building behind it and also reflected the stage behind the camera. The actors were placed several meters away from the mirror so that when they were reflected in the mirror, they would appear at the right size. In the same film, Schüfftan used a variation of this process so that the miniature set (or drawing) was shown on the reflective part of the mirror and the actors were filmed through the transparent part. Over the following years, the Schüfftan process was used by many other film makers, including Alfred Hitchcock, in his films Blackmail (1929) and The 39 Steps (1935), and as recently as The Lord of the Rings: The Return of the King (2003), directed by Peter Jackson. The Schüfftan process has largely been replaced with matte shots, which allow the two portions of the image to be filmed at different times and give opportunities for more changes in post production. The Schüfftan process's use of mirrors is very similar to the 19th century stage technique known as Pepper's ghost.