Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шығыс славян қонысының түрі
Type of East Slavic settlement
Посад (орыс тіліндегі атауы да посад) – 10-15 ғасырлар аралығында Шығыс славян жерлерінде кездесетін қоныс түрі. Олар көбінесе қамал мен ормен қоршалған, қаланың немесе кремльдің жанында, бірақ одан тыс жерде немесе монастырьға іргелес орналасқан. Посадта шеберлер мен саудагерлер тұрған, ол өз алдына жеке қалыптасқан қоғамдық бірлестік болды, қаладан бөлек еді. Кейбір посадтар қалаға айналды, мысалы Павловский Посад және Сергиев Посад. 1920 жылдардағы Кеңес Одағындағы әкімшілік-аумақтық реформа кезінде посадтар қала типтес елді мекендерге түрлендірілді.
A posad (Russian and посад) was a type of settlement in East Slavic lands between the 10th to 15th centuries, it was often surrounded by ramparts and a moat, adjoining a town or a kremlin, but outside of it, or adjoining a monastery. The posad was inhabited by craftsmen and merchants and was its own distinct community, separate from the city it adjoined. Some posads developed into towns, such as Pavlovsky Posad and Sergiev Posad. During the 1920s administrative territorial reform in the Soviet Union, posads were converted into urban type settlements.
Тарих
Посад – ежелгі Русь мемлекетіндегі сауда орталығы болатын. Онда саудагерлер мен шеберлер тұрып, қыш ыдыстар, қару-жарақ, шыны және мыс бұйымдары, иконалар, киім-кешек, сондай-ақ азық-түлік, балауыз және тұз сияқты тауарларды сататын. Көптеген ірі қалалардың қасында посадтар орналасып, көбінесе негізгі қамалдан төмен және өзен жағасында болар еді. Посадтар кейде топырақ қоршаулармен бекітілген. Посадтар дамыған сайын, олар ауылдар сияқты бола бастады. Ондағы тұрғындардың қауымдастыққа мүшелігі тұқым қуалау арқылы жүзеге асып, олар мемлекетке салық төлеуге және басқа да міндеттерін орындауға міндетті болды. Посадтан кету үшін сайланған лауазым иесінің рұқсаты қажет еді. 18 ғасырға дейін посадтың "посадской сход" деп аталатын өз сайланған жиналысы болды, бірақ посадтың ең бай мүшелері "жабық, өзін-өзі қайта жаңартатын олигархия" арқылы қауымдастықтың басқаруына басымдық танытты. Көптеген посадтар қалаларға айналды. Кремльге жақын орналасқандары жергілікті топонимдердің пайда болуына себеп болды, мысалы, Нагорный Посад (Көктемдік елді мекен) және Казань қаласының тарихи орталығы үшін Казанский Посад. Ал монастырь жанындағылар монастырь атымен аталатын қалаларға айналды, мысалы, Сергиев Посад жақын орналасқан Троице-Сергиева лаврасының құрметіне аталған.
The posad was the center of trade in Ancient Rus. Merchants and craftsmen resided there and sold goods such as pottery, armor, glass and copperware, icons, and clothing; as well as food, wax, and salt. Most large cities were adjoined by a posad, frequently situated below the main citadel and by a river. Posads were sometimes fortified with earthen walls. As posads developed, they became like villages. Membership in the community became hereditary, and posad residents were expected to pay taxes and perform other duties to the state. Leaving the posad required the permission of an elected official. Until the 18th century, the posad had its own elected assembly, the "posadskiy skhod," though the wealthiest members of the posad tended to dominate the governance of the community in "a tight self perpetuating oligarchy." A number of posads evolved into towns. Those by a kremlin often gave rise to local toponyms, such as Nagorny Posad (Uphill Settlement), and Kazanski Posad for the historical center of Kazan. Those by a monastery often gave rise to cities named after the monastery, e. g., Sergiev Posad is named after the nearby Troitse Sergiyeva Lavra.