Бразилиядағы жер реформасы үшін күрес қозғалысы

Кіріспе

Бразилиядағы жер реформасы үшін күрестегі әлеуметтік қозғалыс

Жерсіз жұмысшылар қозғалысы (Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem Terra, MST) – Бразилиядағы жер реформасын жүзеге асыруға бағытталған әлеуметтік қозғалыс. Марксизмнен шабыттанған бұл қозғалыс Латын Америкасының ең ірі қозғалыстарының бірі болып есептеледі, және Бразилияның 26 штатының 23-інде шамамен 1,5 миллион адам мүшелік етеді. MST өзінің мақсатын Бразилиядағы жер реформасы арқылы кедей жұмысшылардың жерге қолжетімділігін қамтамасыз ету, сондай-ақ жер иелігіне қол жеткізуді қиындататын әлеуметтік мәселелер – теңсіз табыс тарату, расизм, сексизм және БАҚ монополиясы сияқты мәселелер бойынша күресу деп белгілейді. MST ауылдық кедейлердің өзін-өзі қамтамасыз ететін тұрмысқа қол жеткізуге ұмтылады. Бұл қозғалыс бұрынғы жер реформасы қозғалыстарынан бір мәселеге назар аударуымен ерекшеленеді; олар үшін жер реформасы – өзін-өзі ақтаушы себеп. Ұйым өнімсіз жерді иемденудің заңмен рұқсат етілгенін, Бразилияның соңғы Конституциясына (1988 жыл) сілтеме жасайды, онда жер әлеуметтік функцияны орындауы керек делінген (5-бап, XXIII тармақ). MST сонымен қатар 1996 жылғы халық санауының мәліметтеріне сүйене отырып, Бразилиядағы барлық егістік жердің үштен екісі халықтың 3% иелігінде екенін атап көрсетеді. 1991 жылы MST "жері жоқ отбасыларға жер алып бергені және оларды тұрақты түрде оны өңдеуге көмектескені үшін" "Тұрақты өмір сүру құқығы" сыйлығына ие болды.

Қор

1964 жылғы төңкерістен кейін шаруалар лигасының таратылуы әскери диктатура кезеңінде коммерциялық егіншілікке және жер иелігінің шоғырлануына жол ашты, ал 1970-ші жылдары ауыл халқының саны күрт төмендеді. 1980-ші жылдардың ортасында 370 миллион гектар жалпы егіс жерінің 285 миллион гектарын (77%) ірі жер иелері алып жатты. Алайда, 1980-ші жылдардағы демократияландыру процесі халықтың өз мүдделерін қорғауына, мемлекет пен үстем таптардың мүдделерінен гөрі, оларға басымдық беруіне мүмкіндік берді. МТТ-ның пайда болуы осы аяда жүзеге асты. 1980 жылдың соңы мен 1981 жылдың басында Бразилияның оңтүстігіндегі Рио-Гранде-ду-Сул штатындағы үш өнімсіз кеңістіктің арасында 6000-нан астам жерсіз отбасы лагерь құрды. Бұл отбасылардың арасында 1974 жылы су электр станциясының құрылысына кедергі келтіргені үшін жерлерінен айырылған 600 шаңырау бар еді. Кейіннен бұл топқа ФУНАИ-дың Ноноайдағы Каинганг үнді резерватынан қуған 300 (немесе басқа деректер бойынша, 1000-нан астам) шаңырау қосылды, олар 1968 жылдан бері жерді жалға алып келген. Пасо Реал және Ноноай тұрғындарының жергілікті ұйымдастыруы үнді емес жерлердегі жерді бөлуге қол жеткізді, бірақ содан кейін ұйымдастыру тоқтатылды. Бұл талаптар бойынша жер алмағандар, басқалармен бірігіп, аймақтық қозғалыстың жетекшілері MASTER (Рио-Гранде-ду-Сул жерсіз шаруалар қозғалысы) басшылығымен 1980/1981 жылдарғы лагерь құрды. Бұл орын Encruzilhada Natalino деп аталды. Азаматтық қоғамның, соның ішінде Католик шіркеуінің прогрессивті қанатының қолдауымен отбасылар әскери күшпен салынған блокадаға қарсы тұрды. Үкімет блокаданы жүзеге асыруды армия полковнигіне тапсырды, ол бұрын Арагуая партизандарына қарсы күресімен танымал болған. Курио блокаданы қаталдықпен орындады; жерсіздердің көпшілігі Амазония шекарасына көшу ұсынысынан бас тарды және әскери үкіметті аграрлық реформа үшін жақын жерлерді иемденуге мәжбүр етті. "Энкрузилдада Наталино" эпизоды үлгі болды. МТТ-ның кейінгі дамуының көп бөлігі Бразилияның оңтүстігіндегі аймақтарға қатысты, онда ашық шекара болмағандықтан, отбасылық шаруашылық үшін агробизнес тудырған қиындықтарға жауап ретінде жерге қол жеткізудің баламалы негізін идеологиялық тұрғыдан қорғауға шақыру жасалды. МТТ сондай-ақ өзінің негізгі жұмыс тәсілін қалыптастырды: нақты демографиялық топтың нақты күресін ұйымдастыру. МТТ ресми түрде 1984 жылдың қаңтарында Бразилияның әскери диктатурасы аяқталып, Парана штатының Каскавель қаласында жерсіз жұмысшылардың ұлттық кездесуі кезінде құрылды. Оның құрылуы Католикке негіделген ұйымдармен, мысалы, Пасторальдық жер комиссиясымен тығыз байланысты, олар қолдау мен инфрақұрылымды қамтамасыз етті. 1980-ші жылдардың көп бөлігінде МТТ 1960-шы жылдардағы шаруалар лигасының мұрагері, Ұлттық аграрлық жұмысшылар конфедерациясының (CONTAG) саяси бәсекелесіне тап болды, ол жер реформасын қатаң заңды жолмен, кәсіподақтарды қолдау арқылы және ауылдық жұмысшылар үшін басшылардан жеңілдіктер алуға тырысты. Бірақ МТТ-ның жерге қол жеткізу үшін күрестегі агрессивті тактикасы саяси заңдылықты берді, ол тез арада CONTAG-тен басып өтті, ол өзін кәсіподақшылдықпен шектеді және бүгінгі күнге дейін Central Única dos Trabalhadores (CUT) ауылдық бөлімшесі ретінде әрекет етеді. Ақырында, МТТ ауылдық жұмысшылардың өкілі ретінде саяси назарды толығымен өзіне аударды. 1980-ші жылдардан бері МТТ жерді иемдену монополиясын сақтаған жоқ, олардың көпшілігі көптеген халықтық ұйымдар (МТТ-дан шыққан диссиденттер, кәсіподақтар, жер жұмысшыларының бейресми коалициялары) жүзеге асырды. Алайда, МТТ - бұл кәсіптермен айналысатын ең ұйымдасқан топ және олардың қоғамдық мақсаттар үшін кәсіптерді ресми иемденуге айналдыруға жеткілікті саяси ықпалы бар. 1995 жылы 198 кәсіптің тек 89-ы (45%) МТТ ұйымдастырған, бірақ олардың ішінде 20,500 (65%) жалпы саны 31,400 отбасы болды.

The smashing of the peasant leagues following the 1964 coup opened the way for commercialized agriculture and concentration of land ownership throughout the period of the military dictatorship, and an absolute decline in the rural population during the 1970s. In the mid 1980s, out of 370 million hectares of total farm land, 285 million hectares (77%) were held by latifundia. The re democratization process in the 1980s, however, allowed grassroots movements to pursue their own interests, rather than those of the state and the ruling classes. The emergence of the MST fits into this framework. Between late 1980 and early 1981, over 6,000 landless families established an encampment on land located between three unproductive estates in Brazil's southernmost state of Rio Grande do Sul. These families included 600 households expropriated and dislocated in 1974 from nearby to make way for construction of a hydroelectric dam. This first group was later joined by an additional 300 (or, according to other sources, over 1,000) households evicted by FUNAI from the Kaingang Indian reservation in Nonoai, where they had been renting plots since 1968. Local mobilization of the Passo Real and Nonoai people had already achieved some land distribution on non Indian land, followed by demobilization. Those who had not received land under these claims, joined by others, and led by leaders from the existing regional movement, MASTER (Rio Grande do Sul landless farmers' movement), made up the 1980/1981 encampment. The location became known as the Encruzilhada Natalino. With the support of civil society, including the progressive branch of the Catholic Church, the families resisted a blockade imposed by military force. Enforcement of the blockade was entrusted by the government to Army colonel , already notorious for his past counter insurgency efforts against the Araguaia guerrillas. Curió enforced the blockade ruthlessly; most of the landless refused his offer of resettlement on the Amazonian frontier, and eventually pressured the military government into expropriating nearby lands for agrarian reform. The Encruzilhada Natalino episode set a pattern. Most of subsequent early development of the MST concerned exactly the areas of southern Brazil where, in the absence of an open frontier, an ideological appeal at an alternate foundation for access to the land—other than formal private property—was developed in response to the growing difficulties agribusiness posed for family farming. The MST also developed what became its chief modus operandi: local organizing around the concrete struggles of a specific demographic group. The MST was officially founded in January 1984, during a National Encounter of landless workers in Cascavel, Paraná, as Brazil's military dictatorship drew to a close. Its founding was strongly connected to Catholic based organizations, such as the Pastoral Land Commission, which provided support and infrastructure. During much of the 1980s, the MST faced political competition from the National Confederacy of Agrarian Workers' (CONTAG), heir to the peasant leagues of the 1960s, who sought land reform strictly through legal means, by favoring trade unionism, and striving to wrestle concessions from bosses for rural workers. But the more aggressive tactics of the MST in striving for access to land gave a political legitimacy that soon outshone CONTAG, which limited itself to trade unionism in the strictest sense, acting until today as a rural branch of the Central Única dos Trabalhadores (CUT). MST eventually all but monopolized political attention as a spokesman for rural workers. From the 1980s on, the MST has not maintained a monopoly of land occupations, many of which are carried out by a host of grassroots organizations (dissidents from the MST, trade unions, informal coalitions of land workers). However, the MST is by far the most organized group dealing in occupations, and has enough political leverage to turn occupations into formal expropriations for public purposes. In 1995, only 89 of 198 occupations (45%) were organized by the MST, but these included 20,500 (65%) out of the grand total of 31,400 families involved.

1995-2005 Кардосо үкіметі

Бразилияда зорлық-зомбылыққа толы жер дауының ұзақ тарихы бар. 1990 жылдары MST Бразилиядағы ең белгілі жер реформасы қозғалысы ретінде пайда болды және 1995–1999 жылдары зорлық-зомбылыққа әкелген тұтқыншылықтардың бірінші толқынына жетекшілік етті. MST, жер иелері және үкімет бір-бірін өлтіру, мүгедек ету және мүлікке зиян келтіруде айыптады. 1996 жылы Элдорадо-де-Каражас қырғынында 19 MST мүшесі атып өлтірілді, ал тағы 69 адам Пара штатындағы мемлекеттік жолды тосқан кезде полициямен жараланды. Тек 1997 жылы полициямен және жер иелерінің күзет қызметкерлерімен болған ұқсас қақтығыстар халықаралық деңгейде екі дүркін өлімге әкелді. 2002 жылы MST Минас-Жерайштағы сол кездегі президент Фернандо Энрике Кардосоның отбасылық шаруашылығын басып алды, бұл әрекет сол кездегі солшыл оппозицияның жетекшісі Лула және PT-нің басқа да көрнекті мүшелері тарапынан ашық айыпталыпты. Басып алу кезінде шаруашылыққа зиян келтірілді және тоналды, комбайн, трактор және бірнеше жиһаз қиратылды. Сонымен қатар, MST мүшелері шаруашылықтағы барлық алкогольді ішіп тастады. Кейіннен 16 MST жетекшісіне ұрлық, вандализм, заңсыз кіру, адам ұрлау және тұтқындауға қарсылық көрсету сияқты айыптар тағылды. 2005 жылы Пернамбукода MST шаруашылығының жанында жүк көліктерін тонау фактісін тергеп жатқан екі жасырын полиция қызметкеріне шабуыл жасалды. Бірі атып өлтірілді, екіншісі азапталды; MST қатысы болуы күдіктелді. 2000 жылдардың басында MST ірі корпорацияларға тиесілі жұмыс істеп тұрған нысандарды басып алды, олардың қызметі мүліктің әлеуметтік функциясына қайшы келеді деп есептеді. 2005 жылдың 8 наурызында MST Порту-Алегреден 56 км (34,8 миль) қашықтықта орналасқан Барра-ду-Рибейродағы балабақша мен зерттеу орталығына шабуыл жасады, екеуі де Aracruz Celulose компаниясына тиесілі болды. MST мүшелері жергілікті күзетшілерді тұтқынға алып, өсімдіктерді жерден жұлып алды. MST президенті Жоао Педро Стедиле MST-ның жер иелеріне ғана емес, сонымен қатар "капиталистік шаруашылықпен байланысқан трансұлттық капиталдың ауыл шаруашылығын ұйымдастыру жобасына" қатысқан агробизнеске де қарсы тұруы керектігін айтты. Бір белсендінің сөзімен айтқанда: "Біздің күресіміз тек жерді жеңу үшін ғана емес, біз жаңа өмір салтын құрудамыз". Бұл өзгеріс 2000 жылы өткен ұлттық конгрестен бастап дамып келеді, ол негізінен трансұлттық корпорациялардың, бразилиялық немесе шетелдік болсын, жалпы шағын меншікке және Бразилияның ұлттық азық-түлік қауіпсіздігіне, әсіресе интеллектуалдық меншік саласында төндіретін қауіпке назар аударды. 2000 жылдың шілдесінде бұл принцип MST-ге фермерлерді жұмылдырып, Ресифеде жағадан келген Аргентинадан ГМО жүгерісімен жүктелген кемеге шабуыл жасауға итермеледі. 2000 жылдан бері қозғалыстың белсенділігінің көп бөлігі "Бразилияда жұмыс істейтін ірі монополиялардың араласу саясатының символы" ретінде көпұлтты корпорацияларға қарсы символикалық әрекеттерден тұрады. Стратегияны өзгертудің бір себебі - 1990 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың басында үкіметтің ұстанымдарының өзгеруі болуы мүмкін. Кардосо үкіметі Бразилияда жер реформасына "қажеттілік жоқ" екенін, шағын шаруашылықтар бәсекеге қабілетсіз екенін және ауылдық жерлерде жеке табысты арттыруы екіталай екенін мәлімдеді. Ол білікті жұмыс орындарын құрудың жақсырақ болатынын, бұл жер реформасы мәселесін кейінге қалдыратынын айтты. Кардосо MST-ның іс-әрекеттерін архаикалық, аграрлық өткенге қайта оралуды көздейтіндігі және сондықтан "заманауилықпен" қайшылықта екендігі туралы айыптады, бұл "неолибералдық дискурстың мүмкіндік беретін мифі" деп атады. Кардосо жалпы жер реформасын сөз жүзінде қолдады, бірақ бұл қозғалысты "демократияға қауіп" деп сипаттады. Ол MST-ның 1998 жылы Паранадағы әртүрлі банктерді басып алуға әкелген субсидияланған несиеге деген талаптарын банк тонауымен салыстырды. Кардосо биліктен кеткеннен кейін жазған мемуарларында жер реформасына деген сүйіспеншілігін білдіріп: "Егер мен президент болмасам, мен олармен бірге жүріп жүрер едім", - деп, сонымен қатар "жеке меншік шаруашылықтарды басып алған бұқаралық топтардың бейнесі жергілікті және шетелдік инвестицияларды қуып шығарады" деп қарсылық білдірді. Кардосо өзі MST-ны террористер деп атамаса да, оның Ауыл шаруашылығын дамыту министрі мұны жасады, тіпті MST Бразилия үкіметін шантаж жасау үшін Аргентинаға солтүстіктен шабуыл жасады деген болжам жасады. 1997 жылдың шілдесінде Кардосоның әскери үй шаруашылығының бастығы (Cas...

Brazil has long history of violent land conflict. During the 1990s, the MST emerged as the most prominent land reform movement in Brazil, and in 1995–1999, led a first wave of occupations which resulted in violence. The MST, landowners, and the government accused each other of the killings, maimings, and property damage. In the notorious Eldorado de Carajás massacre in 1996, nineteen MST members were gunned down, and another 69 were wounded by police as they blocked a state road in Pará. In 1997 alone, similar confrontations with police and landowners' security details accounted for two dozen internationally acknowledged deaths. In 2002, the MST occupied the family farm of then president Fernando Henrique Cardoso in Minas Gerais, a move publicly condemned by Lula, then leader of the leftist opposition, and other prominent members of the PT. The farm was damaged and looted in the occupation, and a combine harvester, tractor, and several pieces of furniture were destroyed. MST members also drank all the alcohol at the farm. Later, 16 MST leaders were charged with theft, vandalism, trespassing, kidnapping, and resisting arrest. In 2005, two undercover police officers investigating cargo truck robberies near an MST homestead in Pernambuco were attacked. One was shot dead, and the other tortured; MST was suspected to be involved. Throughout the early 2000s, the MST occupied functioning facilities owned by large corporations, whose activities it considered at odds with the social function of property. On March 8, 2005, the MST invaded a nursery and a research center in Barra do Ribeiro, 56 km (34.8 mi) from Porto Alegre, both owned by Aracruz Celulose. The MST members held local guards captive while they ripped plants from the ground. MST president João Pedro Stédile commented that MST should oppose not only landowners, but also agrobusinesses that partook in "the project of organization of agriculture by transnational capital allied to capitalist farming"—a model he deemed socially backwards and environmentally harmful. In the words of an anonymous activist: "our struggle is not only to win the land we are building a new way of life." The shift had been developing since the movement's 2000 national congress, which focused mainly on the perceived threat of transnational corporations, whether Brazilian or foreign, to both small property in general, and to Brazilian national food sovereignty, especially in the area of intellectual property. In July 2000, this principle was the impetus for MST to mobilize and lead farmers in an attack against a ship loaded with GM maize from Argentina that was docked in Recife. Since 2000, much of the movement's activism consisted in symbolic acts in opposition of multinational corporations, as "a symbol of the intervention politics of the big monopolies operating in Brazil." A possible reason contributing to the change in strategy might have been the perceived shift in government stances in the late 1990s and early 2000s. The Cardoso government declared that Brazil "had no need" for land reform, that small farms were not competitive, and were unlikely to increase personal incomes in rural areas. He believed that it would be better to create skilled jobs, which would cause the land reform issue to recede into the background. Cardoso denounced the MST's actions as aiming for a return to an archaic, agrarian past, and therefore, in conflict with "modernity"—"one of the enabling myths of the neoliberal discourse." Cardoso offered lip service to agrarian reform in general, but also described the movement as "a threat to democracy." He compared the MST's demands for subsidized credit, which led to the 1998 occupation of various banks in Paraná, to bank robbery. In a memoir written after he left office, Cardoso expressed sympathy for land reform, stating, "were I not President, I would probably be out marching with them," but also countering, "the image of mobs taking over privately owned farms would chase away investment, both local and foreign." Although Cardoso himself never branded the MST as terrorists, his Minister of Agricultural Development did, and even hypothesized that the MST invaded Argentina from the north in order to blackmail the Brazilian government into action. In July 1997, Senior General Alberto Cardoso, Cardoso's Chief of Military Household (Chefe da Casa Militar, among other things, a general comptroller over all issues regarding the military and police forces as armed civil servants), expressed concern about participation of MST activists in the then ongoing police officers' strikes, as a plot to "destabilize" the military. In terms of concrete measures, Cardoso's government's approach to land reform was divided: while the administration simultaneously acquired land for settlement and increased taxes on unused land, it also forbade public inspection of invaded land—thereby precluding future expropriation, and the disbursement of public funds to people involved in such invasions. Cardoso's main land reform project, supported by a World Bank US$90 million loan, was addressed to individuals who had experience in farming, and a yearly income of up to US$15,000; they were granted a loan of up to US$40,000 if they could associate with other rural producers in order to buy land from a willing landholder. Thus, this programme catered primarily to substantial small farmers, not to the MST's traditional constituency—the rural poor. Cardoso's project, Cédula da Terra ("landcard"), did offer previously landless people the opportunity to buy land from landowners, but in a negotiated process. In the words of an American scholar, despite its efforts in resettlement, the Cardoso government did not confront the prevailing mode of agricultural production: concentrated, mechanized, latifundia friendly commodity production—and the resulting injustices. In his own words, what Cardoso could not accept about the MST was what he saw not as a struggle for land reform, but a wider struggle against the capitalist system. Therefore, Cardoso's administration tried to initiate tamer social movements for land reform on purely negotiated terms, such as the Movement of Landless Producers (Movimento dos Agricultores Sem Terra, or MAST), organized on a local basis in the São Paulo State, around the trade union central Syndical Social Democracy (SDS). By contrast, MST leaders emphasized that their practical activity was a response to the poverty of so many people who had little prospects of productive, continuous work in conventional labor markets. This reality was admitted by President Cardoso in a 1996 interview: "I'm not going to say that my government will be of the excluded, for that it cannot be I don't know how many excluded there will be." In 2002, João Pedro Stedile admitted that in plotting the movement's politics, one had to keep in mind "that there are a great many lumpens in the country areas." In Stedile's view, the existence of the large underclass should not be held against the working class character of the movement, because many rural working class had been "absorbed" into the periphery of the urban proletariat. Such a view is shared by some academic authors, who argue that, behind its avowedly "peasant" character, the MST, as far as class politics is concerned, is mostly a semi proletarian movement, consisting of congregations of people trying to eke out a living in the absence of formal wage employment, out of a range of activities across a whole section of the social divisions of labour. MST somewhat filled the void left by the decline of the organized labor movement in the wake of Cardoso's neoliberal policies. Therefore, the movement took steps to ally with urban struggles, especially those connected to housing. João Pedro Stedile stated that the struggle for land reform would unfold in the countryside, but would be decided in the city, where "political power for structural change" resided.

2005-2010 Лула үкіметі және Аграрлық реформа үшін науқан

Лула үкіметін MST солшыл және осыған байланысты достық үкімет деп қарады, сондықтан 2003 жылдан бастап мемлекеттік ғимараттарды басып алудан бас тартып, жеке меншік жер иеліктеріне қарсы шараларға басымдық берді, бұл 2003 жылдан бастап басып алулардың екінші толқыны болды. Алайда, Лула үкіметінің үлкендейтін консервативті ұстанымдары, соның ішінде жер реформасы мәселесіндегі төмен деңгейдегі белсенділігі (әсіресе Кардосоның алғашқы мерзімінде жеткен нәтижелерден де төмен болды) қозғалысты 2004 жылдың басында өз ұстанымын өзгертуге итермеледі, ол қайтадан мемлекеттік ғимараттар мен Banco do Brasil бөлімшелерін басып алды. 2003 жылдың маусым айында MST Гойас штатындағы Monsanto компаниясының ғылыми-зерттеу шаруашылығын басып алды. 2008 жылдың 7 наурызында Сан-Паулу штатындағы Сан-Круз-дас-Пальмейрадағы Монсантоның тағы бір нысанында әйелдер-белсенділер жасаған ұқсас әрекет нәтижесінде генетикалық түрлендірілген жүгерінің жас өсімдіктері мен тәжірибелік учаскесі жойылды, бұл ғылыми зерттеулерді баяулатты. MST компаниясы ауыл шаруашылығындағы трансұлттық корпорациялармен жеткізілетін ГМО-ның кең қолданылуына наразылық білдіру үшін нысанды жойғанын мәлімдеді. 2003 жылы Лула ГМ сояның сатылуына және қолданылуына рұқсат берді, бұл MST-нің Стедилесін оны «трансгендік саясаткер» деп атауға итермеледі. Бразилиялық тұқым өндірісіндегі трансұлттық компаниялардың үстемдігі 2000-шы жылдардың басында Бразилияның гибридтік тұқым индустриясының 82% Монсантоға тиесілі болғандығымен расталды, бұл MST экономикалық пайдасына қарамастан органикалық егіншіліктің дамуына зиян келтіретінін және пестицидтерді кеңінен қолдану сияқты болашақ денсаулыққа қауіп төндіретінін көрсетті. Кейін Стедиле Монсантоны халықаралық аграрлық өндіріс пен тауар саудасын дерлік толығымен бақылайтын он трансұлттық компанияның бірі деп атады. Сол сияқты, 2006 жылы MST Паранадағы Iguaçu ұлттық паркіне жақын жерде ГМО-мен ластануды тудырған швейцариялық Syngenta корпорациясына тиесілі зерттеу станциясын басып алды. Станцияның болуына қатысты қызу пікір-таластан кейін (Лула үкіметінің бұрынғы шектеулерді жеңілдетуі және Syngenta компаниясына ГМО зерттеулерін жалғастыруға рұқсат беруі де осы пікір-таластың бөлігі болды), нысан Парана штатының үкіметіне берілді және агроэкологиялық зерттеу орталығына айналдырылды. Лула мен Стедиле арасындағы пікір алмасынан кейін, Лула қозғалыстың талаптарының қажетсіз радикалданғанын ескерді, MST үлкен ұлттық демонстрация шақыруға шешім қабылдады. 2005 жылдың мамырында Гояния қаласынан 200 шақырымдық екі апталық шеруден кейін, шамамен 13 000 жерсіз шаруа Бразилияның астанасы Бразилиаға келді. MST науқаны президент Лулаға емес, АҚШ елшілігі мен Бразилияның Қаржы министрлігіне бағытталды. Мыңдаған жерсіздер көшеде тулар мен орақтарды алып жүргенде, 50 адамнан тұратын делегация Луламен үш сағаттық кездесу өткізді, ол камераға түсу үшін MST шапкесін киді. Бұл кездесуде Лула 2006 жылдың соңына дейін 430 000 отбасын қоныстандыруға және осы мақсатқа адам және қаржы ресурстарын бөлуге уәде берді. Ол сонымен қатар, қайта бөлуге арналған жер көлемін ұлғайтуды қоса алғанда, бірқатар реформаларды жүзеге асыруға міндеттенді [Ramos, 2005]. Кейіннен Лула үкіметі 2002 мен 2006 жылдар аралығында 381 419 отбасын қоныстандырғанын мәлімдеді, бұл MST даулаған мәлімдеме болды. Қозғалыстың пікірінше, бұл көрсеткіштер үкімет заңды түрде мойындаған жерлерде (ұлттық орман және қоршаған ортаны қорғаудың басқа да басқарылатын аймақтары, сондай-ақ басқа да бар елді мекендер) өмір сүретін адамдарды қосу арқылы манипуляцияланған. MST Лула әкімшілігін жерді қайта бөлуді «реформа» деп атағаны үшін де сынға алды, бұл жай ғана әлеуметтік көмек көрсетудің бір түрі болды, ол өндірістік жүйені өзгерте алмады. Лидерлер Лулаға 16 талап қойды, оның ішінде экономикалық реформа, мемлекеттік шығыстарды арттыру және мемлекеттік тұрғын үй салу. Рейтер агенттігіне берген сұхбаттарында көптеген көшбасшылар Луланы әлі де одақтас деп сақтайтындарын, бірақ ол уәде еткен жер реформасын жеделдетуін талап еткенін айтты. Алайда, сол жылдың қыркүйек айында Жоао Педро Стедиле Лула үкіметі жер реформасы тұрғысынан «аяқталды» деп мәлімдеді. Луланың бірінші мерзімінің соңына қарай, MST үкіметтің күнтәртібіне қарамастан, жеке қозғалыс ретінде әрекет етуге шешім қабылдағаны анық болды. MST үшін Лула үкіметінен алған ең үлкен пайда қозғалыстың өзінің криминалдануына жол бермеу болды. Кардосо үкіметінің қатаң, басып алуға қарсы шаралары күшейтілді, бірақ орындалмады. MST-ні «террористік ұйым» деп ресми анықтауға жасалған әрекеттерге де Жұмыс партиясының депутаттары қарсылық көрсетті. Дегенмен, Лула үкіметі ешқашан MST-мен бірлесіп әрекет етпеді, бұл үкіметтің күшін арттырудан ұйымдасқан әлеуметтік қозғалыстарды шеттетудің жалпы үрдісіне сәйкес келді. Бірақ неміс авторы айтқандай, Лула үкіметі жыл сайын жер реформасының жобасын ұсынды, бірақ ол аймақтық жер иелері тарапынан үнемі тоқтатылды. Луланың президенттікке сайлануы жер реформасына белсенді мемлекеттік қолдау көрсету мүмкіндігін тудырды, сондықтан консервативті БАҚ MST-нің әрекеттерін қылмыстық қылмыс ретінде көрсетуге күшін арттырды. 2005 жылдың мамырында Veja MST-нің Сан-Паулудағы ең қуатты түрмелік бандасы Primeiro Comando da Capital (PCC) көмектесіп жатқанын айыптады. PCC басшылары арасындағы телефондық әңгімеде MST туралы айтылды, олардың бірі «жақында MST басшыларымен сөйлестім» және олар бандыға ең үлкен түрмелік науқанды қалай жүргізу керектігі туралы «нұсқаулар береді» деді. 2005 жылдың 18 сәуірінде Сан-Паулудағы түзету мекемелеріндегі жағдайға наразылық білдірген шамамен 3000 туысқандар наразылық акциясына қатысты. «MST басшыларының» есімдері аталмады. Таспаға түсірілген әңгімелерге MST белсенділерінің ешқайсысы қатыспады. MST ресми жазбаша мәлімдемеде кез келген байланысты жоққа шығарды, бұл дәлелдердің құрғақ әңгіме екенін және қозғалысты қылмыстауға жасалған әрекет екенін мәлімдеді. 9/11 оқиғасынан кейін бразилиялық БАҚ MST-ні «террористтер» деп сипаттауға бейімделді, оны тарихи және медиалық оқиғалармен шатастырып, 9/11 оқиғасынан кейінгі халықаралық тенденцияларға сәйкес, жаһандануға қарсы кез келген саяси қозғалысты қабылдауға болмайтын саяси дискурс шегінен шығарды. MST өз қызметінің әскери барлау қызметімен үнемі бақыланатынын біледі. Әртүрлі барлау органдары, бразилиялық және шетелдік, MST мен түрлі террористік топтар арасындағы қарым-қатынасты болжайды. MST «әлеуметтік тәртіпсіздіктің» көзі ретінде қарастырылады. 2005 жылдың соңында жер иелеріне жақын депутаттар көпшілігі бар парламенттік тергеу комиссиясы MST-нің қызметін терроризм деп жариялады және MST-ні қылмыстық ұйым деп таныды. Алайда, оның есебі комиссияның PT мүшелерінен қолдау таппады, ал сенатор оны телекамералардың алдында жыртып тастады, осыған қол қойғандардың «кісі өлтіруге қатысқандар, құл еңбегін пайдаланатындар және заңсыз жерді жымқыратындар» екенін айтты. Дегенмен, осы есеп негізінде 2006 жылы депутат Абелардо Лупион (Демократтар, Парана) ұсынған заң жобасында «үкіметке қысым көрсету мақсатымен басқалардың мүлігіне ену» террористік әрекет болып, осылайша ауыр қылмыс болып танылды. Бразилия заңнамасында «ауыр қылмыс» 1990 жылғы бразилиялық заңда белгіленген қылмыс, және оны жасаған күдіктілер сотқа дейін босатылмайды. 2006 жылдың сәуір айында MST Баия штатындағы Suzano Papel e Celulose компаниясының шаруашылығын басып алды, өйткені ол эвкалипт өсіруге алты шаршы километрден астам жерді жұмсады. Эвкалипт, жергілікті емес өсімдік, Солтүстік-Шығыс Бразилиядағы қоршаған ортаның нашарлауына және шағын ауыл шаруашылық өндірісі үшін жердің жетіспеуіне кінәлі деп айыпталды, кейбіреулер бұл жағдайды «эвкалиптпен қоршау» деп атады. 2011 жылы Veja мұндай әрекетті…

The Lula government was seen by the MST as a leftist and therefore friendly government, so MST decided to shun occupations of public buildings in favor of actions against private landed states, in a second wave of occupations starting in 2003. However, the Lula government's increasingly conservative positions, including its low profile on land reform, (actually somewhat less than achieved by Cardoso in his first term) impelled the movement to change its stance as early as early 2004, when it again began to occupy public buildings and Banco do Brasil agencies. In June 2003, the MST occupied the R&D farm of the Monsanto Company in the state of Goiás. On March 7, 2008, a similar action by women activists at another Monsanto facility in Santa Cruz das Palmeiras, São Paulo, destroyed a nursery and an experimental patch of genetically modified maize, slowing ongoing scientific research. MST said they destroyed the facility to protest government support for the extensive use of GMOs supplied by transnational corporations in agriculture. In 2003, Lula authorized the sale and use of GM soybeans, which led MST's Stedile to call him a "transgenic politician." The dominance of transnationals over Brazilian seed production was summed by the fact that the Brazilian hybrid seed industry in the early 2000s was already 82% Monsanto owned, which the MST saw as detrimental to the development of organic agriculture in spite of the economic benefits, and enabling possible future health hazards similar to intensive use of pesticides. Stedile later called Monsanto one of the ten transnational companies that controlled virtually all international agrarian production and commodity trading. Similarly, in 2006, the MST occupied a research station in Paraná owned by Swiss corporation Syngenta, which had produced GMO contamination near the Iguaçu National Park. After a bitter confrontation over the existence of the station (which included easing of previous restrictions by the Lula government to allow Syngenta to continue GMO research), the premises were transferred to the Paraná state government, and converted into an agroecology research center. After an exchange of barbs between Lula and Stedile over what Lula saw as an unnecessary radicalization of the movement's demands, the MST decided to call a huge national demonstration. In May 2005, after a two week, 200 odd kilometer march from the city of Goiânia, nearly 13,000 landless workers arrived in their nation's capital, Brasilia. The MST march targeted the U. S. embassy and Brazilian Finance Ministry, rather than President Lula. While thousands of landless carried banners and scythes through the streets, a delegation of 50 held a three hour meeting with Lula, who donned an MST cap for the cameras. During this session, Lula recommitted to settling 430,000 families by the end of 2006, and to allocating the human and financial resources to accomplish this. He also committed to a range of related reforms, including an increase in the pool of land available for redistribution [Ramos, 2005]. Later, the Lula government would claim to have resettled 381,419 families between 2002 and 2006—a claim disputed by the MST. The movement argued the numbers had been doctored by the inclusion of people already living in areas (national forests and other managed areas of environmental protection, as well as other already existing settlements) where their presence had only been legally acknowledged by the government. The MST also criticised Lula's administration to call mere land redistribution by means of handing out of small plots land as "reform," when it was simply a form of welfarism (assistencialismo) that was unable to change the productive system. The leaders presented Lula with 16 demands, including economic reform, greater public spending, and public housing. In interviews with Reuters, many of the leaders said they still regarded Lula as an ally, but demanded that he accelerate his promised land reforms. However, in September of that year, João Pedro Stedile declared that, in terms of land reform, Lula's government was "finished." By the end of Lula's first term, it was clear that the MST had decided to act again as a separate movement, irrespective of the government's agenda. As far as the MST was concerned, the greatest gain it received from the Lula government was the non criminalization of the movement itself; the tough, anti occupation measures taken by the Cardoso government were left in abeyance, and not enforced. Attempts to officially define the MST as a "terrorist organization" were also opposed by Workers' Party congresspersons. Nevertheless, the Lula government never acted in tandem with the MST, according to a general pattern of keeping organized social movements outside the fostering of the government's agenda. However, as stated by a German author, the Lula government year after year proposed a blueprint for land reform that was regularly blocked by regional agrarian elites. Lula's election to the presidency raised the possibility of active government support for land reform, so conservative media increased their efforts to brand the MST's actions as felonies. In May 2005, Veja accused the MST of helping the Primeiro Comando da Capital (PCC), the most powerful prison gang criminal organization in São Paulo. A police phone tap recording of a conversation between PCC leaders mentioned the MST; one of them said he had "just talked with the leaders of the MST," who would "give instructions" to the gang about the best ways to stage what became the largest protest by prisoners' relatives in Brazilian history. On April 18, 2005, some 3,000 relatives protested prevailing conditions in São Paulo's correctional facilities. The MST "leaders" were not named. No MST activist, real or alleged, took part in the taped conversations. The MST denied any link in a formal written statement, calling the supposed evidence hearsay, and an attempt to criminalize the movement. In the wake of 9/11, Brazilian media tended to describe the MST as "terrorists," lumping it together loosely with various historical and mediatic happenings in keeping with an international post 9/11 trends of relegating any political movement against existing globalization to beyond the pale, and outside the boundaries of permissible political discourse. The MST assumes its activities are continuously surveilled by military intelligence. Various intelligence organs, Brazilian and foreign, assume a relationship between the MST and various terrorist groups. The MST is regarded as a source of "civil unrest." In late 2005, a parliamentary inquiry commission, where landowner friendly congressmen held a majority, classified the MST's activities as terrorism, and the MST itself as a criminal organization. However, its report met no support from the PT members of the commission, and a senator ripped it up before TV cameras, saying that those who voted for it were "accomplices of murder, people who use slave labor, [and] who embezzle land illegally." Nevertheless, based on this report, a bill presented to the Chamber of Deputies in 2006 by Congressman Abelardo Lupion (Democrats Paraná), proposed making "invading others' property with the end of pressuring the government" a terrorist action, and therefore, a heinous crime. A "heinous" crime in Brazilian law is a felony, designated as such in a 1990 Brazilian law, and those accused of committing them are ineligible for pretrial release. In April 2006, the MST took over the farm of Suzano Papel e Celulose, a large maker of paper products, in the state of Bahia, because it had more than six square kilometres devoted to eucalyptus growth. Eucalyptus, a non native plant, has been blamed for environmental degradation in northeastern Brazil, as well as reducing the availability of land for small agricultural production, called by some as "cornering" producers (encurralados pelo eucalipto). In 2011, Veja described such activities as plain theft of eucalyptus wood, quoting an estimate from the state's military police that 3,000 people earned a living in Southern Bahia from theft of wood. In 2008, a group of public attorneys from Rio Grande do Sul who were working with the state's military police issued a report, charging the MST with collusion with international terrorist groups. The report was used in state courts, according to Amnesty International, to justify eviction orders carried out by the police with "excessive use of force." The group of attorneys made public a previously classified report by the Council of Public Attorneys of Rio Grande do Sul, and asked the state to ban the MST by declaring it an illegal organization. The report declared further investigation pointless, "as it was public knowledge that the movement and its leadership were guilty of engaging in organized criminality." The report also proposed that where MST activists could "cause electoral disequilibrium," the activists' right to vote be withdrawn by striking them from the voter registry. Declarations issued at the same time by the State Association of Military Policy Commissioned Officers, in an open Red Scare vein, declared the MST "an organized movement, striving at instituting a totalitarian state in our country." Between September 27 and October 7, 2009, the MST occupied an orange plantation in Borebi, State of São Paulo, owned by orange juice multinational Cutrale. The corporation claimed to have lost R$1.2 million (roughly US$603,000) in damaged equipment, missing pesticide, destroyed crops, and trees cut by MST activists. In response, the MST declared the farm to be government property that was illegally embezzled by Cutrale, and that the occupation was intended to protest this, while the destruction was done by provocateurs. Such questioning of the legality of existing private property by denouncing landowners as holding land in adverse possession was one of the movement's main political tools. The Cutrale plantation, Fazenda S. Henrique, was occupied by the MST four more times until 2013, and the multinational's property rights over it are being contested in court by the Federal Government, who alleges that the farm lands were set aside as part of a 1910 settlement projects for foreign immigrants, rights over it going afterward astray during the following century. During the same period, the MST also repeatedly blocked highways and railroads, to create calls for public attention to the plight of landless workers.

2010 жылдан қазіргі уақытқа дейін

MST Дилма Русефтің кандидатурасын толыққанды қолдады, ал ол сайланғаннан кейін қозғалысқа өте білікті қолдау көрсетті. 2010 жылдың қарашасында ұлттық телеарнада ол жер реформасын "адам құқықтары" мәселесі деп жариялады, яғни таза гуманитарлық мәселе. Луланың бас штаб бастығы ретінде ол экологиялық және жер реформасы мәселелеріне қарағанда экономикалық өсімді қолдады. Ол сайлау науқаны кезінде радиоға берген сұхбатында консервативтілердің экономикалық өсім Бразилияның жер мәселесін жеңілдетеді деген ескі пікірін қайталады: "Біз жерсіздердің тұрақсыздықтарының нақты негізін жоямыз. Олар соғысуға себептерін жоғалтады". Осылайша, бір автор MST-нің Русефті қолдауы "кіші жамандықты" таңдау деп сипаттады. Мемлекеттік органдар мен жеке тұлғалар қозғалыстың қызметіне қатал қарсылық білдіруді жалғастырды. 2012 жылдың 16 ақпанында Алагоаста 80 отбасы төленбеген қарыздармен су басқан қант фабрикасына жалға берілген фермадан шығарылды. MST белсендісі Жанаина Стронзакедің айтуынша, MST жер иелерінің MST басшыларының тізімі бар деп санайды. Көптеген адамдар қаза тапты, бірақ кейбір кісі өлтірулер жазатайым оқиғалар болып көрінуі үшін жасалды. 2014 жылдың сәуір айында Global Witness агенттігі Бразилияны "жер мен қоршаған ортаны қорғау құқықтарының қорғалуы үшін ең қауіпті ел" деп атады. 2002-2013 жылдар аралығында жер мен қоршаған ортаны қорғау құқықтарына қатысты даулар кезінде кем дегенде 448 адам қаза тапты. 2013 жылы Бразилияда жер таласы бойынша 34 адам өлтірілді, ал 2012 жылы 36 адам қаза тапты. 2012 жылдың 16 сәуірінде MST белсенділері тобы 1996 жылғы сәуірдегі Эльдорадо-дос-Карахас трагедиясын еске алу мақсатындағы жыл сайынғы бүкілхалықтық "Қызыл сәуір" науқаны аясында Бразилиядағы Аграрлық даму министрлігінің бас кеңсесін басып алды. Министр үкімет пен MST арасындағы келіссөздерді оккупация кезінде тоқтатқан деп мәлімдеді. Жер белсенділері Русеф үкіметінің жер реформасы жобаларының баяу жүруіне наразылық білдірді. 2011 жылы ресми түрде қоныс аударған отбасы саны алдыңғы 16 жылдағыдан аз болды. Үкіметтің оккупацияға қарсы реакциясы ПТ базасының Русефке сатқан деген кеңінен таралған айыптауларына себеп болды. 2012 жылғы сұхбатында Стедиле қозғалыстың PT әкімшілігінің саясатынан пайда таппағанын мойындады, өйткені PT коалициялық үкіметтері жер реформасы атынан саяси әрекет ете алмады. Саяси сарапшылар мен белсенділер де Русефтің бірінші өкілеттік мерзімі жер реформасының нашар кезеңін көрсетті, ал негізгі бұқаралық ақпарат құралдары MST-ны екі рет бірінен соң бірі PT әкімшілігі "бауырынан бас тартқан" деп атады, және тұрақты экономикалық өсім мен жұмыспен қамтуды кеңейту арқылы бұқаралық қолдауды жойып, қозғалыстың басты себебіне қарсы болды. 2013 жылы MST тек 110 кәсіпке тырысты. Сол жылы тағы бір төменгі деңгейге көтерілді, тек 159 отбасы қоныс аударды. MST ұлттық үйлестірушісі Жоао Пауло Родригес федералдық үкіметтің ауыл шаруашылығы экспортына арқа сүйеуі Русеф әкімшілігінің жер реформасын алға жылжытпауының басты себебі екенін, тіпті кейбір жағдайларда кері қарай кеткенін айтты. Жер реформасы саясатының соңғы жетістіктері Ұлттық мектеп асханасы бағдарламасы (PNAE) және Азық-түлік асханасы жоспары (PAA) сияқты бағдарламаларда болды, олар мемлекеттік мектептер мен басқа да мемлекеттік мекемелерде пайдалану үшін жер реформасы фермерлерінен азық-түлік сатып алды. Алайда Родригес мұндай бағдарламалардың "ауыл шаруашылығы саласына берілетін [мемлекеттік ақша, субсидияланған несиелер және т.б.] қаражатқа қарағанда мүлдем сәйкессіз екендігін" де дәлелдеді. Ол Бразилияда жер реформасының жалғыз мүмкіндігі шағын өндірушілер мен қалалық жұмысшы табының тұтынушылары арасындағы бірлескен кәсіпорын болуы керек деп қорытындылады, өйткені жерді қайта бөлу Венесуэладағыдай сәтсіздікке ұшырайды, "Онда Уго Чавес жеті миллион гектар мемлекет меншігіне ие болған жерді жинады, ол тиісті шаруалар болмағандықтан пайдаланылмайды". ПТ үкіметінің негізі жалпы алғанда, Лула мен Русеф әкімшілігінің даму саясатын белгілеуде агробизнестің мүддесі экспроприация мен жер реформасының агрессивті саясатына кедергі келтірді деп санайды. 2014 жылдың қарашасында Русефтің қайта сайлануына байланысты радикализм кезінде Венесуэланың қоғамдастықтар және әлеуметтік қозғалыстар министрі Элиас Хауаның Бразилияға алдын ала хабарланбаған сапары MST мен Венесуэла үкіметі арасында агроэкология бойынша ақпарат алмасу туралы келісімге әкелді. Сапар мен келісім Бразилия Конгресіндегі консерваторлар арасында шиеленіс тудырды; сенатор және жер иесі Роналдо Кайадо бұл келісімді "шетелдік үкіметтің жоғары лауазымды өкілі мен социалистік қоғам құруға бағытталған заңсыз ұйым арасындағы келісім" деп сипаттады, және жер реформасы бойынша айқын консервативті ұстанымды жақтады, демек MST үшін маневр жасауға көбірек орын қалдырмады. Қозғалыс Кайадоның реакциясын "консервативті секторлардың саяси процеске кез келген халықтық қатысуға деген қарсылығының дәлелі" деп сипаттады. Одан да айқын белгі ретінде Русеф өзінің екінші мерзіміне белгілі жер иесі Катиа Абреуді тағайындады. Алайда кейбір сарапшылар MST мен ПТ арасындағы ағымдағы шиеленіс, аяқталуға жақын тұрғандығын көрсетпейді, керісінше, MST-нің қайта құрылуын көрсетеді, бір мәселелік қозғалыстан саяси және әлеуметтік эмансипацияға бағытталған кең ауқымды қозғалысқа айналуын көрсетеді. 1990 жылдардан бері мұндай тенденция прогрессивті католиктер демеушілігімен құрылған CMP (Central de Movimentos Populares, немесе Халық қозғалыстары одағы) желісінде MST-нің әртүрлі халықтық ұйымдармен интеграциялануы арқылы көрініс тапты, осы арқылы MST өзінің қалалық "қарындас" ұйымы MTST-мен ынтымақтастығын дамытты.

The MST wholeheartedly declared support for Dilma Rousseff's candidacy, and once elected, she offered the movement very qualified support. In a national broadcast in November 2010, she declared land reform a question "of human rights," that is, a purely humanitarian one. As Lula's chief of staff, she supported economic growth over ecological and land reform concerns. In a radio interview during the campaign, she repeated the old conservative trope that economic growth could make Brazilian land issues recede: "What we are doing is doing away with the real basis for the instabilities of the landless. They are losing reasons to fight." Thus, one author described the MST's endorsement of Rousseff as a choice of the "lesser evil." State agencies and private individuals continued to violently oppose the movement's activities. On 16 February 2012, eighty families were evicted from an occupation in Alagoas of a farm rented to a sugar mill awash in unpaid debts. According to MST activist Janaina Stronzake, MST assumes that landowners have a hit list of MST leaders. Many have in fact been killed, although some murders were doctored to make them look like accidents. In April 2014, a Global Witness report called Brazil "the most dangerous place to defend rights to land and the environment," with at least 448 people killed between 2002 and 2013 in disputes over environmental rights and access to land. A report for the Catholic Pastoral Land Commission, Land Conflicts in Brazil 2013, estimated that land struggles were involved in 34 murders in Brazil in 2013, and 36 in 2012. On April 16, 2012, a group of MST activists occupied the headquarters of the Ministry of Agrarian Development in Brasilia, as part of the movement's regular "Red April" campaign, a yearly nationwide occupation initiative in honor of the April 1996 Eldorado dos Carajás massacre. Minister declared ongoing talks between the government and the MST suspended for the duration of the occupation. Land activists were dissatisfied with the slowing pace of official land reform projects under the Rousseff government. Fewer families were officially settled in 2011 than in the previous 16 years. Government reaction to the occupation sparked widespread accusations from the PT base that Rousseff had sold out. In a 2012 interview, Stedile admitted that the movement had not benefited from the policies of the PT administrations, since the coalition governments of the PT could not act politically on behalf of land reform. Both political pundits and activists thought Rousseff's first term was a lean period for land reform, and mainstream media called the MST "tamed" by the two consecutive PT administrations, and drained of mass support by steady economic growth and expanding employment—denying the movement its chief raison d'être. In 2013, MST attempted only 110 occupations. The same year saw another low, with only 159 families resettled. MST National Coordinator João Paulo Rodrigues said that the federal government's reliance on agribusiness exports for procuring hard currency was the main reason the Rousseff administration did not advance land reform, and even went backwards in some cases. The only recent advances in land reform policies had come in programs, such as the National Program for School Meals (PNAE) and Food Catering Plan (PAA), which purchased food from land reform farmers for use at public schools and other government facilities. However, Rodrigues disputed that such programs were "entirely disproportionate to what [was] being offered [in terms of public money, subsidized credits, etc.] to agribusiness." He concluded that the only chance for land reform in Brazil would be a kind of joint venture between small producers and urban working class consumers, as simple land redistribution would be fated to fail, as it had in Venezuela, "where Hugo Chávez stockedpiled seven million hectares of nationalized land property which remained unused for want of proper peasants." The PT government's base generally felt that the vested interest of agribusiness in setting development policies during the Lula and Rousseff administrations hampered aggressive policies of expropriation and land reform. In November 2014, amid the radicalization surrounding Rousseff's reelection, an unannounced visit to Brazil by Venezuelan Minister for Communities and Social Movements Elias Jaua led to an information exchange agreement in agro ecology between the MST and the Venezuelan government. The visit and agreement created tension among the conservatives in the Brazilian Congress; Senator and landowner Ronaldo Caiado described it as "an arrangement between a high placed representative of a foreign government and an unlawful entity, aimed at building a socialist society," and argued for a clearly more conservative stance on land reform, and therefore, less maneuvering room for the MST. The movement described Caiado's reaction as evidence that "conservative sectors are hostile to any form of grassroots participation [in the political process]." In an even clearer sign of limited room, Rousseff chose Kátia Abreu, the notorious female landowner, to be a member of her second term cabinet. However, some have suggested that the ongoing tension between the MST and the PT, far from signaling an impending end, on the contrary, suggested a reconfiguration of the MST, from a single issue movement to one with a wider focus on political and social emancipation. Since the 1990s, such a tendency has been expressed in the integration of MST with various other grassroots organizations in a network sponsored by progressive Catholics, the CMP (Central de Movimentos Populares, or Union of Popular Movements), through which the MST developed its collaboration with its urban "sister" organization, the MTST.

Жерге меншік

Жер иелігін нығайту тоқтамай жалғасты. 2006 жылы мүлік санағына сәйкес, жер концентрациясының Джини индексі 0,854 құрады, ал 1967 жылы әскери режим басталғанда 0,836 болған. Яғни, жер иелігінің санаулы қолдарда шоғырлануы күшейді. 2009 жылдан бастап Бразилияның экономикалық саясаты, әсіресе валюталық салада, ауыл шаруашылығы экспорты арқасында туындаған сауда артықшылықтарына тірелді, сондықтан "күштердің арақатынасы аграрлық реформаға қарсы бағытталды". Лула жылдарындағы тұрақты экономикалық өсімнің қайта жандануы, әсіресе қозғалыстың кейінгі қатысушыларының көп бөлігін құраған бейресми және/немесе толық емес жұмыспен қамтылған қалалық жұмысшылар арасында жер реформасына қоғамдық сұраныстың азаюына себеп болуы мүмкін. 2012 жылғы сұхбатта MST ұлттық кеңесінің мүшесі Хоаким Пиньейро әлеуметтік төлемдердің және жұмыспен қамту деңгейінің жақындағы өсімі Бразилияның аграрлық белсенділігіне "тыныштандыратын" әсер еткенін мәлімдеді, бірақ ол әлеуметтік бағдарламаларға мемлекеттік қаражат жұмсауды қолдайтынын, бірақ MST мұндай бағдарламалардың "құлқына" айналуынан қорқатынын қосты. Алайда, 2006 жылы MST мәліметтері бойынша, 150 000 отбасы оның лагерьлерінде тұрды, ал 1990 жылы бұл көрсеткіш 12 805 отбасыны құрады.

Ұйымдастыру құрылымы

MST ұйымының барлық мүшелері, төменгі деңгейден бастап мемлекеттік және ұлттық үйлестіру органдарына дейін, талқылау, ой-толғау және консенсус арқылы шешім қабылдайтын ұжымдық бірліктерге біріккен. Бұл иерархиялық емес ұйымдастыру үлгісі, бостандық теологиясы мен Фрейре педагогикасын көрсетеді, сонымен қатар сатып алуға немесе жойғызуға болатын ерекше басшылықтан қашықпыз. Ұйымдастырудың негізгі бірлігі – MST лагерінде орналасқан 10-15 отбасы – «негізгі ядро» деп аталады. Негізгі ядро мүше отбасылардың мәселелерін қарастырады, ал мүшелер қоныстану/лагерь жиналыстарында өкілдік ету үшін бір әйел және бір еркек есімдерін сайлайды. Бұл өкілдер аймақтық жиналыстарға қатысып, аймақтық өкілдерді сайлайды, олар өз кезегінде MST мемлекеттік үйлестіру органының мүшелерін сайлайды – барлығы 400 мемлекеттік орган мүшесі (әр штатқа шамамен 20) және 60 ұлттық үйлестіру органы мүшесі (әр штатқа шамамен 2). Әрбір MST отбасы негізгі ядроға қатысады, шамамен 475 000 отбасы, немесе 1,5 миллион адам. Бразилиядағы жер реформасы туралы жазбалардың авторы, экономист Жоао Педро Стедиле MST ұлттық үйлестіру органының мүшесі. MST саяси партия емес және ресми басшылығы жоқ, тек 15-ке жуық жетекшілерден тұратын шашыраңқы топ бар, олардың қоғамдық өнерпаздықтары сирек. Бұл құпиялылық тұтқындалу қаупін азайтады, сонымен қатар, төменгі деңгейдегі, орталықтандырылмаған ұйымдық модельді сақтайды. MST үшін бұл маңызды стратегия болып саналады, себебі ол қозғалысқа мүше отбасылар мен олардың өкілдері арасындағы үздіксіз және тікелей байланыс ағынын сақтауға мүмкіндік береді. Үйлестірушілер мүше отбасылардың жағдайларын біледі және олармен маңызды мәселелерді талқылауға ынталандырылады. Бұл ұйымдық жоба, бір жағынан, адамдарды саяси тұрғыдан күшейтуге бағытталған, олардың «жергілікті контекстке сәйкес, дұрыс деп санайтын жолмен» әрекет етуіне мүмкіндік береді. Координаторлар мен мүше отбасылар арасындағы байланысты қамтамасыз ету және БАҚ-ты демократияландыру мақсатында MST «Jornal Sem Terra» және «MST Informa» басылымдарын шығарады. MST құрылымы мен мақсаттары кейбір авторларды оны ірі либертариандық социалистік, анархистік немесе автономистік марксистік ұйым деп қарастыруға итермеледі.

The MST is organized entirely, from the grassroots level up to the state and national coordinating bodies, into collective units that make decisions through discussion, reflection, and consensus. This non hierarchical pattern of organization, reflecting liberation theology and Freirean pedagogy, also avoids distinct leadership that can be bought off or assassinated. The basic organizational unit, 10 to 15 families living in an MST encampment settlement, is known as a nucleo de base. A nucleo de base addresses the issues faced by member families, and members elect two representatives, one woman and one man, to represent them at settlement/encampment meetings. These representatives attend regional meetings, and elect regional representatives, who then elect the members of the state coordinating body of the MST, a total of 400 members of state bodies—around 20 per state—and 60 members of the national coordinating body, around 2 per state. Every MST family participates in a nucleo de base, roughly 475,000 families, or 1.5 million people. João Pedro Stédile, economist and author of texts on land reform in Brazil, is a member of the MST's national coordinating body. The MST is not a political party, and has no formal leadership, other than a dispersed group of some 15 leaders, whose public appearances are scarce. This secrecy minimizes the risk of arrest, and also preserves a grassroots, decentralized organizational model. This is regarded as an important strategy by the MST, in that it allows the movement to maintain an ongoing and direct flow of communication between member families and their representatives. Coordinators are aware of the realities faced by member families, and are encouraged to discuss important issues with said families. This organizational blueprint seeks, in a way, to empower people politically by having them acting "in the way they see fit, true to local context." To assist with communication between Coordinators and member families, and as an attempt to democratize the media, the MST produces the Jornal Sem Terra and the MST Informa. The structure and goals of the MST has led some authors to consider it a large libertarian socialist, anarchist, or autonomist Marxist organization.

Идеология

MST – Бразилияда жер реформасын жүзеге асыруға ұмтылған жүздеген мыңдаған жерсіз шаруалардың (сондай-ақ кейбіреулері шағын қалаларда тұрады) идеологиялық тұрғыдан алуан түрлі ауылдық қозғалысы. MST құрылғаннан бері бостандық теологиясы, марксизм, Куба революциясы және басқа да солшыл идеологиялардан шабыт алды. "Марксистік ұғымдар, халықтық дін, қоғамдық тәжірибе, азаматтық принциптер және радикалды демократия" сияқты әртүрлі идеялардың икемді үйлесімі қозғалыстың халық арасындағы танымалдығын арттырды. MST-ның радикалды демократиялық және иерархияға қарсы құрылымы мен мақсаттары кейбір авторларды оны ірі либертариандық социалистік, анархистік деп санауға жетеледі.

MST-ның иерархияға қарсы ұстанымы Пауло Фрейренің ықпалынан туындайды. Бразилияның Пернамбуко штатындағы кедей қауымдармен жұмыс істегеннен кейін Фрейре дәстүрлі оқу орталарының, мысалы, мұғалімдердің оқушылардан артық билікке ие болуы сияқты ерекшеліктері, ересектердің сауат ашу бағдарламаларында сәтті болуына кедергі келтіретінін байқады. Ол оқушылардың пассивті рөлі олардың білім алу және ақпаратды қабылдау қабілетін шектеуін анықтады. Оның оқулары белсенділерді қанаушы әлеуметтік жағдайларға тәуелділіктен құтылуға және белсенді мінез-құлық пен өмір салтына көшуге шақырды. 1980 жылдардың ортасында MST қозғалыс үшін жаңа инфрақұрылым құрды, оны тікелей бостандық теологиясы мен фрейриандық педагогика басқарды. Иерархиялық құрылымдардың пайда болуын болдырмау және сыбайлас жемқорлық басшылықтың дамуына жол бермеу үшін олар басшыларды сайлаған жоқ. MST тек жерсіз жұмысшыларды ғана емес, сонымен қатар жерде жұмыс істеу арқылы өмір күрісін табуға тырысатын қалалық жұмыссыз және баспанасыз адамдарды да қамтиды; осылайша, ол тұрғын үй реформасы және басқа да қалалық қозғалыстармен байланысты. Квотерлер қозғалысы MTST (Movimento dos Trabalhadores Sem teto – Баспанасыз жұмысшылар қозғалысы) көбінесе MST-ның тармағы ретінде қарастырылады.

Бостандық теологиясы мен мистика

Жоғарыда айтылғандай, МТТ діни және саяси тұрғысынан көптеген идеологиялық ағымдардан шабыт алады. Осы шабыттың бір қыры – мистика практикасы. Мистика – рәсімдік ортада, көбінесе сөзсіз элементтермен жүзеге асырылатын, белгілі бір мақсаттарға немесе әрекеттерге деген сенімді нығайтуға бағытталған өнер немесе би. Осы тұрғыдан алғанда, мистика латын Америкасына тән мистицизмнің бір түрі болып саналады. МТТ-мен байланысты мистиканың түрі де, католик ритуалдарымен, сондай-ақ 16 ғасырда Бразилияға құлдықтан әкелінген афро-бразилиялық діни дәстүрлермен байланысты әртүрлі мәдениеттер мен бастауларға негізделген. Бұдан өзге, кейбір заманауи тарихшылар МТТ мистикасының кейбір аспектілерінің түбін жергілікті халықтардың салты мен сенімдерінде іздейді. Зерттеушілер МТТ қызметінің дәстүрлі шаруалардың ыдырауы мен олардың коммуналдық құқықтарды қайта жаңартуға деген ұмтылысын көрсететінін айтады. Бұл МТТ мен Сапатистік Ұлттық Азаттық Армиясы сияқты коммуналдық құқықтарды қорғауға бағытталған қозғалыстардың арасындағы айырмашылықты құрайды. Дегенмен, кейбіреулер МТТ шаруалардың "ыдырауынан" емес, Бразилиядағы отаршылдық дәуірден бері ауыл шаруашылығы тауар өндірісімен байланысты болған елде, шаруалардың толыққанды қалыптаспағанын көрсетеді. Оның әлеуметтік негізін капиталистік өндіріс саласында өз орнын табуға тырысатын ауылдық жұмысшы табы құрайды. Сырттан қараушылардың айтуынша, МТТ жерсіздерді "ауылдық жұмысшылар" деп атауы – марксистік мағынадағы "пролетариат", көбінесе идеологиялық белгілеу ретінде көрінеді. Тіпті Джеймс Петрас сияқты солшыл ғалымдар МТТ-ны жаңартушы әлеуметтік қозғалыс деп санайды, өйткені оның басты мақсаты – өнімділікке қабілетті, нарықтағы артық өнімді өндіре алатын жатқан жерлерді тиімді пайдалануға айналдыру, яғни қозғалыстың ұранындай "иелену, қарсы тұру және өндіру". Бұл антикапиталистік көзқарас емес, себебі оның мақсаты – "шағын жеке меншік иелеріне негізделген жер реформасын жасау". Қозғалыс өз орнындағы жағдайларды жақсарту үшін, көбінесе жеке кәсіпкерлікті қолдайды: жинаған қаражатымен механикаландыруды, өңдеу кәсіпорындарын, мал шаруашылығын қаржыландырды, сондай-ақ қосымша несие алуға мүмкіндік берді. Кейбіреулер қозғалыстың мақсаттарын "шектеулі" деп санайды, себебі іс жүзінде ол кейбір адамдарға капиталистік экономикамен өзара әрекеттесуге, "партиялық капитализм" арқылы аграрлық өнімдер нарығында үлкен агробизнес трестерімен бәсекелесуге мүмкіндік береді. Марксистік авторлар, мысалы, Петрас пен Велтмайер, мұндай көзқарас ауылдық халықтың әртүрлі коалициясының қалалық жұмысшы табын қамтитын кең ауқымды, жүйеге қарсы коалицияға қатысуға қабілетсіздігін көрсетеді. Марксистік парадигманы қабылдамайтын басқа авторлар МТТ риторикасында билікті алу үшін емес, "ауылдық Бразилияның әртүрлілігін қайта құру" үшін идеологиялық күрес көрінісін көреді. Бұл күрес, өртті радикалдық риторикамен қатар, кейбіреулер үшін "ауылдық қоғамды демократияландыру үшін маңызды", бірақ ол саяси өзгерістерге бағытталмаған. Жақында жарияланған ғылыми мақалада МТТ идеологиясы, ауылда тіршілік табу үшін жерсіздердің нақты қажеттіліктерімен байланысты болғандықтан, ең алдымен "жеуге болатын идеология" екені айтылады. Соңғы неміс анықтамалығында МТТ саяси билікке ие бола алмайтын жай ғана қысым тобы ретінде сипатталған. Алайда, басқа авторлар МТТ мүшелерінің өз істерін басқаруға қатысуын арттыруға бағытталған қозғалыстың күш-жігері оны кең мағынада "социалистік" деп сипаттауға жеткілікті деп санайды.

As mentioned above, the MST draws ideological inspiration from many conceptual frameworks, both religious and political, with one aspect of this inspiration being the practice of mística. Mística refers to performance or dance conducted in ceremony like conditions, often with nonverbal components, and carried out with the intention of affirming confidence in desired goals or action. With this in mind, mística can be considered a form of mysticism that exists within a distinctly Latin American context. The form of mística associated with the MST also draws on a variety of cultures and origins, with roots in Catholic ritualism, as well as Afro Brazilian religious practices that had first been introduced after the migration of slavery into Brazil in the 16th century. Not only this, but some contemporary historians have also identified aspects of the MST mística as having originated from Indigenous practices and belief systems. has led authors to ascertain that the MST activities express, in a way, the decline of a traditional peasantry, and its desire of restoring traditional communal rights. This is what differentiates between the MST and a movement for the preservation of communal rights, such as the Zapatista Army of National Liberation. However, there are others who assert that instead of expressing the "decline" of the peasantry, the MST, developing as it was in Brazil, a country where agriculture has been tied to commodity production since colonial times, expresses the absence of a proper peasantry, and has, as its social basis, a rural working class that strives to gain a foothold in the field of capitalist production. As remarked by non specialist foreign onlookers, the MST's tagging of the landless as "rural workers"—i. e. proletarians, in the Marxist sense—appears sometimes more as a purely ideological branding than anything else. According even to a Leftist scholar like James Petras, the MST is undoubtedly a modernizing social movement, in that its main goal is to convert fallow states into viable units that are able to produce a marketable surplus—"to occupy, resist, and produce," as the movement's own motto goes. It is also not a movement with a clear cut anti capitalist stance, as what it seeks is to "create a land reform based on small individual property owners." As far as its steads are concerned, the movement has adopted a mostly private enterprise friendly stance: with the monies it has procured, it has financed mechanization, processing enterprises, livestock breeding, as well as granting access to additional credit sources. Some even see the movement's aims as "quite limited," as in practice, it tends to merely provide a chance for some people "to interact with the [ruling] capitalist economy" by means of a kind of "guerrilla capitalism," aimed at ensuring that smaller producers' associations carve a share of the market for agrarian produce against the competition of mammoth agribusiness trusts. In the view of Marxist authors, like Petras and Veltmeyer, such a stance would reflect the incapacity of a heterogeneous coalition of rural people to engage in a broad, anti systemic coalition, which would include the urban working classes. Shunning this Marxist paradigm, other authors see in the rhetoric of the MST the reflection of an ideological struggle, not for taking power, but for recognizance, for "reconstituting the diversity of rural Brazil". This struggle for recognizance despite its being couched in fiery radical rhetoric is seen by some as "indeed relevant for the democratization of 'rural society', but [it does] not entail political motivations destined to promote ruptures". In even more blunt terms, a recent academic paper asserts that the ideology of the MST, connected as it is in practice with the landlesss' concrete needs for making out a living in the countryside, is above all an edible ideology. A recent German handbook describes the MST as a mere pressure group, unable to exert actual political power. Other authors, however, maintain that the interest of the MST in maximize its members' everyday participation in the running of their own affairs is enough to describe the movement as "socialist" in a broad sense.

Білім

MST мәліметінше, 2002-2005 жылдар аралығында 50 мыңнан астам жерсіз жұмысшы оқып-жазуды үйренген. Сонымен қатар, ол Сан-Паулудағы Гуарарема кампусында Әлеуметтік қозғалыстардың Халықтық Университетін (PUSM) басқарады. Марксистік ғалым Флорестан Фернандестің есімімен Флорестан Фернандес мектебі (FFS) деп те аталады. Мектеп әртүрлі салаларда орта мектеп сыныптарын ұсынады; 53 оқушыдан тұратын алғашқы түлектер класы (2005) арнайы ауылдық білім және даму саласында диплом алды. Бразилия университетімен, Венесуэла үкіметімен және Via Campesina бейөкмөт ұйымымен, сондай-ақ федералды, мемлекеттік және қоғамдық колледждермен келісімдер жасасып, педагогика, тарих және агрономия, сондай-ақ әртүрлі біліктілік деңгейіндегі техникалық пәндер бойынша сабақтар ұсынады. Ғимаратты мектеп аумағында жасалған топырақ-цемент кірпіштерін пайдалана отырып, еріктілер бригадалары салған. Кейіннен қайтыс болған Оскар Нимейер аудиторияны жобалаған, ал мектеп кешенін тұрақты және экологиялық зиянды әсері төмен кеңейту жоспарлануда. MST өзінің білім беру секторын 1986 жылы, бірінші ұлттық конвенциясынан бір жыл өткен соң, Рио-Гранде-ду-Сул штатында құрды. 2001 жылға қарай оның қоныстары мен лагерьлерінде шамамен 150 000 бала 1200 бастауыш және орта мектепте оқыды. Мектептерде 3800 мұғалім жұмыс істейді, олардың көпшілігі MST-да оқытылған. Қозғалыс 1200 педагогты даярлаған, олар 25 000 жас және ересек адамдарға сабақ береді. Бразилияның көптеген штаттарында бастауыш сынып мұғалімдерін даярлайды және ЮНЕСКО, ЮНИСЕФ және Католик шіркеуі сияқты халықаралық ұйымдармен серіктестік етеді. Әртүрлі аймақтардағы жеті жоғары оқу орны MST мұғалімдеріне білім беру саласындағы бакалаврлық бағдарламаларды ұсынады. Кейбіреулер MST-ның ауылдық мектептерінің сандық және сапалық көрсеткіштер бойынша дәстүрлі мектептерден айқын артықшылығы бар екенін айтады.

Медиа қамту

ШТМ-ның жергілікті ұйым ретінде, жарғылық мектептердегі қызметі бразилиялық баспасөздің қызығушылығын тудырды, оның көп бөлігі айыптау сипатында болды. Бразилияның ең ірі журналы «Veja», әлеуметтік қозғалыстарға көңілсіздікпен қарап, Рио-Гранди-ду-Сулдағы екі ШТМ мектебінің бейнесін жариялады және ШТМ 7 мен 14 жас аралығындағы балаларды «идеологиялық тұрғыдан баулуда» деп мәлімдеді. Балаларға сондай-ақ мақалада «пропагандалық фильмдер» деп аталған фильмдер көрсетілді, онда генетикалық модификацияланған өнімдерде «у бар» екені оқытылды және гендік модификацияланған соя құрамында болуы мүмкін маргарин жемеуге кеңес берілді. Бразилия билігі ШТМ мектептерін бақылауға алмаған және олар Білім министрлігі бекіткен міндетті ұлттық оқу бағдарламасын, онда «идеялардың көптігі» мен «толеранттылық» талап етіледі, орындамаған. Мақалада «ШТМ мектептерінде «марксизмді» уағыздау» медреселердегі радикалды исламдық қағидаларды уағыздаумен теңестірілді. Бұл «Veja» мен ШТМ арасындағы ұзақ және өте ашулы қарым-қатынастың бір эпизоды ғана болды. 1993 жылы журнал ШТМ-ны «лениндік сипаттағы шаруалар ұйымы» деп сипаттап, оның жетекшілері мен белсенділерін үйсіз болып көрінумен айыптады. 2009 жылдың ақпанында журнал қозғалыстың «қылмыстық» әрекеттеріне мемлекеттік қолдау көрсетуге қарсы болды, ал бір жылдан кейін ШТМ журналды «журналистика мен шындықтың өзін жойды» деп айыптады. 2011 жылы «Veja» журналында ШТМ «қылмыстық топ» деп аталды. 2014 жылдың басында, ШТМ Жоғарғы Федералдық Сот ғимаратына шабуылға тырысқаннан кейін, «Veja» газетінің тілшісі оны «бар емес себептің көшбасшысы» деп атады. Осы журналистік шабуылдарға арналған кем дегенде екі академиялық монография жазылды. Жалпы алғанда, басты ақпарат құралдарының ШТМ-мен қарым-қатынасы екіұшты болды: 1990 жылдары олар жер реформасын жалпы мақсат ретінде қолдады және ШТМ-ны жақсы жағынан көрсетті. Мысалы, 1996 және 1997 жылдар аралығында TV Globo «O Rei do Gado» («Мал бароны») телесериалын көрсетті, онда актриса Патрисия Пиллар сомдаған әдемі «жерсіз» әйел ер адаммен ғашық болады. Сол телесериалда, ШТМ-ді қорғау кезінде қаза тапқан ойдан шығарылған сенатор Каксиасқа жасалған аза тұру, нақты сенаторлар Эдуардо Суплиси мен Бенедита да Силваға, олардың ойдан шығарылған әріптесінің идеологиясын мадақтауға мүмкіндік берді. Алайда, бұқаралық ақпарат құралдары, әсіресе қозғалыс күшейген сайын, оның зорлық-зомбылық әдістерін жоққа шығарады. Ол қозғалыстың жер реформасы үшін күресін толығымен жоққа шығармайды, бірақ бразилиялық БАҚ моральдық үгіт жүргізеді: «өнімді жерді басып алуды, ШТМ-ның ақылсыздығы мен жауапкершіліксіздігін, бөліп берілген жер учаскелерін тиімсіз пайдалануын айыптау және басқа бейбіт шешімдердің бар екенін дәлелдеу».

The role of the MST as a grassroots organization running charter schools activity has attracted considerable attention from the Brazilian press, much of it accusatory. Veja, Brazil's largest magazine, known for unrestrained hostility to social movements in general published a profile of two MST schools in Rio Grande do Sul and said the MST was "indoctrinating" children between 7 and 14. Children were also shown what the article called propaganda films, which taught that genetically modified (GMO) products contain "poison", and were advised not to eat margarine that might contain GMO soybean. The Brazilian authorities allegedly had no control over MST schools, and according to the profile they did not follow the mandatory national curriculum set out by the Ministry of Education, which calls for "pluralism of ideas" and "tolerance". "Preaching" "Marxism" in MST schools was analogous to preaching radical Islam tenets in madrassas, the article said. This was just one episode in a long history of mutual very bitter animosity between Veja and the MST. In 1993, the magazine described the MST as "a peasant organization of Leninist character" and charged its leaders and activists with pretending to be homeless. In February 2009 the magazine opposed public support for the "criminal" activities of the movement and the MST charged the magazine a year later with "vandalizing" both journalism and the truth itself. In 2011, a mention of the MST in Veja called it "a criminal mob". In early 2014, after MST tried to invade the STF building, a Veja columnist described said it was "playing leader to a non existing cause". This journalistic mud slinging has justified at least two academic monographs wholly dedicated to it alone. Overall the relationship of the mainstream media with the MST has been ambiguous: in the 1990s they tended to support land reform as a goal in general, and presented MST in a sympathetic light. For example, between 1996 and 1997 TV Globo broadcast a telenovela O Rei do Gado (The Cattle Baron), in which a beautiful female sem terra played by actress Patricia Pillar falls in love with a male landowner. In the same telenovela, a wake for the fictitious Senator Caxias, killed while defending an MST occupation, offered the opportunity for two real life senators from the PT, Eduardo Suplicy and Benedita da Silva, to make cameo appearances as themselves praising their fictive colleague's agenda. The media however tend to disavow what they see as violent methods, especially as the movement gathered strength. It does not outright disavow the movement's struggle for land reform, but Brazilian media moralize: "to deplore the invasion of productive land, the MST's irrationality and lack of responsibility, the ill using of distributed land parcels and to argue for the existence of alternate peaceful solutions".

Тұрақты ауыл шаруашылығы

Техникалық мамандар мен сарапшылардың МТТ-дағы рөлінің артуы қозғалыстың бір бөлігін отбасылар өндіріс жүргізетін жерлерде орнықты ауыл шаруашылығы моделіне қажетті технологияны әзірлеуге және таратуға баулыды. Мұндай өздігінен жасалған технология шағын өндірушілерді тұтынушылардан технология өндірушілерге айналдырудың бір жолы ретінде қарастырылады, соның салдарынан шағын өндірушілердің химиялық заттарға және бір дақылдың бағасының өзгеруіне тәуелділігін азайтуға, сондай-ақ табиғи ресурстарды сақтауға мүмкіндік береді. Бұл күш-жігерлер қозғалысқа жаңадан келген отбасылардың жерге қол жеткізуі артып келе жатқандықтан маңыздырақ бола түсуде. Мысалы, 2004 жылдың 15 мамырында Бразилияның Понта-Гросса қаласында, бұрын Монсанто компаниясы генетикалық өзгертілген дақылдарды өсіру үшін пайдаланған жерде Чико Мендес агроэкология орталығы құрылды. Орталық МТТ арқылы таратылатын органикалық, жергілікті тұқымдарды өндіруді көздеп отыр. МТТ қоныстарында орманды қайта жаңарту, жергілікті түрлерді қолға үйрету және дәрілік өсімдіктерді пайдалану бойынша түрлі тәжірибелер жүргізілді. МТТ Латын Америкасындағы органикалық күріштің ең ірі өндірушісі болып табылады. 2005 жылы МТТ Венесуэланың федералды үкіметімен, Парана штатының үкіметімен, Парана Федералды Университетімен (UFPR) және бүкіл әлемдегі жер үшін күрес жүргізіп жатқан қозғалыстарды біріктіретін Халықаралық Виа Кампесина ұйымымен бірлесіп Латын Америкасы Агроэкология мектебін құрды. Мектеп, МТТ аграрлық реформа жобасының бірі болып табылатын Контестадо елді мекенінде орналасқан, және қаңтар айында өткен бесінші Дүниежүзілік әлеуметтік форумдағы ниеттер туралы хаттамаға қол қойды.