Кіріспе
Италиялық саясаткер Луиджи Героламо Пеллу (La Roche sur Foron, 1 наурыз 1839 – Бордигера, 26 қазан 1924) – итальяндық генерал және саясаткер, Савой Францияға қосылған кезде итальяндық азаматтығын сақтап қалған ата-анасынан туған. Ол 1898 жылдың 29 маусымынан 1900 жылдың 24 маусымына дейін Италияның премьер-министрі болды, оның үкіметі тарихшылар тарапынан консервативті және әскеришіл деп бағаланды.
Luigi Gerolamo Pelloux (La Roche sur Foron, 1 March 1839 – Bordighera, 26 October 1924) was an Italian general and politician, born of parents who retained their Italian citizenship when Savoy was annexed to France. He was the Prime Minister of Italy from 29 June 1898 to 24 June 1900, his rule was considered by historians as conservative and militarist.
Ерте мансап
Пеллукс Сардиния Корольдігінің бір бөлігі болған Савойяның Ла-Рош-сюр-Форон қаласында дүниеге келген. 1857 жылы артиллерия лейтенанты ретінде әскерге қабылданды және 1866 жылы Кустоза шайқасындағы әскери ерлігі үшін медаль алды. 1870 жылдың 20 қыркүйегінде Порта-Пья қабырғасындағы Рим қабырғасын бұзған артиллерия бригадасына қолбасшылық етті, бұл Берсальери әскерлеріне Римге кіріп, Италияның бірігуін аяқтауға мүмкіндік берді. 1870 жылы ол соғыс министрлігіне кірді, ал 1880 жылы Бас хатшы болып тағайындалды, осы қызметте армияда көптеген пайдалы реформалар жүргізді. 1881 жылы Ливорно округінен палата депутаты болып сайланды және 1895 жылға дейін сол округтің өкілі болды, сонымен қатар солшыл партияға қосылды. Бірқатар жоғары әскери лауазымдардан кейін 1896 жылы Бас штаб бастығы болып тағайындалды. 1891-1893 жылдардағы Рудини және Джолитти кабинеттерінде соғыс министрі қызметін атқарды. 1896 жылдың шілдесінде Рудини кабинетінде қайтадан соғыс министрі болып тағайындалды және сенатор атанды. 1897 жылдың мамырында Италияның әскери шығындарын жылына 9 560 000-ға дейін шектеуді көздейтін Армия реформасы заң жобасын қабылдады, бірақ сол жылдың желтоқсан айында офицерлерді жоғарылату мәселесі бойынша палатада жеңіліске ұшырады.
Италияның премьер-министрі
Ол биліктен кетіп, 1898 жылы мамыр айында Бариге Корольдік комиссар болып жіберілді, онда әскери тәртіп енгізбей, "нан және жұмыс" талап еткен көше демонстрацияларын басып, қоғамдық тәртіпті қалпына келтіруге қол жеткізді. Рудинидің 1898 жылы маусымда құлауынан кейін, Бава Бекарис қырғынынан соң генерал Пеллукс патша Умбертодан жаңа үкімет құруды тапсырды және өзіне премьер-министр және ішкі істер министрі лауазымдарын алды. Ол 1899 жылы мамыр айында Қытай саясатындағы келіспеушіліктерге байланысты қызметінен кетті. Италияның сыртқы істер министрі Феличе Наполеон Каневаро Қытай империясынан Қытайдың Санмен шығанағында (итальяндықтар "Сан Мун шығанағы" деп атады) теңіз көмірін толықтыру станциясын жалға алуға талап қойды, бұл 1898 жылы Германия империясының Қиаочжоу шығанағында алған жалдамасына ұқсас болды. Қытай бұл талапты қабылдамады, сондықтан Италия ультиматумын кері тартып алды, осылайша Қытайдағы аумақтық мақсаттарына қол жеткізе алмаған бірінші және жалғыз батыс державасы болды. Бұл оқиға Италия үшін – әлі де 1896 жылғы Адоуа шайқасында Эфиопия империясынан жеңілген Италия үшін – үшінші дәрежелі держава ретінде қаралуына себеп болған ұятты жағдайға айналды. Пеллукске қайтадан үкімет құру тапсырылды. Оның жаңа кабинеті негізінен әскери және консервативті болды, 1876 жылдан бері ең консервативті үкімет болды. Радикалдар мен социалистер жаңа мәжбүрлеу заңына қарсы филибүстерді пайдаланып, кедергі жасау науқанын бастады: регламенттік сұрақтар, созылған сөздер және басқа да процессуалдық кешіктіру тактикалары. Пеллукс 1899 жылы маусымда патша жарлығы арқылы заңды Парламент арқылы қабылдауға тырысқанда, бұл шараны конституцияға қайшы деп есептеген Джузеппе Занарделли және Джованни Джиолитти сияқты орташа саясаткерлер оппозицияға қосылды. Күшейіп келе жатқан оппозиция генерал Пеллуксті 1900 жылдың мамыр айында палатаны таратуға және маусымдағы жалпы сайлаудан кейін қызметінен кетуге мәжбүр етті.
Italian Minister of Foreign Affairs Felice Napoleone Canevaro had demanded that the Chinese Empire grant it a lease for a naval coaling station at China's Sanmen Bay (known as "San Mun Bay" to the Italians) similar to the lease the German Empire had secured in 1898 at Kiautschou Bay. China refused to comply and Italy had to withdraw its ultimatum, becoming the first and only Western power to fail to achieve its territorial goals in China. The fiasco was an embarrassment that gave Italy – still stung by its defeat at the hands of the Ethiopian Empire in the Battle of Adowa in 1896 – the appearance of a third rate power. Pelloux was again entrusted with the formation of a government. His new cabinet was essentially military and conservative, the most decisively conservative since 1876. The Radicals and Socialist start an obstructionist campaign against the new coercive law using the filibuster: points of order, endless speeches and other procedural delaying tactics. When Pelloux tried to force the law through Parliament by royal decree in June 1899, more moderate politicians like Giuseppe Zanardelli and Giovanni Giolitti that considered the measure unconstitutional, joined the opposition. The growing opposition succeeded in forcing General Pelloux to dissolve the Chamber in May 1900, and to resign office after the general election in June.
Кейінгі мансап
1901 жылдың күзінде ол Турин армия корпусының қолбасшысы болып тағайындалды. Ол 1905 жылы отставкаға шықты. Пеллу 1924 жылы Бордигера қаласында қайтыс болды.