Кампердаун шайқасы: Француз революциялық соғысындағы теңіз шайқасы

Кіріспе

Француз революциялық соғыстарының ірі теңіз шайқасы

Кампердаун шайқасы (голланд тілінде Zeeslag bij Kamperduin деп аталады) 1797 жылдың 11 қазанында британдық Солтүстік теңіз флоты мен вице-адмирал Ян де Винтер басқаратын Батавия теңіз флоты арасында болған маңызды теңіз шайқасы. Француз революциялық соғыстары кезінде британдық және голландтық күштері арасындағы ең ірі шайқас болып табылатын бұл шайқаста британдықтар толық жеңіске жетті. Олар бірде-бір кемесін жоғалтпай, он бір голланд кемесін жаулап алды. 1795 жылы Нидерланд Республикасы француз Республикасының әскері тарапынан басылып алынып, француз клиенттік мемлекеті – Батавия Республикасына қайта ұйымдастырылды. 1797 жылдың басында француз Атлантика флоты қысқы апатты науқанда ауыр зардап шеккеннен кейін, голланд флотына Брест портындағы француздарға көмектесуге бұйрық берілді. Кездесу жоспарланғандай өтпеді; континенттік одақтастар 1797 жылдың көктемінде британдық арнасы мен Солтүстік теңіз флотын парализдеген Спитхед және Нор мүжілімдерін пайдалана алмады. Қыркүйек айында де Винтер басқаратын голланд флоты Тексел портында Дункан басқаратын британдық Солтүстік теңіз флотымен тоқтатылды. Қазан айының басында Дункан Ярмутқа жабдықтау үшін қайта оралуға мәжбүр болды, ал де Винтер бұл мүмкіндікті пайдаланып Солтүстік теңізге шағын шабуыл жасады. Голланд флоты 11 қазанда Голландия жағалауына оралғанда, Дункан күтіп тұрды және Кампердуин ауылының жанында де Винтерді тоқтатып қалды. Дункан голландтықтардың соғыс шебіне екі топқа бөлініп шабуыл жасады, олардың кемелері голландтықтардың артқы және алдыңғы бөлігін бұзып өтті, содан кейін голланд фрегаттарымен қақтығысты. Шайқас екі жеке шайқасқа бөлінді: бірі оңтүстікке қарай, яғни желге қарсы жағына, онда британдықтар голландтықтардың артқы бөлігін басып алды, екіншісі солтүстікке қарай, яғни желмен жағына, онда флагмандық кемелер арасындағы шайқас теңдестірілді. Голланд флоты британдық шабуылдан құтылу үшін жағалауға жақындауға тырысқанда, британдық желге қарсы дивизия шайқасқа қосылып, голланд флагманы «Vrijheid» және тағы он кемені капитуляциялауға мәжбүр етті. Флагмандық кеменің жоғалтылуы қалған голланд кемелерін тарап, кері шегінуге мәжбүр етті, ал Дункан британдық кемелерді және жаулаған кемелерін Ярмутқа қайтаруға шақырды. Сапар барысында флот бірнеше дауылға тап болды, нәтижесінде екі кеме жарылып, қалғандары Британияға жеткенге дейін тағы біреуін қайта басып алуға тура келді. Екі флотта да ауыр шығын болды, себебі голландтар британдықтардың мачталары мен такелаждарына емес, жау кемелерінің қабырғаларына оқ ату тәсілін қолданды, бұл континенттік флоттарға қарсы британдық экипаждардың әдеттегіден көп шығынға ұшырауына себеп болды. Голланд флоты тәуелсіз күш ретінде талқандалды, он кеме және 1100-ден астам адам жоғалды. Екі жылдан кейін британдық күштер голланд флотымен Vlieter оқиғасында кездескенде, голланд теңізшілері, Кампердаунда болғандай, британдықтардың басым оттық күшіне тап болды және оранжистердің көтерілісіне қарсы тұрып, кемелерін тастап, жаппай капитуляциялады.

The Battle of Camperdown (known in Dutch as the Zeeslag bij Kamperduin) was a major naval action fought on 11 October 1797, between the British North Sea Fleet under Admiral Adam Duncan and a Batavian Navy (Dutch) fleet under Vice Admiral Jan de Winter. The battle, the most significant action between British and Dutch forces during the French Revolutionary Wars, resulted in a complete victory for the British, who captured eleven Dutch ships without losing any of their own. In 1795, the Dutch Republic had been overrun by the army of the French Republic and had been reorganised into the Batavian Republic, a French client state. In early 1797, after the French Atlantic Fleet had suffered heavy losses in a disastrous winter campaign, the Dutch fleet was ordered to reinforce the French at Brest. The rendezvous never occurred; the continental allies failed to capitalise on the Spithead and Nore mutinies that paralysed the British Channel forces and North Sea fleets during the spring of 1797. By September, the Dutch fleet under De Winter were blockaded within their harbour in the Texel by the British North Sea fleet under Duncan. At the start of October, Duncan was forced to return to Yarmouth for supplies, and De Winter used the opportunity to conduct a brief raid into the North Sea. When the Dutch fleet returned to the Dutch coast on 11 October, Duncan was waiting and intercepted De Winter off the coastal village of Camperduin. Attacking the Dutch line of battle in two loose groups, Duncan's ships broke through at the rear and van and were subsequently engaged by Dutch frigates lined up on the other side. The battle split into two mêlées, one to the south, or leeward, where the more numerous British overwhelmed the Dutch rear, and one to the north, or windward, where a more evenly matched exchange centred on the battling flagships. As the Dutch fleet attempted to reach shallower waters in an effort to escape the British attack, the British leeward division joined the windward combat and eventually forced the surrender of the Dutch flagship Vrijheid and of ten other ships. The loss of their flagship prompted the surviving Dutch ships to disperse and retreat, Duncan recalling the British ships with their prizes for the journey back to Yarmouth. En route, the fleet was struck by a series of gales and two prizes were wrecked and another had to be recaptured before the remainder reached Britain. Casualties in both fleets were heavy, for the Dutch followed the British practice of firing at the hulls of enemy ships rather than their masts and rigging, which caused higher losses among the British crews than they normally experienced against continental navies. The Dutch fleet was broken as an independent fighting force, losing ten ships and more than 1,100 men. When British forces confronted the Dutch Navy again two years later in the Vlieter Incident, the Dutch sailors, confronted with superior British firepower as they had been at Camperdown, and in the face of pro Orangist insurrection, abandoned their ships and surrendered en masse.

Өмірбаян

1794–1795 жылдардың қысында француз Республикасының күштері Француз революциялық соғыстары барысында көршілес Нидерланд Республикасын басып алды. Француздар елді Батавия Республикасы деп аталатын қарастырылған мемлекет ретінде қайта ұйымдастырды, және ол Бірінші коалиция соғысында одақтастарға қарсы Францияға қосылды. Француздардың бақылауына өткен ең маңызды нидерландтық активтердің бірі – Нидерланд Әскери-теңіз флоты болды. Нидерланд флоты Атлант мұхитындағы Брест портында орналасқан француз күштеріне айтарлықтай күш қосты, олардың басты қарсыласы Корольдік Әскери-теңіз флотының Канал флоты еді. Нидерланд флотының негізгі тікелей орны Тексел суларында болғандықтан, Солтүстік Еуропа суларында британдық соғыс кемелерінің орналасуы қайта ұйымдастырылды, Солтүстік теңіздің маңыздылығына жаңа назар аударылды. Әскери-теңіз флоты адам және жабдық тапшылығынан күйреп, басқа да маңызды соғыс аймақтары басымдыққа ие болғандықтан, резервтен шағын, ескі және нашар күтімдегі кемелер жұмысқа қосылып, Шығыс Англиядағы порттарда, негізінен Ярмут портында, адмирал Адам Дунканның басшылығымен орналастырылды. 65 жастағы Дункан Австрия мұрагерлігі соғысының (1740–1748), Жеті жылдық соғыстың (1756–1763) және Америка революциялық соғысының (1775–1783) қатысушысы болды және көптеген шайқастарда өзгешелікпен және табыспен көзге түсті. Оның бойы 6'4" (1,93 м) болғандықтан, ол физикалық күшімен және дене бітімімен де танымал болды: замандасы оны «дегенге дейін алып» деп сипаттады. Француз Әскери-теңіз флоты соғыстың алғашқы жылдарында бір жақты жеңілістерге ұшырады, 1794 жылы «Маусымның Ұлы күнінде» және келесі қаңтарда «Гранд Хивер круизінде» ауыр шығынға ұшырады. 1796 жылдың соңында Біріккен ирландтықтардың (Ирландия Корольдігінің британдық үстемдігін тоқтатуға арналған қоғам) өкілдерінің ынтасымен француз Атлантика флоты Ирландияны басып алуға кең ауқымды әрекет жасады, бұл «Ирландия экспедициясы» деп белгілі болды. Бұл да апатқа ұшырады, он екі кеме жойылды және мыңдаған адам қыстың қатал дауылдарында суға батып кетті. Олардың амбициялары күйрегеннен кейін, Вольф Тон басқаратын Біріккен ирландтықтардың өкілдері жаңа Батавия мемлекетінен қолдау сұрады және келесі жылы біріккен француз және нидерланд флотының көмегімен көмекке уәде алды. 1797 жылдың жазында француз және нидерланд флотын біріктіріп, Ирландияға бірлесіп шабуыл жасау жоспары жасалды. Тон вице-адмирал Ян де Винтердің «Vrijheid» флагманындағы штабына қосылды, Текселде операцияға дайындық үшін 13 500 нидерландтық әскер жабдықталды, флот шығыс желдерінің ең қолайлы сәтін күтіп, британдық блокаданы бұзып, Англия арнасынан төмен қарай өтуге асықты.

In the winter of 1794–1795, forces of the French Republic overran the neighbouring Dutch Republic during the French Revolutionary Wars. The French then reorganised the country as a client state named the Batavian Republic, and it joined France against the allies in the War of the First Coalition. One of the most important Dutch assets of which the French gained control was the Dutch Navy. The Dutch fleet provided a substantial reinforcement to the French forces in northern European waters, which were principally based at Brest on the Atlantic Ocean and whose main opponent was the Royal Navy's Channel Fleet. The location of the main anchorage of the Dutch fleet in the waters off the Texel prompted a reorganisation of the distribution of British warships in Northern European waters, with a new focus on the importance of the North Sea. With the Navy suffering severe shortages in men and equipment and with other theatres of war deemed more important, small, old and poorly maintained ships were activated from reserve and based in harbours in East Anglia, principally the port of Yarmouth, under the command of Admiral Adam Duncan. The 65 year old Duncan was a veteran of the wars of the War of the Austrian Succession (1740–1748), the Seven Years' War (1756–1763) and the American Revolutionary War (1775–1783) and had fought at numerous engagements with distinction and success. Standing at 6'4" (1,93m) he was also noted for his physical strength and size: a contemporary described him as "almost gigantic". The French Navy had suffered a series of one sided defeats in the opening years of the war, suffering heavy losses at the Glorious First of June in 1794 and during the Croisière du Grand Hiver the following January. In late 1796, after prompting from representatives of the United Irishmen (a society dedicated to ending British rule of the Kingdom of Ireland), the French Atlantic Fleet launched a large scale attempt to invade Ireland, known as the Expédition d'Irlande. This too ended in disaster, with twelve ships lost and thousands of men drowned in fierce winter gales. Their ambitions frustrated, the representatives of the United Irishmen, led by Wolfe Tone, turned to the new Batavian state for support and were promised assistance in the coming year by a united French and Dutch fleet. A plan was formulated to merge the French and Dutch fleets and attack Ireland together in the summer of 1797. Tone joined the staff of Vice Admiral Jan de Winter on his flagship Vrijheid in the Texel and 13,500 Dutch troops were equipped in preparation for the operation, the fleet waiting only for the best moment to take advantage of easterly winds and sweep past the British blockade and down the English Channel.

Спайтхед бүлігі

Корольдік теңіз күштері үшін соғыстың алғашқы жылдары табысты болды, бірақ жаһандық қақтығысқа берілгендік қолда бар жабдықтарға, теңізшілерге және қаржылық ресурстарға ауыр салды. Теңіз күштері 1793 жылы қақтығыс басталғанда 134 кемеден 1797 жылы 633-ке дейін өсті, ал персонал 45 000 адамнан 120 000 адамға дейін көбейді – бұл тек қылмыскерлерді, қаңғыбаздарды және теңізде міндетті қызметке шақырылғандарды күштеп әскериге алу арқылы мүмкін болды. Жалақы 1653 жылдан бері көтерілмеген, әдетте бірнеше ай кешіктіріліп төленді, азық-түлік жағдайы нашар, жағалауға демалуға тыйым салынды және тәртіп қатал болды. Адмиралтействоның бірінші лорды лорд Спенсердің бұйрығымен тізім әдейі назарсыз қалды, ал 16 сәуірде теңізшілер Спитхед көтерілісімен жауап берді: әрбір кемеден келген теңізшілер делегациясы басқарған, көбінесе бейбіт ереуіл әрекеті, олар билікпен келіссөздер жүргізуге және тәртіпті сақтауға міндетті болды. Бір ай бойы флот тоқтап тұрды, Лорд Хау жағдайды жақсарту бойынша келіссөздер жүргізе алғанға дейін, бұл ереуілшілерді қызметке қайтаруға ықпал етті. Көтеріліс мақсаттарының көп бөлігіне қол жеткізді: жалақыны арттыру, жағымсыз офицерлерді алмастыру және Ла-Манш флотындағы, сондай-ақ бүкіл теңіз күштеріндегі теңізшілердің жағдайын жақсарту. Спитхедтағы ала-көкпарлықтар жалғасып жатқанда, Дункан Ярмуттағы Солтүстік теңіз флотында тек өзінің беделінің күшімен тәртіпті сақтады. Оның флагманынан теңізшілер тоғанына көтеріліп, 1 мамырда көтеріліс басталуы үшін алдын ала келісілген сигнал бойынша үш рет шулағанда, Дункан бастапқыда көтеріліс жетекшісін қылышымен қапыздауға уәде берді. Басқарушыларының кеңесімен ол офицерлерін және Корольдік теңіз жаяу әскерлерін кемеде жинап, теңізшілердің тоғанда не істеп жатқанын білуді талап етті. Оның дауысы соншалықты қатал болды, теңізшілер үндемей, тартыншақтап өз орындарына қайтты, бірақ ол бес жетекшіні жеке өзі палубасында сөгіп, содан кейін оларды жалпы кешіріммен міндеттеріне жіберді. Келесі аптада ол барлық теңізшілерді жинап, олардың өкімдерін орындайтынын сұрады: жауап ретінде экипаж өкілді тағайындады, ол олардың әрекеттері үшін кешірім сұрады, былай деді: "Бізге әке болған ең лайықты қолбасшымызға келтірген қылмысы үшін алғыспен және көздерімізге жас толған жүректермен сіздің кешіріміңізді сұраймыз".

For the Royal Navy, the early years of the war had been successful, but the commitment to a global conflict was creating a severe strain on available equipment, men and financial resources. The navy had expanded from 134 ships at the start of the conflict in 1793, to 633 by 1797, and personnel had increased from 45,000 men to 120,000, an achievement possible only as a result of the impressment service, which abducted criminals, beggars and unwilling conscripts for compulsory service at sea. Wages had not been increased since 1653, and were usually months late, rations were terrible, shore leave forbidden, and discipline harsh. The list was deliberately ignored on the instructions of First Lord of the Admiralty Lord Spencer, and, on 16 April, the sailors responded with the Spithead Mutiny: a largely peaceful strike action led by a delegation of seamen from each ship tasked with negotiating with the authorities and enforcing discipline. For a month the fleet remained at stalemate, until Lord Howe was able to negotiate a series of improvements in conditions that induced the strikers to return to regular service. The mutiny had achieved almost all of its aims; increasing pay, removing unpopular officers, and improving conditions for the men serving in the Channel Fleet and, ultimately, the whole navy. While the upheaval continued at Spithead, Duncan had retained order in the North Sea Fleet at Yarmouth by the sheer force of his personality. When men from his flagship, , clambered up into the rigging and roared three cheers in a prearranged signal for the revolt to begin on 1 May, Duncan initially threatened to run the ringleader through with his sword. Calmed by his subordinates, he instead assembled his officers and the Royal Marines aboard his ship and advanced on the men in the rigging, demanding to know what they were doing. So fierce was his tone that the men fell silent and hesitantly returned to their quarters except for five ringleaders, whom he admonished personally on his quarterdeck before issuing a general pardon and dismissing them to their duty. The following week, he assembled all of the men and demanded to know whether they would follow his orders: in response, the crew nominated a spokesman, who apologised for their actions, saying, "we humbly implore your honour's pardon with hearts full of gratitude and tears in our eyes for the offense we have given to the worthiest of commanders who has proved a father to us".

Көтеріліс

Бастапқы табысына қарамастан, Дункан 15 мамырда Норедегі кемелер арасында кеңінен тараған көтеріліске қарсы тұрып, бақылауын сақтай алмады, бұл Норе көтерілісі деп аталды. Ричард Паркер есімді теңізші бастаған Норе көтерілісшілері жылдам ұйымдасып, Темза сағасындағы су көлігіне елеулі қауіп тудырды. Дунканға Ярмуттағы флотына көтерілісшілерге шабуыл жасау туралы бұйрық берілуі мүмкін екені хабарланды. Өте тартынғанымен, ол: «Басқа жол болмаса, мен бұл істен қашпаймын» деді. Дункан кейіннен: «Дұшпанға қарсы өз флотымнан айырылу – британдық адмиралға бұрын-соңды болмаған, тіпті мүмкін емес деп ойламаған ұятты жағдай» деп жазды. Голландиялық флоттың осы қиын кезде Солтүстік теңізге қашуы Ұлыбритания үшін апатқа ұласуы мүмкін екенін білген Дункан үш күн бойы Текселден өз орнын сақтап тұрды. Осы уақытта жел голландтардың шабуылына өте қолайлы болды. Ол екі кемесін әр күні басқа кемелерге ұқсатып, фрегатқа көкжиектен тысқары жердегі ойдан шығарылған британдық флотқа түсініксіз сигналдар жіберуге бұйрық берді. Төртінші күні, жағдай әлі де голландтар үшін қолайлы болғанда, ол эскадрильясын Марсдип арнасына бекітіп, кемелері суға батып, арнаны жауып тастағанша соғысуға бұйырды. Ол өзінің әскеріне сөйлеген сөзінде: «Теңіз түбінің тереңдігі соншалық, менің туым кеме мен экипажы суға батқаннан кейін де су үстінде мақтанышпен желбіреп тұрады» деп мәлімдеді. Күтілген шабуыл болған жоқ: флотқа қосылуға тиісті голланд армиясы дайын болмады, ал Дунканның шатастыратын сигналдары Де Винтерді үлкен британдық флоттың көкжиектен тысқары жерде күтіп тұрғанына көндірді. Жел кейіннен бағытын өзгертті, 10 маусымда алты кеме Дунканның эскадрильясына қосылды, ал 13 маусымда орыс эскадрильясы келді.

Де Винтердің круизі

1797 жылдың тамызының ортасында, алты апта бойы шығыстан соққан жел кемелерін портта ұстап тұрғаннан кейін, Де Винтер Ирландияға шабуылдың бірінші кезегі ретінде Брест қаласындағы француздармен қосылу әрекетінің мүмкін емес екенін шешіп, жоспардан бас тартты. Де Винтер өзінің теңізшілерінің шеберлігіне қанағаттанбағандықтан, олардың адалдығына да алаңдады: Францияның Батавия Республикасы үстінен билігі және елдің алыс майдандардағы соғысқа қатысуы голланд халқының арасында ұнамайтын жайт еді. Де Винтер 1793 және 1795 жылдар аралығында Нидерландыға қарсы француз армиясында соғысқан, ашық республикашыл болғанымен, Оранж үйіне қолдау голланд халқы мен флоттың теңізшілері арасында күшті болды. Вольф Тон ашумен: «Еуропаның тағдыры мәңгілікке өзгеруі мүмкін еді… мүмкіндік жоғалды, енді біз көбінесе жасай алатынымызды істейміз». Бұл шешім туралы хабар Адмиралтействоға жеткенде, олар 1 қазан күні Дунканның блокадалық флотын Ярмутқа жөндеуге қайтарды; адмирал екі күннен кейін капитан Генри Троллоп басқаруымен HMS Расселді, HMS Адамнтты және кішкентай кемелермен, Circe және жалдамалы қарулы кеме Black Joke-ты қайтаруға талап етті. Олардың 6 қазанда Текселге келгені Де Винтердің ұзақ кешіккен экспедициясымен сәйкес келді. Кейбір дереккөздер, әсіресе Францияда, Де Винтер Дунканды шайқасқа тартуға ниеттенгенін мәлімдеседі, бірақ шындығында ол өзінің теңізшілерінің ұзақ уақыт портта болғандықтан қанағаттанбаған және тәжірибесіз екеніне алаңдады, сондай-ақ Батавия үкіметінен алынған бұйрыққа қарсылық көрсетіп, Оңтүстік Солтүстік теңіздегі әлсіз британдық күштерді іздеу үшін қысқа соққы беруге мәжбүр болды, оларды оның флотымен жеңуге немесе Голландия жағалауының қауіпті таяз суларына тартылуы мүмкін еді. Егер ол ағылшын арнасынан байқалмай батысқа қарай өте алса, Бресттегі француздарды күшейту жоспарын қайта жандандыруға да үміттене берген болуы мүмкін. Бұл Уильям Лэрд Клоуздың 1900 жылғы тарихында қайталанды. Бұл көзқарас 2008 жылы Ноэль Мостертпен де қолдасты. 1963 жылы Кристофер Ллойд бұл сигналды Speculator кемесіне жатқызды, одан кейін бірнеше сағат ішінде Active және Vestal кескіштері Де Винтердің қозғалысы туралы егжей-тегжейлі мәліметтерді жеткізді. Барлық есептерде белгісіз кеме Ярмутқа қалай келгені туралы келісім бар. Black Joke тұтқынға алынған голланд кемелері үшін сыйлық ақысына немесе Naval General Service Medal медаліне ие болуға лайық кемелер тізіміне енбеді, бірақ Active және Speculator екеуі де енді. Дункан Адмиралтействоға соңғы хабарлама жіберді: «Жел қазір солтүстік-шығыстан соғып тұр және [мен] оларға жақын баруға тырысамын, және Құдай қаласа, оларға жетемін. Менің басқаруымдағы эскадрилья зәкірден шықты және мен дереу теңізге шығамын». Текселден шыққаннан бері Де Винтер Троллоптың кемелерінен қашып құтыла алмады: 10 қазан күні кешке бірнеше голланд кемелері оның эскадрильясын қуып кету үшін жіберілді, ал голланд флоты Маас өзенінің жанында болды, бірақ жылдам британдық кемелерге жақындаса алмады. Осы уақытта Дунканға Троллоптан голланд қозғалысы туралы қосымша хабарламалар жетті және ол өзінің флотын батысқа, голланд жағалауына бұрды. Бірінші анық көруді Circe кемесінің капитаны Питер Халкетт хабарлады, ол жақсырақ көру үшін басты мачтаға көтерілді.

By the middle of August 1797, after six weeks of constant easterly winds that kept his ships trapped in their harbour, De Winter decided that an attempt to join the French at Brest as the first stage of an invasion of Ireland was impractical and he abandoned the plan. In addition to his concerns about the proficiency of his men, De Winter was also worried about their loyalty: the dominion of France over the Batavian Republic and the country's enforced participation in distant theatres of warfare were unpopular among the Dutch people. Although De Winter was an avowed republican, who had fought in the French Army against the Netherlands between 1793 and 1795, support for the House of Orange remained strong among the Dutch population and with the fleet's sailors. Wolfe Tone wrote in frustration that "The destiny of Europe might have been changed for ever . the great occasion is lost, and we must do as well as we can." When news of this decision reached the Admiralty, they recalled Duncan's blockade fleet to Yarmouth for a refit on 1 October; the admiral insisted on sending some of his ships back to the Dutch coast two days later under Captain Henry Trollope in HMS Russell, accompanied by HMS Adamant and the small ships , Circe and with the hired armed cutter Black Joke. Their arrival off Texel on 6 October coincided with De Winter's much delayed expedition. Although some sources, particularly in France, have claimed that De Winter was determined to bring Duncan to battle, in reality he was more concerned that his men were disaffected and inexperienced by their long stay in port, and had reluctantly acceded to orders from the Batavian government to conduct a brief sweep in the Southern North Sea in search of weak British forces that could be overwhelmed by his fleet or drawn into the dangerous shallow waters of the Dutch coastline. He may also have been hoping to resurrect the plan to augment the French at Brest if he was able to pass westwards down the English Channel undetected. and this was repeated by William Laird Clowes in his 1900 history. This view was followed in 2008 by Noel Mostert. In 1963, Christopher Lloyd ascribed the signal to the lugger Speculator, which was followed within hours by the cutters Active and Vestal who brought detailed accounts of De Winter's movements. All of the accounts agree on the manner in which the unknown vessel arrived at Yarmouth. Black Joke was not among the vessels listed as qualifying for either the prize money for the captured Dutch ships, nor for the Naval General Service Medal, though both Active and Speculator were.|group=Note Duncan sending the final message to the Admiralty: "The wind is now in the NE and [I] shall make good course over to them, and if it please God, hope to get at them. The squadron under my command are unmoored and I shall put to sea immediately." Since leaving the Texel, De Winter had been unable to escape from Trollope's ships: on the evening of 10 October, several Dutch vessels were detached to drive his squadron away while the Dutch fleet lay off the Maas, but could not close with the faster British vessels. Meanwhile, further messages from Trollope reporting the Dutch movements had reached Duncan and he turned his fleet west, following the Dutch coastline. The first clear sighting was reported by Captain Peter Halkett of Circe, who had climbed the mainmast to get a better view.

Дунканның шабуылы

09:00-де Дункан шайқасқа дайындалу белгісін берді, ал Де Винтер кемелерін британдықтардың шабуылына қарсы тұру үшін, солтүстік-шығыс бағытында кемеге жүзіп, берік қорғаныс формациясына ұйымдастырды. Олар өздеріне тағайындалған орындарға келгенде, голландиялық флот жағалауға жақындады. Бұған жауап ретінде Дункан кемелеріне желдің тікелей артынан соғуы үшін оңтүстік-шығысқа қарай жүзуге белгі берді. Біраз уақыттан кейін, голландтықтар шайқасқа жеткізілмей жағалауға шығып кетеді деп алаңдағандықтан, және "теңізде болмаса, құрлықта да шайқасамын" деген ойын айтқан Дункан, 11:00-де кемелер арасындағы қашықтықты қысқарту үшін жылдам кемелерге баяулауға және әріптестерін күтуге бұйрық берді. Содан кейін ол желіні оң жаққа қайта құруға тырысты, бірақ голландиялық флот британдық шабуылға дайын тұрғанын және қауіпті жағалауға жақындап келе жатқанын байқады. Бұрынғы сигналдарын тоқтатып, Дункан бүкіл флотқа голландтықтарға қарай бұрылып, тікелей шабуыл жасауға бұйрық берді, әр кеме "өзінің қарсыласына қарай жүзіп, оған шабуыл жасасын". Дунканның бұйрықтарының нәтижесінде флоты екі тең емес бөлімге бөлінді, олардың әрқайсысы голландтық желісіне қарай еркін формацияда жүзіп кетті. Солтүстік, немесе желді бөлімге үшінші дәрежелі алты кеме, екі төртінші дәрежелі кеме және "Цирце" фрегаты кірді, оларға флагмандық "Venerable" кемесінен сигналдарды қайталау тапсырылды, ол бөлімді бастап, жанынан қалады. Екі бөлімнің артында Дунканның сигналдарын қайталайтын шағын кемелер тізімі орналасқан, осылайша бүкіл флот оның ниеттерін көре алатын болды. 11:53-те Дункан әрбір кемеге голландтық желісінен өтіп, алыс жағынан шабуыл жасауға сигнал берді, бірақ нашар ауа райы алыстағы кемелердің сигналды тануына кедергі келтірді.

Голландияның арткы гвардиясының құлдырауы

12:05-те Дункан кемелеріне жауды тығыз шабуылға шақыру белгісін берді. Сол уақытта оңтүстік жағынан төртінші болып келген голландтық «Юпитер» кемесі жылдам жақындап келе жатқан «Монарх» кемесіне оқ ашты. Екі кеме арасындағы кішкентай арақашықтықты нысанаға алып, екі кемеге де қарама-қарсы оқ атып, кейін Рейнджестің флагманымен қатарласты. Ол солай істегенде, голландтық фрегат «Монниккендам» мен бриг «Дафне» екінші қатардан шығып, «Монарх» қалдырған бос орынды толтыруға тырысты, британдық кемеге оқ атып жіберді. refn|«Монниккендамның» осы шабуылдағы серігінің кім екендігі туралы келіспеушіліктер бар, Джеймс бригті «Аталанте» деп атайды, ал Клоус төменгі жазбада Джеймстің қателескенін және кеме шын мәнінде «Дафне» екенін айтады. Одан кейін Онслоу фрегаттың дөңгелегін қиратып, кеме артқа қарай құлап, кейіннен қатты зақымдалған бригке зақым келтірді. Бір анекдоттық деректе «Агинкорт» кемесінде палубадан жоғары өткен оқ атылған, ал бір офицердің қақпай қалғаны байқалды, сол кезде экипаж: «Әлі қауіп жоқ, мырза» деп келекеледі. «Агинкорттың» капитаны Джон Уильямсон содан кейін әскери сотқа беріліп, босатылды. Бұл шатасуда голландтықтардың артқы қатары хаостық қақтығысқа ұшырады, сегіз британдық кеме төрт голландтық пен фрегат «Монниккендамға» қарсы шайқасты. Бұл соғыс өте жақын болғандықтан, британдық кемелер ашық теңізде, қатты жаңбыр мен нашар көрінуде бір-біріне оқ ату қаупіне ұшырады. Голландиялық орталық, «Брут», «Лейден» және бесінші рангілі «Марс» сызықты кемелері контр-адмирал Йохан Блойс ван Треслонгтың артындағы ұрыстан алыстап кетті, Олнслоу дивизиясының кемелері тек алыстан ғана оқ атып шабуылдады. Дункан бастапқыда «Вригейд» пен Контр-адмирал Сэмюэл Сторидің келесі кемесі «Штатен Генерал» арасындағы сызықты бұзуды ниеттенген, бірақ Стори оның кемесі мен флагманның арасында жарылу үшін бос орын болмауын қамтамасыз етті, ал олардың біріктірілген атысы алға қарай өрлеу үшін өте қауіпті болды. Сондықтан Дункан «Штатен Генералдың» артына кесіп өтіп, Сторидің кемесін екі рет нысанаға алып, шатасуға түсірді, ал Дункан «Вригейдті» шығыстан шабуылдады. «Venerable» оңтүстікке бұрылса, «Вригейдке» батыстан капитан Ричард Рандл Бурджестің басқаруындағы «Ardent» шабуыл жасады. Кіші британдық кеме көп ұзамай жүзден астам адамнан зардап шекті, оның ішінде Бурджес та қысталды, де Винтердің флагманы мен келесі кемесі адмирал Тьерк Хиддес Де Вристің біріккен атысы астында. Тек «Venerable» «Вригейд» қасына келгенде ғана «Ardent» қысқа уақытқа тынығып қалуға мүмкіндік алды. Ұрыс кезінде Бурджестің адамдары «манияқ сияқты шайқасты», оның ішінде күйеуіне қаруына қосылуға тырысқан бір атқыштың әйелі, оның аяқтары пуля атысымен жыртылып кеткенше. Дунканға қолдау көрсету үшін «Триумф» кемесінің капитаны Уильям Эссингтон мен «Бедфорд» кемесінің капитаны Сэр Томас Байард шайқасқа кірісті. «Триумф» голландтық «Вассэнар» кемесімен жақындап, қатты оқ ашты, ал «Бедфорд» адмирал Тьерк Хиддес Де Вристің және «Геркулес» кемелеріне шабуыл жасады. Британдық флагман тез арада голландтық ванның ортасында оқшауланды, «Вригейд», «Штатен Генерал», адмирал Тьерк Хиддес Де Врис және «Вассэнар» бір мезгілде. Дункан қатты күресуді жалғастырғанға қарамастан, британдықтар екі қарсыласын жеңіп, «Бесшермердің» капитаны Дуиц Элькс Хинксті жарақаттады, ол шатасып шығысқа қарай жылжыды, ал «Бедфорд» немесе «Триумфтың» оқтауы «Геркулесте» өртке себеп болды. Рассел солтүстікке қарай шабуылға қосылу үшін жүріп бара жатып, қазір сөнген «Геркулеспен» кездесті, оның экипажы кеме жарылып кетпеу үшін от кезінде барлық оқ-дәрілерін бортқа лақтырып жіберді. Осылайша кеме қорғаныссыз қалды, командир Руйссорт дереу берілді. Бір сағат бойы Де Винтер қарсылық көрсетті, «Директор» «Вригейдтің» артқы жағында тұрып, оны бірнеше рет нысанаға алды. 15:00-ге қарай үш мачта да құлап, оң жақ батареяның отқа кедергі келтірді, ал Де Винтер өзінің қираған төрттен бір палубасында тұрып, әлі де түстерін түсіруден бас тартқан жалғыз офицер болды. Де Винтер кеме ағаш ұстасын шақырып, кемеге жөндеу жұмыстарын жүргізуді бұйырды, осылайша адмирал басқа кемеге көшіп, шайқасты жалғастыра алады. Оның орнына ол кемелеріне байлықтарын сақтап, Британияға қайтуға бұйрық берді. Көптеген кемелерде адам саны аз болды, себебі олар қатты зардап шекті: британдық кемелер арасында ең көп зардап шеккен хирург Роберт Янг он екі сағаттан астам үзіліссіз жұмыс істеді және кейін былай деп жазды: «Менің жанымда әр жақтан көмек сұраған жарақаттанған және өліп жатқандар, ал қорқынышты азап пен үмітсіздіктен шыққан жалғыс сыбырлар естілді. Осы қорқынышты көріністердің арасында мен өзімді тыныш және жинақы ұстай алдым. Ең қатты жарақат алғандардың көпшілігі сенімділікке толы болды; олар қақпай тұруға бекінді, ал жеңіс туралы хабар келгенде, олар қуанышпен шапалақтады және мүшелерін жоғалтқанына өкінбейтінін айтты». refn|Питер Падфилд, «Нельсонның соғысы» (1976)

At 12:05, Duncan raised the signal ordering his ships to engage the enemy closely. At the same time, the Dutch ship Jupiter, under Rear Admiral Hermanus Reijntjes, fourth from the southern end of the line, opened fire on the rapidly approaching Monarch. Striking the small gap between the ships, Onslow fired raking broadsides into both vessels and then turned to lay his ship alongside Reyntjes' flagship. As he did, the Dutch frigate Monnikkendam and the brig Daphné pulled out of the second line and attempted to fill the gap Monarch had created, firing into the British ship of the line as they did so. refn|There is disagreement as to the identity of Monnikkendams companion in this attack, with James naming the brig as Atalante while Clowes claims in a footnote that James was mistaken and that the ship was in fact Daphné. In response, Onslow opened fire on the smaller vessels, destroying the frigate's wheel and damaging the rigging, so that the ship fell back, followed later by the severely damaged brig. one anecdotal account reports that on board Agincourt a stray shot passed high over the deck and an officer was seen to flinch, drawing a scornful call from the crew that "There is no danger yet, sir". Agincourts captain John Williamson was subsequently court martialled and dismissed. In the confusion, the tail of the Dutch line disintegrated into a chaotic melee, with eight British ships of the line fighting four Dutch and the frigate Monnikkendam. So close was the action that the British ships found themselves at risk of firing into one another in the high seas, heavy rain and poor visibility. The Dutch centre, consisting of the ships of the line Brutus, Leijden and the fifth rate razee Mars, pulled away from the engagement behind them under Rear Admiral Johan Bloys van Treslong, coming under only distant fire from the ships of Onslow's division. Duncan had originally intended to break the line between Vrijheid and the next ship Staaten Generaal under Rear Admiral Samuel Story, but Story ensured that there was no gap between his vessel and the flagship to break through, and their combined fire was so dangerous to the advancing Venerable that Duncan instead cut through behind Staaten Generaal, raking Story's ship twice and causing it to drift off in confusion as Duncan engaged Vrijheid from the east. While Venerable had diverted south, Vrijheid had been attacked from the west by Ardent under Captain Richard Rundle Burges. The smaller British ship had soon suffered more than a hundred casualties, including Burges killed, under the combined fire of De Winter's flagship and the next ship ahead Admiraal Tjerk Hiddes De Vries. Only the arrival of Venerable alongside Vrijheid allowed Ardent a brief respite. During the fight, Burges' men "fought like maniacs", including the wife of one of the gunners who insisted on joining her husband at his gun, until her legs were torn off by cannon fire. To support Duncan, Captain William Essington of HMS Triumph and Captain Sir Thomas Byard of drove forward into the battle, Triumph coming close alongside the Dutch Wassenaar and opening a heavy fire while Bedford attacked Admiraal Tjerk Hiddes De Vries and Hercules. The British flagship was soon isolated in the midst of the Dutch van, engaging Vrijheid, Staaten General, Admiral Tjerk Hiddes De Vries and Wassenaar simultaneously. Despite the heavy odds Duncan continued to fight hard, the British succeeded in knocking out two opponents by wounding Captain Dooitze Eelkes Hinxt of Beschermer, which drifted eastwards in confusion, while shots from either Bedford or Triumph set a powder barrel on Hercules on fire. Russell, driving northwards to join the attack, encountered the now extinguished Hercules, whose crew had thrown all of their ammunition overboard during the fire to prevent the ship exploding. The ship was thus defenceless, Commander Ruijsoort surrendering immediately. For an hour De Winter continued his resistance, with Director holding station off the stern of Vrijheid and repeatedly raking it. By 15:00, all three masts had been brought down, obstructing the fire of the starboard battery, while De Winter was the only officer who remained uninjured, standing on his wrecked quarterdeck and still refusing to lower his colours. De Winter then summoned the ship's carpenter and ordered him to repair his barge, so that the admiral could transfer command to another ship and continue the battle. Instead he ordered his ships to ensure control of their prizes and to return to Britain. Many ships were now undermanned due to the terrible casualties they had suffered: surgeon Robert Young of Ardent, the worst hit of the British ships, worked for more than twelve hours without a break and later wrote:

Melancholy cries for assistance were addressed to me from every side by wounded and dying, and piteous moans and bewailing from pain and despair. In the midst of these agonising scenes I was able to preserve myself firm and collected Many of the worst wounded were stoical beyond belief; they were determined not to flinch and, when news of the shattering victory was brought down to them, they raised a cheer and declared they regretted not the loss of their limbs.|Quoted in Peter Padfield, Nelson's War (1976)

Casualties in the battle were very heavy on both sides, and historians such as William James have noted that the losses among the British ships were proportionally much higher than when British fleets met French or Spanish opposition. This was attributed to the Dutch tactics, mirrored by the British, of firing at the enemy hulls rather than attempting to disable their masts and rigging as in other continental navies. The worst hit of the British ships were those in the first wave, such as Ardent with 148 casualties, Monarch with 136 and Belliqueux under Cpt John Inglis with 103, while both Adamant and Agincourt escaped without a single man killed or wounded. Among the dead were Captain Burges of Ardent and two lieutenants, while the wounded included Captain Essington of Triumph and twelve lieutenants. Many of the British ships were badly damaged, taking on large quantities of water through damaged hulls. One of the worst hit was Venerable, which had to be completely dismantled and reconstructed after returning to Britain before the ship was ready for active service again. Dutch casualty returns, particularly on the captured ships, were vague, and only partially complete.

Соғыстағы қазалар екі тараптан да өте көп болды, және Уильям Джеймс сияқты тарихшылар британдық кемелердегі шығын француз немесе испандық кемелермен салыстырғанда пропорционалды түрде жоғары болғанын атап өтті. Бұл голландтық тактикаға, британдықтар да осы тактиканы қолданғандықтан, қарсыластың қабырғасына оқ атуға, олардың мачталарын және такелажын бұзуға тырыспауға байланысты болды. Британдық кемелер арасында ең көп зардап шеккендер алғашқы толқындағылар болды, мысалы «Ardent» 148 қаза тапқан, «Монарх» 136 және капитан Джон Инглис басқарған «Belliqueux» 103 қаза тапқан, ал «Adamant» және «Agincourt» ешбір адам қаза таппаған немесе жарақаттанбаған. Қаза тапқандардың арасында «Ardent» капитаны Бурджес және екі лейтенант болды, ал жарақат алғандардың арасында «Триумф» капитаны Эссингтон және он екі лейтенант болды. Көптеген британдық кемелер қатты зардап шекті, зақымдалған қабырғалар арқылы көп мөлшерде су кірді. Ең көп зардап шеккендердің бірі «Venerable» болды, ол Британияға қайтып келгеннен кейін толығымен бұзылып, қайта құрастырылды, содан кейін ғана кеме қайтадан активті қызметке дайын болды. Голландтықтардың шығын туралы есептері, әсіресе тұтқынға алынған кемелерде, бұлыңғыр және толық емес болды.

Қайту жолдары

Дункан "Ар-намыс" атты шіркеуде "Құдайға және оларға көрсеткен барлық игіліктері үшін" алғыс айту үшін қызметке қабілетті барлық ер адамдарды жинады. Келесі 24 сағат бойы 66 жастағы Дункан үйіне қайтқан флотты ұйымдастыру үшін үзіліссіз қызметте болды. 12 қазан күні түстен кейін дауыл көтеріліп, бүлінген кемелерге қосымша зақым келтірді және кемелердің корпусындағы көптеген тесіктерден су құйыла бастады. Голланд кемелеріндегі жағдай әсіресе қауіпті болды. Қайтыс болғандардың саны, әсіресе "Vrijheid" кемесінде, британдық кемелерге қарағанда едәуір жоғары болды. Ал британдық теңізшілердің аз саны жүлде экипажы ретінде тағайындалғандықтан, олар жеке өздерімен күресе алмады, және қатты желде көптеген мачталар палубаға құлап, кемелердің корпусына көп мөлшерде су кірді. Британдық флоттың тағы екі жүлдесі жоғалды: "Monnikkendam" кемесіне Болиеуден 35 адамнан тұратын жүлде экипажы берілді, бірақ дауыл кезінде бөлініп, қалған мачталары мен тіректерінен айырылды. Экипаж уақытша мачталар орнатты, бірақ олар да құлап, кеме қабығы 4 метрге дейін суға батты. 12 қазанда кеме жақын арада батып кететінін сезген жүлде шебері голланд боцманға кемені Голландияның Батыс Капел жағалауына тіреуді бұйырды. Жергілікті қайықтар кемеге келді және барлығы құтқарылды, 35 британдық тұтқын Флашингтегі түрмеге жеткізілді. Кеме жөндеуге келмейтіндей зақымданып, тасталып кетті. Басқа фрегат "Ambuscade" да суға батып жатқан күйінде жағаға шығарылды және экипажы тұтқынға алынды, бірақ бұл жағдайда кеме құтқарылып, кейіннен голланд флотына қайтарылды.

Нәтижелер

1797 жылдың 17 қазанында Дунканның ақсап жүрген конвойы үлкен той-қуанышпен қарсы алыну үшін Ярмутқа жетті. Бірнеше кеме кешікті, үшеуі Кентиш-Нок жанында, тағы үшеуі Хосли шығанағында, ал бірнешесі солтүстік-батыс желдің салдарынан теңізде қалды. Бұл шендер алғаш рет 1797 жылдың желтоқсанында ресми құжаттарда пайда болды, бірақ олардың мәні нақты көрсетілмеген. Сол сияқты, контр-адмирал Питер Рейнир Шығыс Үндістан эскадрильясындағы бүлікшілерге де кешірім берді. Капитанға алтын медальдар табыс етілді, ал Парламенттің екі палатасы да олардың жеңісі үшін алғыс айтты. Барлық бірінші лейтенанттар командирлер болып тағайындалды, ал Дункан мен Онслоуға әрқайсысы 200 және 100 гинеяға бағаланған құнды сыйлық қылыштар табыс етілді. 23 желтоқсанда король Лондонның Сент-Пол соборында алғыс айту шеруін және рәсімін өткізді, онда Дункан Вригейдтен Де Винтердің туын, ал Онслоу Юпитерден Реййнджестің туын алып жүрді, одан кейін Фэрфакс, Эссингтон, Митчелл, Блай, Уокер, Троллоп, Дрюри, О'Брайен, Грегори және Хотем, сондай-ақ флоттың көптеген теңізшілері болды. Бес онжылдықтан кейін бұл шайқас 1847 жылы әлі тірі болған барлық британдық қатысушыларға берілген Әскери-теңіз қызметі медаліне бекітілген медальонмен танылған шайқастардың бірі болды. Барлық реакциялар оң болған жоқ: Дунканның бірнеше капитаны жауға жедел және шешуші түрде шабуыл жасамағаны үшін сынға ілінді, оның ішінде Ланкастер капитаны Уэллс. Ең ауыр сын Агинкурт капитаны Джон Уильямсонға тиді. Агинкурт шайқасқа шамалы қатысқан және бірде-бір жарақат алған жоқ. Нәтижесінде Уильямсонды Агинкурттың Корольдік теңіз жаяу әскерінің капитаны Хоппер өз міндетін орындамаған деп айыптады және 4 желтоқсан 1797 жылы "сигналдарға бағынбау және шайқасқа кірмеу" және "қорқақтық пен наразылық" айыптарымен Ширнестегі "Сирсе" кемесінде әскери сотқа берді. 1798 жылдың 1 қаңтарында сот аяқталғанда Уильямсон бірінші айып бойынша кінәлі деп танылды, ал екіншісі бойынша кінәсіз деп танылды, нәтижесінде ол пост капитан тізімінің төменгі жағына түсірілді және теңіз қызметінен шеттетілді. Бірақ Эдвард Пелхам Брентон кейін ол жасырынғандығын және көп жылдар бойы зейнетақысын алуын жалғастырғандығын мәлімдеді. Бірнеше офицерлер айыпталып, олардың ішінде адмирал Блойс ван Треслонг сотталып, қызметтен босатылды, бірақ кейіннен қайта қызметке орналастырылды, ал "Батавиер" командирі Соутер сотталып, түрмеге қамалды. Сонымен қатар, голланд құрылысындағы кемелердің корпустары мен түбі басқа елдердің кемелеріне қарағанда жеңіл болды, өйткені олар Голландия жағалауының жақын суларында жұмыс істеу үшін жасалған, сондықтан олар ашық теңізде жүзуге жарамсыз болды. Барлық жүлделер дереу порттық міндеттерге жіберілді және ешқайсысы майдандық қызметке пайдаланылмады. Байқау соты шайқас үшін берілетін ақшалай сыйлықты анықтау үшін бірнеше жыл қажет болды, бірақ бастапқы есептемелер £60,000 (25,0 мың фунт стерлинг) көлемінде болды, бұл пессимистік болып шықты: Дункан мен оның адамдарына ақырында £150,000 (25,0 мың фунт стерлинг) берілді, бірақ олар мамыр айында Дунканды күшейткен эскадрилья атынан Ресей теңіз флотының талабын қорғауға мәжбүр болды. Бұл күш шайқасқа қатыспағандықтан және британдық қолбасшылар оны пайдалы емес, жауапкершілік деп санағандықтан, талап қабылданбады, бірақ заңгерлік шығындар мен басқа да талаптар төлемді азайтты. Алғашқы £10,000 төлемнен кейін Дунканға Лондон қор биржасында 7/8 нарықтық бағамен акция сатып алуға ерекше құқық берілді.

On 17 October 1797, Duncan's limping convoy began to arrive at Yarmouth to be greeted with great celebrations. Several ships were delayed, with three wallowing off Kentish Knock, three more in Hosley Bay and several still at sea due to an adverse northwesterly wind. It is much more likely that these knighthoods, which first appear in formal records in December 1797 without their nature being specified, Similar pardons were awarded by Rear Admiral Peter Rainier to mutineers in the East Indies Squadron. Gold medals were created and presented to the captains and both Houses of Parliament voted their thanks for their victory. All first lieutenants were promoted to commander and Duncan and Onslow were presented with valuable presentation swords valued at 200 and 100 guineas each respectively. On 23 December, the King led a thanksgiving procession and ceremony in St Paul's Cathedral in London at which Duncan carried De Winter's flag from Vrijheid and Onslow carried Reijntjes' flag from Jupiter, followed by Fairfax, Essington, Mitchell, Bligh, Walker, Trollope, Drury, O'Bryen, Gregory and Hotham as well as numerous seamen from the fleet. Five decades later the battle was among the actions recognised by a clasp attached to the Naval General Service Medal, awarded upon application to all British participants still living in 1847. Not all of the reactions were positive: several of Duncan's captains were criticised for their failure to rapidly and decisively engage the enemy, including Captain Wells of Lancaster. The worst criticism fell on Captain John Williamson of Agincourt. Agincourt had been barely engaged in the battle and had suffered not one single casualty. As a result, Williamson was accused of failing to do his duty by Captain Hopper of Agincourt's Royal Marines and court martialled on 4 December 1797, at Sheerness aboard Circe, on the charges of "disobedience to signals and not going into action" and "cowardice and disaffection". At the conclusion of the trial on 1 January 1798, Williamson was found guilty of the first charge and not guilty of the latter, resulting in demotion to the bottom of the post captains list and prohibition from further naval service. but Edward Pelham Brenton later claimed that he had instead gone into hiding under an assumed name and continued to draw his pension for many years. Several officers were brought up on charges, including Admiral Bloys van Treslong who was convicted at court martial and dismissed the service although later reinstated, and Commander Souter of Batavier who was convicted and imprisoned. In addition, ships of Dutch construction had lighter hulls and flatter bottoms than ships of other nations as they were designed to operate off the shallow waters of the Dutch coast, and as a result they were of little use to the ocean going Royal Navy. All the prizes were immediately relegated to harbour duty, and none were used for front line service. Although the prize court took several years to determine the prize money that would be awarded for the battle, the initial estimates of £60,000 (the equivalent of £ as of ) proved pessimistic: Duncan and his men were eventually awarded £150,000 (the equivalent of £ as of ), although they were forced to defend a claim from the Russian Navy on behalf of the squadron that had reinforced Duncan in May. Since this force had played no part in the battle and had been considered a liability rather than a benefit by the British commanders, the claim was rejected, but legal fees and other claims reduced the eventual payment. Following the award of the first £10,000 instalment, Duncan was given the unique honour of permission to buy shares on the London Stock Exchange at 7/8 market price.

Танымал мәдениетте

Патрик О'Брайанның "Аубери Матурин" кітаптар циклының екі басты кейіпкерінің бірі, Наполеон соғыстарының теңіз әлемінде болған капитан "Бақытты" Джек Обри Кампердаун шайқасында болған деген әңгіме бар. "Desolation Island" (1978) романында ол еске алады: "Мен 'Ардент' кемесінің төменгі палубасында 64 [зеңбірекпен] міндет атқаратын мичман болдым, сол кезде 'Vrijheid' кемесі төрт жүз жиырма бір адамның жүз қырық тоғызын өлтіріп немесе жарақаттап, 'Ардентті' жартылай қиратып жіберді: осы оқиға және голландтар туралы естігендерінің бәрі оған олардың теңізшілік шеберлігіне және жауынгерлік қабілеттеріне құрмет сезімін ұялатты." Уильям Кинсолвингтің 1996 жылғы "Мистер Кристиан" романында Флетчер Кристиан Оңтүстік теңіздерден оралып, Кампердаун шайқасында жарақат алады. Джулиан Стоквиннің кейіпкері Томас Кидд "Мұтиния" романында Кампердаун шайқасына қатысады.