Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық саясаткер, қаржыгер және Анунциата орденінің рыцары (1821–1907)
Italian politician, financier, and Knight of the Annunziata (1821–1907)
Джузеппе Саракко (6 қазан 1821 – 19 қаңтар 1907) – итальяндық саясаткер, қаржыгер және Ең Қасиетті Хабарлама орденінің Жоғарғы рыцары.
Giuseppe Saracco (6 October 1821 – 19 January 1907) was an Italian politician, financier, and Knight of the Supreme Order of the Most Holy Annunciation.
Түпнұсқасы мен алғашқы мансабы
Саракко Александрия провинциясының Бистагно қаласында дүниеге келген. Адвокаттық білімінен кейін 1849 жылы Пьемонт парламентіне өтті. Ол Кавурдің қолдаушысы болды. Кавур 1861 жылы қайтыс болғаннан соң Саракко Раттацци партиясына қосылып, 1862 жылғы Раттацци кабинетінде мемлекеттік жұмыстар жөніндегі мемлекеттік хатшы болып тағайындалды. 1864 жылы Селла Саракконы қаржының бас хатшысы етіп тағайындады, ал 1865 жылы сенатор атанғаннан кейін қаржы саласындағы сарапшы ретінде зор даңққа ие болды. 1879 жылы Саракко астық салығын толық жою мерзімін кейінге жылдыруға қол жеткізді және Маглианидің еркін қаржылық басқаруына қарсы күресті. 1887 жылы Депретис, ал 1893 жылы Криспи оны қоғамдық жұмыстар министрі етіп тағайындады. Ол Депретистің сыбайлас жемқорлыққа толы саясатының ең жағымсыз салдарына балта шауып, мемлекеттік жұмыстарға қатысудың тиімді жүйесін енгізді. 1898 жылдың қараша айында сенат президенті болып сайланды.
Saracco was born at Bistagno, the province of Alessandria. After qualifying as an advocate, he entered the Piedmontese parliament in 1849. He was a supporter of Cavour. After Cavour died in 1861, Saracco joined the party of Rattazzi and became under secretary of state for public works in the Rattazzi cabinet of 1862. In 1864 Sella appointed Saracco as secretary general of finance, and after being created senator in 1865, he acquired considerable fame as a financial authority. In 1879, Saracco succeeded in postponing the total abolition of the grist tax, and was throughout a fierce opponent of Magliani's loose financial administration. Selected as minister of public works by Depretis in 1887, and by Crispi in 1893, he worked to mitigate the worst consequences of Depretis's corruptly extravagant policy, and introduced a sounder system of government participation in public works. In November 1898, he was elected president of the senate.
Италияның премьер-министрі
1900 жылдың маусым айында Саракко генерал Пеллудың құлдырауына себеп болған обструкционисттік дағдарыстан кейін бейбітшілік кабинетін құруға жетістікке қол жеткізді. Оның қызмет мерзімі король Умбертоның қазасымен (1900 жылдың 29 шілдесі) көлеңкеленді, ал оның үкіметі 1901 жылдың ақпан айында Генуядағы жалпы портовый ереуілге қатысты оның әлсіз ұстанымын айыптаған палатаның дауысымен тоқтатылды.
In June 1900, Saracco succeeded in forming a Cabinet of pacification after the Obstructionist crisis which had caused the downfall of General Pelloux. His term of office was clouded by the assassination of King Umberto (29 July 1900), and his administration was brought to an end in February 1901 by a vote of the chamber condemning his weak attitude towards a general dock strike at Genoa.
Кейінгі өмірі
1901 жылдың ақпанынан кейін Саракко сенат президенті міндетін қайтадан атқарды, бірақ үшінші Жиолитти кабинеті құрылғаннан кейін ол бұл лауазымға қайта тағайындалмады. 1898 жылы король Умберто оған Аннунциата орденінің рыцары атағын берді.
After February 1901, Saracco resumed his functions as president of the senate, but on the advent of the third Giolitti cabinet, he was not reappointed to that position. He received the supreme honour of the knighthood of the Annunziata from King Umberto in 1898.