Колеман ісі және Конституцияға түзетулерді ратификациялау мерзімі
Coleman v. Miller
АҚШ Жоғарғы Сотының Coleman v. Miller ісі (1939) Конституцияға түзетулерді ратификациялау мерзімі туралы шешім қабылдады. Түзетулер мәңгілік болып қалады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Коулман қарсы Миллер, 307 АҚШ 433 (1939) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі. Бұл шешімде, егер АҚШ Конгресі АҚШ Конституциясына түзету ұсынғанда, оның V бабына сәйкес, штаттардың үштен екі бөлігінің заң шығарушы органдары немесе, егер Конгресс белгілесе, штаттардың үштен екі бөлігіндегі ратификациялық конвенциялардың түзетуді қарау үшін белгілі бір мерзімді көрсетпесе, онда ұсынылған түзету штаттардың заң шығарушы органдарының (немесе ратификациялық конвенциялардың) қарауында болып қалады. Аталған іс 1924 жылы Конгресс ратификациялауға ұсынған бала еңбегіне қатысты түзетуге арналған.
Coleman v. Miller, 307 U. S. 433 (1939), is a landmark decision of the United States Supreme Court which clarified that if the Congress of the United States—when proposing for ratification an amendment to the United States Constitution, pursuant to Article V thereof—chooses not to set a deadline by which the state legislatures of three fourths of the states or, if prescribed by Congress state ratifying conventions in three fourths of the states, must act upon the proposed amendment, then the proposed amendment remains pending business before the state legislatures (or ratifying conventions). The case centered on the Child Labor Amendment, which was proposed for ratification by Congress in 1924.
Өмірбаян
Мемлекеттерге ұсынылған түзетулерді ратификациялауға берілген уақытты шектеу тәжірибесі 1917 жылы Он сегізінші түзетумен басталды. Содан бері ұсынылған барлық түзетулер, Он тоғызыншы түзету және Бала еңбегі туралы түзетуді қоспағанда, ұсынылған түзетудің мәтінінде немесе оны штаттарға жіберген бірлескен қаулыда мерзімді қамтыды. Сот шешімінде Конгресс 1924 жылы, егер қаласа, Бала еңбегі туралы түзетуге мерзім қоя алатынын жақсы білгенін, бірақ оны жасамауды жөн санағанын мәлімдеді.
The practice of limiting the time available to the states to ratify proposed amendments began in 1917 with the Eighteenth Amendment. All amendments proposed since then, with the exception of the Nineteenth Amendment and the Child Labor Amendment, have included a deadline, either in the body of the proposed amendment, or in the joint resolution transmitting it to the states. In its decision the Court concluded that Congress was quite aware in 1924 that—had it desired to do so—it could have imposed a deadline upon the Child Labor Amendment and Congress simply chose not to.
Шешім
Кольманның пікірінше, егер Конгресс қажетті сандағы штаттардың жарамды ратификацияларын алған жағдайда, түзету ұсынылғаннан бастап ең соңғы штат ратификациясына дейін арада тым көп уақыт өткен-өтпегенін анықтау құқығы Конгреске тиесілі. Бұл ретте, ең соңғы ратификация нәтижесінде кем дегенде үштен бір бөлігі (немесе олардың ішінде өткізілген конвенциялар) штаттардың төртінші бөлігі түзетуді бірнеше рет ратификациялаған болуы керек. Кольманның шешімі, 1921 жылғы «Диллон Глосс» ісіндегі Жоғарғы соттың бұрынғы қаулысын өзгертіп, ратификацияның уақтылылығы саяси және сот қарауына жатпайтын мәселе екенін, осы мәселені шешу құқығы Конгреске берілгенін көрсетті. Осыған байланысты, ұсыныс пен ратификация арасындағы уақыт мерзімі түзетудің жарамдылығына әсер етпейді. Соттың Кольман ісіндегі негіздемесіне сүйене отырып, АҚШ архивістігі Конституцияның бір бөлігі болу үшін «штаттардың үштен екі бөлігінен» асып кеткен кезде жиырма жетінші түзетуді ратификацияланған деп жариялады. 1992 жылдың 7 мамырында ратификацияланғаны туралы хабарланған бұл түзету 1789 жылдың 25 қыркүйегінде штаттарға ратификацияға жіберілген, бұл беспрецеденттік уақыт аралығын құрайды.
According to Coleman, it is none other than the Congress itself—if and when the Congress should later be presented with valid ratifications from the required number of states—which has the discretion to arbitrate the question of whether too much time has elapsed between Congress' initial proposal of that amendment and the most recent state ratification thereof assuming that, as a consequence of that most recent ratification, the legislatures of (or conventions conducted within) at least three fourths of the states have ratified that amendment at one time or another. The Coleman ruling—which modified the high Court's earlier 1921 dictum in Dillon v. Gloss—held that the question of timeliness of ratification is a political and non justiciable one, leaving the issue to the discretion of Congress. Thus it would appear that the length of time elapsing between proposal and ratification is irrelevant to the validity of the amendment. Based upon the Court's reasoning in Coleman, the Archivist of the United States proclaimed the Twenty seventh Amendment as having been ratified when it surpassed the "three fourths of the several states" threshold for becoming a part of the Constitution. Declared ratified on May 7, 1992, it had been submitted to the states for ratification on September 25, 1789, an unprecedented time period of .
Әсері
Кольман шешімі кейде Федералдық соттар қолданатын, мәселенің Федералдық үкіметтің заң шығарушы тармағының дискрециясына тиісінше берілгенін есептейтін жағдайлардағы саяси мәселе доктринасын күшейтеді деп сипатталды. Осы шешімнің құқықтық негізін ескере отырып, Бала еңбегі жөніндегі түзетуге қоса, үш конституциялық түзету әлі де штат заңнамалық жиналыстарында қаралып жатыр (1789 жылдан бері Конгресс мүшелерін бөлу жөніндегі түзету; 1810 жылдан бері Дворяндық атақтары жөніндегі түзету; және 1861 жылдан бері Корвин түзетусі), себебі Конгресс оларды штаттарға жіберген кезде ратификациялау мерзімін белгілемеген.
The Coleman decision has been described as reinforcing the political question doctrine which is sometimes espoused by Federal courts in cases wherein the court deems the matter at hand to be properly assigned to the discretion of the legislative branch of the Federal government. In light of the precedent established by this case, three proposed constitutional amendments, in addition to the Child Labor Amendment, are considered to be still pending before the state legislatures (the Congressional Apportionment Amendment since 1789; the Titles of Nobility Amendment since 1810; and the Corwin Amendment since 1861), as Congress did not specify a ratification deadline when proposing them to the states.