Паскуале Манчини (1817-1888) – итальяндық заңгер, саяхатшы. Неапольдегі басылымдар редакторы, құқық саласындағы мақалалар авторы, Әділет министрі болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Паскуале Станислао Манчини, Фусиньяноның 8-ші маркизі (17 наурыз 1817 – 26 желтоқсан 1888) – итальяндық құқықтанушы және мемлекеттік қайраткер.
Italian politician (1817–1888)
Pasquale Stanislao Mancini, 8th Marquess of Fusignano (17 March 1817 – 26 December 1888) was an Italian jurist and statesman.
Ерте өмір
Манчини Екі Сицилия Корольдігінде (қазіргі Авеллино провинциясы) Кастель-Баронияда дүниеге келген. Ол Неаполь қаласындағы зиялы топтарда беделді болды, бірнеше газеттер мен журналдарды редакциялап, жариялады және 1841 жылы Теренцио Мамианимен жазалау құқығы туралы хат алмасуын жариялағаннан кейін заң саласында танымал болды. Ол университетке түспеген, бірақ жеке оқытылған, ал 1844 жылы ерекше жағдай бойынша заңгер мамандығын алды. Содан кейін төрелікпен айналысты, бірақ 1876 жылы солшылдар билікке келген кезде Депретис кабинетінде әділет министрі болды. Оның либералдық көзқарастары баспасөз бостандығын кеңейтуде, қарыздық түрме жазасын жоюда және шіркеулік салымын жоюда көрінді. 1878 жылғы Конклав кезінде ол кардинал Печчимен (кейіннен XIII Лео) келіссөздер жүргізу арқылы Киелі Коллегияны Римде қалдыруға ықпал етті және жаңа папа сайланғаннан кейін жеке мәселелерді шешу үшін Ватиканнан уақытша кетуін ұйымдастырды. 1878 жылдың наурыз айында лауазымынан кетіп, заңгерлік тәжірибесіне қайта оралды және Гарибальдидің некесін жойды. Каиролидің құлауы Манчинидің Депретис үкіметіндегі сыртқы істер министрі болып тағайындалуына (1881) әкелді. Италияда Австрия және Германиямен одақтасуға деген ұмтылыс алғашқыда оның қолдауын алмады; алайда ол король Гумбертпен бірге Венаға сапар шекті және Үштік Одақтың бейресми қабылдануына әкелген келіссөздерді жүргізді. Оның француздық сенімді сақтап қалу ниеті 1882 жылдың шілдесінде Египетке британдық экспедицияға қатысудан бас тартуының басты себебі болды, бірақ Үштік Одақтың бар екені белгілі болғаннан кейін оның күш-жігері сәтсіз аяқталғанын түсініп, ол ағылшын мүддесіне көшті және Лондоннан Массауаға итальяндық экспедицияға келісім алды. Үштік Одақтың шектеулері туралы ойсыз жариялау 1885 жылдың маусымында оның лауазымынан кетуіне себеп болды, оның орнына граф ди Робилант келді.
Mancini was born in Castel Baronia, in the Kingdom of the Two Sicilies (present day Province of Avellino). He became well established in intellectual circles in Naples, editing and publishing a number of newspapers and journals, and gained a reputation in law after the 1841 publication of his correspondence with Terenzio Mamiani on the right to punish. He did not attend university, but rather was educated privately, and was granted a law degree in 1844 by a special exemption. and arbitration, but in 1876, upon the advent of the Left to power, became minister of justice in the Depretis cabinet. His Liberalism found expression in the extension of press freedom, the repeal of imprisonment for debt, and the abolition of ecclesiastical tithes. During the Conclave of 1878 he succeeded, by negotiations with Cardinal Pecci (afterwards Leo XIII), in inducing the Sacred College to remain in Rome, and, after the election of the new pope, arranged for his temporary absence from the Vatican for the purpose of settling private business. Resigning office in March 1878, he resumed the practice of law, and secured the annulment of Garibaldi's marriage. The fall of Cairoli led to Mancini's appointment (1881) to the ministry of foreign affairs in the Depretis administration. The growing desire in Italy for alliance with Austria and Germany did not at first secure his approval; nevertheless he accompanied King Humbert to Vienna and conducted the negotiations which led to the informal acceptance of the Triple Alliance. His desire to retain French confidence was the chief motive of his refusal in July 1882 to share in the British expedition to Egypt, but, finding his efforts fruitless when the existence of the Triple Alliance came to be known, he veered to the English interest and obtained assent in London to the Italian expedition to Massawa. An indiscreet announcement of the limitations of the Triple Alliance contributed to his fall in June 1885, when he was succeeded by Count di Robilant.
Жеке өмір
1840 жылы ол ақын Лора Беатрис Манчиниге үйленді, және олардың үйінде либералды көзқарастағы неаполитандықтар үшін әдеби салон ұйымдастырды.
He married poet Laura Beatrice Mancini in 1840, and she ran a literary salon for liberal minded Neapolitans out of their house.