Кіріспе

Boy Meets Boy – Бұл музыкалық комедия, музыкасы мен сөздерін Билл Солли жазған, ал пьеса авторы – Билл Солли мен Дональд Уорд. Ол 1975 жылдың 17 қыркүйегінде Нью-Йорктегі Бродвей актерінің сахнасында дебют жасады. Оны Кристофер Ларкин мен Эдит О’Хара, Ли Бартонмен бірлесіп шығарды. Бұл – 1930 жылдардағы Астер/Роджерс стиліндегі романтиканы және екі еркек арасындағы бір жынысты неке туралы әңгімелейтін, қарқынды, көңіл көтеріп, жеңіл ойын қоятын музыкалық комедия. Пьесада 1936 жылы бір жынысты қатынастар гетеросексуалдық қатынастармен бірдей қалыпты құбылыс ретінде қарастырылады. Пьеса Эдуард VIII-нің тақтан бас тартуының фонында басталып, 1937 жылдың маусымында Виндзор герцогының (және басты кейіпкерлердің) тойымен аяқталады. Бұл орынды, себебі пьесаның басты тақырыптарының бірі – «Махаббат үшін құрбандық ету». Оқиға Савой қонақүйінде, Лондондағы бірнеше әсем түнгі клубтарда, Испаниядағы барда және Париждегі қара шеңгел әйелдің жаман даңқты орнында өтеді. Нью-Йорк премьерасында Гай Роуз рөлінде Дэвид Галлегли, Кейси О’Брайен рөлінде Джо Барретт және Кларенс Катлер рөлінде Реймонд Вуд ойнады. Шоудың Лондондағы тұңғыш көрсетілісі 2012 жылдың желтоқсан айында өтті. Оливье сыйлығының иегері Стивен Эшфилд Кейси О’Брайен рөлінде, Джонжо Флинн Гай Роуз рөлінде, ал Бен Кавана Кларенс Катлер рөлінде ойнады.

Сыни қабылдау

Нью-Йорктегі Actor's Playhouse театрының алғашқы қойылымы Мел Гассоудың New York Times газетіндегі сын-пікірінен басқа, жағымды пікірлер алды (ол 30-шы жылдардағы гомосексуалдық некелердің қабылдануына қатысты "Отызыншы жылдардағы реализмге қойылған нүкте" деп жазды). "Жылдардағы ең жарқын, әуенді, ақылды, сәнді, сымбатты, әдемі және көңілді музыкалық қойылым!" – деп жазды Карл Таккер The Village Voice газетінде. New York журналында Алан Рич пьесаның "ерекше жеңіл және ойсыл әсерге ие" екенін айтты. Ол "Дубуктегі қарт әйелдер үйінде қуана ойнай алатын, өзінің түріндегі алғашқы туынды, керемет!" – деді, ал Роберт Патрик "өткенді жаңадан жазып, оны ойын-сауық ретінде ұсынады, өткеннің осылай болғанына сендіруге тырыспай, олай болуы керек деп айтады" деді. Қойылым екі жыл бойы сахналанды. Кейін Лос-Анджелес және Сан-Францискодағы қойылымдар оң пікірлер алды. Ол аймақтық деңгейде жиі қайта қойылды. 2012 жылы Лондондағы Jermyn Street Theatre-да өткен қойылым британ баспасөзінде жақсы қабылданып, Либби Пурвс The Times газетінде оны "күлкілі, ақымақтық және гомосексуалдық некелер таяп келе жатқанда, айлакерлікпен өзекті" деп сипаттады. Эмма Слейтер бұл "күтпеген асыл тас сияқты музыкалық қойылым. Музыкасы стилі мен формасы жағынан алуан түрлі, өлеңдері ақылды, ал сценарийі өте зиялы және өте күлкілі. Сценарий мен өлеңдерде Уайльдтың өткірлігі мен Коуардтың сүйкімділігінің элементтері бар. Мерекелік той – ұсынуға лайық!" деп жазды. Ал New Statesman журналында Райан Гибели "1975 жылы осы нәзік, бейжай көрініс балама шындықтан бүлдіруші болып сезінген болса керек, [бірақ] таң қалғаны – ол әлі де солай сезіледі" деп ойледі.