Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық саясаткер және генерал (1826–1888)
Italian politician and general (1826–1888)
Карло Феличе Николис, Робилант графы (8 тамыз 1826 – 17 қазан 1888), итальяндық мемлекет қайраткері және дипломат, Турин қаласында туған.
Carlo Felice Nicolis, conte di Robilant (8 August 1826 – 17 October 1888), Italian statesman and diplomat, was a native of Turin.
Өмір
Ол әскерге қабылданды және Новара шайқасында сол қолынан айырылды, онда ол Пьемонт патшасы Карл Альберттің адъютанты болды. Ол 1859 жылы шайқасты, 1866 жылғы австриялық науқанда генерал шеніне жетті, содан кейін шекара белгілеу комиссиясында қызмет етті. Ол Әскери академияның бастығы болды, ал 1867 жылы саяси тәртіпсіздікті басу үшін Равеннаның префекті тағайындалды. 1870 жылы Шамбрин сайлауында Туринде жеңіліске ұшырады, ал 1871 жылы Венаға толық өкілетті министр ретінде жіберілді, кейін елші болды. Анасы арқылы пруссиялық ақсүйектермен байланысы болды, ол Австриялық Эдмунд Клари Алдрингеннің қызына үйленді. Италиядан Австрияны ығыстыруға белсенді қатысқанына қарамастан, Венада ол құрметті тұлға болды, ал оның саясаты екі елдің одақтасуына бағытталды. Бұл 1882 жылы Үштік одақтың құпия шарттары арқылы іске асырылды. 1885 жылы ол Депретис кабинетіндегі сыртқы істер министрі болу үшін Римге қайта шақырылды. Робиланттың сыртқы істер министрі ретіндегі тәуелсіздігі Италияға оның одақтастарынан көбірек назар аударуға мүмкіндік берді, бірақ ол ішкі саясаттың талаптарына бейімделе алмады, ал оның өте үлкен беделсіздігі министрліктің 1887 жылдың 7 ақпанында Массава мәселесі бойынша жағымсыз дауыс салдарынан құлауына себеп болды. Қызметтен кету алдында, ол Үштік одақты жаңару және Жерорта теңізіндегі ағылшын-итальян ынтымақтастығын қамтитын кеңейту бойынша келіссөздерді аяқтады. Depretis-Crispi жаңа үкіметіне Robilant енгізілген жоқ. Келесі жылы ол Лондонға елші ретінде жіберілді, бірақ келгеннен кейін екі айдан кейін қайтыс болды.
He entered the army, and lost his left hand at Novara, where he was aide de camp to Charles Albert, king of Piedmont. He fought in 1859, and reached the grade of general in the Austrian campaign of 1866, after which he served on the delimitation commission. He was chief of the Military Academy, and in 1867 was made prefect of Ravenna to suppress political disorder. He was defeated at Turin in the elections for the Chambrin in 1870, and was sent in 1871 as minister plenipotentiary to Vienna, where he subsequently became ambassador. He was connected with the Prussian nobility through his mother, he married an Austrian, a daughter of Prince Edmund Clary Aldringen. In spite of the active part he had taken in driving Austria from Italy, he was a persona grata in Vienna, and his policy was steadily directed to an alliance between the two powers. This was accomplished by the secret terms of the Triple Alliance in 1882. He was recalled to Rome in 1885 to become minister for foreign affairs in the Depretis cabinet. Robilant's independent attitude as foreign minister secured greater consideration for Italy from her allies, but he did not adapt himself to the exigencies of domestic politics, and his excessive unpopularity contributed to the downfall of the ministry on February 7, 1887, consequent on an adverse vote on the Massawa question. Before leaving office, he completed the negotiations for the renewal of the Triple Alliance, and for its extension to cover Anglo Italian co operation in the Mediterranean. In the new Depretis Crispi administration Robilant was not included. He was sent to London as ambassador in the next year, but died two months after his arrival.