Адамның негізгі қажеттіліктерінен айырылу жағдайы

Кіріспе

Адамның негізгі қажеттіліктерінен күрт айырылумен сипатталатын жағдай.

Өте кедейлік – кедейліктің ең ауыр түрі, Біріккен Ұлттар Ұйымы (БҰҰ) анықтамасына сәйкес, “адамның тамақ, қауіпсіз ауыз су, санитарлық жағдайлар, денсаулық сақтау, баспана, білім және ақпарат сияқты негізгі қажеттіліктерінен күрт айырылумен сипатталатын жағдай”. Бұл жағдай тек табысқа ғана емес, сонымен қатар қызметтерге қол жеткізуге де байланысты. Тарихи тұрғыдан алғанда, Біріккен Ұлттар Ұйымында басқа да анықтамалар ұсынылған. 2018 жылы өте кедейлік – Дүниежүзілік банк белгілеген 1,90 АҚШ долларынан төмен күндік табыс (2011 жылғы бағалар бойынша, доллармен) деп есептеледі. 2017 жылдың қазан айында Дүниежүзілік банк халықаралық кедейлік шегін, яғни әлемдік абсолюттік ең төменгі деңгейді күніне 1,90 долларға дейін жаңартты. Бұл 1996 жылғы АҚШ бағасымен күніне 1 долларға тең, сондықтан “күнде 1 доллардан кем табыспен өмір сүру” деген кең таралған сөз тіркесі пайда болды. Өте кедейлікте өмір сүретін адамдардың басым көпшілігі Оңтүстік Азия және Сахара төменгі аймағындағы Африка елдерінде шоғырланған. 2018 жылғы мәліметтер бойынша, өте кедейлікте өмір сүретін ең көп адамдар бар ел – Нигерия, онда 86 миллион адам бар. Бұрын әлем халқының басым бөлігі өте кедейлік жағдайында өмір сүрген. Әлем халқының абсолютті кедейлікте өмір сүру көрсеткіші 1800 жылы 80%-дан асып, 2015 жылы 20%-дан төменге дейін түсті. БҰҰ-ның бағалауынша, 2015 жылы шамамен 734 миллион адам немесе халықтың 10%-ы осындай жағдайда қалды. Бұрынғы мәліметтер бойынша, 1990 жылы бұл көрсеткіш 1,9 миллиард, ал 2008 жылы 1,2 миллиард адамды құрады. Халықаралық кедейлік шегінен төмен адамдардың саны көп болғанына қарамастан, бұл көрсеткіштер халықаралық қауымдастық үшін маңызды жетістіктерді көрсетеді, өйткені соңғы 15 жылда бір миллиардтан астам адам кедейліктен шықты. Өте кедейлік пен аштықты азайту – Біріккен Ұлттар Ұйымының 2000 жылы қабылдаған Мыңжылдық даму мақсаттарының (МДМ1) бірінші мақсаты болды. Атап айтқанда, 2015 жылға қарай өте кедейлік деңгейін екі есеге төмендету жоспарланған, бұл мақсат жоспардан бес жыл бұрын орындалды. Халықаралық қозғалыс ATD Fourth World-тың негізін қалаушы Жозеф Врезински “негізгі қауіпсіздіктің жоқтығын” (кедейлік) және “созылмалы кедейлікті” (өте кедейлік) ажыратып, өте кедейлікте өмір сүретін адамдарға барлық адам құқықтарын жүзеге асыруға нақты мүмкіндік беру арқылы оны жою қажеттігін айтты:

Extreme poverty is the most severe type of poverty, defined by the United Nations (UN) as "a condition characterized by severe deprivation of basic human needs, including food, safe drinking water, sanitation facilities, health, shelter, education and information. It depends not only on income but also on access to services". Historically, other definitions have been proposed within the United Nations. In 2018, extreme poverty mainly refers to an income below the international poverty line of $1.90 per day (in 2011 prices, $ in dollars), set by the World Bank. In October 2017, the World Bank updated the international poverty line, a global absolute minimum, to $1.90 a day. This is the equivalent of $1.00 a day in 1996 US prices, hence the widely used expression "living on less than a dollar a day". The vast majority of those in extreme poverty reside in South Asia and Sub Saharan Africa. As of 2018, it is estimated that the country with the most people living in extreme poverty is Nigeria, at 86 million. In the past, the vast majority of the world population lived in conditions of extreme poverty. The percentage of the global population living in absolute poverty fell from over 80% in 1800 to under 20% by 2015. According to UN estimates, in 2015 roughly 734 million people or 10% remained under those conditions. The number had previously been measured as 1.9 billion in 1990, and 1.2 billion in 2008. Despite the significant number of individuals still below the international poverty line, these figures represent significant progress for the international community, as they reflect a decrease of more than one billion people over 15 years. The reduction of extreme poverty and hunger was the first Millennium Development Goal (MDG1), as set by the United Nations in 2000. Specifically, the target was to reduce the extreme poverty rate by half by 2015, a goal that was met five years ahead of schedule. by Fr. Joseph Wresinski, founder of the International Movement ATD Fourth World, distinguishing "lack of basic security" (poverty) and "chronic poverty" (extreme poverty), linking the eradication of extreme poverty by allowing people currently experiencing it a real opportunity to exercise all their human rights:

Бұл анықтама алғаш рет 1989 жылдың маусымында БҰҰ арнайы баяндамашысы Данило Тюрктің экономикалық, әлеуметтік және мәдени құқықтарды жүзеге асыру туралы алдын ала баяндамасында айтылған. Бұл қағида бүгінгі күнге дейін қолданылып келеді, соның ішінде 2012 жылдың қыркүйегінде БҰҰ Адам құқықтары жөніндегі кеңесі қабылдаған өте кедейлік және адам құқықтары жөніндегі БҰҰ-ның негізгі басшылық қағидаларында да қолданылады.

Тұтынуға негізделген анықтама

Халықаралық қауымдастық шектен тыс кедейлікті 2011 жылғы халықаралық бағалармен өлшенгенде күніне 1,90 доллардан төмен өмір сүру деп анықтайды (бұл 2018 жылы 2,12 долларға баламалы). Бұл көрсеткіш, сондай-ақ халықаралық кедейлік шегі деп белгілі, инфляцияны және тіршілік құнының айырмашылықтарын ескере отырып, мерзімді түрде жаңартылып отырады; ол алғаш рет 1996 жылы күніне 1 доллар деп белгіленген. Жаңа баға деректеріне сәйкес жаңартулар жасалады, осы арқылы әлемдегі негізгі азық-түлік, денсаулық сақтау, киім-кешек және баспананың құнын мүмкіндігінше дәл көрсетуге тырысады. Соңғы жаңарту 2015 жылы жасалды, осы кезде Әлемдік банк халықаралық шекті 1,90 долларға дейін көтерді. Әлемдегі ең кедей адамдардың көпшілігі ақшалай табысқа ие болмағандықтан, кедейлікті өлшеу адамның тұтынуының ақшалай құнына негізделген. Әйтпесе, кедейлікті өлшеуде өз өнімдерін көбінесе тұтынатын шаруалардың үй шаруалығында өндірілген өнім ескерілмей қалуы мүмкін.

Баламалы анықтамалар

Ең ауыр жағдайға тап болғандардың өмір сүру деңгейін көрсететін $1.90/күндік кедейлік шегі қазірге дейін ең көп қолданылатын өлшем болып табылады, себебі ол ең қиын жағдайдағы адамдардың шындығын көрсетеді. Көптеген халықаралық ұйымдар кеңінен қолданғанымен, ол түрлі факторларға байланысты сынға іріктеліп отыр. Мысалы, ол адамдардың кедейлік шегінен қаншалықты төмен екенін ескермейді, бұл кедейліктің тереңдігі деп аталады. Осы мақсатта, сол институттар кедейлік аралығы туралы деректерді жариялайды. Халықаралық кедейлік шегі уақыт өте келе өзгермейді, түрлі жылдар арасында салыстыруға мүмкіндік береді. Сондықтан бұл абсолютті кедейлікті өлшейтін көрсеткіш, ол салыстырмалы кедейлікті өлшемейді. Бұл көрсеткіш сондай-ақ адамдардың өздерінің қаржылық жағдайын қалай бағалайтынын (әлеуметтік-субъективті кедейлік шегі деп аталады) көрсетуге арналмаған. Сонымен қатар, кедейлік шегін есептеу үшін тұтыну бағалары туралы ақпарат қолданылады, ол сатып алу қабілеті паритетін есептеуге қажет, бірақ оны өлшеу өте қиын және пікірталас тудырады. Барлық басқа көрсеткіштер сияқты, ең кедей және осал елдерден деректердің жетіспеуі мүмкін. Ең ауыр кедейлікті өлшеу үшін бірнеше баламалы құралдар ұсынылды, олар нашар тамақтану және негізгі білімге қолжетімділіктің болмауы сияқты басқа факторларды да қамтиды. Алкир-Фостер әдісіне негізделген көп өлшемді кедейлік индексін (МКИ) Оксфорд кедейлік және адам дамуы институты (OPHI) жариялайды: ол негізгі қажеттіліктердегі кемшілікті өлшеуге мүмкіндік береді және кедейліктің таралуын және қарқындылығын көрсету үшін жіктелуі мүмкін. Мысалы, дәстүрлі өлшемдер бойынша Эфиопия мен Өзбекстанда халықтың шамамен 40% ең кедей деп есептеледі, бірақ МКИ негізінде эфиопиялықтардың 90% және өзбектердің 2% ғана көп өлшемді кедейлікте болады. МКИ даму саласындағы мамандарға аймақтағы кедейліктің ең мүмкін себептерін анықтауға көмектеседі, әдістің М0 өлшемін қолдана отырып (ол кедейліктегі адамдардың үлесін олардың кемшілікке тап болған өлшемдерінің үлесіне көбейту арқылы есептеледі). Мысалы, Палестинаның Газа секторында Алкир-Фостер әдісінің М0 өлшемін қолдану, аймақтағы кедейліктің негізінен электр қуатына қолжетімділіктің жоқтығынан, ауыз судың жетіспеуінен және халықтың тығыздығынан туындайтынын көрсетеді. Керісінше, Бутанның Чукха ауданынан алынған деректер кедейлікке табыстың басқа өлшемдерге қарағанда әлдеқайда үлкен үлес қосатынын көрсетеді. Алайда, МКИ тек 105 елдің деректерін ұсынады, сондықтан оны жаһандық өлшемдер үшін қолдануға болмайды.

The $1.90/day extreme poverty line remains the most widely used metric as it highlights the reality of those in the most severe conditions. Although widely used by most international organizations, it has come under scrutiny due to a variety of factors. For example, it does not account for how far below the line people are, referred to as the depth of poverty. For this purpose, the same institutions publish data on the poverty gap. The international poverty line is designed to stay constant over time, to allow comparisons between different years. It is therefore a measure of absolute poverty and is not measuring relative poverty. It is also not designed to capture how people view their own financial situation (known as the socially subjective poverty line). Moreover, the calculation of the poverty line relies on information about consumer prices to calculate purchasing power parity, which are very hard to measure and are necessarily debatable. As with all other metrics, there may also be missing data from the poorest and most fragile countries. Several alternative instruments for measuring extreme poverty have been suggested which incorporate other factors such as malnutrition and lack of access to a basic education. The Multidimensional Poverty Index (MPI), based on the Alkire Foster Method, is published by the Oxford Poverty & Human Development Initiative (OPHI): it measures deprivation in basic needs and can be broken down to reflect both the incidence and the intensity of poverty. For example, under conventional measures, in both Ethiopia and Uzbekistan about 40% of the population is considered extremely poor, but based on the MPI, 90% of Ethiopians but only 2% of Uzbeks are in multidimensional poverty. The MPI is useful for development officials to determine the most likely causes of poverty within a region, using the M0 measure of the method (which is calculated by multiplying the fraction of people in poverty by the fraction of dimensions they are deprived in). For example, in the Gaza Strip of Palestine, using the M0 measure of the Alkire Foster method reveals that poverty in the region is primarily caused by a lack of access to electricity, lack of access to drinking water, and widespread overcrowding. In contrast, data from the Chhukha District of Bhutan reveals that income is a much larger contributor to poverty as opposed to other dimensions within the region. However, the MPI only presents data from 105 countries, so it cannot be used for global measurements.

Өте кедей өмір сүретін халықтың үлесі

$1.90 ($2011 PPP) кедейлік шегінен төмен түсетін адамдардың саны (миллионда) +Аймақ1990199520002005201020152017 Дамыған елдер4.064.994.75.485.287.917.45Латын Америкасы және Кариб бассейні66.6164.7565.7754.0435.322.9523.73Орта Шығыс және Солтүстік Африка14.816.499.959.66.8615.7424.16Оңтүстік Азия557.05550.44564.92533.28425.32230.51173.1Шығыс Азия және Тынық мұхиты977.29766.14632.26347.99212.1242.0829.15Еуропа және Орталық Азия11.513234.2822.0411.277.356.37Сахара алдындағы Африка280.95352.76388.27393.57412.49417.6432.5Жалпы19101790170013701110744.14696.45

Нөлге жету

Дүниежүзілік банк анықтамасы бойынша күніне 1,90 доллар шегінде, 2021 жылы шамамен 710 миллион адам абсолютті кедейлікте қалды (яғни әлемдегі 10 адамның шамамен 1-і). Олардың жартысына жуығы Үндістан мен Қытайда, ал 85 пайыздан астамы тек 20 елде тұрады. 1990-жылдардың ортасынан бері әлемдік кедейлік деңгейі де, абсолютті кедейлердің жалпы саны да тұрақты түрде төмендеп келеді. 1990 жылы әлем халқының 43 пайызы абсолютті кедейлікте өмір сүрсе, 2011 жылы бұл көрсеткіш 21 пайызға дейін түсті. Бірақ, жаһандық кедейлікті қысқартуға қатысты көптеген жағымды белгілер де бар. 1999 жылдан бері абсолютті кедейлердің жалпы саны жылына орташа есеппен 50 миллионға азайды. Сонымен қатар, 2005 жылы тарихымызда алғаш рет кедейлік деңгейі әлемнің барлық аймақтарында, Африканы қоса алғанда, төмендеуге бағытталды. Жоғарыда айтылғандай, соңғы онжылдықтарда абсолютті кедейлікте өмір сүретін адамдардың саны 1,9 миллиардтан 766 миллионға дейін азайды. Егер қазіргі тенденция сақталса, көптеген экономистер 2030-2035 жылдарға қарай жаһандық нөлге қол жеткізуіміз мүмкін екенін болжайды, осылайша абсолютті кедейлікті жоямыз. Жаһандық нөл – бұл әлем халқының 3 пайызынан аспайтын бөлігінің абсолютті кедейлікте өмір сүруі (ең оңтайлы сценарий бойынша 200 миллионнан кем адам). Бұл көрсеткіш 3 пайыз деңгейінде белгіленді, себебі саяси қақтығыстар немесе күтпеген экономикалық құбылыстар сияқты факторлардың салдарынан белгілі бір деңгейде уақытша кедейлік бола беретіні ескеріледі. Алайда, Брукингс институтының мәлімдемесіне сәйкес, кедейлік туралы кез келген болжам бірнеше жылдан астам мерзімге жасалса, оның дұрыс болу ықтималдығы төмендеуі мүмкін. Себебі, дамытушы елдердегі тұтыну мен үлестірімдегі өзгерістер келесі екі онжылдықта жаһандық кедейлік деңгейінде маңызды өзгерістерге әкелуі мүмкін. Басқалар бұл мүмкіндікке күмәнмен қарайды және 2035 жылға қарай 193 миллионнан 660 миллионға дейін адамның әлі де абсолютті кедейлікте өмір сүретінін болжайды. Сонымен қатар, кейбіреулер кедейлікті қысқарту қарқыны дамытушы елдерде, әсіресе Африкада баяулап, жаһандық нөлге жету үшін бес онжылдыққа жуық уақыт қажет болатынын санайды. Бұл ескертулерге қарамастан, БҰҰ, Дүниежүзілік банк және АҚШ Федералды үкіметі (USAID арқылы) сияқты бірнеше маңызды халықаралық және ұлттық ұйымдар 2030 жылдың соңына дейін жаһандық нөлге жетуді мақсат етіп отыр.

Using the World Bank definition of $1.90/day, as of 2021, roughly 710 million people remained in extreme poverty (or roughly 1 in 10 people worldwide). Nearly half of them live in India and China, with more than 85% living in just 20 countries. Since the mid 1990s, there has been a steady decline in both the worldwide poverty rate and the total number of extreme poor. In 1990, the percentage of the global population living in extreme poverty was 43%, but in 2011, that percentage had dropped down to 21%. However, there have been many positive signs for extensive, global poverty reduction as well. Since 1999, the total number of extreme poor has declined by an average of 50 million per year. Moreover, in 2005, for the first time in recorded history, poverty rates began to fall in every region of the world, including Africa. As aforementioned, the number of people living in extreme poverty has reduced from 1.9 billion to 766 million over the span of the last decades. If we remain on our current trajectory, many economists predict we could reach global zero by 2030–2035, thus ending extreme poverty. Global zero entails a world in which fewer than 3% of the global population lives in extreme poverty (projected under most optimistic scenarios to be fewer than 200 million people). This zero figure is set at 3% in recognition of the fact that some amount of frictional (temporary) poverty will continue to exist, whether it is caused by political conflict or unexpected economic fluctuations, at least for the foreseeable future. However, the Brookings Institution notes that any projection about poverty more than a few years into the future runs the risk of being highly uncertain. This is because changes in consumption and distribution throughout the developing world over the next two decades could result in monumental shifts in global poverty, for better or worse. Others are more pessimistic about this possibility, predicting a range of 193 million to 660 million people still living in extreme poverty by 2035. Additionally, some believe the rate of poverty reduction will slow down in the developing world, especially in Africa, and as such it will take closer to five decades to reach global zero. Despite these reservations, several prominent international and national organizations, including the UN, the World Bank and the United States Federal Government (via USAID), have set a target of reaching global zero by the end of 2030.

Өте ауыр жағдайды туғызатын факторлар

Өте кедейлікті күшейтетін немесе оған себеп болатын факторлар көп, мысалы, әлсіз институттар, зорлық-зомбылық ошақтары және өсудің төмен деңгейі. Дүниежүзілік банктың соңғы зерттеулері кейбір елдердің «назақталған тұзаққа» түсіп қалу мүмкіндігін көрсетеді, онда өзін-өзі күшейтетін факторлар ең кедей елдердің ұзақ мерзімде төменгі деңгейдегі тепе-теңдіктен шығуына кедергі келтіреді. Сонымен қатар, соңғы жиырма жылдағы кедейліктің азаюының көп бөлігі азаматтық қақтығыстарды бастан өткермеген немесе тиімді басқару институттары бар елдерде болды. Осылайша, өте кедейлікті жою үшін назақталғандық пен қақтығыстың өзара байланысты проблемаларына назар аудару да маңызды. USAID назақталғандықты үкіметтің заңдылығының (үкімет өз жұмысын атқаруға лайықты деп есептелуі) және тиімділігінің (үкіметтің заң мен тәртіпті әділ түрде сақтау қабілеті) болмауы деп анықтайды. Назақталған елдер мемлекеттік функцияларды әділ және тиімді атқара алмайтындықтан, олар зорлық-зомбылық пен жаппай теңсіздікке бейім. Сонымен қатар, жоғары теңсіздік деңгейі бар елдерде (әлсіз басқару институттары бар елдерде жиі кездесетін проблема) кедейлікті азайту үшін басқа елдермен салыстырғанда әлдеқайда жоғары өсу қарқыны қажет. Егер Қытай мен Үндістанды ескермесек, әлемдегі кедейлердің 70%-ы назақталған мемлекеттерде тұрады. Кейбір сарапшылар өте кедейліктің Гаити, Йемен және Орталық Африка Республикасы сияқты назақталған, төмен кірісті елдерде жиі болатынын болжайды. Алайда, Энди Самнер сияқты кейбір ғалымдар өте кедейліктің орташа кірісті елдерде жиі болатынын айтады, бұл әлемдегі кедейлер шын мәнінде ең кедей елдерде өмір сүрмейтін парадокс тудырады. Төмен кірісті, назақталған елдердің бейбітшілік пен өркендеуге қадам басқанына көмектесу үшін 2011 жылы шамамен қырық ел мен көпжақты институттар қолдаған Назақталған елдермен қарым-қатынас үшін жаңа келісім жасалды. Бұл назақталғандық мәселесін шешудегі маңызды қадам болып табылады, өйткені ол өзін-өзі назақталған елдер деп таныған мемлекеттердің халықаралық қауымдастықтан «істерді әртүрлі жасауға» және «әртүрлі істер жасауға» шақыруымен туындады. Азаматтық қақтығыстар дамушы әлемде кедейліктің жалғасуының басты себебі болып табылады. Қарулы қақтығыстар активтерді жою, күнкөріс көздерін жою, жағымсыз жаппай көші-қон және соғысқа мемлекеттік ресурстарды жұмсау сияқты көптеген себептермен экономикалық өсуге қатты әсер етуі мүмкін. 2013 жылы Дүниежүзілік банк баяндамасындағы маңызды тұжырымдама бойынша, өте кедейлік ең көп табысы төмен елдерде кең таралған. Бұл елдерде Дүниежүзілік банк кедейлікті азайтудағы прогрестің ең баяу екенін, кедейлер ең қиын жағдайда өмір сүретінін және ең көп зардап шеккендердің 12 жасқа дейінгі балалар екенін анықтады.

There are a variety of factors that may reinforce or instigate the existence of extreme poverty, such as weak institutions, cycles of violence and a low level of growth. Recent World Bank research shows that some countries can get caught in a "fragility trap", in which self reinforcing factors prevent the poorest nations from emerging from low level equilibrium in the long run. Moreover, most of the reduction in extreme poverty over the past twenty years has taken place in countries that have not experienced a civil conflict or have had governing institutions with a strong capacity to actually govern. Thus, to end extreme poverty, it is also important to focus on the interrelated problems of fragility and conflict. USAID defines fragility as a government's lack of both legitimacy (the perception the government is adequate at doing its job) and effectiveness (how good the government is at maintaining law and order, in an equitable manner). As fragile nations are unable to equitably and effectively perform the functions of a state, these countries are much more prone to violent unrest and mass inequality. Additionally, in countries with high levels of inequality (a common problem in countries with inadequate governing institutions), much higher growth rates are needed to reduce the rate of poverty when compared with other nations. Additionally, if China and India are removed from the equation, up to 70% of the world's poor live in fragile states by some definitions of fragility. Some analysts project that extreme poverty will be increasingly concentrated in fragile, low income states like Haiti, Yemen and the Central African Republic. However, some academics, such as Andy Sumner, say that extreme poverty will be increasingly concentrated in middle income countries, creating a paradox where the world's poor do not actually live in the poorest countries. To help low income earners, fragile states make the transition towards peace and prosperity, the New Deal for Engagement in Fragile States, endorsed by roughly forty countries and multilateral institutions, was created in 2011. This represents an important step towards redressing the problem of fragility as it was originally articulated by self identified fragile states who called on the international community to not only "do things differently", but to also "do different things". Civil conflict also remains a prime cause for the perpetuation of poverty throughout the developing world. Armed conflict can have severe effects on economic growth for many reasons such as the destruction of assets, destruction of livelihoods, creation of unwanted mass migration, and diversion of public resources towards war. In 2013, a prominent finding in a report by the World Bank was that extreme poverty is most prevalent in low income countries. In these countries, the World Bank found that progress in poverty reduction is the slowest, the poor live under the worst conditions, and the most affected persons are children age 12 and under.

Мыңжылдық саммиті мен мыңжылдық даму мақсаттары

2000 жылдың қыркүйек айында әлемдік лидерлер Нью-Йоркте өткен Мыңжылдық саммитте бас қосып, сол кездегі БҰҰ Бас хатшысы Кофи Аннан ұсынған Біріккен Ұлттар Ұйымының Мыңжылдық жобасын іске қосты. Конференцияға дейін Бас хатшы Аннанның кеңсесі «Біз – халық: Біріккен Ұлттар Ұйымының 21-ғасырдағы рөлі» атты есеп жариялады. Бұл құжат, қазір «Мыңжылдық есеп» деп белгілі, Кофи Аннан халықаралық қауымдастықты 2015 жылға дейін ең нашар қалпында өмір сүретін адамдардың санының үлесін жартысына дейін азайтуға шақырды, бұл мақсат 1 миллиардтан астам адамға әсер ететін еді. Экономикалық өсім мен кедей елдердегі кедейлікті азайту арасындағы тығыз байланысты атап өткен Аннан халықаралық лидерлерді барлық аймақтарда ең нашар қалпында өмір сүру мәселесін шешуге шақырды. Жобаны басқаруға белгілі даму экономисі Джеффри Сакс 2005 жылы «Дамуға инвестиция салу: Мыңжылдық даму мақсаттарына жетудің практикалық жоспары» атты іс-қимыл жоспарын жариялады. Томас Погге 2000 жылғы Мыңжылдық декларациясын 1996 жылдың орнына 1990 жылды өлшемшарт ретінде пайдаланғаны үшін Дүниежүзілік азық-түлік саммитіндегі бұрынғы декларациядан кем амбициялы деп сынады. Жалпы алғанда, ең нашар қалпында өмір сүруді азайтуда маңызды прогресс байқалды, Мыңжылдық даму мақсатының біріншісіне сәйкес, ең нашар қалпында өмір сүру деңгейін жартысына дейін азайту бес жыл бұрын орындалды, яғни 1990-2010 жылдар аралығында 700 миллион адам ең нашар қалпында өмір сүруден құтылды, ал 1,2 миллиард адам әлі де осындай жағдайда қалды. Бұл үрдістен ерекшеленетін Сахара аймағынан оңтүстікке қарай орналасқан Африка, онда 1990 жылы 290 миллион болған ең нашар қалпында өмір сүретін адамдардың саны 2010 жылы 414 миллионға жетті, бұл бүкіл әлемдегі ең нашар қалпында өмір сүретін адамдардың үштен бірінен астамын құрайды. «Жаңа жаһандық серіктестік: кедейлікті жою және тұрақты даму арқылы экономиканы өзгерту» атты HLP есебі 2013 жылдың мамыр айында жарияланды. Есепте HLP былай деп жазды: «Ең нашар қалпында өмір сүруді жою – бұл тек бастама ғана, соңы емес. Бұл маңызды, бірақ біздің көзқарасымыз кеңірек болуы керек: елдерді тұрақты даму жолына бағыттау – 2012 жылы Рио-де-Жанейрода өткен БҰҰ-ның тұрақты даму жөніндегі конференциясында қаланған негіздерге сүйене отырып, дамыған және дамушы елдердің ешқайсысы әзірге жете алмаған қиындыққа қарсы тұру». Біз Бас хатшыға жаңа даму күн тәртібін талқылау тұрақты даму контекстінде ең нашар қалпында өмір сүруді біржола жою көзқарасымен жүргізілуі керек екенін ұсынамыз. Сондықтан есепте мыңжылдықтан кейінгі даму күн тәртібінің басты мақсаты 2030 жылға дейін ең нашар қалпында өмір сүруді жою екені айтылды. Алайда, есепте ХҚЖ-ның өздігінен жеткіліксіз екендігі де атап өтілді, өйткені олар «конфликт пен зорлық-зомбылықтың дамуға тигізетін зиянды әсеріне, жақсы басқару мен институттардың дамуға маңыздылығына және инклюзивті өсу қажеттілігіне» назар аударған жоқ. Басқа ұйымдардың көзқарастарынан өзгеше, комиссия БҰҰ-ның ең нашар қалпында өмір сүруге ғана емес (1,25 доллар деңгейінде белгіленген), сонымен қатар 2 доллар сияқты жоғары мақсатқа да назар аударуын ұсынды. Бұл өзгеріс ең нашар қалпында өмір сүруден құтылу – бұл тек алғашқы қадам екенін көрсету үшін жасалды. БҰҰ-дан басқа, Еуропалық Одақ және Африка Одағы сияқты көптеген ұлттық және халықаралық ұйымдар 2015 жылдан кейінгі күн тәртібіне қандай ұстанымдар мен ұсыныстар енгізілуі керек екенін жариялады. Еуропалық комиссияның «Баршаға лайықты өмір: көзқарас – ұжымдық әрекетке» атты хабарламасында БҰҰ-ның «өмір бойы ең нашар қалпында өмір сүруді жою және 2030 жылға дейін баршаға лайықты өмір сүруді қамтамасыз ету үшін әлемді тұрақты жолға қою» міндеттемесі расталды. Есептің ерекшелігі – комиссияның қоршаған ортаны қорғауға назар аударуы (аштыққа қарсы күрес және гендерлік теңсіздік сияқты көптеген басқа мақсаттармен қатар). Комиссия атап айтқанда, «кедейлікті ұзақ мерзімді азайту үшін инклюзивті және тұрақты өсім қажет. Өсім лайықты жұмыс орындарын құруы, ресурстарды тиімді пайдалануы және планетаның шегінде болуы тиіс, сондай-ақ климаттың өзгеруін азайту бойынша күш-жігерді қолдауы керек». Африка Одағының «2015 жылдан кейінгі даму күн тәртібі жөніндегі жалпы африкалық ұстаным» (CAP) атты есебі де халықаралық қауымдастықты кедейлік пен әлеуметтік оқшаулаудың екі түйінін жоюға баса назар аударуға шақырды. Сонымен қатар, CAP «этностық, жыныстық, географиялық, мүгедектік, нәсілдік немесе басқа да мәртебесіне қарамастан, ешбір адамның жалпы адам құқықтары мен негізгі экономикалық мүмкіндіктерден айырылмауы» тиіс екенін уәделеді.

In September 2000, world leaders gathered at the Millennium Summit held in New York, launching the United Nations Millennium Project suggested by then UN Secretary General Kofi Annan. Prior to the launch of the conference, the office of Secretary General Annan released a report entitled "We The Peoples: The Role of the United Nations in the 21st Century". In this document, now widely known as the Millennium Report, Kofi Annan called on the international community to reduce the proportion of people in extreme poverty by half by 2015, a target that would affect over 1 billion people. Citing the close correlation between economic growth and the reduction of poverty in poor countries, Annan urged international leaders to indiscriminately target the problem of extreme poverty across every region. In charge of managing the project was Jeffrey Sachs, a noted development economist, who in 2005 released a plan for action called "Investing in Development: A Practical Plan to Achieve the Millennium Development Goals". Thomas Pogge criticized the 2000 Millennium Declaration for being less ambitious than a previous declaration from the World Food Summit due to using 1990 as the benchmark rather than 1996. Overall, there has been significant progress towards reducing extreme poverty, with the MDG1 target of reducing extreme poverty rates by half being met five years early, representing 700 million people being lifted out of extreme poverty from 1990 to 2010, with 1.2 billion people still remaining under those conditions. The notable exception to this trend was in Sub Saharan Africa, the only region where the number of people living in extreme poverty rose from 290 million in 1990 to 414 million in 2010, comprising more than a third of those living in extreme poverty worldwide. The HLP report, entitled A New Global Partnership: Eradicate Poverty and Transform Economies Through Sustainable Development, was published in May 2013. In the report, the HLP wrote that:

Ending extreme poverty is just the beginning, not the end. It is vital, but our vision must be broader: to start countries on the path of sustainable development – building on the foundations established by the 2012 UN Conference on Sustainable Development in Rio de Janeiro, and meeting a challenge that no country, developed or developing, has met so far. We recommend to the Secretary General that deliberations on a new development agenda must be guided by the vision of eradicating extreme poverty once and for all, in the context of sustainable development. Therefore, the report determined that a central goal of the Post Millennium Development agenda is to eradicate extreme poverty by 2030. However, the report also emphasized that the MDGs were not enough on their own, as they did not "focus on the devastating effects of conflict and violence on development the importance to development of good governance and institution nor the need for inclusive growth " Consequently, there now exists synergy between the policy position papers put forward by the United States (through USAID), the World Bank and the UN itself in terms of viewing fragility and a lack of good governance as exacerbating extreme poverty. However, in a departure from the views of other organizations, the commission also proposed that the UN focus not only on extreme poverty (a line drawn at $1.25), but also on a higher target, such as $2. The report notes this change could be made to reflect the fact that escaping extreme poverty is only a first step. In addition to the UN, a host of other supranational and national actors such as the European Union and the African Union have published their own positions or recommendations on what should be incorporated in the Post 2015 agenda. The European Commission's communication, published in A decent Life for all: from vision to collective action, affirmed the UN's commitment to "eradicate extreme poverty in our lifetime and put the world on a sustainable path to ensure a decent life for all by 2030". A unique vision of the report was the commission's environmental focus (in addition to a plethora of other goals such as combating hunger and gender inequality). Specifically, the Commission argued, "long term poverty reduction requires inclusive and sustainable growth. Growth should create decent jobs, take place with resource efficiency and within planetary boundaries, and should support efforts to mitigate climate change." The African Union's report, entitled Common African Position (CAP) on the Post 2015 Development Agenda, likewise encouraged the international community to focus on eradicating the twin problems of poverty and exclusion in our lifetime. Moreover, the CAP pledged that "no person – regardless of ethnicity, gender, geography, disability, race or other status – is denied universal human rights and basic economic opportunities".

Ең аз дамыған елдердің конференциялары

БҰҰ-ның ең төмен дамыған елдер (ELD) конференциялары – БҰҰ ұйымдастырған, әлемдегі ең төмен дамыған елдердің жан-жақты және теңдемелі дамуын ілгерілетуге бағытталған бірқатар саммиттер. БҰҰ-ның ең төмен дамыған елдер жөніндегі алғашқы конференциясы 1981 жылдың 1-14 қыркүйегінде Парижде өтті. Конференцияның мақсаты – ең төмен дамыған елдерде 1980-ші жылдарға арналған БҰҰ-ның «Жаңа іс-қимыл бағдарламасын» аяқтау болды. Конференцияға қатысушылар бірауыздан қабылдаған бұл бағдарламада, ең төмен дамыған елдерде экономикалық өсуді ынталандыруға бағытталған ішкі реформалар, күшті халықаралық шаралармен толықтырылуы тиіс екені айтылды. Алайда, көптеген ең төмен дамыған елдер тарапынан іске қосылған маңызды экономикалық және саяси реформаларға, сондай-ақ, күшті халықаралық көмекке қарамастан, 1980-ші жылдары осы елдердің экономикалық жағдайы нашарлауына ұшырады. Бұл, шамамен он жылдан кейін, БҰҰ-ның ең төмен дамыған елдер жөніндегі екінші конференциясын ұйымдастыруға себеп болды. Екінші БҰҰ ELD конференциясы 1990 жылдың 3-14 қыркүйегінде қайтадан Парижде өтті. Конференцияның мақсаты – 1980-ші жылдардағы даму мақсаттарына жету жолындағы ең төмен дамыған елдердің жетістіктерін бағалау болды. Соңғы онжылдықта ең төмен дамыған елдерді мазалаған мәселелерді мойындап, конференция ең кедей елдердің өсу қарқынын үдетуге бағытталған ұлттық және халықаралық саясаттың жаңа жиынтығын жасады. Бұл жаңа принциптер «Ең төмен дамыған елдер үшін 1990-шы жылдарға арналған Париж декларациясы мен іс-қимыл бағдарламасында» көрініс тапты. БҰҰ-ның ең төмен дамыған елдер жөніндегі төртінші конференциясы – өткен соңғы конференция. 2011 жылдың мамыр айында Стамбулда өткен конференцияда дамудың мәні алғашқы конференциядан бері, шамамен 30 жыл ішінде түбірімен өзгергені мойындалды. XXI ғасырда дамушы экономикаларға капитал ағыны, екіжақты және көпжақты көмекке қарағанда, шетелдік тікелей инвестициялар мен аударымдардың үлесі артты. Сонымен қатар, 1980-ші жылдардан бері халықаралық аренада маңызды құрылымдық өзгерістер орын алды. Ең ірі экономикалық державалардың, соның ішінде Оңтүстік елдерінің көптеген мемлекеттерін біріктіретін «Жиырмалық» конференциясының құрылуы арқасында, бұрын дамымаған елдер халықаралық қатынастарда үлкен әсерге ие болу мүмкіндігіне қол жеткізді. Бұдан өзге, конференция терең әлемдік экономикалық дағдарыс, сондай-ақ, бірнеше дағдарыстар (энергия, климат, азық-түлік және т.б.) кезінде халықаралық қауымдастықтың ең төмен дамыған елдерге көмек көрсетуге ресурстардың жетіспеуі мүмкін екенін атап өтті. Осылайша, БҰҰ конференцияны қалыптастыру процесіне мүдделі тараптардың, әсіресе ең төмен дамыған елдердің кең қатысуын маңызды деп есептеді.

The UN least developed country (LDC) conferences were a series of summits organized by the UN to promote the substantial and even development of the world's least developed countries. The first UN LDC Conference was held between 1 and 14 September 1981, in Paris, the first UN LDC Conference was organized to finalize the UN's "Substantial New Programme of Action" for the 1980s in Least Developed Countries. This program, which was unanimously adopted by the conference attendees, argued for internal reforms in LDCs (meant to encourage economic growth) to be complemented by strong international measures. However, despite the major economic and policy reforms initiated many of these LDCs, in addition to strong international aid, the economic situation of these countries worsened as a whole in the 1980s. This prompted the organization of a 2nd UN LDC conference almost a decade later. The second UN LDC Conference was held between 3 and 14 September 1990, once again in Paris, the second UN LDC Conference was convened to measure the progress made by the LDCs towards fulfilling their development goals during the 1980s. Recognizing the problems that plagued the LDCs over the past decade, the conference formulated a new set of national and international policies to accelerate the growth rates of the poorest nations. These new principles were embodied in the "Paris Declaration and Programme of Action for the Least Developed Countries for the 1990s". The fourth UN LDC Conference was the most recent conference. It was held in May 2011 in Istanbul, recognized that the nature of development had fundamentally changed since the 1st conference held almost 30 years earlier. In the 21st century, the capital flow into emerging economies has increasingly become dominated by foreign direct investment and remittances, as opposed to bilateral and multilateral assistance. Moreover, since the 1980s, significant structural changes have taken place on the international stage. With the creation of the G 20 conference of the largest economic powers, including many nations in the Global South, formerly undeveloped nations are now able to have a much larger say in international relations. Furthermore, the conference recognized that in the midst of a deep global recession, coupled with multiple crises (energy, climate, food, etc. ), the international community would have fewer resources to aid the LDCs. Thus, the UN considered the participation of a wide range of stakeholders (not least the LDCs themselves), crucial to the formulation of the conference.

Дүниежүзілік банк

2013 жылы Дүниежүзілік банк тобының (ДБТ) Басқарушылар кеңесі ДБТ-ның болашақта міндеттенетін екі маңызды мақсатын белгіледі. Біріншіден, 2030 жылға дейін ең жоғары деңгейдегі кедейлікті жою – бұл БҰҰ және Обама әкімшілігінің ұстанымдарын қайталайды. Сонымен қатар, ДБТ 2020 жылға дейін ең жоғары деңгейдегі кедейлікті 9%-дан төмен деңгейге дейін төмендетуді аралық мақсат ретінде қойды. Екіншіден, стандартты ЖІӨ өсіміне қарағанда, халықтың ең төменгі 40%-ының өсуіне назар аудару. Бұл міндеттеме дамушы елдердің өсімінің адамдарды кедейліктен шығаруға, ал емес теңсіздікті күшейтуге бағытталғандығын қамтамасыз етеді. Сонымен қатар, Дүниежүзілік банк түрлі тамақтану, трансферттік төлемдер және көлікке қатысты бастамалармен айналысады. Дүниеге келген сәттен бастап екі жасқа дейін жеткіліксіз тамақтанған балалардың дене және психикалық мүгедектікке ұшырау қаупі жоғары. Осылайша, олар көбінесе кедейлікке түсіп қалып, есейген кезде қоғамның әлеуметтік және экономикалық дамуына толыққанды үлес қоса алмайды. Дүниежүзілік банк тобының бағалауынша, ең кедей елдерде тамақтанудың жеткіліксіздігі салдарынан ЖІӨ-нің 3%-ға дейін шығын болуы мүмкін. Жақсы тамақтануды қамтамасыз ету үшін ДБТ ЮНИСЕФ және ДДҰ-мен серіктестік құрды, барлық кішкентай балалардың толыққанды тамақтануын қамтамасыз етуде. ДБТ сондай-ақ кедей шаруаларға балалардың денсаулығын сақтау немесе мектепке қатысу сияқты белгілі бір талаптарды орындаған жағдайда шартты ақшалай төлемдер ұсынады. Ақырында, Дүниежүзілік банк тобы ауылдық аймақтардағы оқшаулануды жою, денсаулық сақтауға қолжетімділікті жақсарту және әлемдегі кедейлер үшін жақсы жұмыс мүмкіндіктерін ұсыну үшін қоғамдық көліктерге және жақсы жолдарға инвестиция салудың маңызды екенін түсінеді.

Біріккен Ұлттар Ұйымы

БҰҰ-ның гуманитарлық істерді үйлестіру жөніндегі кеңсесі (OCHA) кедейлікке қарсы күрестегі халықаралық, ұлттық және үкіметтік емес ұйымдардың күш-жігерін үйлестіруге жұмыстейді. OCHA көмек көрсету операцияларында "жаңғылысқа" жол бермеуге және апат жағдайларына гуманитарлық жауаптың жауапкершілігі мен болжамдылығын арттыруға тырысады. Осы мақсатта OCHA халықаралық қауымдастықтың жұмысына берік құрылым жасау үшін гуманитарлық координаторларды және елдік командаларды жіберуді бастады. Біріккен Ұлттар Ұйымының Балалар қоры (ЮНИСЕФ) Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін аштық пен аурулармен күресіп жатқан еуропалық балаларға тағам, киім және денсаулық сақтау көмегін көрсету үшін құрылған. 1953 жылы БҰҰ Бас Ассамблеясы ЮНИСЕФ-тің мандатын мерзімі шексіз ұзартқаннан кейін, ол 190-нан астам ел мен аумақтағы ең нашар жағдайдағы балаларға кедейлік, зорлық-зомбылық, аурулар мен кемсітушілік салдарынан туындаған кедергілерді жеңуге көмектесу үшін белсенді жұмыс істеді. Оның қазіргі басымдықтары: 1) Балалардың өмір сүруі мен дамуы, 2) Негізгі білім беру және гендерлік теңдік, 3) Балалар және ЖИТС/ҚЖС, 4) Балаларды қорғау. БҰҰ-ның босқындар жөніндегі агенттігі (БҰҰЖК) бүкіл әлемде босқындарды қорғау жөніндегі халықаралық шараларды басқаруға және үйлестіруге міндеттелген. Оның басты мақсаты – босқындардың құқықтарын қорғау, кез келген адамның өз еліне ерікті түрде оралуға, жергілікті жерде интеграциялануға немесе үшінші елде қоныстануға мүмкіндігімен, басқа мемлекеттен пана сұрау құқығын жүзеге асыруын қамтамасыз ету. БҰҰЖК 125-тен астам елде жұмыс істейді және шамамен 33,9 миллион адамға көмек көрсетеді. Дүниежүзілік азық-түлік бағдарламасы (ДҰАӨ) – әлемде аштықпен күресуге арналған ең ірі ұйым. ДҰАӨ орта есеппен 75 елдегі 90 миллионнан астам адамға азық-түлік көмегін жеткізеді. ДҰАӨ қазіргі уақытта ғана емес, болашақта да аштықтың алдын алуға ұмтылады, осы арқылы қоғамдарды күшейтеді, олардың өзінің азық-түлік қауіпсіздігін қамтамасыз етуіне көмектеседі. ДҰАӨ азық-түлік қауіпсіздігін талдау, тамақтану, азық-түлік сатып алу және логистика салаларындағы білімімен өзгелерден ерекшеленеді. Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымы (ДДҰ) жаһандық денсаулық сақтау мәселелері бойынша басшылықты жүзеге асыруға, денсаулық сақтау саласындағы зерттеулердің бағыттарын анықтауға, дәлелдерге негізделген саяси шешімдерді қабылдауға және кедейліктен туындайтын ЖИТС/ҚЖС, безгек және туберкулез сияқты аурулармен күресуге жауапты. Сонымен қатар, ДДҰ судың қауіпсіздігін қамтамасыз етуден бастап аналар мен жаңа туған нәрестелердің денсаулығына дейінгі маңызды мәселелермен айналысады.

The UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (OCHA) works to synchronize the disparate international, national and non governmental efforts to contest poverty. OCHA seeks to prevent "confusion" in relief operations and to ensure that the humanitarian response to disaster situations has greater accountability and predictability. To do so, OCHA has begun deploying Humanitarian Coordinators and Country Teams to provide a solid architecture for the international community to work through. The United Nation's Children's Fund (UNICEF) was created by the UN to provide food, clothing and healthcare to European children facing famine and disease in the immediate aftermath of World War II. After the UN General Assembly extended UNICEF's mandate indefinitely in 1953, it actively worked to help children in extreme poverty in more than 190 countries and territories to overcome the obstacles that poverty, violence, disease and discrimination place in a child's path. Its current focus areas are 1) Child survival & development 2) Basic education & gender equality 3) Children and HIV/AIDS and 4) Child protection. The UN Refugee Agency (UNHCR) is mandated to lead and coordinate international action to protect refugees worldwide. Its primary purpose is to safeguard the rights of refugees by ensuring anyone can exercise the right to seek asylum in another state, with the option to return home voluntarily, integrate locally or resettle in a third country. The UNHCR operates in over 125 countries, helping approximately 33.9 million persons. The World Food Programme (WFP) is the largest agency dedicated to fighting hunger worldwide. On average, the WFP brings food assistance to more than 90 million people in 75 countries. The WFP not only strives to prevent hunger in the present, but also in the future by developing stronger communities which will make food even more secure on their own. The WFP has a range of expertise from Food Security Analysis, Nutrition, Food Procurement and Logistics. The World Health Organization (WHO) is responsible for providing leadership on global health matters, shaping the health research agenda, articulating evidence based policy decisions and combating diseases that are induced from poverty, such as HIV/AIDS, malaria and tuberculosis. Moreover, the WHO deals with pressing issues ranging from managing water safety, to dealing with maternal and newborn health.

USAID

АҚШ-тың Халықаралық даму агенттігі (USAID) – АҚШ үкіметінің ең кедейлікті жоюға бағытталған жетекші агенттігі. Қазіргі уақытта әлемдегі ең ірі екіжақты донор ретінде АҚШ дамуға қатысты көмектің көп бөлігін USAID және АҚШ Мемлекеттік департаменті арқылы жүзеге асырады. 2013 жылғы Президент Обаманың Мемлекеттік хабарламасында ол: «Сөйтіп, АҚШ одақтастарымен бірлесіп, келесі екі онжылдықта мұндай ең қанағатсыз кедейлікті жоюға қол жеткізеді» деді. Обаманың шақыруына жауап ретінде USAID өзінің миссиясының негізгі мақсаты ретінде ең кедейлікті жоюды белгіледі. «Дамудың жаңа моделі» шеңберінде USAID ғылым мен технологиядағы инновацияларды пайдалану, дәлелдерге негізделген шешімдерді қабылдауға басымдық беру және жеке сектор мен жаһандық азаматтардың еңбекқорлығын пайдалану арқылы ең кедейлікті жоюға ұмтылады. Обама әкімшілігінің маңызды бастамаларының бірі – «Power Africa» жобасы, оның мақсаты Сахара аймалындағы 20 миллион адамға энергия жеткізу. АҚШ өзінің 7 миллиард долларын инвестициялағаннан кейін, коммерциялық немесе мемлекеттік серіктестері арқылы 14 миллиард доллардан астам сыртқы міндеттемелерді тартты. «Power Africa» жобасы аймақтың ең әлсіз топтарына қол жеткізу үшін жүйелі өзгерістерді қамтамасыз етуге бағытталған транзакциялық тәсілді қолданады. Бұл электр қуаты жоқ 20 000-нан астам үй шаруашылығын қамтуды қамтиды. Нақты бағдарламалар тұрғысынан алғанда, USAID аштықтың алдын алу, ЖИТС/ҚЖСАУ-ды (ВИЧ/СПИД) азайту, жалпы денсаулық сақтау және демократиялық көмек көрсету, сондай-ақ гендерлік мәселелермен айналысады. 842 миллионға жуық адамды (әр түнде аш жатып ұйықтайтындар) азық-түлікпен қамтамасыз ету мәселесін шешу үшін USAID «Feed the Future Initiative» (FtF) бастамасын үйлестіреді. FtF бес жыл ішінде кедейлікті және нашар тамақтануды 20%-ға төмендетуді мақсат етеді. Президенттің СПИД-ке қарсы төтенше жоспары (PEPFAR) және басқа да тиісті ұйымдардың арқасында Африканы бұрын қинаған СПИД және ЖИТС/ҚЖСАУ-дың (ВИЧ/СПИД) таралуы мен қарқындылығы азайды. PEPFAR арқылы АҚШ бес миллионнан астам адамға өмірді сақтайтын антивирустық препараттарды жеткізіп, салыстырмалы түрде кедей елдерде емделіп жатқан сегіз миллион адамның маңызды бөлігін қамтыды. Денсаулық сақтау саласында USAID аналардың өлімін 30%-ға, бес жасқа дейінгі балалардың өлімін 35%-ға төмендетті және көптеген басқа да мақсаттарға жетті. USAID сонымен қатар адам құқықтарын және жауапкершілікті, әділ басқаруды қолдаудан бастап, еркін және әділ сайлауды және заң үстемдігін қолдауға дейінгі демократиялық бастамалардың барлық түрлерін қолдайды. Осы мақсаттарға жету үшін USAID 9 800-ден астам ішкі сайлау бақылаушыларын оқытып, 6,5 миллионнан астам адамға азаматтық білім беру арқылы жаһандық саяси қатысуды арттырды. 2012 жылдан бастап Агенттік барлық бағдарламалық аспектілерінде гендерлік теңсіздікті жоюға бағытталған USAID бастамаларының барлығын қамтамасыз ету үшін маңызды гендерлік перспективаларды интеграциялауды бастады. Осы мақсатта USAID әйелдер мен қыздардың өз құқықтарын жүзеге асыру және өмірлік жағдайларын өздері анықтау қабілетін арттыруға ұмтылады. Сонымен қатар, USAID әйелдердің капиталға және нарыққа қолжетімділігін жақсарту, олардың ауыл шаруашылығы дағдыларын арттыру және әйелдердің өз бизнесін құруға деген ниеттерін қолдау үшін қосымша бағдарламаларды қолдайды.

The US Agency for International Development (USAID) is the lead US government agency dedicated to ending extreme poverty. Currently the largest bilateral donor in the world, the United States channels the majority of its development assistance through USAID and the US Department of State. In President Obama's 2013 State of the Union address, he declared, "So the United States will join with our allies to eradicate such extreme poverty in the next two decades which is within our reach." In response to Obama's call to action, USAID has made ending extreme poverty central to its mission statement. Under its New Model of Development, USAID seeks to eradicate extreme poverty through the use of innovation in science and technology, by putting a greater emphasis on evidence based decision making, and through leveraging the ingenuity of the private sector and global citizens. A major initiative of the Obama Administration is Power Africa, which aims to bring energy to 20 million people in Sub Saharan Africa. By reaching out to its international partners, whether commercial or public, the US has leveraged over $14 billion in outside commitments after investing only US$7 billion of its own. To ensure that Power Africa reaches the region's poorest, the initiative engages in a transaction based approach to create systematic change. This includes expanding access to electricity to more than 20,000 additional households which already live without power. In terms of specific programming, USAID works in a variety of fields from preventing hunger, reducing HIV/AIDS, providing general health assistance and democracy assistance, as well as dealing with gender issues. To deal with food security, which affects roughly 842 million people (who go to bed hungry each night), USAID coordinates the Feed the Future Initiative (FtF). FtF aims to reduce poverty and under nutrition each by 20% over five years. Because of the President's Emergency Plan for AIDS Relief (PEPFAR) and a variety of congruent actors, the incidence of AIDS and HIV, which used to ravage Africa, reduced in scope and intensity. Through PEPFAR, the United States has ensured over five million people have received life saving antiviral drugs, a significant proportion of the eight million people receiving treatment in relatively poor nations. In terms of general health assistance, USAID has worked to reduce maternal mortality by 30%, under five child mortality by 35%, and has accomplished a host of other goals. USAID also supports the gamut of democratic initiatives, from promoting human rights and accountable, fair governance, to supporting free and fair elections and the rule of law. In pursuit of these goals, USAID has increased global political participation by training more than 9,800 domestic election observers and providing civic education to more than 6.5 million people. Since 2012, the Agency has begun integrating critical gender perspectives across all aspects of its programming to ensure all USAID initiatives work to eliminate gender disparities. To do so, USAID seeks to increase the capability of women and girls to realize their rights and determine their own life outcomes. Moreover, USAID supports additional programs to improve women's access to capital and markets, builds theirs skills in agriculture, and supports women's desire to own businesses.

Басқалар

Жыл сайын 10 миллиард доллардан астам көмек бағдарламаларын іске асыратын басқа да ірі мемлекеттік даму агенттіктері: GIZ (Германия), FCDO (Ұлыбритания), JICA (Жапония), Еуропалық Одақ және AFD (Франция).

Үкіметтік емес ұйымдар

Көптеген үкіметтік емес ұйымдар өте кедейлікпен күресуде, ең мұқтаж адамдардың қиын жағдайын жеңілдету үшін белсенді жұмыс істейді. Атап айтқанда, Save the Children, Overseas Development Institute, Concern Worldwide, ONE, Trickle Up және Oxfam сияқты ұйымдар өте кедейлік мәселесінде үлкен жұмыс жасады. Save the Children – әлемдегі мұқтаж балаларға көмек көрсетуге арналған жетекші халықаралық ұйым. 2013 жылы Save the Children өз жұмысы арқылы 143 миллионнан астам балаға қол жеткізді, оның ішінде 52 миллионнан астам бала тікелей көмек алды. Save the Children жақында "Нөлге қадам" атты есебін жариялады, онда халықаралық қауымдастық әлемдегі кедейлерді күніне 1,25 доллардан жоғары деңгейге көтеруден гөрі одан да көп нәрсе жасай алатынын айтты. Overseas Development Institute (ODI) – халықаралық даму және гуманитарлық мәселелер бойынша Ұлыбританиядағы саясатты зерттейтін орталық. ODI әлемдегі кедейлердің азабын жеңілдету үшін жоғары сапалы зерттеулер мен практикалық кеңестер беруге арналған. ODI сонымен қатар "2014–2015 жылдарғы Тұрақты кедейлік туралы есеп: нөлге қарай жол" атты құжатты жариялады, онда авторлар халықаралық қауымдастықтың 2030 жылға дейін өте кедейлікті жою мақсаты лайықты болғанымен, осы мақсатқа жету үшін одан да көп мақсатты ресурстар қажет екенін мәлімдеді. Есепте "Өте кедейлікті жою үшін әлеуметтік көмек, білім беру және кедейлердің экономикалық өсуіне үлкен жаһандық инвестициялар қажет" делінген. Concern Worldwide – халықаралық гуманитарлық ұйым, оның миссиясы – үкіметтің барлық деңгейінде (жергіліктіден халықаралық деңгейге дейін) шешім қабылдаушыларға ықпал ету арқылы өте кедейлікті жою. Concern сонымен қатар өте кедейлік туралы есеп жариялады, онда олар бейүкіметтік ұйымның тұрғысынан өте кедейлік туралы өз түсініктерін түсіндіреді. "Concern өте кедейлікті қалай түсінеді" атты құжатта есептің авторлары өте кедейлік күніне 1,25 доллардан төмен өмір сүруден ғана тұрмайтынын, сонымен қатар аз мүліктің болуын және табиғи немесе адамның салдарынан туындаған ауыр теріс жағдайларға осал болуын да қамтитынын жазды. БОНО-ның бірлесіп құрған ONE коммерциялық емес ұйымы негізінен қорлар, жеке қайырымдастар мен корпорациялар есебінен қаржыландырылады. ONE-ның мақсаттары – халықты хабардар ету және саяси көшбасшылармен бірлесіп алдын алуға болатын аурулармен күресу, үкіметтің жауапкершілігін арттыру және тамақтануға инвестицияларды ұлғайту. Сонымен қатар, Trickle Up – күніне 1,25 доллардан төмен табыспен өмір сүретіндерге бағытталған шағын кәсіпкерлікті дамыту бағдарламасы. Бұл бағдарлама кедейлерге тікелей қаржыландыру және жан-жақты оқыту арқылы тұрақты өмір сүруге қажетті ресурстарды ұсынады. Oxfam – Африкада белсенді жұмыс істейтін бейүкіметтік ұйым; олардың миссиясы – жергілікті қоғамдық ұйымдарды жақсарту және елдің дамуына кедергі келтіретін факторларды азайту. Oxfam кедейлікке ұшыраған отбасыларға азық-түлік пен медициналық көмек алуға көмектеседі. Африкада көптеген балалар өсуде кемістіктерге тап болады, бұл Oxfam-ның шешуге тырысып жатқан мәселелерінің бірі. Ақшалай аударымдар өте кедейлікті азайтудың тиімді құралы болып табылады, сонымен бірге денсаулық сақтау және білім беру салаларындағы нәтижелерді жақсартады.

A multitude of non governmental organizations operate in the field of extreme poverty, actively working to alleviate the poorest of the poor of their deprivation. To name but a few notable organizations: Save the Children, the Overseas Development Institute, Concern Worldwide, ONE, Trickle Up and Oxfam have all done a considerable amount of work in extreme poverty. Save the Children is the leading international organization dedicated to helping the world's indigent children. In 2013, Save the Children reached over 143 million children through their work, including over 52 million children directly. Save the Children also recently released their own report titled "Getting to Zero", in which they argued the international community could feasibly do more than lift the world's poor above $1.25/day. The Overseas Development Institute (ODI) is a UK based think tank on international development and humanitarian issues. ODI is dedicated to alleviating the suffering of the world's poor by providing high quality research and practical policy advice to the World's development officials. ODI also recently released a paper entitled, "The Chronic Poverty Report 2014–2015: The road to zero extreme poverty", in which its authors assert that though the international communities' goal of ending extreme poverty by 2030 is laudable, much more targeted resources will be necessary to reach said target. The report states that "To eradicate extreme poverty, massive global investment is required in social assistance, education and pro poorest economic growth". Concern Worldwide is an international humanitarian organization whose mission is to end extreme poverty by influencing decision makers at all levels of government (from local to international). Concern has also produced a report on extreme poverty in which they explain their own conception of extreme poverty from a NGO's standpoint. In this paper, named "How Concern Understands Extreme Poverty", the report's creators write that extreme poverty entails more than just living under $1.25/day, it also includes having a small number of assets and being vulnerable to severe negative shocks (whether natural or man made). ONE, the organization co founded by Bono, is a non profit organization funded almost entirely by foundations, individual philanthropists and corporations. ONE's goals include raising public awareness and working with political leaders to fight preventable diseases, increase government accountability and increase investment in nutrition. Finally, Trickle Up is a micro enterprise development program targeted at those living on under $1.25/day, which provides the indigent with resources to build a sustainable livelihood through both direct financing and considerable training efforts. Oxfam is a non governmental organization that works prominently in Africa; their mission is to improve local community organizations and it works to reduce impediments to the development of the country. Oxfam helps families suffering from poverty receive food and healthcare to survive. There are many children in Africa experiencing growth stunting, and this is one example of an issue that Oxfam targets and aims to resolve. Cash transfers appear to be an effective intervention for reducing extreme poverty, while at the same time improving health and education outcomes.