Пэдди Кларк Ха-Ха-Ха: 1968 жылғы Дублин баласының өмірі
Paddy Clarke Ha Ha Ha
«Paddy Clarke Ha Ha Ha» – 1993 ж. жазылған, Букер сыйлығын жеңіп алған ирландиялық Родди Дойлдың романы. Дублин баласының өмірі, отбасылық қиындықтар мен өсуі жайлы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1993 жылғы Родди Дойлдың романы
1993 novel by Roddy Doyle
«Падди Кларк Ха Ха Ха» – ирланд жазушысы Родди Дойлдың романы, алғаш рет 1993 жылы Secker and Warburg баспасында жарық көрді. Ол сол жылы Букер сыйлығына ие болды. Роман 1968 жыл шамасында Солтүстік Дублиннің Барритаун қаласында өмір сүретін 10 жастағы баланың және оның жас өмірінде, мектебінде және отбасында болған оқиғалар туралы айтады.
Paddy Clarke Ha Ha Ha is a novel by Irish writer Roddy Doyle, first published in 1993 by Secker and Warburg. It won the Booker Prize that year. The story is about a 10 year old boy living in Barrytown, North Dublin, and the events that happen within his age group, school and home in around 1968.
Кескіннің қысқаша мазмұны
Пэдди Кларк Ха Ха Ха Дублиндегі он жасар Патрик "Пэдди" Кларк өмірінің шамамен бір жылын, әсіресе оның Синбад (Францис), кіші інісі, ата-анасы, сыныптастары мен ұстаздарымен қарым-қатынасын көрсетеді. Ол жергілікті Барритаунды шарлап, ойын-құдақ бала болып басталып, әкесі отбасынан кетуімен аяқталады, бұл оның жалғыз ата-анасы бар үйде ересектерге тән жауапкершілікті мойнына алуға мәжбүр етеді.
Paddy Clarke Ha Ha Ha recounts (approximately) one year in the life of a Dublin ten year old, Patrick "Paddy" Clarke, especially his relationships with Sinbad (Francis), his younger brother, his parents and his schoolmates and teachers. It begins with him being a mischievous boy roaming around local Barrytown and ends with his father departing from the family, forcing the boy to take up adult responsibilities in his single parent home.
Құрылымы мен тілі
Роман, Пэддидің ересек болуға қарайтын ішкі жолын суреттейді, ол bildungsroman болып табылады, себебі ол басты кейіпкердің өсуіне ден қояды. Пэддидің бойжетуі қатты азапты. Кітаптың басы көңілді әрекеттерге толы болса, роман дамыған сайын оның ата-анасы арасындағы қарсылық күшейе түседі және олардың үйленуінің ажырасып кетуі анық көрінеді. Пэдди "өзінің ағарту және ересек болу жолын" таңдамайды; керісінше, ата-анасы бірін-бірінен шеттегенде, ол осы мүмкіндіктен айырылады. Роман тарауларға бөлінбеген, бірақ кез келген хронологиялық тәртіпке бағынбаған көптеген шағын көріністерге бөлінген. Нақты сюжеттің (басталу, шиеленіс, мән-жай, аяқталу) болмауына қарамастан, оқырман Пэддидің өмірінде де, Барритаун қаласындағы өзгерістерде де уақыттың өтуін сезіне алады. Дойлдің тілі оқырманға 1960 жылдардағы он жасар ирландиялық баланың сөзін тыңдап отырғандай нақты әсер береді.
The novel, chronicling Paddy's internal journey towards maturity, is a bildungsroman, as it centres upon the main character's development. Paddy's growing up is painfully bitter. While the beginning of the book is filled with playful antics, the growing antagonism between his parents and the breaking up of their marriage are evident as the novel moves on. Paddy does not choose his "journey of enlightenment and maturity"; rather, he is robbed of it when his parents become estranged from one another. The novel is not divided into chapters, but into numerous vignettes that do not follow any chronological order. Despite the absence of a clear cut plot (introduction, complication, climax, dénouement) the reader is still able to sense the passage of time both in Paddy's own life and in the changes that come to Barrytown. Doyle's language employs a register that gives the reader the vivid impression of listening to a ten year old Irish boy from the 1960s.
Сыншыл реакция
"The Independent" газеті оны "жақындағы әдебиеттегі жасөспірімдік өмірдің ең адал және қызықты бейнелеуінің бірі" деп бағалаған. Букер сыйлығын жеңгеннен кейін, кейбір адамдар кітапты "оңай", "халыққа жақын" деп сықақтап, келемездеді.
The Independent praised it as "one of the truest and funniest presentations of juvenile experience in any recent literature". When it won the Booker Prize, the book was mocked by some people as an "easy", "populist" choice.